இது, வரலாற்றுக்கு முந்தைய காலம் முதல் நவீன தமிழ்நாடு வரையிலான தமிழ் வரலாற்றைக் காலவரிசைப்படி சொல்லும் எங்கள் தொடரின் முதல் பகுதி.

நகரங்களும் அரசர்களும் எழுத்துகளும் தோன்றுவதற்குப் பல லட்சம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பே இன்றைய தமிழ்நாட்டு மண்ணில் மனித இனத்தின் முன்னோர்கள் கல்லைச் செதுக்கி வாழ்ந்துவந்தனர். அவர்களைப் பற்றி எந்த நூலும் பேசவில்லை. கொற்றலையாற்றுப் படுகையில் புதைந்த கைக்கோடரிகள், அல்லிக்குழி மலையடிவாரப் பாறை மறைவிடங்கள், சிவப்புத் தேரி மணல்மேடுகளில் சிதறிய நுண்கற்கருவிகள், இரும்புக் காலப் பெருங்கல் அடக்கங்கள் – இவைதான் அந்தக் கதையைச் சொல்லும் சாட்சிகள். இந்தியத் தொல்லியலின் தொடக்கமே இங்கே, சென்னை அருகேதான் நிகழ்ந்தது என்பது பலருக்குத் தெரியாது.

இந்தப் பகுதி அத்திரம்பாக்கம், குடியம், பூண்டி அருங்காட்சியகம், தேரி நுண்கற்கருவிகள், பையம்பள்ளி, இரும்புக் காலப் பெருங்கல் அடக்கங்கள் ஆகியவற்றை மையமாக வைத்துத் தமிழ்நாட்டின் வரலாற்றுக்கு முந்தைய காலத்தை அறிமுகப்படுத்துகிறது. தேதிகள் அறிவியல் ஆய்வுகளின் அடிப்படையில் உள்ளன; விவாதத்தில் உள்ளவை தெளிவாகக் குறிக்கப்பட்டுள்ளன.

கற்காலத்தை எப்படிப் பிரிக்கிறார்கள்?

மனிதர்கள் பயன்படுத்திய கருவிகளின் வகையை வைத்து, தொல்லியலாளர்கள் கற்காலத்தை மூன்று பெரும் பிரிவுகளாகப் பிரிக்கின்றனர்:

  • பழைய கற்காலம் (Palaeolithic): பெரிய கைக்கோடரிகள், வெட்டுக்கருவிகள் கொண்ட கீழ்ப் பழைய கற்காலம்; திட்டமிட்டுப் பெயர்த்தெடுத்த சில்லுக் கருவிகள் கொண்ட இடைப் பழைய கற்காலம்; நீண்ட கற்பட்டைகள் (blades) கொண்ட மேல் பழைய கற்காலம்.
  • இடைக் கற்காலம் (Mesolithic): மரம் அல்லது எலும்புப் பிடிகளில் பொருத்திப் பயன்படுத்திய நுண்கற்கருவிகள் (microliths) இதன் அடையாளம்.
  • புதிய கற்காலம் (Neolithic): தேய்த்து மெருகேற்றிய கற்கோடரிகள், மட்பாண்டங்கள், கால்நடை வளர்ப்பு, பயிர்ச்செய்கை, நிலையான கிராமங்கள்.

ஆனால் இவை காலவரிசையில் கச்சிதமாகப் பிரிக்கப்பட்ட கட்டங்கள் அல்ல. ஒவ்வொரு பகுதியிலும் இவை வெவ்வேறு காலங்களில் தோன்றின; சில சமயம் ஒன்றோடொன்று கலந்தும் இருந்தன. தென் தமிழகத்தில் நுண்கற்காலத்துக்குப் பிறகு நேரடியாக இரும்புக் காலம் வருவதாகச் சில அகழாய்வுகள் காட்டுகின்றன; வடக்கே பையம்பள்ளி போன்ற இடங்களில் புதிய கற்காலக் கட்டம் தெளிவாக உள்ளது. இங்கே குறிப்பிடப்படும் தேதிகள் ஒளிரும் காலக்கணிப்பு (luminescence), கதிரியக்கக் கார்பன், அண்டக்கதிர் ஐசோடோப்புகள் போன்ற முறைகளில் கணிக்கப்பட்டவை; ஒவ்வொன்றுக்கும் ஒரு பிழை வரம்பு உண்டு.

