இது, வரலாற்றுக்கு முந்தைய காலம் முதல் நவீன தமிழ்நாடு வரையிலான தமிழ் வரலாற்றைக் காலவரிசைப்படி சொல்லும் எங்கள் தொடரின் பதின்மூன்றாம் பகுதி. பன்னிரண்டாம் பகுதியை – சிலப்பதிகாரமும் மணிமேகலையும்: இரட்டைக் காப்பியங்கள் – இங்கே படிக்கலாம்.
சங்கப் பாடல்களில் நாம் சந்தித்த சேர, சோழ, பாண்டிய வேந்தர்கள் ஏறத்தாழக் கி.பி. மூன்றாம் நூற்றாண்டுக்குப் பிறகு வரலாற்றுப் பதிவுகளிலிருந்து திடீரென மறைந்துவிடுகிறார்கள். ஆறாம் நூற்றாண்டின் இறுதியில் தெற்கே பாண்டியன் கடுங்கோனும் வடக்கே பல்லவன் சிம்மவிஷ்ணுவும் எழுச்சி பெற்ற பிறகுதான் செப்பேடுகளும் கோயில்களும் பெயர் தெரிந்த அரசர்களும் மீண்டும் தென்படுகிறார்கள். இடைப்பட்ட ஏறத்தாழ முந்நூறு ஆண்டுகளில் தமிழகத்தை ஆண்டவர்களாகப் பிற்காலச் சாசனங்கள் சுட்டுவது ‘களப்பிரர்’ என்ற ஒரு மரபினரை.
நீண்ட காலம் இந்தக் காலகட்டத்தைத் தமிழ் வரலாற்றின் ‘இருண்ட காலம்’ என்றே பாடநூல்கள் சொல்லி வந்தன. ஆனால் அது இருண்ட காலமா, அல்லது பிற்கால எழுத்தாளர்களால் இருட்டடிப்பு செய்யப்பட்ட காலமா என்ற கேள்வியை மயிலை சீனி. வேங்கடசாமி முதல் இன்றைய ஆய்வாளர்கள் வரை பலர் எழுப்பியுள்ளனர். களப்பிரர் பற்றி உண்மையில் நமக்கு என்ன தெரியும், எதைப் பற்றி அறிஞர்கள் முரண்படுகிறார்கள் என்பதை இந்தப் பகுதியில் பார்ப்போம்.
களப்பிரர்: ஓர் அறிமுகம்
| கேள்வி | சுருக்கமான பதில் |
|---|---|
| காலம் | ஏறத்தாழக் கி.பி. 3 – 6ஆம் நூற்றாண்டு; தொடக்கம் மிக ஐயத்துக்குரியது, முடிவு (கி.பி. 560–590) ஓரளவு தெளிவு |
| ஆண்ட பகுதி | பெரும்பாலும் தென்பெண்ணைக்குத் தெற்கே சோழ, பாண்டிய நாடுகள்; தொண்டை நாடு பல்லவர் கையில் |
| யார்? | உறுதியாகத் தெரியாது; கன்னட நாட்டு வடுகர், உள்ளூர்த் தமிழ்க் குடிகள், முத்தரையர் முன்னோர் எனப் பல கருத்துகள் |
| அறியப்பட்ட அரசர்கள் | அச்சுத விக்கந்தன் (அச்சுதக் களப்பாளன்); பூலாங்குறிச்சிக் கல்வெட்டின் சேந்தன் கூற்றன் களப்பிரனாக இருக்கலாம் |
| சமயம் | சமண, பௌத்த ஆதரவுடன் இணைத்துப் பேசப்படுகிறது; ஆனால் திருமால், சிவன், முருகன் வழிபாட்டுச் சான்றுகளும் உள்ளன |
| முடிவு | தெற்கே பாண்டியன் கடுங்கோன், காவிரிப் படுகையில் பல்லவன் சிம்மவிஷ்ணு (6ஆம் நூற்றாண்டு இறுதி) |
களப்ரர், களப்பரர், களப்பிரர், களப்பாளர், களப்பாழர் எனப் பல வடிவங்களில் இவர்கள் பெயர் சாசனங்களிலும் நூல்களிலும் வருகிறது.
சான்றுகள் சொல்வது என்ன?
