இது, வரலாற்றுக்கு முந்தைய காலம் முதல் நவீன தமிழ்நாடு வரையிலான தமிழ் வரலாற்றைக் காலவரிசைப்படி சொல்லும் எங்கள் தொடரின் ஐந்தாம் பகுதி. நான்காம் பகுதியை – சிவகளை, கொடுமணல், பொருந்தல் – புதிய அகழாய்வுகளும் இரும்புக் காலத் தேதிகளும் – இங்கே படிக்கலாம்.
மதுரைக்கு வடகிழக்கே மாங்குளம் என்ற ஊரில் ஒரு கற்குன்று இருக்கிறது. அங்குள்ள இயற்கைக் குகைகளின் மேல் பாறையில் ஆறு சிறு வரிகள் வெட்டப்பட்டுள்ளன. அவற்றில் ஒன்றில் ஒரு பாண்டிய மன்னனின் பெயர் இருக்கிறது: நெடுஞ்செழியன். இவை இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கும் மேற்பட்டவை. இத்தகைய கல்வெட்டுகளே திராவிட மொழிகளில் இதுவரை கிடைத்துள்ள மிகப் பழைய எழுத்துச் சான்றுகள் என்கிறார் கல்வெட்டியல் அறிஞர் ஐராவதம் மகாதேவன்.
இந்த எழுத்தின் பெயர் தமிழி. ஆங்கிலத்தில் Tamil-Brahmi (தமிழ்-பிராமி) என்கிறார்கள். குகைச் சுவர்கள், பானை ஓடுகள், நாணயங்கள், நடுகற்கள் ஆகியவற்றில் இது கிடைக்கிறது. எகிப்து, தாய்லாந்து வரை சென்ற வணிகர்களின் பானைகளிலும் இது இருக்கிறது. தமிழி என்றால் என்ன, அதை எழுதியவர்கள் யார், அது எவ்வளவு பழமையானது, பின்னர் அது எதுவாக மாறியது என்பதை இந்தப் பகுதியில் பார்ப்போம்.
தமிழி என்றால் என்ன?
தெற்காசியா, தென்கிழக்காசியாவின் பெரும்பாலான எழுத்துமுறைகளுக்குத் தாய் பிராமி எழுத்து. தேவநாகரி முதல் தாய் எழுத்து வரை அதிலிருந்தே வளர்ந்தவை. தேதி உறுதியாகத் தெரிந்த மிகப் பெரிய பிராமிச் சான்றுத் தொகுப்பு மௌரியப் பேரரசர் அசோகரின் (ஆட்சி ஏறத்தாழ கி.மு. 268–232) கல்வெட்டுகள். அவை வட இந்தியப் பேச்சு மொழியான பிராகிருதத்தில் எழுதப்பட்டவை. தமிழுக்கு ஏற்றவாறு தகவமைக்கப்பட்ட பிராமியே தமிழி. சமண நூல்கள் இந்தியாவின் எழுத்துமுறைகளைப் பட்டியலிடும்போது ‘தமிழி’ (Damili) என்ற எழுத்தையும் குறிப்பிடுகின்றன.
நெடுங்காலம் இந்தக் குகைக் கல்வெட்டுகள் பிராகிருதம் என்றே தவறாகப் படிக்கப்பட்டன. 1919-ல் எச். கிருஷ்ண சாஸ்திரி தமிழுக்கே உரிய ஒலிகளுக்கான எழுத்துகளை அடையாளம் கண்டார். 1924-ல் கே. வி. சுப்பிரமணிய அய்யர் இவற்றின் மொழி தமிழே என்று நிறுவினார். ஏறத்தாழ நாற்பது ஆண்டுகள் ஆய்வு செய்த ஐராவதம் மகாதேவன் 2003-ல் ‘Early Tamil Epigraphy’ (தொடக்ககாலத் தமிழ்க் கல்வெட்டியல்) என்ற நூலை வெளியிட்டார். அதன் திருத்திய பதிப்பு 2014-ல் செம்மொழித் தமிழாய்வு மத்திய நிறுவனம் வழியாக வந்தது. இன்றும் இத்துறையின் அடிப்படை நூல் அதுவே.
அசோகப் பிராமியிலிருந்து தமிழி எப்படி வேறுபடுகிறது?