பல்லாவரத்தில் தொடங்கிய இந்தியத் தொல்லியல்

1863 மே 30 அன்று, ராபர்ட் புரூஸ் ஃபூட் (Robert Bruce Foote) என்ற நிலவியலாளர் அன்றைய மதராஸின் புறநகரான பல்லாவரத்தில் குவார்ட்சைட் கல்லால் ஆன ஒரு கைக்கோடரியைக் கண்டெடுத்தார். இந்தியாவில் அடையாளம் காணப்பட்ட முதல் பழைய கற்காலக் கருவி அதுதான். அதே ஆண்டு, ஃபூட்டும் அவரது சக ஊழியர் வில்லியம் கிங்கும் திருவள்ளூர் அருகே உள்ள அத்திரம்பாக்கத்தில் ஏராளமான கைக்கோடரிகள், வெட்டுக்கருவிகள், சில்லுகளைக் கண்டறிந்தனர். இந்தியக் கற்கால ஆய்வின் வரலாறு இப்படித் தமிழ் மண்ணில்தான் தொடங்கியது.

கொற்றலையாறு (பழைய பாலாறு), அரணியாற்றுப் படுகைகளில் இன்று 120-க்கும் மேற்பட்ட பழைய கற்காலத் தளங்கள் அறியப்பட்டுள்ளன. அத்திரம்பாக்கம், குடியம், பூண்டி, வடமதுரை, நெய்வேலி ஆகியவை அவற்றில் முக்கியமானவை. பாறை மறைவிடங்களும் திறந்தவெளித் தளங்களும் இரண்டும் உள்ளன. இந்தத் தளங்கள் நீண்ட காலமாக ஆரம்பகால மனித இனத்தவர் இப்பகுதியில் நடமாடியதைக் காட்டுகின்றன என்று அரசு அருங்காட்சியக அறிக்கைகள் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. ஃபூட் இறந்த பிறகு சுமார் இருபது ஆண்டுகள் ஆய்வு தடைப்பட்டது; 1930-களில் வி. டி. கிருஷ்ணசாமி, யேல்-கேம்பிரிட்ஜ் குழு ஆகியோர் மீண்டும் கவனம் செலுத்தினர். 1960-களில் ASI அகழாய்வுகள் தொடங்கின; 1990-களில் இருந்து சாந்தி பப்பு குழுவின் முறையான அகழாய்வுகள் உலக அளவில் இந்தப் பகுதியை மீண்டும் முன்னுக்குக் கொண்டுவந்தன.

அத்திரம்பாக்கம்: சுமார் 15 லட்சம் ஆண்டுகள் பழமை

சென்னையிலிருந்து சுமார் 60 கி.மீ. வடமேற்கே, கொற்றலையாற்றுப் படுகையில் உள்ளது அத்திரம்பாக்கம். சென்னையைச் சேர்ந்த சர்மா பாரம்பரியக் கல்வி மையத்தின் (Sharma Centre for Heritage Education) சாந்தி பப்பு தலைமையிலான குழு, சுமார் பத்தாண்டுகள் இங்கே அகழாய்வு செய்தது. 2011-ல் உலகப் புகழ்பெற்ற Science இதழில் அவர்கள் வெளியிட்ட ஆய்வு, இங்குள்ள மிகப் பழைய அஷூலியன் (Acheulean) கருவி அடுக்குகள் குறைந்தது 10.7 லட்சம் ஆண்டுகள் பழமையானவை என்றும், சராசரி வயது சுமார் 15.1 லட்சம் ஆண்டுகள் (± 0.7 லட்சம்) என்றும் தெரிவித்தது. கற்கருவிகளிலேயே உள்ள அலுமினியம்-26, பெரிலியம்-10 ஐசோடோப்புகளை அளந்து இந்தக் காலம் கணிக்கப்பட்டது; பூமியின் காந்தப்புல மாற்ற அடையாளங்களும் இதை ஆதரித்தன.

