இது, கற்காலம் முதல் 1947 சுதந்திரம் வரை இந்திய வரலாற்றைக் காலவரிசைப்படி சொல்லும் தமிழ் லைஃப்ஸ்டைல் தொடரின் 8-ஆம் பகுதி.

இந்தத் தொடரின் 7-ஆம் பகுதியில், கங்கைச் சமவெளியில் மதில் சூழ்ந்த நகரங்களும் நாணயங்களும் கண-சங்கங்களும் பெருகியதையும், மகதம் வல்லரசாக எழுந்ததையும் பார்த்தோம். அந்தப் பரபரப்பான உலகம் தந்த மிகப் பெரிய ஆளுமை சித்தார்த்த கௌதமர்; "விழித்தெழுந்தவர்" என்ற பொருளில் உலகம் அவரைப் புத்தர் என்று அழைக்கிறது.

அவர் யார், உண்மையில் எப்போது வாழ்ந்தார், என்ன போதித்தார், முதல் பௌத்தச் சமூகம் எப்படி உருவானது, அந்த நெறி தமிழ் மண்ணுக்கு எப்படி வந்தது என்பதையெல்லாம் இந்தப் பகுதியில் பார்ப்போம். முதலிலேயே ஒரு எச்சரிக்கை: புத்தர் வரலாற்றில் வாழ்ந்த உண்மையான மனிதர் என்பதை அறிஞர்கள் ஏற்கிறார்கள்; ஆனால் அவர் வாழ்க்கையின் பல விவரங்கள் மரபுவழிக் கதைகளே, உறுதியான பதிவுகள் அல்ல. அவர் வாழ்ந்த நூற்றாண்டே இன்னும் விவாதத்தில் உள்ளது.

புத்தரைப் பற்றி எப்படி அறிகிறோம்?

மிகப் பழைய செய்திகள் தேரவாத மரபின் பாலி நூல் தொகுப்பில், அதாவது திரிபிடகம் ("மூன்று கூடைகள்") என்பதில் சிதறிக் கிடக்கின்றன: துறவிகளின் ஒழுக்க விதிகளைச் சொல்லும் வினய பிடகம், புத்தரின் உரையாடல்களான சுத்த பிடகம், கோட்பாட்டு விளக்கமான அபிதம்ம பிடகம். இவை பல நூற்றாண்டுகள் வாய்மொழியாகவே காக்கப்பட்டு, கி.மு. 1-ஆம் நூற்றாண்டில் இலங்கையில்தான் முதன்முதலில் எழுத்தில் வந்தன என்கிறது இலங்கை மரபு.

வியப்பான விஷயம்: பழைய உரைகள் அவருடைய இளமை பற்றி மிகக் குறைவாகவே பேசுகின்றன. முதுமை, நோய், மரணம், துறவி என்ற "நான்கு காட்சிகளைக்" கண்டு இளவரசர் மனம் மாறிய புகழ்பெற்ற கதை, பாலி நூல்களில் "விபஸ்ஸி" என்ற முந்தைய புராணப் புத்தரைப் பற்றியே சொல்லப்படுகிறது; பின்னாளில்தான் அது கௌதமர் மீது ஏற்றப்பட்டது. அஸ்வகோஷரின் புத்த சரிதம் (ஏறத்தாழ கி.பி. 1–2-ஆம் நூற்றாண்டு) போன்ற முழு வாழ்க்கை வரலாறுகள் அற்புதங்களையும் அரண்மனை ஆடம்பரத்தையும் சேர்த்தன. கல்வெட்டுகளும் அகழாய்வுகளும் இன்னொரு சான்று வழியைத் தருகின்றன; ஆனால் அவற்றில் பெரும்பாலானவை அசோகர் காலத்தவை (கி.மு. 3-ஆம் நூற்றாண்டு) அல்லது அதற்குப் பிந்தையவை.