களப்பிரர் வரலாற்றின் மிகப் பெரிய சிக்கல் இதுதான்: அவர்களைப் பற்றி அவர்களே எழுதி வைத்தது ஏறக்குறைய எதுவும் கிடைக்கவில்லை. நம்மிடம் இருப்பவை பெரும்பாலும் அவர்களுக்குப் பல நூற்றாண்டுகள் கழித்து, சில சமயம் அவர்களை வென்றவர்களின் தரப்பிலிருந்து எழுதப்பட்டவை.
வேள்விக்குடிச் செப்பேடு
களப்பிரர் என்ற பெயரே நவீன வரலாற்றாசிரியர்களுக்குத் தெரியவந்தது வேள்விக்குடிச் செப்பேட்டின் மூலம்தான். ஏறத்தாழக் கி.பி. 770இல் பாண்டியன் நெடுஞ்சடையன் பராந்தகன் வெளியிட்ட இந்தச் செப்பேட்டில் வடமொழிப் பகுதி கிரந்த எழுத்திலும் தமிழ்ப் பகுதி வட்டெழுத்திலும் உள்ளன. கே. ஜி. சங்கரன் செந்தமிழ் இதழிலும், 1923இல் இந்தியத் தொல்லியல் துறையின் ‘எபிகிராபியா இண்டிகா’ இதழிலும் இது வெளியானது.
கொற்கைக் கிழான் நற்சிங்கன் என்ற அந்தணன் அரசனிடம் முறையிடுகிறான். சங்க காலப் பாண்டியன் பல்யாகசாலை முதுகுடுமிப் பெருவழுதி தன் முன்னோன் நற்கொற்றனுக்கு வழங்கிய வேள்விக்குடி என்ற ஊர் இடையில் பறிக்கப்பட்டது என்கிறான். அது எப்படி நடந்தது என்பதைச் செப்பேடு இப்படிச் சொல்கிறது: ‘அளவரிய ஆதிராஜரை அகல நீக்கி அகலிடத்தைக் களப்ரனென்னுங் கலியரைசன் கைக்கொண்டு’ அந்த ஊரையும் நீக்கினான். பின்னர் கடலிலிருந்து எழும் கதிரவன் போலப் பாண்டியன் கடுங்கோன் தோன்றி, பிறர் கையில் இருந்த நிலமகளை மீட்டான். பல தலைமுறைகள் கழித்து நெடுஞ்சடையன் சான்றுகளைக் கேட்டறிந்து அந்த ஊரை மீண்டும் வழங்கினான்.
இது மதிப்புமிக்க சான்றுதான். ஆனால் நிகழ்வுகளுக்கு இருநூறு ஆண்டுகளுக்கும் மேல் பிந்திய, ஒரு நில உரிமை வழக்கை நியாயப்படுத்தும் அரச ஆவணம் இது என்பதை மறக்கக்கூடாது. ‘கலியரசன்’ என்ற சொல்லே, அறம் சீர்குலையும் கலியுகத்தை நினைவூட்டும் கண்டனச் சொல். பத்தாம் நூற்றாண்டுத் தளவாய்புரச் செப்பேடும் ‘களப்பாழர் குலம் களைந்த’ கடுங்கோனைப் போற்றுகிறது. எனவே களப்பிரர் என்ற பெயர் பாண்டியர் நினைவில் ஆழமாகப் பதிந்திருந்தது என்பது உறுதி.
புத்ததத்தரும் அச்சுத விக்கந்தனும்
களப்பிரர் காலத்துக்குச் சமகாலக் குரல் என்று சொல்லக்கூடிய ஒரே சான்று ஒரு பௌத்த நூல். ஐந்தாம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்தவராகக் கருதப்படும் சோழ நாட்டுப் பௌத்த அறிஞர் புத்ததத்தர், காவிரிக் கரையில் பூதமங்கலத்தில் வேணுதாசர் கட்டிய விகாரையில் தங்கி, பாலி மொழியில் ‘வினய வினிச்சயம்’ என்ற துறவற ஒழுக்க நூலை எழுதினார். ‘களப்ப குலத்தின் மகிழ்ச்சியான அச்சுத விக்கந்தன் உலகை ஆண்டபோது’ இந்நூல் தொடங்கி முடிக்கப்பட்டது என்று அதன் இறுதிச் செய்யுள் சொல்கிறது. பிற்கால உரை அவனைச் சோழ நாட்டு அரசன் என்கிறது. அதே புத்ததத்தர் காவிரிப்பூம்பட்டினத்தைக் கடைவீதிகளும் சோலைகளும் விகாரைகளும் நிறைந்த செழிப்பான நகரமாக வருணிக்கிறார். ‘களப்ப’ என்பது களப்பிரரைக் குறிக்கும் என்று பெரும்பாலான அறிஞர்கள் கருதுகின்றனர்; சுவடிகளில் பாடவேறுபாடுகளும் உள்ளன.