அஷூலியன் மரபு ஆப்பிரிக்காவில் தோன்றியது; கண்ணீர்த்துளி வடிவக் கைக்கோடரிகளும், அகன்ற முனை கொண்ட வெட்டுக்கருவிகளும் இதன் சிறப்பு. இவற்றைச் செய்தவர்கள் நம் இனமான ஹோமோ சேப்பியன்ஸ் அல்ல; பெரும்பாலும் ஹோமோ எரெக்டஸ் போன்ற முந்தைய மனித இனத்தவர். கருவிகள் பெரும்பாலும் குவார்ட்சைட் கல்லில் செய்யப்பட்டவை; சிராய்ப்பு குறைவாக இருப்பதால் அவை அதே இடத்தில் புதைந்தவை என ஆய்வாளர்கள் கருதுகின்றனர். விலங்குகளை வெட்டிச் சமைக்கவும், வேர்களைத் தோண்டவும் பயன்பட்டிருக்கலாம் என்று கருதப்படுகிறது; ஆனால் நேரடிச் சான்று இல்லை.

இந்தியாவுக்கு இந்தத் தொழில்நுட்பம் சுமார் 5–6 லட்சம் ஆண்டுகளுக்கு முன்புதான் வந்தது என்று முன்பு கருதப்பட்டது. அத்திரம்பாக்கம் முடிவு அந்தக் கணிப்பைப் பல லட்சம் ஆண்டுகள் பின்னுக்குத் தள்ளியது. ஐரோப்பாவில் அஷூலியன் தோன்றிய காலத்துக்கும் முன்பே தென்னிந்தியாவில் இதே தொழில்நுட்பம் இருந்ததை இது காட்டுகிறது. இருப்பினும், இதை உறுதிப்படுத்த மேலும் பல தளங்களில் துல்லியமான காலக்கணிப்பு தேவை என்று ஆய்வாளர்களே குறிப்பிட்டுள்ளனர்.

இந்தியா முழுவதும் உள்ள கற்காலக் கதையின் பரந்த பின்னணியை – சோன் மரபு, டோபா எரிமலை, பீம்பேட்கா பாறை ஓவியங்கள் உட்பட – எங்கள் இந்திய வரலாறு தொடரின் முதல் பகுதியில் பார்க்கலாம்; இந்தக் கட்டுரை அதில் தமிழ்நாட்டுத் தளங்களை மட்டும் ஆழமாகப் பார்க்கிறது.

அதே மண்ணில் இன்னொரு திருப்பம்: இடைப் பழைய கற்காலம்

2018-ல் Nature இதழில் குமார் அகிலேஷ், சாந்தி பப்பு உள்ளிட்டோர் வெளியிட்ட ஆய்வு, அத்திரம்பாக்கத்தில் பெரிய அஷூலியன் கருவிகளிலிருந்து சிறிய சில்லுக் கருவிகளுக்கான மாற்றம் சுமார் 3.85 லட்சம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பே (சுமார் 64,000 ஆண்டு பிழை வரம்புடன்) தொடங்கியதைக் காட்டியது. ஒரு கல்லை முன்கூட்டியே தயார்செய்து, விரும்பிய வடிவில் சில்லைப் பெயர்க்கும் ‘லெவலுவா’ (Levallois) நுட்பமும் இங்கே காணப்படுகிறது. சிறிய கருவிகள் அதிகமாகி, இருபக்கக் கோடரிகள் படிப்படியாகக் குறைகின்றன. இந்த இடைப் பழைய கற்காலப் பண்பாடு சுமார் 1.72 லட்சம் ஆண்டுகள் முன்பு வரை தொடர்ந்தது.

