தமிழ் வரலாறு பகுதி 11: திருக்குறளும் திருவள்ளுவரும் – நூல், புலவர், விவாதங்கள்

இது, வரலாற்றுக்கு முந்தைய காலம் முதல் நவீன தமிழ்நாடு வரையிலான தமிழ் வரலாற்றைக் காலவரிசைப்படி சொல்லும் எங்கள் தொடரின் பதினோராம் பகுதி. பத்தாம் பகுதியை – யவன வணிகம்: அரிக்கமேடு, முசிறி, உரோமாபுரி – இங்கே படிக்கலாம்.

அரசுப் பேருந்தில் ஏறினால் ஓட்டுநர் இருக்கைக்கு மேலே ஒரு குறள். பள்ளிப் பாடநூலைத் திறந்தால் முதல் பக்கத்தில் ஒரு குறள். சட்டமன்றத்திலும் நாடாளுமன்றத்திலும் கட்சி வேறுபாடின்றித் தலைவர்கள் மேற்கோள் காட்டுவதும் குறள்தான். ‘உலகப் பொதுமறை’ என்று நாம் போற்றும் திருக்குறள் தமிழர் வாழ்க்கையோடு அவ்வளவு கலந்துவிட்டது.

ஆனால் வரலாற்றாசிரியரின் பார்வையில் இந்த நூல் ஒரு புதிர். நூலுக்குள் ஆசிரியரின் பெயர் இல்லை. எப்போது எழுதப்பட்டது என்பதற்கு நேரடிச் சான்று இல்லை. வள்ளுவரைப் பற்றி நாம் கேட்டு வளர்ந்த கதைகளில் பெரும்பாலானவை பிற்கால மரபுக் கதைகள். இந்தப் பகுதியில் திருக்குறள் என்ன நூல், அது என்ன சொல்கிறது, அதன் காலத்தை அறிஞர்கள் எப்படிக் கணிக்கிறார்கள், வள்ளுவர் பற்றி உறுதியாக என்ன சொல்ல முடியும் என்பதைப் பார்ப்போம்.

திருக்குறள்: ஓர் அறிமுகம்

‘திரு’ என்பது சிறப்பையும் மேன்மையையும் குறிக்கும் அடைமொழி. ‘குறள்’ என்றால் குறுகியது. குறள் வெண்பா என்னும் யாப்பில் முதல் அடியில் நான்கு சீர்கள், இரண்டாம் அடியில் மூன்று சீர்கள் – மொத்தம் ஏழு சீர்கள். ‘அணுவைத் துளைத்து ஏழ்கடலைப் புகட்டிக் குறுகத் தறித்த குறள்’ என்று ஔவையார் பெயரில் வழங்கும் பாடல் புகழ்வது இந்தச் சுருக்கத்தைத்தான்.

நூலின் அமைப்பு மிகக் கவனமாகத் திட்டமிடப்பட்டது:

ஒவ்வோர் அதிகாரத்திலும் ஒரே பொருள் பற்றிச் சரியாகப் பத்துக் குறள்கள். மொழியும் அமைப்பும் நூல் முழுவதும் சீராக இருப்பதால் இது ஒருவரே எழுதிய நூல் என்றும், முப்பால் பிரிவு ஆசிரியரின் சொந்தப் பிரிவு என்றும் செக் நாட்டுத் தமிழறிஞர் கமில் சுவெலபில் கருதுகிறார். அதிகாரங்களை ‘இயல்’களாகத் தொகுத்தது பிற்கால உரையாசிரியர்களின் வேலை; அதனால்தான் உரைக்கு உரை இயல் பிரிவுகள் மாறுகின்றன.

எட்டுத்தொகை, பத்துப்பாட்டு ஆகிய சங்க நூல்களுக்குப் (ஆறாம் பகுதி) பின் தோன்றிய, பெரும்பாலும் அறம் உரைக்கும் பதினெண் கீழ்க்கணக்கு நூல்களில் ஒன்றாகத் திருக்குறள் வைக்கப்படுகிறது. அவற்றில் மிகப் பழமையானதாகவும் இது கருதப்படுகிறது.

