இந்திய வரலாறு பகுதி 9: மகாவீரரும் சமண சமயத்தின் தோற்றமும்

இது, கற்காலம் முதல் 1947 சுதந்திரம் வரை இந்திய வரலாற்றைக் காலவரிசைப்படி சொல்லும் தமிழ் லைஃப்ஸ்டைல் தொடரின் 9-ஆம் பகுதி.

இந்தத் தொடரின் 8-ஆம் பகுதியில், லும்பினியில் பிறந்து சாரநாத்தில் முதல் போதனை செய்த புத்தரைப் பார்த்தோம். அதே காலத்தில், அதே மகதச் சாலைகளில் இன்னொரு துறவியும் நடந்துகொண்டிருந்தார். பௌத்த நூல்கள் அவரை "நிகண்ட நாதபுத்தர்" (கட்டுகள் அற்றவர்) என்று குறிப்பிடுகின்றன. அவரைப் பின்பற்றியவர்களுக்கு அவர் வர்த்தமானர்; வரலாறு அவரை "மாபெரும் வீரர்" என்ற பொருளில் மகாவீரர் என்று நினைவுகூர்கிறது. அவர் வடிவமைத்த சமண சமயம் (ஜைனம்) சுமார் 2,500 ஆண்டுகளாக இந்தியாவில் இடைவிடாமல் தொடர்ந்து வருகிறது.

இந்தப் பகுதியில் மகாவீரருக்கு முந்தைய தீர்த்தங்கரர்கள், அவரது வாழ்க்கை, போதனைகள், சமண நூல்களும் பிரிவுகளும், தமிழ் மண்ணில் சமணம் விட்டுச் சென்ற ஆழமான தடங்கள் ஆகியவற்றைப் பார்ப்போம். புத்தரைப் போலவே, மகாவீரர் பற்றிய பெரும்பாலான விவரங்கள் பல நூற்றாண்டுகள் கழித்து எழுதப்பட்ட நூல்களிலிருந்தே வருகின்றன; எனவே மரபையும் சான்றையும் பிரித்துப் பார்ப்பது அவசியம்.

மகாவீரருக்கு முன்: 24 தீர்த்தங்கரர்கள்

சமணர்கள் மகாவீரரைத் தங்கள் சமயத்தின் நிறுவனராகக் கருதுவதில்லை. அவர்களின் நம்பிக்கைப்படி காலம் முடிவில்லாத சுழற்சிகளாகச் சுழல்கிறது; ஒவ்வொரு அரைச் சுழற்சியிலும் 24 தீர்த்தங்கரர்கள் தோன்றுகிறார்கள். பிறவிப் பெருங்கடலைக் கடக்க "துறை" அமைத்துத் தருபவர்கள் என்பதே அந்தச் சொல்லின் பொருள். ஆசைகளை வென்றவர்கள் என்பதால் அவர்கள் "ஜினர்கள்" எனவும் அழைக்கப்படுகிறார்கள்; "ஜைனம்" என்ற பெயர் இதிலிருந்தே வந்தது. இந்தக் காலத்தின் முதல் தீர்த்தங்கரர் ரிஷபதேவர் (ஆதிநாதர்); மகாவீரர் 24-ஆவதும் இறுதியானவரும் ஆவார்.

முந்தைய தீர்த்தங்கரர்களுக்கு ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகள் ஆயுள் சொல்லப்படுவதால், வரலாற்றாசிரியர்கள் அவர்களை நம்பிக்கை சார்ந்த உருவங்களாகவே பார்க்கிறார்கள். ஆனால் 23-ஆவது தீர்த்தங்கரரான பார்சுவநாதர் விஷயம் வேறு. மரபு அவரை மகாவீரருக்கு சுமார் 250 ஆண்டுகள் முன் வைக்கிறது; பல வரலாற்றாசிரியர்கள் அவரை கி.மு. 8–7-ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்தவராகக் கருதுகிறார்கள். கொல்லாமை, பொய்யாமை, கள்ளாமை, உடைமை கொள்ளாமை என்ற அவரது "நான்கு கட்டுப்பாடுகள்" (சாதுர்யாமம்) பழைய நூல்களில் குறிப்பிடப்படுவதே அவரது வரலாற்றுத் தன்மைக்கான முக்கியச் சான்று. சில அறிஞர்கள் இதை இன்னும் உறுதியாக ஏற்கவில்லை. எனவே, மகாவீரர் புதிய சமயத்தைத் தொடங்கவில்லை; ஏற்கெனவே இருந்த ஒரு துறவு மரபைச் சீர்திருத்தினார் என்பதே பாதுகாப்பான முடிவு.