யாப்பருங்கல உரையின் பழம் பாடல்கள்
பத்தாம் நூற்றாண்டுச் சமண அறிஞர் அமிதசாகரரின் யாப்பருங்கலம் என்ற யாப்பிலக்கண நூலுக்கு எழுந்த விருத்தியுரை, ‘அச்சுதன்’ அல்லது ‘அச்சுதக் களப்பாளன்’ என்ற அரசனைப் பற்றிய சில பழம் பாடல்களை மேற்கோள் காட்டுகிறது. அவற்றில் ஒன்று:
படுபருந்தும் சூர்ப்பேயும் பல்லிலங்கும் நாயும்
கொடியும் கழுகுமிவை கூடி – வடிவுடைய
கோமான் களப்பாளன் கொல்யானை போமாறு
போமாறு போமாறு போம்
களப்பாள மன்னனின் போர் யானைகள் செல்லும் வழியெல்லாம் பருந்தும் பேயும் நாயும் கழுகும் பிணம் தேடிப் பின்தொடர்கின்றன என்பது இதன் பொருள். வேறு சில பாடல்கள், அச்சுதனின் முற்றத்தில் சிறைப்பட்டிருந்த சேர, சோழ, பாண்டிய மன்னர்கள் பாடியவையாகச் சொல்லப்படுகின்றன. ‘கோவேந்தர் காற்றளையை வெட்டிவிடும் ஓசை’ முரசொலியை விட மிகுந்திருந்தது என்கிறது சோழன் பாடியதாகக் கூறப்படும் வெண்பா. இன்னும் சில பாடல்கள் அச்சுதனைக் காக்குமாறு திருமாலையும் அருகக் கடவுளையும் வேண்டுகின்றன; கயல், சிலை (வில்), புலி என மூவேந்தர் சின்னங்களையும் அவனுக்கு உரியனவாகச் சொல்கின்றன. இப்பாடல்களில் சில பிற்காலத் தொகுப்பான ‘தமிழ் நாவலர் சரிதை’யிலும் இடம்பெறுகின்றன. இவை வரலாற்றுக் குறிப்புகள் அல்ல, கவிதைகள்தான்; ஆனால் தமிழகம் முழுவதையும் தன்னடிப்படுத்திய ஒரு பேரரசனின் நினைவை அவை பதிவு செய்கின்றன.
பெரியபுராணமும் மூர்த்தி நாயனாரும்
பன்னிரண்டாம் நூற்றாண்டில் சேக்கிழார் இயற்றிய பெரியபுராணம், ‘கானக்கடி சூழ் வடுகக் கருநாடர் மன்னன்’ பெரும் படையுடன் வந்து பாண்டியனை வென்று மதுரையைத் தலைநகராக்கிக் கொண்டான் என்கிறது. அவன் சமண சமயத்தைத் தழுவிச் சிவனடியார்களைத் துன்புறுத்தினான். மதுரை ஆலவாய் இறைவனுக்கு நாள்தோறும் சந்தனம் அரைத்துக் கொடுத்த வணிகர் மூர்த்தியாருக்குச் சந்தனக் கட்டை கிடைக்காதபடி தடுத்தான். அப்போது மூர்த்தியார் சந்தனக் கல்லில் தன் முழங்கையையே தேய்த்தார். அன்றிரவே மன்னன் மகவின்றி இறந்தான்; கண் கட்டி அனுப்பப்பட்ட பட்டத்து யானை மூர்த்தியாரைத் தேர்ந்தெடுத்தது. பொன்முடிக்குப் பதிலாகத் திருநீறு, உருத்திராக்கம், சடைமுடி தரித்து அவர் அரசாண்டதாகப் புராணம் சொல்கிறது.
இந்த ‘வடுகக் கருநாடர் மன்னனை’ களப்பிர அரசனாகப் பல வரலாற்றாசிரியர்கள் அடையாளம் காண்கின்றனர். ஆனால் அதே சைவ மரபு, ‘களந்தை கோன்’ கூற்றுவ நாயனாரையும் போற்றுகிறது; நம்பியாண்டார் நம்பி அவரைக் களப்பாளர் குலத்தவர் என்கிறார். எனவே எல்லாக் களப்பிரரும் சைவத்துக்கு எதிரிகள் என்ற சித்திரம் முழுமையானதல்ல.