எப்போது வாழ்ந்தார்? தேதிச் சிக்கல்

புத்தர் 80 ஆண்டுகள் வாழ்ந்தார் என்பது மரபு. ஆனால் அவர் மறைந்த ஆண்டை ("பரிநிர்வாணம்") உறுதி செய்வதுதான் சிக்கல். இன்றைய அறிஞர்கள் இரண்டு முகாம்களாகப் பிரிகிறார்கள்:

  • நீண்ட காலவரிசை: புத்தர் மறைந்து 218 ஆண்டுகள் கழித்து அசோகர் முடிசூடினார் என்கின்றன இலங்கை வரலாற்று நூல்கள். அதன்படி கணக்கிட்டால், புத்தர் ஏறத்தாழ கி.மு. 563–483 காலத்தில் வாழ்ந்தார்; பாடநூல்களில் பெரும்பாலும் காணப்படும் தேதி இதுவே. இலங்கை, தென்கிழக்காசியாவின் தேரவாத நாட்காட்டி இன்னும் பின்னோக்கிச் சென்று, மறைவைக் கி.மு. 544/543 என்கிறது.
  • குறுகிய காலவரிசை: வட இந்திய பௌத்த மரபுகள் அசோகரைப் புத்தருக்கு ஏறத்தாழ நூறு ஆண்டுகளுக்குப் பின் வைக்கின்றன. 1988-இல் ஹைன்ஸ் பெக்கர்ட் நடத்திய அறிஞர் மாநாட்டுக்குப் பிறகு, ரிச்சர்ட் கோம்பிரிச் உள்ளிட்ட பலர், புத்தர் ஏறத்தாழ கி.மு. 480–400 காலத்தில் வாழ்ந்தார் என்ற கருத்தை ஏற்கிறார்கள்.

உறுதியான ஒரே நங்கூரம், கி.மு. 3-ஆம் நூற்றாண்டின் நடுவில் ஆண்ட அசோகர் மட்டுமே. எனவே இந்தக் கட்டுரையில் வரும் தேதிகள் எல்லாம் தோராயமானவை.

பிறப்பு: சாக்கியர்கள், லும்பினி, அசோகரின் தூண்

இமயமலை அடிவாரத்தில், கோசல நாட்டின் நிழலில் இருந்த சாக்கியர் என்ற கண-சங்கத்தின் கௌதம குடும்பத்தில் சித்தார்த்தர் ("இலக்கை அடைபவர்") பிறந்தார். தந்தை சுத்தோதனரைப் பிற்கால நூல்கள் பேரரசராகச் சித்திரிக்கின்றன; ஆனால் அவர் சாக்கியர் மன்றத்தின் முக்கியத் தலைவர்களில் ஒருவராக இருந்திருக்கவே வாய்ப்பு அதிகம். கதைகளில் வரும் பிரம்மாண்ட அரண்மனைகளுக்கு அகழாய்வில் தடயம் இல்லை. தாய் மாயாதேவி அவர் பிறந்த சில நாட்களில் இறந்ததாகவும், சிற்றன்னை மகாபிரஜாபதி கௌதமி அவரை வளர்த்ததாகவும் மரபு சொல்கிறது.

அவர் பிறந்த இடம் இன்றைய நேபாளத்தின் தெராய் சமவெளியில் உள்ள லும்பினி; அது யுனெஸ்கோ உலகப் பாரம்பரியச் சின்னம். இங்கே சான்று வலுவானது. 1896-இல் ருமிந்தேயியில் அடையாளம் காணப்பட்ட மணற்கல் தூணில் உள்ள பிராமிக் கல்வெட்டு, முடிசூடி 20 ஆண்டுகள் கழித்து அரசர் பியதசி (அசோகர்) நேரில் வந்து வழிபட்டதாகச் சொல்கிறது; "இங்கே சாக்கிய முனிவரான புத்தர் பிறந்தார்" என்பதால் கல் தூண் நாட்டி, லும்பினி கிராமத்துக்கு வரிவிலக்கு அளித்து, விளைச்சலில் எட்டில் ஒரு பங்கை மட்டுமே செலுத்தினால் போதும் என்று ஆணையிட்டதாகவும் அது பதிவு செய்கிறது.