- விடப்பட்ட எழுத்துகள்: தமிழில் இல்லாத ஒலிகளுக்கான எழுத்துகள் நீக்கப்பட்டன. ga, gha, bha போன்ற எடுப்பொலிகள், மூச்சொலிகள், ச/ஷ வகை உரசொலிகள், கூட்டெழுத்துகள் ஆகியவை இதில் அடங்கும்.
- சேர்க்கப்பட்ட எழுத்துகள்: தமிழுக்கே உரிய ழ, ள, ற, ன ஆகிய நான்கு ஒலிகளுக்குப் புதிய அல்லது மாற்றப்பட்ட வடிவங்கள் உருவாக்கப்பட்டன. ‘ழ’ எழுத்தின் மிகப் பழைய பயன்பாடு மாங்குளம் கல்வெட்டிலேயே காணப்படுகிறது.
- உயிர் ஒலிச் சிக்கல்: அசோகப் பிராமியில் தனி மெய்யெழுத்துக்குள் ‘அ’ ஒலி இயல்பாகவே அடங்கியிருக்கும். ‘க’ என்று எழுதினால் அது ‘ka’. பிராகிருதச் சொற்கள் மெய்யில் முடிவது அரிது. ஆனால் தமிழில் ‘சாத்தன்’, ‘ஆதன்’ என மெய்யில் முடியும் சொற்கள் ஏராளம். எனவே உயிர் இல்லாத தனி மெய்யை எழுத ஒரு வழி தேவைப்பட்டது.
மகாதேவனின் மூன்று நிலைகள்
இந்தச் சிக்கலைத் தமிழ் எழுத்தர்கள் மூன்று கட்டங்களில் தீர்த்தனர் என்பதே மகாதேவனின் முக்கியக் கண்டுபிடிப்பு. அவர் அவற்றை TB-I, TB-II, TB-III என்று பெயரிட்டார்:
- முதல் நிலை (TB-I): குறியில்லாத மெய்யெழுத்து தனி மெய்யாகவே (க்) படிக்கப்படும். அசோகப் பிராமியில் நெடில் ‘ஆ’வைக் குறிக்கும் கோடு இங்கு குறில் ‘அ’, நெடில் ‘ஆ’ இரண்டையும் குறிக்கும். எது என்பதைச் சூழலே தீர்மானிக்கும்.
- இரண்டாம் நிலை (TB-II): குறியில்லாத மெய் சூழலைப் பொறுத்துத் தனி மெய்யாகவோ ‘அ’ சேர்ந்ததாகவோ படிக்கப்படும். கோடு நெடில் ‘ஆ’வை மட்டுமே குறிக்கும்.
- மூன்றாம் நிலை (TB-III): மெய்யெழுத்தில் ‘அ’ எப்போதும் உள்ளடங்கும். தனி மெய்யைக் குறிக்க மேலே ஒரு புள்ளி இடப்படும். பின்னர் குறில் எ, ஒ ஆகியவற்றைக் குறிக்கவும் புள்ளி பயன்பட்டது.
இன்றும் நாம் எழுதும் ‘க்’, ‘ம்’ ஆகியவற்றின் மேலுள்ள புள்ளி அந்த மரபின் தொடர்ச்சியே. ‘மெய்யின் இயற்கை புள்ளியொடு நிலையல்’ என்று தொல்காப்பியம் இதை நேரடியாகச் சொல்கிறது. மகாதேவனின் பொதுவான காலவரையறை இது: தொடக்கநிலை கி.மு. 2–1ஆம் நூற்றாண்டுகள், இடைநிலை கி.பி. 1–2ஆம் நூற்றாண்டுகள், பிற்காலநிலை கி.பி. 3–4ஆம் நூற்றாண்டுகள்.
குகைக் கல்வெட்டுகள்: துறவிகள், மன்னர்கள், வணிகர்கள்
தமிழிக் கற்கல்வெட்டுகளில் பெரும்பாலானவை மதுரையைச் சுற்றியும் தமிழகத்தின் பிற பகுதிகளிலும் உள்ள கருங்கல் மலைகளில் காணப்படுகின்றன. அவை துருத்திய பாறைகளின் கீழுள்ள இயற்கைக் குகைகளில் உள்ளன. அங்கு துறவிகள் படுப்பதற்காகப் பாறைத் தரை வழுவழுப்பாகச் செதுக்கப்பட்டது. இவை கற்படுக்கைகள். மழைநீர் உள்ளே வழியாமல் இருக்க, குகை முகப்பின் மேலே ஒரு நீர்வடி விளிம்பு (drip-ledge) வெட்டப்பட்டது. குகையை, படுக்கையை அல்லது விளிம்பைச் செய்து கொடுத்தவர் யார், யாருக்குக் கொடுத்தார் என்பதையே கல்வெட்டுகள் பெரும்பாலும் சொல்கின்றன. இவற்றில் துறவியர் தங்குமிடம் ‘பளி’ (பின்னாளில் ‘பள்ளி’) என்று குறிப்பிடப்படுகிறது.