இந்த மாற்றம் நவீன மனிதர்கள் இந்தியாவுக்கு வந்த பிறகே (சுமார் 1.25 லட்சம் ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு) நடந்தது என்ற பழைய கருத்தை இது கேள்விக்குள்ளாக்குகிறது. ஆப்பிரிக்காவிலும் ஐரோப்பாவிலும் இதே காலத்தில் நிகழ்ந்த மாற்றங்களுடன் இது இணையாக உள்ளது என்று ஆய்வாளர்கள் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர். ஆனால் இங்கே மனித எலும்புப் புதைபடிவங்கள் எதுவும் கிடைக்காததால், இந்தக் கருவிகளைச் செய்தது எந்த மனித இனம் என்பது இன்னும் தெரியவில்லை – அதுதான் இந்தக் கதையின் பெரிய இடைவெளி.

குடியம் பாறை மறைவிடங்களும் பூண்டி அகழ்வைப்பகமும்

அத்திரம்பாக்கத்துக்கு அருகே, அல்லிக்குழி மலைத்தொடரில் உள்ள குடியம் குகைப் பாறை மறைவிடங்களில் 1962–63 மற்றும் 1963–64 ஆண்டுகளில் இந்தியத் தொல்லியல் துறையின் (ASI) பழைய வரலாற்றுப் பிரிவு அகழாய்வு செய்தது. அஷூலியன் காலத்துக்குப் பிந்தைய கட்டம் முதல் இடைக் கற்காலக் கருவிகள் வரை கண்டறியப்பட்டன. குகையின் திறப்பு சுமார் 15 மீட்டர் உயரம்; உள்ளே செல்லச் செல்ல உயரம் சுமார் 1.2 மீட்டராகக் குறைகிறது. குகை முழுவதும் கரடுமுரடான சத்யவேடு பாறை அமைப்பில் வெட்டப்பட்டுள்ளது. ஃபூட் இப்பகுதியை முதன்முதலில் கவனத்திற்குக் கொண்டுவந்தார்; பின்னர் சுவாமி (1976), பப்பு (1996, 2001) உள்ளிட்டோர் மறுஆய்வு செய்தனர். ஜெயஸ்வால் கருவி வகைகளை ஆய்வு செய்தார்.

இப்பகுதிக் கண்டுபிடிப்புகளைத் தமிழ்நாடு தொல்லியல் துறையின் பூண்டி வரலாற்றுக்கு முந்தைய கால அகழ்வைப்பகத்தில் (Pre-Historic Site Museum) இன்றும் பார்க்கலாம். 1985-ல் நிறுவப்பட்ட இந்த அருங்காட்சியகம் பழைய கற்காலக் கருவிகள், புதிய கற்காலக் கோடரிகள் (celts), பெருங்கற்காலச் சவப்பெட்டிகள், சேமிப்புப் பானைகள், கருப்பு-சிவப்பு மட்பாண்டங்கள், புதைபடிவ நத்தைகளும் மரங்களும், மூன்று கால்கள் கொண்ட தாழி, இரும்பு மண்வெட்டி மற்றும் கோடரி, இரும்பு உருக்குக் குழாய்கள் (tuyeres) ஆகியவற்றைக் காட்சிப்படுத்துகிறது. தமிழ்நாட்டின் பழைய கற்காலப் பண்பாட்டை மட்டும் காட்டும் இந்தியாவின் ஒரே தள அருங்காட்சியகம் இது என்று துறை விவரிக்கிறது. பூண்டி நீர்த்தேக்கம் சென்னையின் குடிநீர் ஆதாரங்களில் ஒன்று; அதே திருவள்ளூர் மாவட்டத்தில் உள்ள பழவேற்காடு ஏரியையும் ஒரு நாள் பயணத்தில் இணைத்துப் பார்க்கலாம்.