எப்போது வாழ்ந்தார்? தேதிச் சிக்கல்

மகாவீரரும் புத்தரும் மகத மன்னர்கள் பிம்பிசாரர், அஜாதசத்ரு காலத்துச் சமகாலத்தவர்கள் என்று நூல்கள் சொல்வதால், இருவரின் காலச் சிக்கலும் பின்னிப் பிணைந்தவை. மகதத்தின் எழுச்சியை 7-ஆம் பகுதியில் பார்த்தோம்.

• மரபுவழிக் காலம்: பிறப்பு கி.மு. 599, நிர்வாணம் (மறைவு) கி.மு. 527. சமணர்களின் "வீர நிர்வாண சகாப்தம்" இந்த ஆண்டிலிருந்தே கணக்கிடப்படுகிறது.
• திருத்தப்பட்ட காலம்: 12-ஆம் நூற்றாண்டு அறிஞர் ஹேமசந்திரரின் கணக்கை அடிப்படையாகக் கொண்டு, ஹெர்மன் யாக்கோபி போன்ற அறிஞர்கள் சுமார் கி.மு. 540–468 என்று முன்மொழிந்தனர்.
• பிந்தைய காலம்: புத்தர் சுமார் கி.மு. 400-இல் மறைந்தார் என்ற "குறுகிய காலவரிசை" ஏற்கப்பட்டால், மகாவீரரும் நகர வேண்டும்; சிலர் சுமார் கி.மு. 497–425 என்கிறார்கள்.

எல்லாக் கணக்குகளும் அவருக்கு சுமார் 72 ஆண்டு ஆயுளைத் தருகின்றன; எந்த நூற்றாண்டு என்பதே கேள்வி.

வாழ்க்கை: பிறப்பு, துறவு, கேவல ஞானம்

மிகப் பழைய சான்று ஆசாராங்க சூத்திரம்; விரிவான வாழ்க்கை வரலாறு சுவேதாம்பர மரபின் கல்ப சூத்திரத்தில் உள்ளது. அவற்றின்படி வர்த்தமானர், இன்றைய வட பீகாரில் உள்ள வைசாலி அருகிலிருந்த குண்டகிராமத்தில் ஒரு சத்திரியக் குடும்பத்தில் பிறந்தார். அந்த இடம் இன்றைய பாசோகுண்ட் கிராமம் என்று பலர் கருதினாலும், சரியான இடம் இன்னும் விவாதத்தில் உள்ளது. தந்தை சித்தார்த்தர் ஞாத்ருக குலத் தலைவர்; தாய் திரிசலை லிச்சவி குலத்துப் பெண். அவர் யசோதையை மணந்து பிரியதர்சனா என்ற மகளைப் பெற்றார் என்கின்றனர் சுவேதாம்பரர்கள்; அவர் மணமே செய்யவில்லை என்கின்றனர் திகம்பரர்கள்.

சுமார் 30 வயதில் உடைமைகளைத் துறந்து அலைந்து திரியும் துறவியானார். ஏறத்தாழ பன்னிரண்டரை ஆண்டுகள் உண்ணாநோன்பு, மௌன தியானம், வெயில், குளிர், பூச்சிக்கடி, கிராமவாசிகளின் தொல்லை என அனைத்தையும் தாங்கினார்; விரைவில் ஒற்றை ஆடையையும் துறந்தார் என்கிறது ஆசாராங்கம். சுமார் 42 வயதில், ரிஜுபாலிகா ஆற்றங்கரையில் ஒரு சால மரத்தடியில் கேவல ஞானம், அதாவது முழுமையான அறிவு, பெற்றார் என்பது மரபு. இந்திரபூதி கௌதமர் தலைமையிலான பதினொரு அந்தணர்கள் அவரது முதன்மைச் சீடர்களான "கணதரர்கள்" ஆனார்கள். ஏறத்தாழ 30 ஆண்டுகள் போதித்த பின், சுமார் 72 வயதில் பாவா நகரில் மறைந்தார். சமணர்கள் அதை ராஜகிருகம் அருகிலுள்ள பாவாபுரி என்று கருதுகிறார்கள். அவரது நிர்வாணத்தைச் சமணர்கள் தீபாவளி அன்று நினைவுகூர்கிறார்கள்; பிறந்த நாள் மகாவீர் ஜெயந்தி.

