தமிழ் வரலாறு பகுதி 6: சங்க இலக்கியம் – எட்டுத்தொகை, பத்துப்பாட்டு, தொல்காப்பியம்

இது, வரலாற்றுக்கு முந்தைய காலம் முதல் நவீன தமிழ்நாடு வரையிலான தமிழ் வரலாற்றைக் காலவரிசைப்படி சொல்லும் எங்கள் தொடரின் ஆறாம் பகுதி. ஐந்தாம் பகுதியை – தமிழி எழுத்து – மாங்குளம் முதல் எகிப்து வரை தமிழின் தொடக்கக் கல்வெட்டுகள் – இங்கே படிக்கலாம்.

‘யாதும் ஊரே; யாவரும் கேளிர்’ – எல்லா ஊரும் எம் ஊர், எல்லோரும் எம் உறவினர். ஐக்கிய நாடுகள் அவை மேடை முதல் பள்ளி மேடை வரை இன்றும் ஒலிக்கும் இந்த வரி, ஏறத்தாழ இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன் கணியன் பூங்குன்றனார் என்ற புலவர் பாடியது (புறநானூறு 192). ‘தீதும் நன்றும் பிறர்தர வாரா’ என்று அந்தப் பாடல் தொடர்கிறது.

இத்தகைய பாடல்களின் தொகுப்பையே நாம் சங்க இலக்கியம் என்கிறோம். தமிழின் மிகப் பழைய இலக்கியச் செல்வம் இது. உலகின் செவ்வியல் இலக்கியங்களில் ஒன்றாகவும் இது போற்றப்படுகிறது. சென்ற பகுதியில் கல்லில் பொறிக்கப்பட்ட மன்னர்களையும் வள்ளல்களையும் பார்த்தோம். அவர்களில் பலர் இந்தப் பாடல்களில் உயிருள்ள மனிதர்களாக மீண்டும் தோன்றுகிறார்கள். சங்கம் என்றால் என்ன, எட்டுத்தொகை, பத்துப்பாட்டு, தொல்காப்பியம் ஆகியவை எவை, இவை எந்தக் காலத்தவை என்பதை இந்தப் பகுதியில் பார்ப்போம்.

‘சங்கம்’ என்ற சொல்லும் மூன்று சங்க மரபும்

‘சங்கம்’ என்பது ‘கூட்டம், அவை’ எனப் பொருள்படும் ‘சங்க’ (saṅgha) என்ற வடசொல்லிலிருந்து வந்தது. வியப்பான செய்தி என்னவென்றால், சங்கப் பாடல்கள் எங்கும் தம்மைச் ‘சங்கப் பாடல்கள்’ என்று அழைத்துக்கொள்ளவில்லை. இடைக்கால உரையாசிரியர்கள் இவற்றைச் ‘சான்றோர் செய்யுள்’ என்றே குறிப்பிட்டனர். ‘சங்கம்’ என்ற பெயர் ஒரு மரபுக் கதையிலிருந்து பிறந்தது.

இறையனார் அகப்பொருள் உரை சொல்லும் கதை

அகப்பொருள் இலக்கணமான இறையனார் அகப்பொருளுக்கு நக்கீரர் பெயரால் வழங்கும் உரை உண்டு. பெரும்பாலான அறிஞர்கள் அதை ஏறத்தாழ கி.பி. 8ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்ததாகக் கருதுகின்றனர். பாண்டிய மன்னர்கள் மூன்று சங்கங்களை நிறுவினர் என்று அது விரிவாகக் கூறுகிறது:

• தலைச்சங்கம்: கடல் கொண்ட தென்மதுரையில் 4,440 ஆண்டுகள் நடந்தது. சிவபெருமான், முருகன், அகத்தியர் உள்ளிட்ட 4,449 புலவர்கள் பாடினர். அகத்தியமே அதன் இலக்கணம்.
• இடைச்சங்கம்: கபாடபுரத்தில் 3,700 ஆண்டுகள் நடந்தது. அதுவும் கடலில் மூழ்கியது. அகத்தியமும் தொல்காப்பியமும் அதன் இலக்கண நூல்கள்.
• கடைச்சங்கம்: இன்றைய மதுரையில் 1,850 ஆண்டுகள் நடந்தது. 449 புலவர்கள் பாடினர். நெடுந்தொகை (அகநானூறு), குறுந்தொகை, நற்றிணை, புறநானூறு, ஐங்குறுநூறு, பதிற்றுப்பத்து, கலி, பரிபாடல் ஆகியவை இக்காலத்தவை என்கிறது உரை.