தேரி நுண்கற்கருவிகள்: தென்கோடியின் சிவப்பு மணல்மேடுகள்

தமிழ்நாட்டின் தென்கோடியில், தூத்துக்குடி, திருநெல்வேலி மாவட்டங்களின் சிவப்பு தேரி மணல்மேடுகளில் சாயர்புரம் போன்ற இடங்களைச் சுற்றி நுண்கற்கருவிகள் பரவலாகச் சிதறிக் கிடக்கின்றன. சில சென்டிமீட்டர் நீளமே உள்ள இந்தச் சிறிய கல் துண்டுகளை மரப்பிடிகளில் வரிசையாகப் பொருத்தி அம்புகள், அரிவாள்கள், கத்திகள் செய்தனர். ஃபூட் இவற்றைக் கண்டறிந்தார்; ஆனால் அவற்றைப் புதிய கற்காலக் கருவிகளாகவே வகைப்படுத்தினார். பின்னர் ஏ. அய்யப்பன் (1945), எஃப். இ. சைனர் மற்றும் பிரிட்ஜெட் ஆல்ச்சின் (1956) ஆகியோர் இவற்றின் இடைக் கற்காலத் தன்மையை விளக்கினர்.

சென்னை அரசு அருங்காட்சியக அறிக்கையின்படி, சாயர்புரச் சான்றுகள் இந்த மரபை சுமார் கி.மு. 4000 அளவில் வைக்கின்றன; ஆனால் தென்னிந்திய நுண்கற்காலத்தின் காலவரிசை இன்னும் முழுமையாக உறுதியாகவில்லை என்றும் அதே அறிக்கை குறிப்பிடுகிறது. பிற்கால ஆய்வுகள் தேரி மணல்மேடுகளின் பயன்பாடு கடைசிப் பனியுகத்துக்குப் பிறகு முதல் மத்திய ஹோலோசீன் வரை நீண்டிருக்கலாம் என்றும், சுமார் 4000 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு அது நின்றதாகவும் கருதுகின்றன. திருநெல்வேலி மாவட்டத்தின் மாங்குடியிலும் விருதுநகர் மாவட்டத்தின் திருத்தங்கலிலும் தமிழ்நாடு தொல்லியல் துறை நடத்திய அகழாய்வுகளில் நுண்கற்கருவிகள் மண் அடுக்குகளுக்குள் கிடைத்தன – வெறும் மேற்பரப்புச் சேகரிப்பு அல்ல.

பையம்பள்ளி: புதிய கற்காலக் கிராமம்

திருப்பத்தூர் மாவட்டத்தில் (முன்னாள் வட ஆற்காடு) உள்ள பையம்பள்ளி தமிழ்நாட்டின் முக்கியப் புதிய கற்காலத் தளம். 1964–65, 1967–68 ஆண்டுகளில் எஸ். ஆர். ராவ் தலைமையில் ASI இங்கே அகழாய்வு செய்தது. தரையில் குழி தோண்டி, கூரை வேய்ந்த குழி வீடுகள், தேய்த்து மெருகேற்றிய கற்கோடரிகள், எலும்புக் கருவிகள், சிறிய கற்பட்டைகள், கையால் செய்த சாம்பல் நிற மட்பாண்டங்கள் ஆகியவை கிடைத்தன. அதன் மேல் அடுக்குகளில் இரும்புக் காலப் பெருங்கற்காலப் (Megalithic) பண்பாட்டுடன் கலந்த ஒரு கட்டம் தெரிகிறது.

கரிம மாதிரிகளின் கதிரியக்கக் கார்பன் காலக்கணிப்பு, புதிய கற்காலக் கட்டத்தைக் கி.மு. இரண்டாம் ஆயிரமாண்டில் வைக்கிறது; பரவலாகக் குறிப்பிடப்படும் ஒரு தேதி கி.மு. 1390 (± 200 ஆண்டுகள்). பெருங்கற்காலக் கட்டத்துக்கு ஒரு தேதி கி.மு. 315 (± 100) அளவில் சொல்லப்படுகிறது. கருகிய கொள்ளு, பாசிப்பயறு தானியங்களும் கிடைத்துள்ளன – இன்றும் அப்பகுதியில் விளையும் பயறுவகைகள். அண்டை மாநிலங்களான கர்நாடகம், ஆந்திரத்தில் உள்ள சாம்பல் மேடுகள் (ash mounds) போன்றவை தமிழ்நாட்டில் அவ்வளவு தெளிவாக இல்லை; பையம்பள்ளி தமிழகப் புதிய கற்காலத்தைப் புரிந்துகொள்ள உதவும் முக்கியச் சான்று.