ஆசிரியர் தம் நூலுக்குப் பெயர் வைத்ததாகத் தெரியவில்லை. அதனால்தான் போற்றுவோர் பல பெயர்களைச் சூட்டினர்: முப்பால், உத்தரவேதம், பொய்யாமொழி, தெய்வநூல், பொதுமறை, தமிழ்மறை. ‘பொய்யாமொழி’, ‘தமிழ்மறை’ போன்ற பெயர்கள், இடைக்காலத் தமிழர் இந்நூலை வேதத்துக்கு இணையாக மதித்ததைக் காட்டுகின்றன.

குறள் சொல்வது என்ன?

நூல் கடவுள் வாழ்த்துடன் தொடங்குகிறது:

அகர முதல எழுத்தெல்லாம் ஆதி
பகவன் முதற்றே உலகு (குறள் 1)

எழுத்துகளுக்கெல்லாம் ‘அ’ முதல் என்பது போல உலகுக்கு ஆதிபகவன் முதல். அடுத்து வான் சிறப்பு – மழையே உலகை வாழவைக்கும் அமிழ்தம். பின் இல்லறம், அரசியல், காதல் என்று ஒரு மனிதனின் முழு வாழ்க்கையையும் நூல் தழுவுகிறது. துறவிகளுக்கு மட்டுமன்றி, மகனாக, கணவனாக, நண்பனாக, குடிமகனாக, அரசனாக வாழும் சாதாரண மனிதனுக்குச் சொல்லப்பட்ட நெறி இது.

அறம்: வாய்மை, செய்ந்நன்றி அறிதல், அடக்கம், விருந்தோம்பல், அருள் ஆகியவற்றை அறத்துப்பால் வலியுறுத்துகிறது. ‘புலால் மறுத்தல்’ (அதிகாரம் 26), ‘கொல்லாமை’ (அதிகாரம் 33) ஆகியவை தனித்து நிற்கின்றன. தீங்கு செய்தவனுக்கு நன்மை செய்து அவனை நாணச் செய்வதே தண்டனை என்கிறது ஒரு குறள்:

இன்னாசெய் தாரை ஒறுத்தல் அவர்நாண
நன்னயஞ் செய்து விடல் (குறள் 314)

பொருள்: நூலின் பெரும்பகுதியான பொருட்பால் ஏறக்குறைய ஓர் அரசியல் கையேடு – அரசனின் இலக்கணம், அமைச்சர், ஒற்றர், அரண், படை, நட்பு, நாடு. போரையும் தண்டனையையும் அரசனின் கடமையாக ஏற்கும் நடைமுறைப் பார்வை இங்கே உண்டு. ‘கற்க கசடறக் கற்பவை’ (391), ‘எப்பொருள் யார்யார்வாய்க் கேட்பினும் அப்பொருள் மெய்ப்பொருள் காண்பது அறிவு’ (423), ‘சுழன்றும்ஏர்ப் பின்னது உலகம்’ (1031) போன்ற குறள்கள் இன்றும் நம் பேச்சில் வாழ்கின்றன. பிறப்பால் உயர்வு தாழ்வு இல்லை என்ற குறள் இன்று அடிக்கடி மேற்கோள் காட்டப்படுகிறது:

பிறப்பொக்கும் எல்லா உயிர்க்கும் சிறப்பொவ்வா
செய்தொழில் வேற்றுமை யான் (குறள் 972)

இன்பம்: களவு, கற்பு என்ற சங்க அகப்பொருள் மரபைப் பின்பற்றிக் காதலர்களின் குரலில் பேசும் காமத்துப்பால் நூலின் மிகச் சிறந்த கவிதைப் பகுதி என்று சுவெலபில் மதிப்பிடுகிறார்.

திருக்குறள் எப்போது இயற்றப்பட்டது?