இந்தக் கதை கி.பி. 10ஆம் நூற்றாண்டுக்குள் அரச ஆவணங்களிலும் இடம்பிடித்துவிட்டது. பாண்டியரின் பெரிய சின்னமனூர்ச் செப்பேடுகள், முற்காலப் பாண்டியன் ஒருவன் ‘மதுரையில் சங்கம் இருத்தியதை’யும் பாரதத்தைத் தமிழ்ப்படுத்தியதையும் புகழ்கின்றன.

வரலாற்றாசிரியர்கள் ஏற்பது எது?

ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகள் நீடித்த புலவர் அவைகளையும், கடவுளரே உறுப்பினர்களாக இருந்ததையும் எந்த வரலாற்றாசிரியரும் ஏற்பதில்லை. பின்னாளில் ‘குமரிக் கண்டம்’ என்று விரிவாக்கப்பட்ட மூழ்கிய நிலப்பரப்புக் கதைக்கும் நிலவியல், தொல்லியல் சான்று இல்லை. ஆனால் இந்த மரபில் ஓர் உண்மை இருக்கலாம் என்பதைப் பலரும் ஒப்புக்கொள்கின்றனர். பாண்டியர் ஆதரவில் மதுரை தமிழ்ப் புலமையின் மையமாக விளங்கியது. புறநானூறே (58) மதுரையைத் ‘தமிழ்கெழு கூடல்’ என்று போற்றுகிறது. எனவே இன்று ‘சங்க இலக்கியம்’ என்பது இந்தப் பழந்தொகுப்பைக் குறிக்கும் வசதியான பெயர் மட்டுமே. மதுரையின் பிற்கால வரலாற்றை மதுரை மீனாட்சி அம்மன் கோவில் பற்றிய கட்டுரையில் காணலாம்.

பதினெண்மேல்கணக்கு: ஒரே பார்வையில்

சங்க இலக்கியத்தின் மையம் ‘பதினெண்மேல்கணக்கு’ எனப்படும் பதினெட்டு நூல்கள்: எட்டுத்தொகை நூல்கள் எட்டு, பத்துப்பாட்டு நூல்கள் பத்து. இவற்றில் மொத்தம் 2,381 பாடல்கள் உள்ளன என்று செக் நாட்டுத் தமிழறிஞர் கமில் ஸ்வெலபில் கணக்கிட்டார். பெயர் தெரிந்த 473 புலவர்கள் இவற்றைப் பாடினர். 102 பாடல்களைப் பாடியவர் யார் என்று தெரியவில்லை. மூன்றடிப் பாடல் முதல் 782 அடி நீளப் பாடல் வரை இவற்றில் உண்டு.

எட்டுத்தொகை

எட்டு நூல்களையும் நினைவில் வைக்க ஒரு பழைய வெண்பா உண்டு:

‘நற்றிணை நல்ல குறுந்தொகை ஐங்குறுநூறு
ஒத்த பதிற்றுப்பத்து ஓங்கு பரிபாடல்
கற்றறிந்தார் ஏத்தும் கலியோடு அகம்புறமென்று
இத்திறத்த எட்டுத் தொகை’

பத்துப்பாட்டு

‘முருகு பொருநாறு பாணிரண்டு முல்லை / பெருகு வளமதுரைக் காஞ்சி – மருவினிய / கோலநெடு நல்வாடை கோல்குறிஞ்சி பட்டினப் / பாலை கடாத்தொடும் பத்து’ என்கிறது இன்னொரு வெண்பா. இவற்றில் ஐந்து ஆற்றுப்படை நூல்கள். பரிசு பெற்றுத் திரும்பும் கலைஞன், வழியில் எதிர்ப்படும் வறிய கலைஞனை வள்ளலிடம் ‘ஆற்றுப்படுத்துவது’, அதாவது வழிகாட்டி அனுப்புவது, இவற்றின் அமைப்பு. வழியில் உள்ள நிலங்களும் மக்களும் உணவும் இவற்றில் விரிவாக வருகின்றன.