மகாதேவனின் தொகுப்பின் அடிப்படையில், 32 இடங்களில் ஏறத்தாழ 110 குகைக் கல்வெட்டுகள் உள்ளன என்கிறது தமிழ்நாடு தொல்லியல் துறை. இவற்றில் பெரும்பாலானவை சமணத் துறவிகளோடு தொடர்புடையவை. இவை இந்தியாவிலேயே மிகப் பழைய சமணக் கல்வெட்டுகளில் அடங்கும் என்றும் மகாதேவன் குறிப்பிட்டார்.
மாங்குளம்: பாண்டியனின் கொடை
1882-ல் ஆங்கில அதிகாரி ராபர்ட் சுவெல் மாங்குளம் கல்வெட்டுகளை முதலில் கவனித்தார். அவற்றின் காலம் ஏறத்தாழ கி.மு. 2ஆம் நூற்றாண்டு. நெடுஞ்செழியனின் பணியாளான கடலன் வழுதி, சமணத் துறவி நந்தசிரி குவனுக்கு ஒரு பள்ளியைச் செய்வித்தான் என்கிறது ஒரு கல்வெட்டு. மன்னனின் உறவினரான சடிகன் செய்த கொடையை இன்னொன்று சொல்கிறது. வெள்ளறை வணிகக் குழுவைச் சேர்ந்த ஒருவரின் கொடையை மூன்றாவது பதிவு செய்கிறது. மன்னன், அவன் உறவினர், வணிகக் குழு என மூன்று தரப்பும் ஒரே துறவியைப் போற்றிய காட்சி இது.
அரிட்டாபட்டி, மேட்டுப்பட்டி, கொங்கர் புளியங்குளம்
- அரிட்டாபட்டி: 2022-ல் பல்லுயிர் பாரம்பரியத் தலமாக அறிவிக்கப்பட்ட ஊர். அங்குள்ள கி.மு. 2ஆம் நூற்றாண்டுக் கல்வெட்டு, நெல்வெளியைச் சேர்ந்த செழியன் அதினன் வெளியன் கற்படுக்கைகளைச் செய்வித்ததைச் சொல்கிறது. இவர் அரச குடும்பத்தவர் அல்ல, ஒரு செல்வந்தக் குடிமகனாக இருக்கலாம்.
- மேட்டுப்பட்டி (சித்தர்மலை): படுக்கைகளின் மேல் துறவிகளின் பெயர்கள் சிறு வரிகளாக உள்ளன. பல பெயர்களுக்கு முன் ‘அந்தை’ என்ற மரியாதைச் சொல் வருகிறது.
- கொங்கர் புளியங்குளம்: இக்கட்டுரையின் முகப்புப் படத்தில் உள்ள குகை இதுவே. 50-க்கும் மேற்பட்ட கற்படுக்கைகள் கொண்ட பெரிய குகை. அதன் முகப்பில் ஏறத்தாழ கி.மு. 2ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த மூன்று தமிழிக் கல்வெட்டுகள் உள்ளன. அவை பெயர் குறிப்பிடப்பட்ட கொடையாளர்களின் கொடைகளைப் பதிவு செய்கின்றன.
ஜம்பை: அசோகரின் ‘சதியபுத்திரர்’ யார்?
1981 அக்டோபரில், மாநிலத் தொல்லியல் துறையின் கல்வெட்டியல் மாணவர் கே. செல்வராஜ் திருக்கோவிலூர் அருகே ஜம்பை மலையில் ஒரு குகையில் ஒற்றை வரிக் கல்வெட்டைக் கண்டார். அது சொல்வது: ‘சதியபுதோ அதியன் நெடுமான் அஞ்சி ஈத்த பாளி’. அதாவது, சதியபுத்திரனான அதியன் நெடுமான் அஞ்சி கொடுத்த பள்ளி. அசோகரின் இரண்டாம் பாறைக் கல்வெட்டு தன் தென் எல்லையில் உள்ள சோழர், பாண்டியர், கேரளபுத்திரர், ‘சதியபுத்திரர்’ ஆகியோரைக் குறிப்பிடுகிறது. இந்தச் சதியபுத்திரர் யார் என்பது நெடுங்காலம் புதிராக இருந்தது. அவர்கள் தகடூரை (இன்றைய தருமபுரி) ஆண்ட அதியமான் மரபினர் என்பதை ஜம்பை உறுதி செய்தது. ஔவையார் புறநானூற்றில் பாடிய அதியமான் நெடுமான் அஞ்சியே இவர். இக்கல்வெட்டின் காலம் ஏறத்தாழ கி.பி. 1ஆம் நூற்றாண்டு.