இரும்புக் காலப் பெருங்கல் அடக்கங்கள்

தமிழ்நாட்டின் வரலாற்றுக்கு முந்தைய காலத்தின் மிகவும் பரவலான அடையாளம் பெருங்கற்கால அடக்கங்கள் (megalithic burials). இவை பெரிய கற்களால் கட்டப்பட்ட அடக்க அல்லது நினைவுச் சின்னங்கள். கிருஷ்ணகிரி, தருமபுரி, சேலம், ஈரோடு, மதுரை, சிவகங்கை, திருநெல்வேலி மாவட்டங்களில் ஆயிரக்கணக்கானவை பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளன. முக்கிய வகைகள்:

  • கேர்ன் வட்டங்கள் (cairn circles): பெரிய கற்பாறைகளால் ஆன வட்டத்துக்குள் கல் குவியல்; உள்ளே அடக்கக் குழி அல்லது சிஸ்ட் இருக்கலாம்.
  • டால்மன்கள் / டால்மனாய்டு சிஸ்ட்கள் (dolmens, dolmenoid cists): கற்பலகைகளால் ஆன அறைகள்; சிலவற்றில் வட்டத் துளை (porthole) உள்ளது. கிருஷ்ணகிரி மாவட்டத்தின் மல்லசந்திரம் வகை டால்மன்கள் உள்ளூர்ச் சிறப்பு.
  • கல் வட்டங்கள், மேன்ஹிர்கள் (menhirs): நினைவு அல்லது எல்லைக் குறியீடுகளாக நிற்கும் தனிக் கற்கள்.
  • சவப்பெட்டிகள் (sarcophagi): களிமண் அல்லது கல்லால் ஆனவை; சில மூன்று கால்களுடன், சில படகு வடிவில்.
  • முதுமக்கள் தாழிகள் (urn burials): எலும்புகளையும் பொருட்களையும் வைத்த பெரிய மட்பாண்டங்கள் – ஆதிச்சநல்லூர் போன்ற தென் தமிழகத் தளங்களின் சிறப்பு.

இவற்றுடன் பொதுவாகக் காணப்படுவது கருப்பு-சிவப்பு மட்பாண்டம் (Black-and-Red Ware, BRW). உள்ளே கருப்பும் வெளியே சிவப்பும் – ஒரே சுடுகையில் உருவாகும் நிற வேறுபாடு. இரும்பு வாள், அம்பு முனை, கோடரி, வளையல், மணிகள் ஆகியவையும் பல அடக்கங்களில் கிடைக்கின்றன. சில இடங்களில் இரும்பு உருக்குச் சாம்பல் மேடுகளும் tuyere குழாய்களும் கிடைத்துள்ளன – உள்ளூரிலேயே இரும்பு உருக்கியதற்கான சான்று.

காலவரிசை இன்னும் விவாதத்தில் உள்ளது. பாரம்பரியமாகத் தென்னிந்தியப் பெருங்கற்காலம் சுமார் கி.மு. 1000 முதல் கி.பி. 300 வரை எனச் சொல்லப்பட்டது; பல வட தமிழகத் தளங்கள் கி.மு. 300 – கி.பி. 600 அளவில் வைக்கப்படுகின்றன. ஆனால் அண்மை ஆண்டுகளில் சிவகலை, கொடுமணல், பொருந்தல், ஆதிச்சநல்லூர், மயிலாடும்பாறை போன்ற இடங்களிலிருந்து வரும் புதிய காலக்கணிப்புகள் இரும்புப் பயன்பாட்டையும் சில அடக்க மரபுகளையும் இன்னும் பழையதாக நீட்டித்துள்ளன. இந்தத் தேதிகள் அறிவியல் ஆய்வுகளின் அடிப்படையில் உள்ளன; ஒவ்வொன்றுக்கும் பிழை வரம்பும், மறுபரிசீலனைக்குரிய விவாதமும் உண்டு. BRW நீண்ட காலம் தொடர்ந்ததால், மட்பாண்டம் மட்டும் வைத்து இரும்புக் காலத்தையும் ஆரம்ப வரலாற்றுக் காலத்தையும் (Early Historic) தெளிவாகப் பிரிக்க முடியாது என்பதும் ஆய்வாளர்களின் கருத்து.