பூலாங்குறிச்சிக் கல்வெட்டும் நாணயங்களும்
1979இல் இன்றைய சிவகங்கை மாவட்டம் பூலாங்குறிச்சியில் தமிழ்நாடு அரசுத் தொல்லியல் துறையினர் மூன்று பாறைக் கல்வெட்டுகளைக் கண்டறிந்தனர். ‘கொச்சேந்தன் கூற்றற்கு யாண்டு நூற்றுத்தொண்ணூற்றிரண்டு’ எனத் தொடங்கும் கல்வெட்டு, கடலகப் பெரும்படைத் தலைவன் எங்குமான் இரண்டு தேவகுலங்களையும் மதுரையில் ஒரு ‘தாபதப் பள்ளி’யையும் எழுப்பியதைக் கூறுகிறது. இதில் உள்ள ஆண்டைச் சக ஆண்டாகக் கொண்டு கி.பி. 270 என்கிறார் இரா. நாகசாமி. எழுத்தமைதியைக் கொண்டு ஐராவதம் மகாதேவன் முதலானோர் இதை ஏறத்தாழக் கி.பி. 500 எனக் கணிக்கின்றனர்; மொழியில் கன்னடச் சாயல் உள்ளதால் சேந்தன் கூற்றன் களப்பிர அரசன் என்றும் கருதுகின்றனர். எப்படிப் பார்த்தாலும், காலம் குறிப்பிடப்பட்ட மிகப் பழைய தமிழ்க் கல்வெட்டுகளில் இது ஒன்று.
நாணயச் சான்றுகளும் உண்டு, ஆனால் அவையும் விவாதத்துக்குரியவை. கரூர் அருகே அமராவதி ஆற்றுப் படுகையில் கிடைத்த, யானை உருவம் பொறித்த ஒரு சதுர செப்புக் காசில் ‘களபிர’ என்று பிராமி எழுத்தில் இருப்பதாக நாணயவியல் அறிஞர் இரா. கிருஷ்ணமூர்த்தி 1986இல் வெளியிட்டார்; அந்த வாசிப்பைப் பல அறிஞர்கள் ஏற்கவில்லை. மதுரை, கரூர் பகுதிகளில் கிடைத்த, அமர்ந்த சமண முனிவர் அல்லது சுவஸ்திகச் சின்னம் கொண்ட சில காசுகளும் இக்காலத்தோடு இணைக்கப்படுகின்றன.
களப்பிரர் யார்?
இதற்கு இன்றுவரை ஒருமித்த விடை இல்லை. முக்கியக் கருத்துகள்:
- கன்னட நாட்டிலிருந்து வந்தவர்கள்: பெரியபுராணத்தின் ‘வடுகக் கருநாடர்’, பூலாங்குறிச்சிக் கல்வெட்டின் கன்னடச் சாயல், சமணத் தொடர்பு ஆகியவற்றைக் கொண்டு ஆர். நரசிம்மாச்சாரியார், வி. வெங்கையா, பின்னர் ஐராவதம் மகாதேவன் போன்றோர் இவர்களைத் தக்காணத்தின் தென்பகுதியிலிருந்து வந்தவர்கள் என்கின்றனர். சிரவணபெளகொளாவின் ‘களபப்பு’ மலைப் பகுதியோடு இவர்களை இணைக்கிறார் மயிலை சீனி. வேங்கடசாமி.
- உள்ளூர்த் தமிழ்க் குடிகள்: சங்கப் பாடல்களில் வரும் வேங்கட நாட்டுக் ‘கள்வர் கோமான் புல்லி’யின் கள்வர் (களவர்) குடியினர், அல்லது வேளாளரான களப்பாளர் மரபினர் என மு. இராகவையங்கார், எஸ். கிருஷ்ணசாமி அய்யங்கார் போன்றோர் கருதினர். மூவேந்தர்களே தமிழில் பாடியதால் களப்பிரரும் தமிழரே என்பது பி. டி. சீனிவாச அய்யங்காரின் கருத்து.
- முத்தரையர் முன்னோர்: தஞ்சை – புதுக்கோட்டைப் பகுதியை ஆண்ட முத்தரையரோடு இவர்களை டி. ஏ. கோபிநாத ராவும் சீனி. வேங்கடசாமியும் இணைத்தனர். டி. வி. சதாசிவ பண்டாரத்தார் உள்ளிட்ட பலர் இதை ஏற்கவில்லை; உறுதியான சான்று இல்லை என்பதே இன்றைய பொதுக் கருத்து.