புகளூர்: மூன்று தலைமுறைச் சேர மன்னர்கள்
கரூர் மாவட்டம் புகளூர் அருகே உள்ள ஆறுநாட்டார் மலையில் கிட்டத்தட்ட ஒரே மாதிரியான இரண்டு கல்வெட்டுகள் உள்ளன. இளங்கடுங்கோ இளவரசனாக முடிசூட்டப்பட்டபோது, ஆற்றூரைச் சேர்ந்த சமணத் துறவி செங்காயபனுக்கு ஒரு குகைத் தங்குமிடம் செய்யப்பட்டதை அவை பதிவு செய்கின்றன. அவற்றில் இரும்பொறைச் சேர மரபின் மூன்று தலைமுறைகள் இடம்பெறுகின்றன: கோ ஆதன் செல் இரும்பொறை, அவன் மகன் பெருங்கடுங்கோ, பேரன் இளங்கடுங்கோ. இவர்களைப் பதிற்றுப்பத்தின் 7, 8, 9ஆம் பத்துகளில் போற்றப்படும் மன்னர்களோடு அறிஞர்கள் பொருத்துகின்றனர். புகளூரின் பிற கல்வெட்டுகளில் உப்பு வணிகன், பொன் வணிகன், அறுவை (துணி) வணிகன் போன்றோரும் இடம்பெறுகின்றனர். இக்கல்வெட்டுகளை மகாதேவன் ஏறத்தாழ கி.பி. 2ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்தவை என்று கணித்தார்.
அனைவருக்குமான எழுத்து: பானை ஓடுகளில் பெயர்கள்
தமிழி துறவிகளுக்கும் மன்னர்களுக்கும் மட்டுமான எழுத்து அல்ல. எழுத்துப் பொறித்த பானை ஓடுகள் இந்தியாவின் பிற பகுதிகளைவிடத் தமிழகத்தில் மிக அதிகம் என்றும், அவை சமயம் சாராதவை என்றும் மகாதேவன் வலியுறுத்தினார்:
- கொடுமணல் (ஈரோடு): 500-க்கும் மேற்பட்ட எழுத்துப் பொறித்த ஓடுகள். பெரும்பாலும் ஆட்பெயர்கள். சில வட இந்திய வணிகர்களின் பிராகிருதப் பெயர்கள்.
- கீழடி (சிவகங்கை): மாநிலத் தொல்லியல் துறை அகழாய்வுகளில் 56 தமிழி ஓடுகள் கிடைத்தன. ‘ஆதன்’, ‘குவிரன் ஆதன்’ போன்ற பெயர்கள் அவற்றில் உள்ளன. கீறல் குறியீடுகள் கொண்ட 1,001 ஓடுகளும் கிடைத்தன. விவரங்களுக்கு கீழடி பற்றிய மூன்றாம் பகுதியைப் பார்க்கலாம்.
- அரிக்கமேடு, அழகன்குளம்: இந்தத் துறைமுகங்களில் மத்தியதரைக் கடல் பகுதிப் பானைகளோடு தமிழ், பிராகிருத மொழிகளில் எழுதப்பட்ட ஓடுகள் கிடைத்தன. அவை தமிழி, வட பிராமி, இலங்கைப் பிராமி என மூன்று வகை எழுத்துகளிலும் உள்ளன.
- பொருந்தல் (பழனி அருகே): கல்லறையில் கிடைத்த பானைத் தாங்கிகளில் ‘வயர’ (வைரம்?) என்ற எழுத்துகள் உள்ளன.