மகாவீரர் என்ன போதித்தார்?

சமணப் பார்வையில் உலகம் தொடக்கமும் முடிவும் இல்லாதது; அதைப் படைத்த கடவுள் இல்லை. அதில் எண்ணற்ற உயிர்கள் (ஜீவன்) உள்ளன; மனிதர், விலங்கு, தாவரம் மட்டுமல்ல, மண், நீர், நெருப்பு, காற்று ஆகியவற்றிலும் நுண்ணுயிர்கள் உண்டு என்பது அவர்களின் நம்பிக்கை.

• கர்மம் ஒரு பொருள்: ஆசையோடும் சினத்தோடும் செயல்படும்போது நுண்ணிய கர்மத் துகள்கள், எண்ணெய் பூசிய பரப்பில் தூசி ஒட்டுவதுபோல, உயிரில் ஒட்டிக்கொண்டு அதைப் பிறவியில் கட்டுகின்றன. புதிய கர்மத்தைத் தடுத்து, பழையதைத் தவத்தால் எரித்தால் வீடுபேறு (மோட்சம்) கிடைக்கும்.
• அகிம்சை: எந்த உயிருக்குத் தீங்கு செய்தாலும் கர்மம் சேரும் என்பதால் கொல்லாமையே தலையாய அறம். கடுமையான சைவ உணவும், நடக்கும் பாதையைப் பெருக்கி நடப்பதும், நீரை வடிகட்டி அருந்துவதும் இதன் விளைவுகள்.
• ஐம்பெரும் விரதங்கள்: கொல்லாமை, வாய்மை, கள்ளாமை, பிரம்மச்சரியம், உடைமை கொள்ளாமை (அபரிக்கிரகம்). பார்சுவரின் நான்கோடு மகாவீரர் பிரம்மச்சரியத்தைச் சேர்த்தார் என்கிறது சுவேதாம்பர மரபு. இல்லறத்தார் இவற்றின் எளிய வடிவமான "அணுவிரதங்களை" ஏற்கின்றனர்.
• மும்மணிகள் (ரத்னத்திரயம்): நற்காட்சி, நன்ஞானம், நல்லொழுக்கம்; இவை மூன்றும் சேர்ந்ததே வீடுபேற்றுக்கான வழி.
• அநேகாந்தவாதம்: உண்மைக்குப் பல பக்கங்கள் உண்டு; எந்த ஒரு கூற்றும் அதன் ஒரு பகுதியையே சொல்லும். இதன் தர்க்கக் கருவியான சியாத்வாதம், ஒவ்வொரு கூற்றையும் "ஒரு வகையில்" (சியாத்) என்று வரையறுத்து ஏழு வடிவங்களில் சொல்கிறது. யானையைத் தடவிப் பார்த்த பார்வையற்றவர்களின் கதை இதை விளக்கப் பயன்படுகிறது.

சங்கம், ஆகமங்கள், மாநாடுகள்

மகாவீரர் துறவிகள், துறவினியர், இல்லறத்து ஆண்கள் (சிராவகர்கள்), பெண்கள் (சிராவிகைகள்) என நான்கு அங்கங்கள் கொண்ட சங்கத்தை அமைத்தார். துறவிகளுக்கும், வணிகர்களும் உழவர்களுமான கட்டுக்கோப்பான இல்லறச் சமூகத்துக்கும் இடையிலான நெருங்கிய பிணைப்பே, பௌத்தம் மறைந்த பின்னும் சமணம் இந்தியாவில் நிலைத்ததற்கு ஒரு காரணம் என்கிறார்கள் வரலாற்றாசிரியர்கள்.