- ஒரு மரபைவிட ஒரு முத்திரை: வேள்விக்குடிச் செப்பேட்டின் ‘களப்ரன்’ ஒரு நில வழக்கை விளக்கப் பயன்பட்ட கருத்தியல் வில்லன் மட்டுமே; முந்நூறு ஆண்டு அயல் ஆட்சிக்கு அது சான்றாகாது என்று சில அண்மைக்கால ஆய்வாளர்கள் வாதிடுகின்றனர்.
களப்பிரரின் ‘தோற்றம், இனத் தொடர்பு பற்றி எதுவுமே தெரியாது’ என்று ஜெர்மானிய வரலாற்றாசிரியர்கள் ஹெர்மன் குல்கேயும் டீட்மார் ரோதர்மண்டும் வெளிப்படையாகவே எழுதுகின்றனர்.
சமயம்: சமணம், பௌத்தம், அதற்கும் அப்பால்
களப்பிரர் ஆட்சி மரபாகச் சமண, பௌத்த சமயங்களோடு இணைத்துப் பேசப்படுகிறது. இவ்விரு சமயங்களின் தோற்றத்தை எங்கள் இந்திய வரலாற்றுத் தொடரில் மகாவீரரும் சமணத்தின் தோற்றமும், கௌதம புத்தரும் பௌத்தத்தின் தோற்றமும் ஆகிய பகுதிகளில் பார்த்தோம். தமிழ்-பிராமிக் கல்வெட்டுகள் காலம் முதலே சமணத் துறவிகள் கற்படுக்கைகள் கொண்ட மலைக் குகைகளில் வாழ்ந்து வந்தனர். பத்தாம் நூற்றாண்டு நூலான தேவசேனரின் ‘தர்சனசாரம்’, வச்சிரநந்தி என்ற சமண முனிவர் விக்கிரம ஆண்டு 526இல் (ஏறத்தாழக் கி.பி. 469–470) மதுரையில் ‘திராவிட சங்கம்’ என்ற சமணத் துறவியர் அமைப்பை நிறுவினார் என்கிறது. அதே காலத்தில் புத்ததத்தர் காவிரிக் கரையில் அரச ஆதரவுடன் நூல்கள் எழுதினார்.
ஆனால் படம் அவ்வளவு எளிமையானதல்ல. அச்சுதனைப் பற்றிய பாடல்கள் திருமாலையும் அருகனையும் ஒருசேர வேண்டுகின்றன. பூலாங்குறிச்சி மன்னன் இந்து தேவகுலங்களுக்கும் சமணப் பள்ளிக்கும் ஒரே மாதிரி ஏற்பாடு செய்தான். களப்பிரர் காலத்தில் சமணக் கல்வெட்டுகள் உண்மையில் குறைந்தன என்று ஐராவதம் மகாதேவனே சுட்டுகிறார். களப்பிரரை இந்து சமயப் பகைவர்களாகச் சித்திரிப்பது பெரும்பாலும் பக்தி இயக்க எழுச்சிக்குப் பிறகு எழுந்த சைவ, பாண்டியர் ஆவணங்களே.
இலக்கியம் தழைத்த காலமா?
அரசியல் வரலாறு இருண்டிருந்தாலும் இலக்கியம் இருளவில்லை. சங்கத்துக்குப் பிந்திய தமிழ் இலக்கியத்தின் பெரும்பகுதி, அகலமான கால வரம்புகளுடன், இந்த நூற்றாண்டுகளில் வைக்கப்படுகிறது:
- பதினெண்கீழ்க்கணக்கு நூல்கள்: திருக்குறள், சமண முனிவர்கள் பாடியதாக மரபு சொல்லும் நாலடியார், பழமொழி நானூறு, ஆசாரக்கோவை, இன்னா நாற்பது, இனியவை நாற்பது முதலான பெரும்பாலும் அறநெறி நூல்கள்.
- இரட்டைக் காப்பியங்கள்: சிலப்பதிகாரம், மணிமேகலை ஆகியவற்றைப் பல அறிஞர்கள் கி.பி. 5–6ஆம் நூற்றாண்டுக்கு உரியவை என்கின்றனர்.
- சங்கத் தொகை நூல்கள்: பழைய எட்டுத்தொகை, பத்துப்பாட்டுப் பாடல்கள் இறுதி வடிவில் தொகுக்கப்பட்டதும் இக்காலத்திலோ சற்றுப் பின்னரோ இருக்கலாம்.