மேல் வைகைப் பள்ளத்தாக்கில் புலிமான்கோம்பையில் கிடைத்த ஏறத்தாழ கி.மு. 1ஆம் நூற்றாண்டு நடுகற்களிலும், சங்க காலப் பாண்டியன் பெருவழுதியின் செப்பு நாணயங்களிலும் தமிழி உள்ளது. வேலூர் மாவட்டம் ஆண்டிப்பட்டியில் கிடைத்த பிற்காலப் பானையில் ‘நாகன் உறல்’ (நாகனின் கள் பானை) என்று எழுதப்பட்டுள்ளது. ஒரு கிராமத்துக் கள் இறக்குபவரே தன் பெயரைத் தானே எழுதும் அளவுக்கு எழுத்தறிவு பரவியிருந்ததற்கு இது சான்று என்றார் மகாதேவன்.
கடல் கடந்த தமிழ் எழுத்து
- இலங்கை: திஸ்ஸமஹாராமவில் மிகப் பழைய அடுக்கில் கிடைத்த ஒரு தட்டில் ‘திரளி முறி’ (சபையின் எழுத்து ஒப்பந்தம்) என்று உள்ளது. ஜெர்மானிய அகழ்வாளர்கள் இதைத் தற்காலிகமாக ஏறத்தாழ கி.மு. 200 என்று கணித்தனர். யாழ்ப்பாணப் பகுதியிலும் தமிழி ஓடுகள் கிடைத்துள்ளன.
- எகிப்து: செங்கடல் துறைமுகமான குசேர் அல்-காதிமில் (ரோமானியர் கால மயோஸ் ஹோர்மோஸ்) இந்தியாவில் செய்யப்பட்ட ஒரு ஜாடி கிடைத்தது. அதில் ‘பானை ஒறி’ (கயிற்று உறியில் தொங்கவிடும் பானை) என்று இருமுறை எழுதப்பட்டுள்ளது. இது ஏறத்தாழ கி.மு. 1ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்தது. 2007-ல் இது வெளியிடப்பட்டது. பெரனிகேயில் கிடைத்த ஓட்டில் உள்ள ‘கொற்றபூமான்’ என்ற பெயர் அடுக்கியல் அடிப்படையில் கி.பி. 60–70 என்று கணிக்கப்பட்டது.
- ஓமன்: கோர் ரோரியில் ‘நந்தை கீரன்’ என்ற பெயர் கொண்ட ஓடு கிடைத்தது.
- தாய்லாந்து: குவான் லுக் பத்தில் கிடைத்த பொன் உரைகல்லில் ‘பெரும்பதன் கல்’ (பொற்கொல்லன் பெரும்பதனின் உரைகல்) என்று உள்ளது. இது கி.பி. 3–4ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்தது.
- அரசர்களின் பள்ளத்தாக்கு (எகிப்து): 2026 பிப்ரவரியில் சென்னையில் நடந்த மாநாட்டில் இங்கோ ஸ்ட்ராவுக், சார்லட் ஷ்மித் ஆகிய அறிஞர்கள் ஓர் ஆய்வை முன்வைத்தனர். பார்வோன்களின் ஆறு கல்லறைகளில் கி.பி. 1–3ஆம் நூற்றாண்டுகளைச் சேர்ந்த சுமார் 30 இந்திய மொழிக் கீறல்கள் உள்ளன என்றும், அவற்றில் பாதி பழந்தமிழில் உள்ளன என்றும் அவர்கள் தெரிவித்தனர். ‘சிகை கொற்றன் வந்து கண்டான்’ என்ற பொருளில் ஒருவர் தன் பெயரை ஐந்து கல்லறைகளில் எட்டு முறை எழுதியுள்ளார்.
தமிழ் எழுத்து எவ்வளவு பழமையானது? – காலக் கணிப்பு விவாதம்
மகாதேவனின் பார்வை: அசோகருக்குப் பின்
தொடக்கத் தமிழி எழுத்துகள் அசோகரின் தென்னிந்தியக் கல்வெட்டுகளோடு எழுத்து வடிவில் ‘ஏறக்குறைய ஒன்றே’ என்றார் மகாதேவன். தமிழுக்கு ஏற்றவாறு தகவமைக்கச் சிறிது காலம் தேவைப்பட்டிருக்கும் என்று கணக்கிட்டு, தமிழியின் தொடக்கத்தைக் கி.மு. 3ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதி அல்லது கி.மு. 2ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கம் என்று வைத்தார். அகழாய்வில் கிடைத்த ஓடுகளின் அடுக்கியல் சான்றும் இதை உறுதிப்படுத்துவதாக அவர் கருதினார். பன்னாட்டுக் கல்வெட்டியல் அறிஞர் ரிச்சர்ட் சாலமனும் இதே பார்வையை ஆதரிக்கிறார்.