2011–2013-இல் ராபின் கோனிங்ஹாம் தலைமையிலான, யுனெஸ்கோ ஆதரவு பெற்ற குழு, மாயாதேவி கோவிலுக்குள் அசோகர் காலச் செங்கல் கட்டடத்துக்குக் கீழே அகழ்ந்தது. அங்கே ஒரு மரத்தைச் சுற்றி அமைக்கப்பட்ட மரவேலித் தடயங்கள் கிடைத்தன; அவற்றின் கரிம (ரேடியோகார்பன்) தேதிகள் கி.மு. 800–550 அளவில் விழுகின்றன. இதுவே மிகப் பழைய பௌத்த வழிபாட்டிடம் என்று அக்குழு வாதிட்டது. ஆனால் தேதி வரம்பு அகலமானது; பௌத்தத்துக்கு முன்பே அது புனித மரமாக இருந்திருக்கலாம் என்று மற்ற அறிஞர்கள் எச்சரிக்கிறார்கள். ஆகவே இந்தக் கண்டுபிடிப்பு விவாதத்தை முடிக்கவில்லை, கூர்மையாக்கியிருக்கிறது.

அவர் வளர்ந்த சாக்கியர் தலைநகர் கபிலவஸ்து எங்கே என்பதிலும் கருத்து வேறுபாடு உண்டு: நேபாளம் அதைத் திலௌராகோட் என்கிறது; இந்தியத் தொல்லியலாளர்கள் உத்தரப் பிரதேசத்தின் பிப்ரஹ்வா என்கிறார்கள். பிப்ரஹ்வாவில் 1898-இல் கிடைத்த எலும்புச் சின்னப் பேழையின் கல்வெட்டு, "சாக்கியர்கள் நிறுவிய புத்தரின் சின்னங்கள்" என்று பொதுவாகப் படிக்கப்படுகிறது; அதன் வாசிப்பும் காலமும் இன்னும் விவாதத்தில் உள்ளன.

துறவும் ஞானமும்

சித்தார்த்தர் மணமுடித்து (பிற்கால நூல்கள் மனைவியை யசோதரை என்கின்றன) ராகுலன் என்ற மகனைப் பெற்றதாகவும், ஏறத்தாழ 29 வயதில் வீட்டைத் துறந்ததாகவும் மரபு கூறுகிறது. அக்காலத்தில் வீட்டையும், பெரும்பாலும் வேத வேள்விகளையும் துறந்து, கர்ம வினையால் சுழலும் பிறவிச் சக்கரத்திலிருந்து (சம்சாரம்) விடுதலை தேடிய பல "சிரமணர்களில்" அவரும் ஒருவரானார். கர்மம், மறுபிறவி பற்றிய இந்தச் சிந்தனைகள் உபநிடதங்களிலும் சிரமண வட்டாரங்களிலும் ஒருசேர வளர்ந்தவை.

இரண்டு ஆசிரியர்களிடம் தியானம் பயின்ற பின், ஐந்து தோழர்களுடன் ஏறத்தாழ ஆறு ஆண்டுகள் கடும் உண்ணாநோன்பும் உடல் வருத்தமும் மேற்கொண்டார். பட்டினி விடுதலைக்கு வழி அல்ல என்று உணர்ந்து மீண்டும் உணவு உண்டபோது, தோழர்கள் அவரை விட்டு விலகினர். பின்னர், ஏறத்தாழ 35 வயதில், நிரஞ்சனா நதிக்கரையில் உருவேலா என்ற இடத்தில் அரச மரத்தடியில் அமர்ந்து "போதி" (ஞானம்) அடைந்தார். அந்த இடமே இன்றைய பீகாரின் போத்கயா; அந்த மரம் "போதி மரம்" ஆனது. அங்கு முதல் கோவிலை அசோகர் கட்டியதாகக் கருதப்படுகிறது; இன்றுள்ள செங்கல் மகாபோதி கோவில் பெரும்பாலும் கி.பி. 5–6-ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்தது; அதுவும் யுனெஸ்கோ உலகப் பாரம்பரியச் சின்னம்.