ஆற்றுப்படை அல்லாத நூல்களும் சுவையானவை. காவிரிப்பூம்பட்டினத் துறைமுகத்தில் வந்திறங்கும் குதிரைகள், மிளகு மூட்டைகள், சுங்கச் சாவடியில் புலி முத்திரை இடும் அதிகாரிகள் எனப் பெருநகரக் காட்சிகளை விரிக்கும் பட்டினப்பாலை, அத்தனை செல்வச் சிறப்புடைய பட்டினமே கிடைத்தாலும் தலைவியைப் பிரிந்து செல்லமாட்டேன் என்று தலைவன் சொல்வதோடு முடிகிறது. மதுரைக்காஞ்சியோ, காலை முதல் விடியல் வரை மதுரை வீதிகளின் கடைகளையும் விழாக்களையும் காவலர்களையும் படம்பிடிக்கிறது. வரலாற்றாசிரியர்களுக்கு இவை அக்கால நகர வாழ்க்கையின் அரிய ஆவணங்கள்.

திருமுருகாற்றுப்படை பாடும் ஆறு படைவீடுகளில் ஒன்றான பழமுதிர்ச்சோலை முருகன் கோவில் பற்றியும் எங்கள் தளத்தில் படிக்கலாம்.

அகமும் புறமும்

சங்கப் பாடல்கள் இரண்டு பெரும் பிரிவுகள். அகம் என்பது காதல் வாழ்க்கை. தலைவி, தலைவன், தோழி, செவிலித்தாய், நற்றாய் போன்றோர் பேசுவதாக அகப்பாடல்கள் அமைகின்றன. ‘சுட்டி ஒருவர் பெயர்கொளப் பெறாஅர்’ என்பது தொல்காப்பிய விதி. அதனால் அகப்பாடல்களில் காதலர்களின் பெயர் வருவதில்லை. எந்தக் காலத்து, எந்த நாட்டு வாசகரும் தம்மை அவற்றில் காண முடிவது இதனால்தான். புறம் என்பது வெளியுலகம்: போர், வீரம், கொடை, அரசியல், இறப்பு, நிலையாமை. புறப்பாடல்கள் உண்மையான மன்னர்களையும் ஊர்களையும் பெயர் சொல்லிப் பாடுவதால் வரலாற்றாசிரியர்களுக்குப் பெரும் புதையலாக உள்ளன.

புறப்பாடல்களின் வீரம் சில நேரம் நம்மை அதிரவைக்கும். முந்தைய போர்களில் தந்தையையும் கணவனையும் இழந்த ஒரு தாய், போர்ப்பறை கேட்டதும் தன் ஒரே மகனுக்கு வெள்ளை ஆடை உடுத்தி, குடுமிக்கு எண்ணெய் தடவி, வேலைக் கையில் கொடுத்துப் போர்க்களத்துக்கு அனுப்புகிறாள். ஒக்கூர் மாசாத்தியார் பாடிய இந்தக் காட்சி (புறநானூறு 279) அக்கால வீர மரபின் கடுமையைக் காட்டுகிறது.

அகப்பாடலுக்குக் குறுந்தொகை 40 ஓர் அழகிய எடுத்துக்காட்டு:

‘யாயும் ஞாயும் யாரா கியரோ
எந்தையும் நுந்தையும் எம்முறைக் கேளிர்
யானும் நீயும் எவ்வழி யறிதும்
செம்புலப் பெயல்நீர் போல
அன்புடை நெஞ்சம் தாம்கலந் தனவே’

செம்மண் நிலத்தில் பெய்த மழைநீர் போல இரண்டு நெஞ்சங்கள் கலந்துவிட்டன என்பது இதன் பொருள். இதைப் பாடியவரின் இயற்பெயர் தெரியவில்லை. இந்த உவமையை வைத்தே அவரைச் ‘செம்புலப்பெயனீரார்’ என்று அழைக்கிறோம்.