கரிமக் காலக் கணிப்பின் சவால்
பொருந்தல், கொடுமணல் அகழாய்வுகளை நடத்திய பேராசிரியர் கா. ராஜன் AMS கரிமக் காலக் கணிப்புகளை முன்வைக்கிறார். பொருந்தல் கல்லறையில் எழுத்துப் பொறித்த தாங்கிகளோடு வைக்கப்பட்டிருந்த நெல்லின் காலம் ஏறத்தாழ கி.மு. 490, கி.மு. 450. எழுத்தும் நெல்லும் ஒரே காலத்தவை என்பது அவர் வாதம். கொடுமணலின் தொடக்க எழுத்தடுக்குகளைக் கி.மு. 5ஆம் நூற்றாண்டில் வைக்கும் அவர், ‘பிராமி எழுத்தை அசோகர் உருவாக்கவில்லை’ என்று முடிவு செய்கிறார். அசோகப் பிராமியின் எழுத்துமுறை மகாதேவனின் இரண்டாம் நிலையை ஒத்திருப்பதால், முதல் நிலையின் காலத்தை மறுபரிசீலனை செய்ய வேண்டும் என்றும் அவர் சொல்கிறார்.
மாநிலத் தொல்லியல் துறை இன்னும் ஒரு படி மேலே சென்றது. 2019 கீழடி அறிக்கை, 353 செ.மீ. ஆழத்தில் எடுத்த கி.மு. 580 காலத்து மாதிரியை வைத்துத் தமிழியைக் கி.மு. 6ஆம் நூற்றாண்டுக்குக் கொண்டு சென்றது. 2024 ஜூனில், சிவகளையில் எழுத்துப் பொறித்த ஓட்டுடன் கிடைத்த கரிக்கு ஏறத்தாழ கி.மு. 685 என்ற காலத்தைத் துறை அறிவித்தது. அதே தேதி 2025 ஜனவரி ‘இரும்பின் தொன்மை’ அறிக்கையிலும் இடம்பெற்றது.
எச்சரிக்கைக் குரல்கள்
விமர்சகர்கள் சுட்டும் முக்கியச் சிக்கல் ‘தொடர்பு’. கரிமக் காலம் அந்த நெல்லுக்கோ கரிக்கோ உரியது. அருகில் கிடந்த ஓட்டுக்கு அது தானாகப் பொருந்திவிடாது. கீழடி அறிக்கையில் எழுத்து ஓடுகள் அந்தக் காலமிட்ட அடுக்கிலிருந்தே வந்தனவா என்பது ‘தெளிவாக இல்லை’ என்றார் தொல்லியலாளர் பிஷ்ணுப்ரியா பசாக். ஒரே அறிக்கையை வைத்து கி.மு. 6ஆம் நூற்றாண்டு என்று அறிவியல்பூர்வமாகச் சொல்ல முடியாது என்றார் இ. ஹர்ஷவர்தன். பொருந்தல் எழுத்து வடிவங்கள் ஏறத்தாழ கி.மு./கி.பி. 1ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்தவை என்பது எ. சுப்பராயலுவின் கருத்து. சில ‘தொடக்க எழுத்துகள்’ உண்மையில் மொழி சாராத கீறல் குறியீடுகள் என்கிறார் பிராமி வல்லுநர் ஹாரி ஃபால்க். இத்தகைய கூற்றுகளை அவர் ‘வட்டாரப் பெருமிதம்’ என்று விமர்சிக்கிறார். அனுராதபுரத் தேதிகளை வைத்து இலங்கையில் கி.மு. 5–4ஆம் நூற்றாண்டிலேயே பிராமி இருந்தது என்ற கூற்றுக்கும் அவர் இதே விமர்சனத்தை வைக்கிறார். ஐயம் கொள்ளக் காரணங்கள் உண்டு, ஆனால் மனம் திறந்திருக்க வேண்டும் என்கிறார் தமிழறிஞர் டேவிட் ஷுல்மன். மூடிய அடுக்குகளிலிருந்து மேலும் பல தேதிகளும், சக அறிஞர் மதிப்பாய்வு பெற்ற முழு அறிக்கைகளும் வந்தால்தான் இந்த விவாதம் தீரும்.