நூலுக்குள் கல்வெட்டு போன்ற நேரடிக் காலக்குறிப்பு எதுவும் இல்லை. ஆகவே எல்லாக் காலக் கணிப்புகளும் ஊகங்களே. கி.மு. 300 முதல் கி.பி. ஆறாம் நூற்றாண்டு, அதற்குப் பின்னும் என்று கணிப்புகள் விரிகின்றன.

சங்க காலத்துக்குப் பிந்தையது என்ற கருத்துக்குப் பல காரணங்கள் சொல்லப்படுகின்றன. எட்டுத்தொகை, பத்துப்பாட்டு நூல்களில் வெண்பா யாப்பு இல்லை; குறள் முழுவதும் வெண்பா. பழந்தமிழில் அரிதான சில இலக்கண வடிவங்கள் குறளில் உள்ளன. வையாபுரிப் பிள்ளை குறளில் 137 வடசொற்களைப் பட்டியலிட்டார்; அவற்றில் சுமார் 35 திராவிடச் சொற்களே என்று பர்ரோ, எமனோ ஆகியோர் பின்னர் காட்டினர். எஞ்சியவை சங்கப் பாடல்களைவிட அதிகம் என்கிறார் சுவெலபில். கௌடில்யரின் அர்த்தசாஸ்திரத்தோடும் (இந்திய வரலாறு: சந்திரகுப்த மௌரியரும் சாணக்கியரும்) மனுதர்மத்தோடும் சில குறள்கள் ஒத்துப்போவதையும் அவர் சுட்டுகிறார். சங்கப் பாடல்கள் இயல்பாகப் பேசும் கள்ளையும் ஊனையும் குறள் கடுமையாக மறுப்பதும் ஒரு காரணமாகக் காட்டப்படுகிறது.

மணிமேகலை, ‘தெய்வம் தொழாஅள் கொழுநற் றொழுவாளைப் பெய்யெனப் பெய்யும் பெருமழை’ என்ற குறளை (55) எடுத்தாண்டு, அதைச் சொன்னவரைப் ‘பொய்யில் புலவன்’ என்கிறது. ஆகவே குறள் மணிமேகலைக்கு முந்தையது என்பது உறுதி. ஆனால் மணிமேகலையின் காலமே (கி.பி. 2 முதல் 6ஆம் நூற்றாண்டு வரை) விவாதத்துக்குரியது.

பல தமிழறிஞர்கள் இன்றும் முந்தைய காலத்தையே ஏற்கின்றனர்; வடசொல் எண்ணிக்கையும் யாப்பும் ஒரு தனி நூலின் காலத்தை உறுதியாகச் சொல்ல முடியுமா என்றும் கேட்கின்றனர். சுருக்கமாகச் சொன்னால்: பன்னாட்டு ஆய்வாளர்களில் பெரும்பாலோர் குறளை ஏறத்தாழ கி.பி. ஐந்தாம் நூற்றாண்டில் (ஒரு நூற்றாண்டு முன்பின்) வைக்கின்றனர்; தமிழ்நாடு அரசு அதிகாரபூர்வமாக கி.மு. 31ஐ வள்ளுவர் பிறந்த ஆண்டாகக் கொள்கிறது.

வள்ளுவர் யார்?

நேர்மையான பதில்: நமக்குத் தெரியாது. குறள் தன் ஆசிரியர் பெயரைச் சொல்லவில்லை. ‘பெயரில்லாத ஆசிரியர் எழுதிய பெயரில்லாத நூல்’ என்றார் 19ஆம் நூற்றாண்டு பிரெஞ்சு மொழிபெயர்ப்பாளர் ஏரியல். ‘திருவள்ளுவர்’ என்ற பெயர் முதலில் காணப்படுவது திருவள்ளுவ மாலையில். சங்கப் புலவர்களும் தெய்வங்களும் பாடியதாக மரபு சொல்லும் 55 பாடல்களின் இந்தத் தொகுப்பின் காலமே உறுதியில்லை; ஏறத்தாழ பத்தாம் நூற்றாண்டு என்று பிளாக்பர்ன் தயக்கத்துடன் கணிக்கிறார்.