போதனைகள் நீண்ட காலம் வாய்மொழியாகவே கடத்தப்பட்டன. பஞ்சத்தால் துறவிகள் சிதறியபின் சுமார் கி.மு. 300-இல் பாடலிபுத்திரத்தில் ஸ்தூலபத்திரர் தலைமையில் ஒரு மாநாடு நடந்தது; கி.பி. 4-ஆம் நூற்றாண்டளவில் மதுராவிலும் வலபியிலும் மாநாடுகள் கூடின; இறுதியாக, மரபுப்படி கி.பி. 453 அல்லது 466-இல் குஜராத்தின் வலபியில் தேவர்த்திகணி க்ஷமாசிரமணர் தலைமையில் சுவேதாம்பர ஆகமங்கள் எழுத்தில் பதிவு செய்யப்பட்டன. மூல ஆகமங்கள் அழிந்துவிட்டன என்று கருதும் திகம்பரர்கள், ஷட்கண்டாகமம், குந்தகுந்தரின் நூல்கள் போன்றவற்றைப் போற்றுகிறார்கள். உமாஸ்வாதியின் தத்துவார்த்த சூத்திரம் இரு பிரிவினருக்கும் பொதுவானது. இந்த மாநாட்டுச் செய்திகள் பிற்கால நூல்களிலேயே உள்ளதால், அவற்றின் தேதிகள் உறுதியானவை அல்ல.

திகம்பரர், சுவேதாம்பரர்: பெரும் பிரிவு

திகம்பரத் ("திசைகளையே ஆடையாகக் கொண்ட") துறவிகள் ஆடையின்றி வாழ்கின்றனர்; சுவேதாம்பரத் ("வெள்ளாடை") துறவிகள் வெண்ணிற ஆடை அணிகின்றனர். பெண்கள் இந்தப் பிறவியிலேயே வீடுபேறு அடைய முடியுமா, மகாவீரர் மணம் செய்தாரா, எந்த நூல்கள் புனிதமானவை என்பவற்றிலும் இரு பிரிவினரும் வேறுபடுகிறார்கள்.

இந்தப் பிரிவுக்கு ஒரு புகழ்பெற்ற கதை உண்டு. மகதத்தில் 12 ஆண்டுப் பஞ்சம் வரும் என்று முன்னுணர்ந்த பத்ரபாகு முனிவர், பெரும் துறவிக் குழுவுடன் தெற்கே கர்நாடகத்தின் சிரவணபெளகொளாவுக்குச் சென்றார்; அரசைத் துறந்த சந்திரகுப்த மௌரியரும் அவருடன் வந்து, சந்திரகிரி மலையில் உண்ணாநோன்பிருந்து (சல்லேகனை) உயிர் நீத்தார் என்பது மரபு. மகதத்தில் தங்கியவர்கள் வெள்ளாடை அணியத் தொடங்கினர். ஆனால் இதுபற்றிய முதல் கல்வெட்டு சுமார் கி.பி. 7-ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்தது; எனவே வரலாற்றாசிரியர்கள் இதை மரபாகவே பார்க்கிறார்கள். பிரிவு படிப்படியாக நிகழ்ந்து, சுமார் கி.பி. 5-ஆம் நூற்றாண்டளவில் முழுமை பெற்றது என்பது பெரும்பாலோர் கருத்து. அங்கே கி.பி. 981 அல்லது 983-இல் கங்க அமைச்சர் சாமுண்டராயர் செதுக்குவித்த 17 மீட்டர் உயர கோமதேஸ்வரர் (பாகுபலி) சிலை இன்றும் உலகப் புகழ் பெற்றது.

பரவலும் அரச ஆதரவும்

கி.மு. 1-ஆம் நூற்றாண்டளவில் கலிங்க மன்னன் காரவேலன் புவனேஸ்வர் அருகே உதயகிரியில் பொறித்த ஹாத்திகும்பா கல்வெட்டு அருகர்களுக்கு வணக்கம் செலுத்தியே தொடங்குகிறது. குஷாணர் காலத்து மதுராவின் கங்காலி டீலாவில் சமண ஸ்தூபியும், பெண்கள், வணிகர்கள் அளித்த கொடைகளைச் சொல்லும் பல கல்வெட்டுகளும் கிடைத்தன. பின்னர் கங்கர், கதம்பர், ராஷ்டிரகூடர் கர்நாடகத்திலும், சாளுக்கியர் குஜராத்திலும் சமணத்தை ஆதரித்தனர்; மவுண்ட் அபுவின் தில்வாரா, குஜராத்தின் பாலிதானா கோவில்கள் அதன் சாட்சிகள்.