கீறல் குறியீடுகளும் சிந்துவெளிக் கேள்வியும்
எழுத்து வருவதற்கு முன்பே இரும்புக் காலத் தமிழர்கள் பானைகளில் அம்பு, மீன், ஏணி, வட்டம், பெருக்கல் போன்ற கீறல் குறியீடுகளை (graffiti) வரைந்தனர். இவை குறிப்பாக பெருங்கற்காலக் கல்லறைகளின் கருப்பு-சிவப்புப் பானைகளில் காணப்படுகின்றன. 2025 ஜனவரியில் மாநிலத் தொல்லியல் துறை கா. ராஜன், இரா. சிவானந்தம் எழுதிய ‘Indus Signs and Graffiti Marks of Tamil Nadu’ என்ற ஆய்வை வெளியிட்டது. 140 இடங்களிலிருந்து 15,184 குறியீடுகளை அது ஆய்வு செய்தது. அவற்றில் 90%-க்கும் மேற்பட்டவை ஹரப்பா (சிந்துவெளி) நாகரிகத்தின் குறியீடுகளோடு அப்படியே அல்லது ஏறக்குறைய ஒத்துப்போகின்றன என்று அது கூறியது. ‘இவை தற்செயலானவை அல்ல’ என்றார் ராஜன்.
இதை எச்சரிக்கையோடு அணுக வேண்டும். சிந்துவெளி எழுத்து இன்னும் படிக்கப்படவில்லை. வட்டம், பெருக்கல், ஏணி போன்ற எளிய வடிவங்கள் பல பண்பாடுகளில் தனித்தனியாகவே தோன்றக்கூடியவை. வடிவ ஒற்றுமை மட்டுமே ஒரே மொழியையோ நேரடி வழிமரபையோ நிரூபிக்காது. ஃபால்க் போன்ற அறிஞர்கள் இக்குறியீடுகளை மொழி சாராதவை என்றே கருதுகின்றனர். சிந்துவெளிக் குறியீடுகளுக்கும் தமிழிக்கும் இடையே கீறல் குறியீடுகள் பாலமாக இருந்தன என்பது இப்போதைக்கு ஒரு கருதுகோள் மட்டுமே, நிறுவப்பட்ட முடிவு அல்ல.
காலவரிசை ஒரே பார்வையில்
| காலம் (ஏறத்தாழ) | சான்று | நிலை |
|---|---|---|
| கி.மு. 685 | சிவகளை: எழுத்து ஓட்டுடன் கிடைத்த கரி | கூற்று; தொடர்பு விவாதத்தில் |
| கி.மு. 580 | கீழடி: தமிழிக்குச் சான்றாகக் காட்டப்படும் மாதிரி | கூற்று; அடுக்குத் தொடர்பு தெளிவில்லை |
| கி.மு. 490–450 | பொருந்தல்: எழுத்துப் பொறித்த தாங்கிகளுடன் நெல் | விவாதத்தில் |
| கி.மு. 268–232 | தென்னக அரசுகளைக் குறிப்பிடும் அசோகர் கல்வெட்டுகள் | உறுதி |
| கி.மு. 2ஆம் நூற்றாண்டு | மாங்குளம், அரிட்டாபட்டி, கொங்கர் புளியங்குளம் | எழுத்தமைதிக் கணிப்பு; பரவலாக ஏற்கப்பட்டது |
| கி.மு. 1 – கி.பி. 1ஆம் நூற்றாண்டு | குசேர் அல்-காதிம், பெரனிகே ஓடுகள்; ஜம்பை | வலுவான சான்று |
| கி.பி. 2ஆம் நூற்றாண்டு | புகளூர் சேரர் கல்வெட்டுகள்; புள்ளி வழக்கில் | எழுத்தமைதிக் கணிப்பு |
| கி.பி. 500 அளவில் | தொடக்க வட்டெழுத்து (புலங்குறிச்சி) | உறுதி |
தமிழியிலிருந்து வட்டெழுத்தும் தமிழ் எழுத்தும்
ஏறத்தாழ கி.பி. 4ஆம் நூற்றாண்டு முதல் எழுத்துகள் மேலும் மேலும் உருண்டு வளைந்தன. பனையோலையில் எழுதும் பழக்கம் இதற்கு உதவியிருக்கலாம். இப்படிப் பாண்டிய, சேர நாடுகளில் வட்டெழுத்து உருவானது. ஏறத்தாழ கி.பி. 500-ஐச் சேர்ந்த புலங்குறிச்சிக் கல்வெட்டு அதன் தொடக்ககால எடுத்துக்காட்டு. வடக்கே, காஞ்சிப் பல்லவர் ஆட்சியில், ஆந்திர-கர்நாடக எழுத்துகளின் தாக்கம் பெற்ற தென் பிராமியிலிருந்து இரண்டு எழுத்துமுறைகள் தோன்றின. சமஸ்கிருதம் எழுத கிரந்தம், தமிழ் எழுத இன்றைய எழுத்துகளின் முன்னோடியான தமிழ் எழுத்து. சோழர் ஆட்சி பரவியபோது, ஏறத்தாழ கி.பி. 10–11ஆம் நூற்றாண்டுகளுக்குள் தமிழகத்தில் வட்டெழுத்தின் இடத்தைத் தமிழ் எழுத்து பிடித்தது. கேரளத்தில் வட்டெழுத்து இன்னும் நீண்ட காலம் நீடித்தது. இந்த மாற்றங்கள் அனைத்தையும் கடந்து புள்ளி இன்றும் நம் எழுத்தில் நிலைத்திருக்கிறது.