ஆசிரியரைக் குறிக்கவும் பல பெயர்கள் வழங்குகின்றன: நாயனார், தேவர், பொய்யில் புலவர், செந்நாப்போதார், பெருநாவலர், முதற்பாவலர். இவை புகழ்மொழிகளே தவிர, அவருடைய இயற்பெயரைச் சொல்லும் சான்றுகள் அல்ல.

இந்த வெற்றிடத்தை மரபுக் கதைகள் நிரப்புகின்றன. மயிலாப்பூரில் வாழ்ந்த நெசவாளர்; கணவன் சொல்லுக்கு மறுசொல் சொல்லாத மனைவி வாசுகி; ஆதி என்ற தாய்க்கும் பகவன் என்ற அந்தணத் தந்தைக்கும் பிறந்த ஏழு குழந்தைகளில் ஒருவர்; மதுரைச் சங்கப் பலகை குறளுக்கு மட்டும் இடம் தந்தது – இப்படிப் பல கதைகள். ஏழு குழந்தைகள் கதை கபிலர் அகவலிலிருந்து வருகிறது; அதன் மொழிநடையைக் கொண்டு அதைச் சுமார் 15ஆம் நூற்றாண்டு நூல் என்கிறார் சுவெலபில். இக்கதைகள் 19ஆம் நூற்றாண்டில் மிஷனரிகளாலும் காலனிய அறிஞர்களாலும் தொகுக்கப்பட்டு, அச்சேறி, பாடநூல் வரலாறாக மாறியதை பிளாக்பர்ன் தம் ‘Corruption and Redemption’ (2000) ஆய்வில் விரிவாகக் காட்டுகிறார். 1904இலேயே மு. சு. பூரணலிங்கம் பிள்ளை இவற்றைப் புனைவுகள் என்று மறுத்தார்.

நூலிலிருந்து நாம் ஊகிக்கக்கூடியது இவ்வளவே: ஆசிரியர் முந்தைய தமிழ் இலக்கியத்தை நன்கு கற்றவர்; வடமொழி அற நூல்களையும் அறிந்தவர்; அரசும் அமைச்சும் சந்தையும் உழவும் நிலைபெற்ற ஒரு சமூகத்துக்காக எழுதியவர்.

எந்தச் சமயம்?

குறிப்பிட்ட தெய்வத்தின் பெயரையோ சமயத்தையோ சொல்லாமல் கடவுளைப் போற்றுவதால், ஏறக்குறைய எல்லாச் சமயத்தாரும் குறளைத் தமதாகக் கொண்டாடுகின்றனர்:

• சமணம்: கொல்லாமை, புலால் மறுத்தல், புலனடக்கம் ஆகியவை சமண அறத்தோடு ஒத்துப்போகின்றன (இந்திய வரலாறு: மகாவீரரும் சமணத்தின் தோற்றமும்). ‘மலர்மிசை ஏகினான்’ (குறள் 3) போன்ற அடைமொழிகளுக்குச் சமண இணைகள் உண்டு. குறளாசிரியரை ஏலாசாரியர் (குந்தகுந்தர்) என்று சமண மரபு சொல்கிறது; ஆனால் அந்தக் குறிப்பு பிற்கால நூல்களில்தான் வருகிறது. வள்ளுவர் ‘பல சமயக் கருத்துகளையும் ஏற்ற, கற்றறிந்த ஒரு சமணராக இருக்கலாம்’ என்பது சுவெலபிலின் முடிவு.
• இந்து சமயம்: அறம், பொருள், இன்பம் என்ற முப்பால் பிரிவு தர்மம், அர்த்தம், காமம் என்ற வடமொழிப் பகுப்பை நினைவூட்டுகிறது. திருமகளும், உலகை அளந்த திருமாலின் அடியும் (குறள் 610) குறளில் வருகின்றன. மிகச் செல்வாக்குள்ள உரையாசிரியர் பரிமேலழகர் வைதிக நோக்கில் உரை எழுதினார். மயிலாப்பூரில் சைவர்கள் வள்ளுவரைத் தெய்வமாக வழிபடுகின்றனர்.
• பௌத்தம்: இருபதாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் அயோத்திதாசப் பண்டிதர் வள்ளுவர் ஒரு பௌத்தர் என்று வாதிட்டார் (இந்திய வரலாறு: புத்தரும் பௌத்தத்தின் தோற்றமும்).
• கிறித்தவம்: வள்ளுவர் ஒன்பதாம் நூற்றாண்டில் கிறித்தவக் கருத்துகளை உள்வாங்கினார் என்று ஜி. யு. போப் கருதினார்; 1960களில் அவரைப் புனித தோமையாரின் சீடராக்கும் கருத்தும் எழுந்தது. அறிஞர்கள் இரண்டையும் ஏற்கவில்லை.