தமிழ் மண்ணில் சமணம்

தமிழகத்தில் சமணத்தின் தடம் மிகப் பழமையானது. மதுரையைச் சுற்றியுள்ள கருங்கல் மலைகளின் இயற்கைக் குகைகளில், துறவிகள் படுப்பதற்காகச் செதுக்கப்பட்ட கற்படுக்கைகளும், அவற்றின் அருகே தமிழின் மிகப் பழைய எழுத்துச் சான்றுகளான தமிழ்-பிராமி (தமிழி) கல்வெட்டுகளும் உள்ளன. மாங்குளம் கல்வெட்டுகள், "கணி நந்தசிரி குவன்" என்ற துறவிக்குப் படுக்கைகள் அமைக்கப்பட்டதைப் பதிவுசெய்கின்றன; கொடையாளர்களில் பாண்டிய மன்னன் நெடுஞ்செழியனோடு தொடர்புடையவர்களும் உள்ளனர். ஐராவதம் மகாதேவன் இவற்றைச் சுமார் கி.மு. 2-ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்தவை என்று கணித்து, பெரும்பாலான குகைகள் சமணத் துறவிகளுடையவை என்று வாதிட்டார்; சில ஆசீவகர்களுக்கோ பௌத்தர்களுக்கோ உரியவையாக இருந்திருக்கலாம் என்ற கருத்தும் உண்டு. துறவிகள் தங்கிப் பாடம் சொன்ன இடம் "பள்ளி" எனப்பட்டது; இன்றைய "பள்ளிக்கூடம்" என்ற சொல்லின் வேர் அதுவே என்று பரவலாகச் சொல்லப்படுகிறது.

பிற்காலத்தில், பெரும்பாலும் கி.பி. 9–10-ஆம் நூற்றாண்டுகளில், மதுரை அருகே கீழக்குயில்குடியின் சமணர் மலையில் (செட்டிப்புடவு, பேச்சிப்பள்ளம்) தீர்த்தங்கரர் புடைப்புச் சிற்பங்களும் வட்டெழுத்துக் கல்வெட்டுகளும் செதுக்கப்பட்டன; இந்தக் கட்டுரையின் முகப்புப் படம் அங்கே எடுக்கப்பட்டது. கழுகுமலையிலும் இதுபோன்ற நூற்றுக்கணக்கான சிற்பங்கள் உள்ளன. புதுக்கோட்டை அருகே சித்தன்னவாசல் "அறிவர் கோவில்" குடைவரையின் கூரையில், தாமரைக் குளம், மீன்கள், யானைகள், நடனமங்கையர் ஓவியங்கள் இன்றும் மங்கலாகத் தெரிகின்றன. இது மகேந்திரவர்மப் பல்லவர் காலத்தது என்று முன்பு கருதப்பட்டாலும், பாண்டிய மன்னன் ஸ்ரீமாற ஸ்ரீவல்லபன் காலத்தில் (9-ஆம் நூற்றாண்டு) மதுரை ஆசிரியர் இளங்கௌதமன் அதைப் புதுப்பித்ததாகக் கல்வெட்டு சொல்கிறது; ஓவியங்கள் பெரும்பாலும் அக்காலத்தவை என்பது இன்றைய கருத்து. அருகிலுள்ள ஏழடிப்பட்டத்திலும் தமிழி கல்வெட்டுடன் கூடிய கற்படுக்கைகள் உள்ளன.