உறுதியாகச் சொல்லக்கூடியவை
- குறைந்தபட்சம் கி.மு. 2ஆம் நூற்றாண்டுக்குள் தமிழ் தகவமைக்கப்பட்ட பிராமியில் எழுதப்பட்டது. திராவிட மொழிகளில் இதுவே மிகப் பழைய எழுத்துச் சான்று.
- துறவிகள், மன்னர்கள், வணிகர்கள், சாதாரண ஊர் மக்கள் எனப் பலரும் அதைப் பயன்படுத்தினர்.
- அதன் தனித்தன்மைகள், குறிப்பாகப் புள்ளி, தமிழர்களின் சொந்தப் புத்தாக்கம். தொல்காப்பியம் அதை விவரிக்கிறது.
- கி.மு. 5–7ஆம் நூற்றாண்டுத் தேதிகளும் சிந்துவெளித் தொடர்பும் இன்னும் திறந்த கேள்விகளே.
அடுத்த பகுதி
ஆறாம் பகுதி – சங்க இலக்கியம்: எட்டுத்தொகை, பத்துப்பாட்டு, தொல்காப்பியம். கல்லிலிருந்து கவிதைக்குச் செல்வோம். இந்தக் கல்வெட்டுகளில் நாம் சந்தித்த நெடுஞ்செழியன், அதியமான், இரும்பொறைச் சேரர் ஆகியோர் சங்கப் பாடல்களில் மீண்டும் தோன்றுவதைப் பார்ப்போம்.
ஆதாரங்கள்
- ஐராவதம் மகாதேவன்: Early Tamil Epigraphy, Vol. I (CICT, 2014); Recent discoveries of Jaina cave inscriptions in Tamilnadu; An epigraphic perspective on the antiquity of Tamil (The Hindu, 2010)
- Frontline: A magnum opus on Tamil-Brahmi inscriptions; மகாதேவன் நேர்காணல்
- Unicode: தமிழி எழுத்துகள், புள்ளி பற்றிய முன்மொழிவு (2012)
- தமிழ்நாடு தொல்லியல் துறை: ஜம்பை, புகளூர், கீழடி, அழகன்குளம்
- Madras Musings: Mahadevan and Tamil-Brahmi; Google Arts & Culture: Mangulam Inscriptions; South First: அரிட்டாபட்டி (2022)
- The Hindu: Keezhadi findings traceable to 6th century BCE (2019); The Wire Science: Experts question dates of script (2019); Deccan Herald: Fresh scientific dates push origin of Tamili script (2024)
- கா. ராஜன், இரா. சிவானந்தம்: Antiquity of Iron; Indus Signs and Graffiti Marks of Tamil Nadu (2025); Times of India: கீறல் குறியீட்டு ஆய்வு பற்றிய செய்தி (2025)
- The Hindu: Palani excavation triggers fresh debate (2011); Tamil Brahmi script in Egypt (2007); Potsherd with Tamil-Brahmi script found in Oman
- Live Science: 'Cikai Korran came here and saw' (2026)
- Richard Salomon, Indian Epigraphy (1998); Harry Falk, "Owners' graffiti on pottery from Tissamaharama" (2014); David Shulman, Tamil: A Biography (2016)
முகப்புப் படம்: மதுரை அருகே கொங்கர் புளியங்குளத்தில் தமிழிக் கல்வெட்டுகள் உள்ள சமணக் குகைத் தங்குமிடம். படம்: Udhayan1983, விக்கிமீடியா காமன்ஸ் வழியாக, CC BY-SA 4.0 உரிமத்தின் கீழ்.