கொல்லாமை, புலால் மறுப்பு, ஈகை, அடக்கம் எனக் கீழ்க்கணக்கு நூல்கள் வலியுறுத்தும் அறங்கள் சமண, பௌத்தச் செல்வாக்கோடு நன்கு பொருந்துகின்றன. இதனால்தான் மயிலை சீனி. வேங்கடசாமி 1975இல் எழுதிய ‘களப்பிரர் ஆட்சியில் தமிழகம்’ நூலில், இது இருண்ட காலம் அல்ல, தமிழ் மொழியும் இலக்கியமும் கலைகளும் தழைத்த காலம் என்று வாதிட்டார். 1922லேயே எம். எஸ். இராமசுவாமி அய்யங்கார் இதைத் தமிழ் இலக்கியத்தின் ‘அகஸ்டஸ் காலம்’ (பொற்காலம்) என்று அழைத்திருந்தார். க. ப. அறவாணனின் ‘களப்பிரர் காலம் பொற்காலம்’ போன்ற பிற்கால நூல்களும் இதே திசையில் சென்றன. ஆனால் இந்த நூல்கள் ஒவ்வொன்றின் காலமும் தனியே விவாதத்துக்குரியது என்பதையும் நினைவில் கொள்ள வேண்டும்.
‘இருண்ட காலம்’ விவாதம்
களப்பிரர் காலம் பற்றி நான்கு முக்கியப் பார்வைகள் உருவாகியுள்ளன:
- இருண்ட காலம்: வேள்விக்குடிச் செப்பேட்டை அடிப்படையாகக் கொண்டு, தென்னிந்திய வரலாற்றின் முன்னோடி அறிஞர் கே. ஏ. நீலகண்ட சாஸ்திரி, பழைய அரசியல் ஒழுங்கைக் கவிழ்த்த ‘தீய’ அரசர்களின் இடைக்காலமாக இதைச் சித்திரித்தார். பல பத்தாண்டுகள் பாடநூல்களை வடிவமைத்தது இந்தப் பார்வையே.
- சமூகக் கொந்தளிப்பு: ஆர். எஸ். சர்மா இதைக் ‘கலியுக நெருக்கடி’யின் ஓர் அடையாளமாக, அந்தணர் தலைமையிலான வேளாண் சமூக ஒழுங்குக்கு எதிரான எழுச்சியாகக் கண்டார். உழவர் அல்லாத போர்க்குடிகள் சமண, பௌத்த நிறுவனங்களின் துணையோடு வளமான சமவெளிகளைக் கைப்பற்ற முயன்றதாக பர்ட்டன் ஸ்டைன் விளக்கினார்.
- சரிவு அல்ல, மாற்றம்: சங்க காலக் குடித்தலைமை அமைப்பிலிருந்து பல்லவ, பாண்டியர் காலக் கோயில் மைய வேளாண் அரசுகளுக்கு மாறிய இடைநிலைக் காலமாக இதைப் பார்க்கின்றனர் ஆர். சம்பகலட்சுமி போன்ற வரலாற்றாசிரியர்கள்.
- முறிவே இல்லை: புதுச்சேரி பிரெஞ்சுக் கீழ்த்திசைக் கல்விப் பள்ளியின் வலேரி ஜில்லே 2014இல் வெளியிட்ட ஆய்வு, தொல்லியல், கல்வெட்டுச் சான்றுகளில் உண்மையான இடைவெளி இல்லை என்கிறது. அழியக்கூடிய பொருள்களால் கட்டடங்கள் கட்டப்பட்டதால் சான்றுகள் குறைவாகத் தெரிகின்றன; முந்நூறு ஆண்டு களப்பிர ஆட்சி என்ற கருத்து சான்றுகளின் முன் நிற்கவில்லை என்பது அவர் முடிவு.
இலக்கியச் சான்றுகளில் களப்பிரர் பாண்டியரை வென்றதற்கு ஆதாரமே இல்லை என்று தமிழறிஞர் துளசி. இராமசாமி 2015இல் வாதிட்டதும் இந்த விவாதத்தின் ஒரு பகுதி. எந்தக் கோட்பாடாக இருந்தாலும், களப்பிர ஆட்சி உண்மையில் எப்படி இருந்தது என்பதற்கான சான்றுகள் மிக மிகக் குறைவு என்பதே அனைவரும் ஒப்புக்கொள்ளும் உண்மை.