திணை: நிலமும் உணர்வும்

அகப்பாடல்களில் காதலின் ஒவ்வொரு நிலையும் ஒரு நிலத்தோடு இணைக்கப்படுகிறது. இதுவே திணை மரபு. ஒவ்வொரு திணைக்கும் முதற்பொருள் (நிலம், பொழுது), கருப்பொருள் (மரம், பறவை, விலங்கு, மக்கள், தொழில்), உரிப்பொருள் (உணர்வு) என மூன்று கூறுகள் உண்டு:

• குறிஞ்சி (மலை): புணர்தல்
• முல்லை (காடு): இருத்தல், அதாவது பொறுமையான காத்திருப்பு
• மருதம் (வயல்): ஊடல்
• நெய்தல் (கடற்கரை): இரங்கல்
• பாலை (வறண்ட நிலம்): பிரிதல்

கடற்கரை நாரை, மலைச்சாரல் மயில் போன்றவை மறைபொருளை (உள்ளுறை) உணர்த்தும். புறத்துக்கும் வெட்சி, வஞ்சி, உழிஞை, தும்பை, வாகை போன்ற தனித் திணைகள் உண்டு. இந்த நிலங்கள் காட்டும் மக்கள் வாழ்க்கையை ஒன்பதாம் பகுதியில் விரிவாகப் பார்ப்போம்.

பாடியவர்கள் யார்?

மன்னர்கள் மட்டுமல்ல, ஆசிரியர்கள், வணிகர்கள், பொற்கொல்லர்கள், குயவர்கள், மருத்துவர்கள் எனப் பல தரப்பினரும் பாடினர். அவர்களின் பெயர்களிலேயே ஊரும் தொழிலும் தெரிகின்றன: மதுரைக் கணக்காயனார், உறையூர் மருத்துவன் தாமோதரனார் போன்றோர் இதற்கு எடுத்துக்காட்டு.

• கபிலர்: ஏறத்தாழ 235 பாடல்களுடன் மிக அதிகம் பாடியவர் என்கிறது தமிழ் இணையக் கல்விக்கழகம். பறம்பு மலை வள்ளல் வேள் பாரியின் உயிர்நண்பர். பாரி மறைந்த பின் அவன் மகளிருக்காக அலைந்தவர்.
• பரணர்: மன்னர்கள், போர்கள் பற்றிய வரலாற்றுக் குறிப்புகள் நிறைந்த பாடல்களுக்குப் பெயர் பெற்றவர்.
• ஔவையார்: பெண்பாற் புலவர்களில் புகழ்பெற்றவர். அதியமான் நெடுமான் அஞ்சியின் அவைப் புலவர், தூதர். ஜம்பைக் கல்வெட்டில் வரும் அதே அதியமான் இவர் (ஐந்தாம் பகுதி). ஆத்திசூடி பாடிய பிற்கால ஔவையார் வேறு ஒருவர்.
• வெள்ளிவீதியார், ஒக்கூர் மாசாத்தியார், பதிற்றுப்பத்தின் ஆறாம் பத்தைப் பாடிய காக்கைபாடினியார் நச்செள்ளையார் எனப் பல பெண்பாற் புலவர்களும் உண்டு.

அடிக்குறிப்புகளும் தொகுத்தோரும்

பெரும்பாலான பாடல்களின் கீழ் ஒரு குறிப்பு (colophon) உண்டு. பாடியவர், திணை, துறை, சூழல் ஆகியவற்றை அது சொல்லும். புறப்பாடல் என்றால் பாடப்பட்ட மன்னனின் பெயரையும் சொல்லும். பதிற்றுப்பத்தின் ஒவ்வொரு பத்துக்கும் சேர மன்னனின் செயல்களைச் சொல்லும் பதிகம் உண்டு. இவை பிற்காலத் தொகுப்பாளர்கள் சேர்த்தவை என்பதால் எல்லாம் முழு நம்பகமானவை அல்ல. இருந்தாலும், உக்கிரப் பெருவழுதி என்ற பாண்டியன் ஆதரவில் உப்பூரிகுடி கிழார் மகன் உருத்திரசன்மன் அகநானூற்றைத் தொகுத்தான் என்பது போன்ற செய்திகள் அவற்றின் வழியாகவே நமக்குத் தெரிகின்றன.