எந்தச் சமயச் சார்பும் வெளிப்படையாகத் தெரியாததுதான் குறளை எல்லாத் தமிழருக்கும் பொதுவான நூலாக்கியது என்பதே பாதுகாப்பான முடிவு.

உரையாசிரியர்கள்

ஏறத்தாழ பத்தாம் நூற்றாண்டு முதல் குறளுக்கு உரைகள் எழுந்தன. ‘பதின்மர் உரை’ என்று பத்து உரையாசிரியர்களை மரபு குறிப்பிடுகிறது. அவர்களில் மணக்குடவர், பரிதியார், காளிங்கர், பரிப்பெருமாள், பரிமேலழகர் ஆகியோரின் உரைகள் இன்று கிடைக்கின்றன. ஏறத்தாழ 13ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த வைணவ அந்தணரான பரிமேலழகரின் உரையே தரமான உரையாக நிலைபெற்றது; இன்றைய பதிப்புகள் அவர் வைத்த அதிகார வரிசையையும் எண்களையுமே பின்பற்றுகின்றன. உரையாசிரியர்கள் குறளை விளக்கியதோடு நிற்கவில்லை; தலைமுறைகள் அதை எப்படிப் புரிந்துகொண்டன என்பதையே அவர்கள் வடிவமைத்தனர் என்று அமெரிக்க அறிஞர் நார்மன் கட்லர் சுட்டுகிறார். இருபதாம் நூற்றாண்டில் மு. வரதராசனாரின் ‘திருக்குறள் தெளிவுரை’ போன்ற எளிய உரைகள் குறளை வீடுதோறும் கொண்டு சேர்த்தன.

ஓலைச்சுவடியிலிருந்து உலகுக்கு

தமிழ் இலக்கியத்துக்குள்ளேயே குறளின் தாக்கம் ஆழமானது. சிலப்பதிகாரம், மணிமேகலை, பெரியபுராணம், கம்பராமாயணம் எனப் பிற்கால நூல்கள் பலவும் குறள் வரிகளையும் கருத்துகளையும் எடுத்தாள்கின்றன. உரையாசிரியர்களின் பாடங்களை ஒப்பிடும்போது பல குறள்களில் எழுத்து, சொல் அளவிலான சிறு வேறுபாடுகள் காணப்படுகின்றன; ஆனால் புதிதாகக் குறள்கள் சேர்க்கப்பட்டதற்கோ நீக்கப்பட்டதற்கோ சான்று இல்லை.

பல நூற்றாண்டுகள் குறள் ஓலைச்சுவடிகளிலும் மனப்பாடத்திலும் வாழ்ந்தது. 16ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதியிலேயே மலையாள மொழிபெயர்ப்பு ஒன்று இருந்தது. 1812இல் நாலடியாருடன் சேர்ந்து குறள் முதன்முறையாக அச்சேறியது. 1861இல் யாழ்ப்பாணத்து ஆறுமுக நாவலர் கவனமாகச் செம்மைப்படுத்திய பதிப்பை வெளியிட்டார்.