களப்பிரர் ஆட்சியின் முடிவு
தொடக்கத்தைவிட முடிவு தெளிவாகத் தெரிகிறது. தெற்கே, ‘மானம் பேர்த்த’ பாண்டியன் கடுங்கோன் (ஏறத்தாழக் கி.பி. 560–590) களப்பிரரை வீழ்த்தி, மதுரையில் இடைக்காலப் பாண்டியர் மரபைத் தொடங்கினான் என்று பாண்டியர் செப்பேடுகள் சொல்கின்றன. வடக்கே, காஞ்சிப் பல்லவன் சிம்மவிஷ்ணு (ஏறத்தாழக் கி.பி. 575–600) காவிரிப் படுகை வரை தன் ஆட்சியை விரிவுபடுத்தி, களப்பிரரை வென்றதாகப் பல்லவர் சாசனங்கள் கூறுகின்றன.
அதற்குச் சற்று முன், சிம்மவிஷ்ணுவின் தந்தை சிம்மவர்மன் தன் ஆறாம் ஆட்சியாண்டில் (ஏறத்தாழக் கி.பி. 550) வெளியிட்ட பள்ளன்கோவில் செப்பேடுகள், காஞ்சிக்கு அருகிலுள்ள திருப்பருத்திக்குன்றத்து வச்சிரநந்திக் குரவருக்கு அமண்சேர்க்கை என்ற ஊரைப் ‘பள்ளிச்சந்தம்’ ஆக வழங்கியதைப் பதிவு செய்கின்றன. திருத்துறைப்பூண்டி அருகே கிடைத்த இவை, வடமொழியும் தமிழும் இணைந்த மிகப் பழைய செப்பேடுகளில் ஒன்று. புதிய அரசியல் ஒழுங்கு தொடங்கியபோதும் சமண நிறுவனங்கள் மதிக்கப்பட்டன என்பதற்கு இவை சான்று. பிற்காலப் பல்லவ, சாளுக்கிய அரசர்களும் ‘களப்பிரரை’ வென்றதாகப் பெருமை பேசுகின்றனர்; அவர்கள் அப்போது சிற்றரசர் நிலைக்குத் தாழ்ந்துவிட்டிருக்கலாம்.
காலவரிசை
| காலம் (ஏறத்தாழ) | நிகழ்வு | உறுதி நிலை |
|---|---|---|
| கி.பி. 3ஆம் நூற்றாண்டு | சங்க கால அரசுகள் பதிவுகளிலிருந்து மறைகின்றன | அறிஞர் கணிப்பு |
| கி.பி. 250 | களப்பிரர் தமிழகத்தைக் கைப்பற்றியதாகச் சீனி. வேங்கடசாமி கணிக்கும் காலம் | விவாதம் |
| கி.பி. 270 அல்லது ஏறத்தாழ 500 | சேந்தன் கூற்றனின் பூலாங்குறிச்சிக் கல்வெட்டுகள் | விவாதம் |
| கி.பி. 5ஆம் நூற்றாண்டு | அச்சுத விக்கந்தன் காலத்தில் புத்ததத்தரின் வினய வினிச்சயம் | அறிஞர் கணிப்பு |
| கி.பி. 469–470 | வச்சிரநந்தி மதுரையில் திராவிட சங்கம் நிறுவியது | பிற்கால சமண மரபு |
| கி.பி. 550 | சிம்மவர்மனின் பள்ளன்கோவில் செப்பேடுகள் | ஓரளவு உறுதி |
| கி.பி. 560–590 | கடுங்கோன் பாண்டியர் ஆட்சியை மீட்டது | அறிஞர் கணிப்பு |
| கி.பி. 575 | சிம்மவிஷ்ணு காவிரிப் படுகையைக் கைப்பற்றியது | அறிஞர் கணிப்பு |
| கி.பி. 770 | வேள்விக்குடிச் செப்பேடு ‘களப்ரன் என்னும் கலியரசனை’க் குறிப்பிடுகிறது | உறுதி |
| கி.பி. 10ஆம் நூற்றாண்டு | யாப்பருங்கல விருத்தியுரை அச்சுதன் பாடல்களை மேற்கோள் காட்டுகிறது | ஓரளவு உறுதி |
| கி.பி. 12ஆம் நூற்றாண்டு | பெரியபுராணத்தில் மூர்த்தி நாயனார் வரலாறு | உறுதி |
| 1923 | வேள்விக்குடிச் செப்பேடு எபிகிராபியா இண்டிகாவில் வெளியானது | உறுதி |
| 1975 | சீனி. வேங்கடசாமியின் ‘களப்பிரர் ஆட்சியில் தமிழகம்’ | உறுதி |
| 1979 | பூலாங்குறிச்சிக் கல்வெட்டுகள் கண்டறியப்பட்டன | உறுதி |
| 2014 | வலேரி ஜில்லேயின் ‘இருண்ட காலம்: கற்பனையா உண்மையா?’ ஆய்வு | உறுதி |
உறுதியாகச் சொல்லக்கூடியவை
- உறுதி: பழைய வேந்தர் மரபுகளை அகற்றிய ‘களப்பிரர்’ என்ற ஆற்றலைப் பிற்காலப் பாண்டிய, பல்லவ சாசனங்கள் நினைவுகூர்கின்றன; ஆறாம் நூற்றாண்டு இறுதியில் கடுங்கோனும் சிம்மவிஷ்ணுவும் அந்த ஆட்சிக்கு முடிவு கட்டினர்; இந்த நூற்றாண்டுகளில் சமண, பௌத்த நிறுவனங்கள் தமிழகத்தில் செயல்பட்டன; முக்கியமான தமிழ் இலக்கியங்கள் இந்தப் பரந்த காலகட்டத்தைச் சேர்ந்தவை.