மதுரையைச் சுற்றியுள்ள இந்தப் பழைய மண்ணில்தான் பின்னர் மீனாட்சி அம்மன் கோயில் போன்ற மாபெரும் கல் கோயில்கள் எழுந்தன; அதற்கும் முன்னால் கல்லோடு மனிதன் கொண்ட உறவு ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகள் நீள்கிறது.

பெருங்கல் அடக்கங்கள் வெறும் கல்லறைகள் மட்டும் அல்ல; அவை அன்றைய சமூகத்தின் நம்பிக்கைகள், உலோகத் தொழில்நுட்பம், வணிகத் தொடர்புகள் ஆகியவற்றின் சான்றுகளாகவும் திகழ்கின்றன. சில அடக்கங்களில் கிடைக்கும் கடல் சங்குகள், அரைக்கல் மணிகள், வெண்கலப் பொருட்கள் தொலைதூரப் பரிமாற்றத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. அதே நேரம், பெரும்பாலான தளங்கள் இன்னும் முறையாக அகழாய்வு செய்யப்படவில்லை; மேற்பரப்புச் சேகரிப்புகளும் சட்டவிரோத அகழ்வுகளும் பல தகவல்களை இழந்துவிட்டன.

ஏன் இது இன்றும் முக்கியம்?

தமிழ்நாட்டில் மனித இனத்தவர் வாழ்ந்த காலத்தில் 99 சதவீதத்துக்கும் மேல் வரலாற்றுக்கு முந்தைய காலம்தான். எகிப்தியர்கள் கிசா பிரமிடுகளைக் கட்டிய சுமார் 4,500 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, தமிழ் மண்ணில் மக்கள் இன்னும் மெருகேற்றிய கற்கோடரிகளையும், பின்னர் இரும்புடன் பெருங்கல் அடக்கங்களையும் பயன்படுத்திக்கொண்டிருந்தனர். பிற்காலத்தில் ராஜராஜ சோழன் எழுப்பிய மாபெரும் கல் கோயிலுக்கும் முன்னால், இதே மண்ணில் கல்லோடு மனிதன் கொண்ட உறவு லட்சக்கணக்கான ஆண்டுகள் நீள்கிறது.

அத்திரம்பாக்கமும் குடியமும் நமக்குச் சொல்வது இதுதான்: உலகத் தொல்லியலின் முக்கியமான ஒரு அத்தியாயம் சென்னைக்கு அருகிலேயே எழுதப்பட்டது. அந்தக் கதை இன்னும் முழுமையாகப் படிக்கப்படவில்லை. புதிய அகழாய்வுகளும் காலக்கணிப்புகளும் ஒவ்வொரு ஆண்டும் அதைத் திருத்தி எழுதிக்கொண்டிருக்கின்றன.

அடுத்த பகுதி

இந்தத் தொடரின் இரண்டாம் பகுதியில், திருநெல்வேலி மாவட்டத்தின் ஆதிச்சநல்லூர் பற்றியும், இரும்புக் கால முதுமக்கள் தாழி அடக்கங்கள் பற்றியும் பார்க்கலாம். 1876-ல் எஃப். ஜாகரின் கண்டுபிடிப்பு முதல் அலெக்சாண்டர் ரீயின் 1905 அகழாய்வு, 2004–05 மற்றும் அண்மை ஆண்டுகளின் புதிய காலக்கணிப்புகள் வரை – தாழிகளுக்குள் என்ன கிடைத்தது? இரும்பு ஆயுதங்களும் எலும்புகளும் என்ன சொல்கின்றன? விரைவில்.

மூலங்கள்