இத்தாலிய இயேசு சபைத் துறவி வீரமாமுனிவர் (பெஸ்கி) ஏறத்தாழ 1730இல் அறம், பொருள் ஆகிய இரு பால்களையும் இலத்தீனில் மொழிபெயர்த்தார்; காமத்துப்பாலை விட்டுவிட்டார். 1886இல் ஜி. யு. போப் முழுமையான ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பை வெளியிட்டார். இன்று பல பத்து மொழிகளில் குறள் கிடைக்கிறது; ஆங்கிலத்தில் மட்டும் நூற்றுக்கு மேற்பட்ட மொழிபெயர்ப்புகள் உள்ளன.

ரஷ்ய எழுத்தாளர் லியோ டால்ஸ்டாய் தம் ‘ஓர் இந்துவுக்குக் கடிதம்’ (1908) நூலில் இன்னா செய்யாமை பற்றிய குறள்களை மேற்கோள் காட்டினார். அந்தக் கடிதத்தைக் காந்தியடிகள் குஜராத்தியில் மொழிபெயர்த்தார்; பின்னாளில் குறளைப் பற்றி அவர் பெருமதிப்புடன் பேசினார்.

இன்றைய தமிழ்நாட்டில் வள்ளுவர்

• திருவள்ளுவர் தினம்: மயிலாப்பூரில் வள்ளுவர் நினைவு நாள் வைகாசி அனுஷத்தில் கொண்டாடப்படும் மரபு உண்டு. அதை ஒட்டி, தமிழர் அனைவருக்கும் உரிய விழாவாகத் திருவள்ளுவர் தினம் 1935 மே மாதம் சென்னைப் பச்சையப்பன் கல்லூரியில் முதன்முறையாகக் கொண்டாடப்பட்டது. பொங்கல் தமிழர் திருநாள் என்பதால் அதனுடன் இணைக்கலாம் என்று கி. ஆ. பெ. விசுவநாதம் போன்ற அறிஞர்கள் பரிந்துரைத்தனர். 1967–71 திமுக அரசு காலத்தில் தை மாதம் இரண்டாம் நாள் திருவள்ளுவர் தினமாக நிலைநிறுத்தப்பட்டது. பொங்கலுக்கு அடுத்த நாள், பெரும்பாலும் ஜனவரி 15, அரசு விடுமுறை.
• திருவள்ளுவர் ஆண்டு: கி.மு. 31இலிருந்து கணக்கிடப்படுவதால் கிறித்தவ ஆண்டுடன் 31 கூட்டினால் வள்ளுவர் ஆண்டு கிடைக்கும் – 2026 என்பது திருவள்ளுவர் ஆண்டு 2057. 1971–72 முதல் அரசு ஆணைகளிலும் அரசிதழிலும் இது பயன்படுகிறது.
• பள்ளிக் கல்வி: அறத்துப்பால், பொருட்பால் ஆகியவற்றின் 108 அதிகாரங்களையும் ஆறு முதல் பன்னிரண்டாம் வகுப்பு வரை பாடமாக்க வேண்டும் என்று சென்னை உயர் நீதிமன்றம் 2016இல் உத்தரவிட்டது.
• வள்ளுவர் கோட்டம்: திருவாரூர்த் தேர் வடிவில் சென்னையில் 1976இல் அமைந்த நினைவுச் சின்னம்; அதன் மண்டபச் சுவர்களில் 1,330 குறள்களும் பொறிக்கப்பட்டுள்ளன.
• குமரிமுனைச் சிலை: சிற்பி வி. கணபதி ஸ்தபதி வடித்த சிலை 2000 ஜனவரி 1 அன்று திறக்கப்பட்டது. மொத்த உயரம் 133 அடி – 133 அதிகாரங்களுக்கு. 38 அடி பீடம் அறத்துப்பாலின் 38 அதிகாரங்களையும், 95 அடிச் சிலை பொருள், இன்பம் ஆகியவற்றையும் குறிக்கின்றன. வெள்ளி விழாவை ஒட்டி 2024 டிசம்பர் 30 அன்று தமிழ்நாடு அரசு அதற்குப் ‘பேரறிவுச் சிலை’ என்று பெயர் சூட்டி, விவேகானந்தர் பாறையுடன் இணைக்கும் 77 மீட்டர் கண்ணாடி இழைப் பாலத்தைத் திறந்தது.