- ஐயம்: களப்பிரர் யார், எப்போது வந்தனர், எவ்வளவு பகுதியை எத்தனை காலம் ஆண்டனர், யாரையாவது உண்மையில் துன்புறுத்தினரா, ‘இடைக்காலம்’ என்பது உண்மையான வரலாற்று முறிவா என்பவை எல்லாம் இன்னும் விவாதத்தில் உள்ளன.
அடுத்த பகுதி
பதினான்காம் பகுதி – பல்லவர் எழுச்சி: சிம்மவிஷ்ணுவும் முதலாம் மகேந்திரவர்மனும். காவிரிப் படுகையைக் கைப்பற்றிய காஞ்சிப் பல்லவ மரபையும், தமிழகத்தின் முதல் குடைவரைக் கோயில்களை உருவாக்கிய கலைஞன் – அரசன் மகேந்திரவர்மனையும் அடுத்த பகுதியில் பார்ப்போம்.
ஆதாரங்கள்
- H. Krishna Sastri, “The Velvikudi Grant of Nedunjadaiyan”, Epigraphia Indica XVII (1923–24), pp. 291–309
- மயிலை சீனி. வேங்கடசாமி, களப்பிரர் ஆட்சியில் தமிழகம் (1975; விரிவாக்கப் பதிப்பு, விடியல், 2000) – விக்கிமூலம்
- Iravatham Mahadevan, Early Jainism in Tamilnadu; Early Tamil Epigraphy from the Earliest Times to the Sixth Century A.D. (Cre-A/Harvard, 2003)
- தமிழ் இணையக் கல்விக்கழகம்: பூலாங்குறிச்சிக் கல்வெட்டுக்கள்; R. Nagaswamy, Tamil Nadu, The Land of the Vedas – Pulankurichi
- பள்ளன்கோவில் செப்பேடு – மூலமும் சுருக்கமும் (Jaina Literature in Tamil); The Hindu: Chronicles of the past in copper
- சேக்கிழார், பெரியபுராணம் – மூர்த்தி நாயனார் புராணம்; ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பு: The Puranam of Moorti Nayanar (Shaivam.org)
- K. A. Nilakanta Sastri, The Pandyan Kingdom (1929); A History of South India (1966)
- R. S. Sharma, “Problems of Peasant Protest in Early Medieval India”, Social Scientist 16 (1988); Burton Stein, Peasant State and Society in Medieval South India (1980)
- R. Champakalakshmi, Trade, Ideology and Urbanization: South India 300 BC to AD 1300 (Oxford University Press, 1996); Noboru Karashima (ப.ஆ.), A Concise History of South India (Oxford University Press, 2014)
- Valérie Gillet, “The Dark Period: Myth or reality?”, Indian Economic and Social History Review 51.3 (2014)
- Hermann Kulke, Dietmar Rothermund, A History of India (Routledge); Upinder Singh, A History of Ancient and Early Medieval India (Pearson, 2008)
- The New Indian Express: ‘Galapra’ period coin die made by Roman smiths minted in Sangam Era? (2017); The Hindu: No proof in literature for Kalabhras defeating Pandiyas, says scholar (2015)