இலக்கியக் கொடை: தமிழ் இலக்கியத்துக்குச் சமணர்களின் பங்களிப்பு மிகப் பெரியது. சமண முனிவர்கள் பாடிய நானூறு வெண்பாக்களின் தொகுப்பு என்று மரபு சொல்லும் நாலடியார், திருத்தக்கதேவரின் சீவக சிந்தாமணி, வளையாபதி ஆகியவை சமணப் படைப்புகள். ஐம்பெருங்காப்பியங்களில் முதலான இளங்கோவடிகளின் சிலப்பதிகாரம் சமணச் சார்புடையதாகப் பரவலாகக் கருதப்படுகிறது; கண்ணகியோடு மதுரைக்குச் செல்லும் கவுந்தியடிகள் ஒரு சமணத் துறவி. ஆனால் இளங்கோவடிகள் சேர இளவரசர், சமணர் என்ற செய்திகள் அறிஞர்களிடையே விவாதத்துக்குரியவை (சங்க இலக்கியப் பின்னணிக்கு தமிழ் வரலாறு 6-ஆம் பகுதி). பவணந்தி முனிவரின் இலக்கண நூல் நன்னூல், நீலகேசி, சூளாமணி, திவாகர நிகண்டு போன்றவையும் சமண அறிஞர்களின் கொடை. திருக்குறளையும் சமணப் படைப்பு என்று சிலர் வாதிட்டாலும், அதற்கு உறுதியான சான்று இல்லை.

வீழ்ச்சியும் தொடர்ச்சியும்: கி.பி. 7-ஆம் நூற்றாண்டிலிருந்து எழுந்த சைவ, வைணவ பக்தி இயக்கம் சமணத்தை ஓரங்கட்டியது. முதலில் "தருமசேனர்" என்ற சமணத் துறவியாக இருந்தவரே பின்னர் திருநாவுக்கரசர் (அப்பர்) ஆனார் என்றும், அவர் பல்லவ மன்னன் மகேந்திரவர்மனைச் சைவத்துக்கு மாற்றினார் என்றும், திருஞானசம்பந்தர் கூன்பாண்டியனைச் சைவனாக்கியதால் மதுரையில் எண்ணாயிரம் சமணர்கள் கழுவேற்றப்பட்டனர் என்றும் பெரியபுராணம் போன்ற நூல்கள் சொல்கின்றன. இந்தக் கழுவேற்றக் கதை அப்படியே நடந்ததா என்பதில் வரலாற்றாசிரியர்கள் பெரிதும் ஐயம் கொள்கிறார்கள். ஆனாலும் சமணம் தமிழகத்திலிருந்து மறையவில்லை. காஞ்சிபுரம் அருகே திருப்பருத்திக்குன்றம் ("ஜின காஞ்சி") ஊரில் சந்திரபிரபர் கோவிலும், பல்லவ, சோழ, விஜயநகர காலங்களில் வளர்ந்த திரைலோக்கியநாதர் (வர்த்தமானர்) கோவிலும் இன்றும் வழிபாட்டில் உள்ளன; அங்குள்ள மண்டபக் கூரையில் தீர்த்தங்கரர் வாழ்க்கையைச் சொல்லும் விஜயநகர கால ஓவியங்கள் தமிழ் விளக்கக் குறிப்புகளுடன் உள்ளன.

2011 மக்கள்தொகைக் கணக்கெடுப்பில் தமிழகத்தில் 89,265 சமணர்கள் பதிவாயினர். இவர்களில் கணிசமானோர் கடந்த நூற்றாண்டில் குடியேறிய குஜராத்தி, மார்வாரி சமணர்கள்; பூர்வீகத் தமிழ்ச் சமணர்கள் (சமணர், நயினார் எனவும் அழைக்கப்படுவோர்) சுமார் 25,000–35,000 பேர் என்று ஒரு மதிப்பீடு கூறுகிறது. திகம்பர மரபைப் பின்பற்றும் இவர்கள் பெரும்பாலும் திருவண்ணாமலை, விழுப்புரம், காஞ்சிபுரம் மாவட்ட கிராமங்களில் வாழ்கிறார்கள்; செஞ்சி அருகே மேல்சித்தாமூரில் உள்ள ஜின காஞ்சி மடம் அவர்களின் முதன்மைச் சமய மையம்.