காலவரிசை

உறுதியாகச் சொல்லக்கூடியவை

• உறுதி: 1,330 குறள்கள், முப்பால் கொண்ட, கவனமாகக் கட்டமைக்கப்பட்ட ஒரே ஆசிரியரின் நூல் இது; யாப்பிலும் மொழியிலும் சங்க காலத்துக்குப் பிந்தையது; இடைக்காலத்திலேயே பரவலாக மேற்கோள் காட்டப்பட்டது; 1812 முதல் தொடர்ந்து அச்சிலும் மொழிபெயர்ப்பிலும் வாழ்கிறது.
• ஐயம்: நூல் இயற்றப்பட்ட சரியான காலம்; ஆசிரியரின் உண்மைப் பெயர், வாழ்க்கை, சமயம். கி.மு. 31 என்பது அரசு ஏற்ற மரபு; பரவலான வள்ளுவர் வாழ்க்கை வரலாறு மரபுக் கதை.

அடுத்த பகுதி

பன்னிரண்டாம் பகுதி – சிலப்பதிகாரமும் மணிமேகலையும்: இரட்டைக் காப்பியங்கள். கண்ணகியின் சிலம்பு, பௌத்தத் துறவி மணிமேகலை, இந்தக் காப்பியங்கள் காட்டும் தமிழ்ச் சமூகம் ஆகியவற்றை அடுத்த பகுதியில் பார்ப்போம்.

ஆதாரங்கள்

• திருக்குறள் மூலம்: மதுரைத் திட்டம் (Project Madurai); பரிமேலழகர் உரையுடன்: தமிழ் இணையக் கல்விக்கழகம்
• Kamil V. Zvelebil, The Smile of Murugan: On Tamil Literature of South India (Brill, 1973); Tamil Literature (Brill, 1975)
• Stuart Blackburn, “Corruption and Redemption: The Legend of Valluvar and Tamil Literary History”, Modern Asian Studies 34.2 (2000), 449–482
• Norman Cutler, “Interpreting Tirukkural: The Role of Commentary in the Creation of a Text”, Journal of the American Oriental Society 112.4 (1992)
• G. U. Pope, The Sacred Kurral of Tiruvalluva-Nayanar (London, 1886)
• S. Vaiyapuri Pillai, History of Tamil Language and Literature (1956)
• இந்து தமிழ் திசை: குமரியில் திருவள்ளுவர் சிலை வெள்ளி விழா: கண்ணாடி இழைப் பாலத்தை முதல்வர் திறந்து வைத்தார் (டிசம்பர் 2024); The Hindu: CM inaugurates India’s first glass bridge over sea in Kanniyakumari
• The New Indian Express: Thanksgiving fest that gives Tamil Nadu its longest cultural break (ஜனவரி 2026) – திருவள்ளுவர் தின வரலாறு
• தமிழ்நாடு அரசு: 2025 பொது விடுமுறை அறிவிப்பு (அ.ஆ. எண் 792, திருவள்ளுவர் ஆண்டு 2055)
• Leo Tolstoy, A Letter to a Hindu (1908)

முகப்புப் படம்: அந்தி வேளையில் கன்னியாகுமரிக் கடலில் திருவள்ளுவர் சிலையும் விவேகானந்தர் நினைவு மண்டபமும். படம்: “Indian Temple at dusk Thiruvalluvar Statue”, PKharote, விக்கிமீடியா காமன்ஸ், CC BY-SA 4.0 (வெட்டிச் சீரமைக்கப்பட்டது).