தொல்காப்பியம்: பாடல்களுக்குப் பின்னால் இருக்கும் இலக்கணம்

இன்று கிடைக்கும் மிகப் பழைய தமிழ் இலக்கண நூல் தொல்காப்பியர் இயற்றிய தொல்காப்பியம். நிலந்தரு திருவிற் பாண்டியன் அவையில் இந்நூல் அரங்கேறியது என்கிறது பனம்பாரனார் பாடிய பாயிரம். நூலில் மூன்று அதிகாரங்கள் உள்ளன. ஒவ்வொன்றிலும் ஒன்பது இயல்கள் என 27 இயல்கள், ஏறத்தாழ 1,610 நூற்பாக்கள் உள்ளன. உரையாசிரியர்களுக்கு ஏற்ப இந்த எண்ணிக்கை சற்று மாறுபடும்.

1. எழுத்ததிகாரம்: எழுத்துகளும் ஒலிகளும் புணர்ச்சியும். ‘மெய்யின் இயற்கை புள்ளியொடு நிலையல்’ என்ற புள்ளி விதி இங்கே உள்ளது. அதைக் கல்வெட்டுகளில் ஐந்தாம் பகுதியில் பார்த்தோம்.
2. சொல்லதிகாரம்: சொல், வேற்றுமை, வினை, தொடர் அமைப்பு.
3. பொருளதிகாரம்: அகம், புறம், திணை, மெய்ப்பாடு, உவமை, செய்யுள் என இலக்கியக் கோட்பாடு முழுவதும். உலக இலக்கண நூல்களில் இது தனித்தன்மை வாய்ந்த பகுதி.

தொல்காப்பியத்தின் காலம் தமிழாய்வில் மிகக் கடுமையாக விவாதிக்கப்படும் கேள்விகளில் ஒன்று. மரபு அதை இடைச்சங்கத்தில் வைக்கிறது. ஆனால் இன்று பெரும்பாலான அறிஞர்கள் அதை ஒரே காலத்தில் எழுந்த நூலாகக் கருதுவதில்லை, அடுக்கடுக்காக வளர்ந்த நூலாகவே பார்க்கின்றனர். முதல் இரண்டு அதிகாரங்களின் மூலவடிவம் ஏறத்தாழ கி.மு. 2–1ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்தது என்றார் ஸ்வெலபில். பொருளதிகாரத்தில் பிற்காலச் சேர்க்கைகள் உள்ளன என்றும், நூலின் இறுதி வடிவம் ஏறத்தாழ கி.பி. 5ஆம் நூற்றாண்டில் அமைந்தது என்றும் அவர் கருதினார். வேறு சில அறிஞர்கள் முழு நூலையும் இன்னும் பிந்திய காலத்தில் வைக்கின்றனர். பல நூற்றாண்டுகளில், சங்கப் பாடல்களோடு இணைந்து அது வளர்ந்தது என்று சொல்வதே பாதுகாப்பானது.

சங்கப் பாடல்கள் எந்தக் காலத்தவை?

பெரும்பாலோர் ஏற்கும் கருத்து

சங்கப் பாடல்களில் பெரும்பகுதி ஏறத்தாழ கி.மு. 3ஆம் நூற்றாண்டுக்கும் கி.பி. 3ஆம் நூற்றாண்டுக்கும் இடையே பாடப்பட்டது என்பது பெரும்பாலான அறிஞர்களின் கருத்து. ஸ்வெலபில் இதைக் கி.மு. 100 – கி.பி. 250 என்று குறுக்கினார். கே. ஏ. நீலகண்ட சாஸ்திரி மையப் பகுதியைக் கி.பி. முதல் சில நூற்றாண்டுகளில் வைத்தார். அதற்கான சான்றுகள்:

• பல்லவர் பற்றிய மௌனம்: கி.பி. 3–4ஆம் நூற்றாண்டு முதல் வட தமிழகத்தை ஆண்ட பல்லவர்கள் இவ்வளவு பாடல்களில் ஒருமுறைகூடக் குறிப்பிடப்படவில்லை.
• யவன வணிகம்: முசிறிக்குப் பொன்னோடு வந்து மிளகோடு திரும்பிய யவனக் கப்பல்களைப் பாடல்கள் சொல்கின்றன (அகநானூறு 149). இது கி.பி. 1–2ஆம் நூற்றாண்டுக் கிரேக்க-ரோமானியக் குறிப்புகளோடும் தொல்லியல் சான்றுகளோடும் பொருந்துகிறது.
• கல்வெட்டுகள்: புகளூர்க் கல்வெட்டின் இரும்பொறைச் சேரர்கள் பதிற்றுப்பத்தின் மன்னர்களோடு பொருந்துகின்றனர். ஜம்பையின் அதியமான் ஔவையாரின் புரவலனே. பாடல்கள் சொல்லும் நகர வாழ்க்கையின் தடயங்களைக் கீழடி போன்ற அகழாய்வுகள் காட்டுகின்றன.
• மொழி: கி.பி. 6–9ஆம் நூற்றாண்டுத் தேவாரப் பாடல்களைவிட இவற்றின் சொல்லும் இலக்கணமும் மிகப் பழமையானவை. வடசொற்களும் மிகக் குறைவு.