பௌத்தமும் சமணமும்

இரண்டுமே கங்கைச் சமவெளியின் சத்திரியக் குலங்களில் தோன்றியவர்களால் வளர்ந்தவை; வேதங்களின் அதிகாரத்தையும் உயிர்ப்பலி வேள்விகளையும் ஏற்கவில்லை; கர்மம், மறுபிறவி, வீடுபேறு ஆகியவற்றை ஏற்றன. ஆனால் சமணம் நிலையான தனி ஆன்மாவை ஏற்கிறது; பௌத்தம் மாறாத "தான்" இல்லை (அநாத்மா) என்கிறது. சமணம் கடும் தவத்தைப் போற்றுகிறது; புத்தர் நடுவழியைத் தேர்ந்தார். சமணத்தில் கர்மம் ஒரு நுண்பொருள்; பௌத்தத்தில் அது முதன்மையாக எண்ணம். பௌத்தம் ஆசியா முழுவதும் பரவி இந்தியாவில் மங்கியது; சமணம் இந்தியாவுக்குள்ளேயே நிலைத்து நின்றது.

சுருக்கமாக

• சமணர்களுக்கு மகாவீரர் நிறுவனர் அல்ல, 24-ஆவது தீர்த்தங்கரர்; அவருக்கு முந்தைய பார்சுவநாதர் வரலாற்று மனிதராக இருந்திருக்கலாம்.
• மரபுக் காலம் கி.மு. 599–527; அறிஞர்கள் கி.மு. 540–468 அல்லது அதற்கும் பின் என்கிறார்கள்.
• அகிம்சை, கர்மம், ஐம்பெரும் விரதங்கள், மும்மணிகள், அநேகாந்தவாதம் ஆகியவையே போதனையின் மையம்.
• திகம்பர–சுவேதாம்பரப் பிரிவு படிப்படியாக நிகழ்ந்தது; பத்ரபாகு–சந்திரகுப்தர் கதை மரபு.
• தமிழகத்தின் மிகப் பழைய எழுத்துச் சான்றுகள் சமணக் குகைகளில் உள்ளன; நாலடியார், சீவக சிந்தாமணி போன்ற நூல்கள் சமணர்களின் கொடை.

அடுத்த பகுதி

10-ஆம் பகுதியில், மேற்கு நோக்கித் திரும்பி பாரசீக, கிரேக்கத் தொடர்புகளையும், கி.மு. 327–325-இல் நிகழ்ந்த அலெக்சாண்டரின் இந்தியப் படையெடுப்பையும் பார்ப்போம்.

ஆதாரங்கள் (Sources)

• Dundas, P. (2002), The Jains, 2nd edn, Routledge
• Jaini, P. S. (1979), The Jaina Path of Purification, University of California Press
• Singh, U. (2008), A History of Ancient and Early Medieval India, Pearson
• Thapar, R. (2002), Early India: From the Origins to AD 1300, Penguin
• Mahadevan, I. (2003), Early Tamil Epigraphy: From the Earliest Times to the Sixth Century A.D., Cre-A and Harvard University
• Jacobi, H. (trans.) (1884), Jaina Sutras, Part I: Akaranga Sutra and Kalpa Sutra, Sacred Books of the East vol. 22
• Encyclopaedia Britannica, Mahavira; Parshvanatha; Jainism
• Internet Encyclopedia of Philosophy, Jain Philosophy
• Archaeological Survey of India, Chennai Circle, List of protected monuments (சமணர் மலை, சித்தன்னவாசல், மாங்குளம்)
• தமிழ்நாடு தொல்லியல் துறை, Trailokyanatha Jinaswami Temple, Tiruparuthikunram
• Swaminathan, S., Sittannavasal: The Arivar-koil, Indian Heritage
• Jain, M. (2015), The Tamil Jains: a minority within a minority, LSE South Asia blog
• இளங்கோவடிகள், சிலப்பதிகாரம்; திருத்தக்கதேவர், சீவக சிந்தாமணி; நாலடியார்; சேக்கிழார், பெரியபுராணம்

முகப்புப் படம்: மதுரை அருகே கீழக்குயில்குடி சமணர் மலையில் உள்ள சமணத் தீர்த்தங்கரர் புடைப்புச் சிற்பங்கள். படம்: Richard Mortel, விக்கிமீடியா காமன்ஸ் வழியாக, CC BY 2.0 உரிமத்தின் கீழ்.