வட இந்தியாவில் வேத நூல்கள் வாய்மொழியாகவே நூற்றாண்டுகள் காக்கப்பட்டன. அதுபோலவே சங்கப் பாடல்களும் நீண்ட காலம் வாய்மொழியாக வழங்கியிருக்கலாம். பின்னர் ஏறத்தாழ கி.பி. 5–8ஆம் நூற்றாண்டுகளில் தொகுக்கப்பட்டன. சிலர் இதை இன்னும் பிந்திய காலமாகக் கருதுகின்றனர். ‘எட்டுத்தொகை’, ‘பத்துப்பாட்டு’ என்ற தொகுதிப் பெயர்கள் 13–14ஆம் நூற்றாண்டு உரையாசிரியர்களிடமே முதலில் காணப்படுகின்றன என்று ஸ்வெலபில் சுட்டினார். கலித்தொகை, பரிபாடல், திருமுருகாற்றுப்படை ஆகியவை மற்றவற்றைவிடக் காலத்தால் பிந்தியவை என்பது பரவலான கருத்து.

டீக்கனின் மாற்றுக் கருத்தும் அதற்கான மறுப்பும்

2001-ல் டச்சு இந்தியவியலாளர் ஹெர்மன் டீக்கன் ‘Kāvya in South India’ என்ற நூலை வெளியிட்டார். சங்கப் பாடல்கள் பழமையானவை அல்ல என்றும், கி.பி. 9–10ஆம் நூற்றாண்டுப் பாண்டிய அவைப் புலவர்கள் பிராகிருத இலக்கிய வகைகளைப் பின்பற்றி ஒரு ‘பழங்காலத்தை’ உருவாக்கினர் என்றும் அதில் வாதிட்டார். தொகுப்பு முறை, குறிப்புகளின் நம்பகத்தன்மை பற்றிய விவாதத்தை இந்நூல் கூர்மைப்படுத்தியது. ஆனால் அதன் மைய முடிவைப் பெரும்பாலான அறிஞர்கள் ஏற்கவில்லை. இவை 9–10ஆம் நூற்றாண்டில் எழுதப்படவில்லை என்பதற்கு ‘மறுக்க முடியாத ஏராளமான சான்றுகள்’ உள்ளன என்றார் அமெரிக்கத் தமிழறிஞர் ஜார்ஜ் எல். ஹார்ட். பழைய மொழிவடிவங்களையும், 9ஆம் நூற்றாண்டோடு ஒத்துப்போகாத பண்பாட்டையும், நாணயங்களாலும் கல்வெட்டுகளாலும் உறுதியாகும் மன்னர்களையும் அவர் சான்றாகக் காட்டினார்.

ஓலையிலிருந்து அச்சுக்கு

தென்னிந்தியத் தட்பவெப்பத்தில் பனையோலைச் சுவடிகள் விரைவில் அழிந்துவிடும். 19ஆம் நூற்றாண்டில் சங்க நூல்களைப் படிப்பவர்களே அரிதாகிவிட்டனர். யாழ்ப்பாணம் சி. வை. தாமோதரம் பிள்ளை 1887-ல் கலித்தொகையையும், பின்னர் தொல்காப்பியப் பகுதிகளையும் பதிப்பித்தார். ‘தமிழ்த் தாத்தா’ உ. வே. சாமிநாதையர் பத்துப்பாட்டையும் (1889) புறநானூற்றையும் (1894) பதிப்பித்தார். ஏறத்தாழ 1920-க்குள் சங்க நூல்கள் அனைத்தும் அச்சுக்கு வந்துவிட்டன. இந்த மீட்புப் பணியின் முழுக் கதையை 43ஆம் பகுதியில் பார்ப்போம்.

உலக அரங்கில் இவற்றைக் கொண்டு சேர்த்தவர்களில் ஏ. கே. ராமானுஜன் முக்கியமானவர். குறுந்தொகையின் 76 பாடல்களை ‘The Interior Landscape’ (1967) என்ற பெயரில் அவர் ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்தார். ஜார்ஜ் ஹார்ட்டும் ஹாங்க் ஹைஃபெட்ஸும் புறநானூறு முழுவதையும் ‘The Four Hundred Songs of War and Wisdom’ (1999) என மொழிபெயர்த்தனர். ஈவா வில்டன் போன்ற அறிஞர்கள் சுவடிகளை ஒப்பிட்டுச் செம்பதிப்புகளை உருவாக்கி வருகின்றனர்.

சங்க காலத்தைத் தொடர்ந்து பதினெண்கீழ்க்கணக்கு அறநூல்கள் வந்தன. அவற்றில் தலையாயது திருக்குறள் (11ஆம் பகுதி). சிலப்பதிகாரம், மணிமேகலை என்ற இரட்டைக் காப்பியங்களும் (12ஆம் பகுதி) பின்னர் வருகின்றன.

உறுதியாகச் சொல்லக்கூடியவை

• 473 புலவர்கள் பாடிய ஏறத்தாழ 2,381 பாடல்கள் கிடைக்கின்றன. தமிழின் மிகப் பழைய இலக்கியம் இதுவே.
• இவற்றில் பெரும்பகுதி பொது ஆண்டின் தொடக்கத்தை ஒட்டிய நூற்றாண்டுகளில் பாடப்பட்டது. தொகுப்பு மிகவும் பின்னால் நடந்தது.
• அகம்-புறம் பிரிவும் திணை மரபும் தமிழுக்கே உரியவை. தொல்காப்பியம் அவற்றை இலக்கணமாக வகுக்கிறது.
• மூன்று சங்கக் கதை மரபுக் கதையே. ஆனால் மதுரை தமிழ்ப் புலமையின் மையமாக விளங்கியது உண்மை.

அடுத்த பகுதி

ஏழாம் பகுதி – மூவேந்தர்: சங்க காலச் சேரர், சோழர், பாண்டியர். இந்தப் பாடல்கள், நாணயங்கள், கல்வெட்டுகள் வழியாகப் புலவர்களைப் போற்றிய மூன்று முடியுடை வேந்தர் மரபுகளைச் சந்திப்போம்.

ஆதாரங்கள்

• கமில் ஸ்வெலபில்: Tamil Literature (Brill, 1975); The Smile of Murugan – காலக் கணிப்புச் சிக்கல்கள், தொல்காப்பியம் (1973)
• தமிழ் இணையக் கல்விக்கழகம்: சங்கக் கவிதைகள்; சங்க இலக்கியக் காலம்
• செம்மொழித் தமிழாய்வு மத்திய நிறுவனம்: எட்டுத்தொகை மின்னூல்களும் முதற் பதிப்புகளும்
• Encyclopaedia Britannica: Sangam literature
• ஹம்பர்க் பல்கலைக்கழகம்: Iṟaiyaṉār Akapporuḷ; IFP: Caṅkam literature and its public
• எச். கிருஷ்ண சாஸ்திரி (பதி.): South Indian Inscriptions Vol. III – சின்னமனூர்ச் செப்பேடுகள்
• ஹெர்மன் டீக்கன்: Kāvya in South India (2001); ஜார்ஜ் எல். ஹார்ட்: Remarks on Tieken's Kavya in South India, JAOS மதிப்புரை (2004)
• The Indian Express: The 'rediscovery' of Sangam literature (2025); தமிழ் மரபு அறக்கட்டளை: உ. வே. சாமிநாதையர்
• Columbia University Press: The Four Hundred Songs of War and Wisdom; Internet Archive: The Interior Landscape; Learn Sangam Tamil: Sangam Literature
• கே. ஏ. நீலகண்ட சாஸ்திரி, A History of South India (OUP); ஈவா வில்டன், Manuscript, Print and Memory (De Gruyter, 2014)

முகப்புப் படம்: ஓலைச்சுவடிகள் (விழுப்புரம் மாவட்டம், ஆரோவில்). படம்: Yercaud-elango, விக்கிமீடியா காமன்ஸ், CC BY 4.0.