சாரநாத்தில் முதல் போதனை

ஞானம் பெற்ற புத்தர், வாரணாசி அருகே உள்ள "இசிபதனம்" என்ற மான் பூங்காவுக்கு (இன்றைய சாரநாத்) சென்று, தம்மை விட்டுப் பிரிந்த ஐந்து தோழர்களைச் சந்தித்தார். அங்கே தம்மசக்கப்பவத்தன சுத்தம் என்ற முதல் உரையின் மூலம் "தர்மச் சக்கரத்தைச் சுழலவிட்டார்" என்கிறது மரபு; அந்த ஐவரே முதல் பிக்குகள். இந்தக் கட்டுரையின் முகப்புப் படத்தில் இருப்பது சாரநாத்தின் மடாலய இடிபாடுகளும், குப்தர் காலத்தில் இன்றைய வடிவம் பெற்றதாகக் கருதப்படும் தமேக் ஸ்தூபியும். இங்குள்ள அசோகர் தூணின் சிங்கத் தலைப்பே இன்று இந்தியாவின் தேசியச் சின்னம். 2026 ஜூலையில் யுனெஸ்கோ சாரநாத்தை உலகப் பாரம்பரியப் பட்டியலில் சேர்த்தது. காசிக்குச் செல்லும் தமிழ்ப் பயணிகள் அரை நாளில் சாரநாத்தையும் பார்த்து வரலாம்; எங்கள் வாரணாசி படித்துறைப் பயண வழிகாட்டி உதவும்.

புத்தர் என்ன போதித்தார்?

முதல் உரையே பௌத்தத்தின் சாரத்தைச் சுருக்கமாகச் சொல்கிறது:

  • நடுவழி: புலன் இன்பத்தில் மூழ்குவதும் உடலைக் கொடுமைப்படுத்துவதும் ஆகிய இரண்டு எல்லைகளையும் தவிர்க்கும் பாதை; இரண்டையும் அவரே முயன்று பார்த்திருந்தார்.
  • நான்கு உயர் உண்மைகள்: வாழ்க்கை "துக்கம்" (துன்பம், நிறைவின்மை) நிறைந்தது; அதற்குக் காரணம் "தண்ஹா" எனும் வேட்கை; அது முற்றிலும் அணையக் கூடியது, அதுவே "நிர்வாணம்" (அணைதல்); அதற்கு ஒரு வழி உண்டு.
  • எண்வழிப் பாதை: நற்காட்சி, நல்லெண்ணம், நல்வாய்மொழி, நற்செயல், நல்வாழ்வுமுறை, நல்முயற்சி, நற்கவனம் (நினைவு), நல்லொருமை (தியானம்). இவை ஒழுக்கம், தியானம், ஞானம் என மூன்றாகவும் தொகுக்கப்படுகின்றன.

எல்லாம் நிலையற்றவை ("அநிச்சம்"); உடலிலோ மனத்திலோ மாறாத "ஆன்மா" எதுவும் இல்லை ("அனத்தா"), இது உபநிடதங்களின் "ஆத்மன்" கோட்பாட்டுக்கு நேரடிச் சவால்; ஒவ்வொன்றும் காரணங்களின் தொடர்ச்சியால் எழுகிறது ("சார்பு நிலைத் தோற்றம்"); கர்மம் என்பது சடங்கு அல்ல, மனத்தின் நோக்கமே என்பவையும் அவரது முக்கியக் கருத்துகள். பிறப்பால் அல்ல, நடத்தையால்தான் ஒருவர் உண்மையான "பிராமணர்" ஆகிறார் என்றும் பல உரைகளில் சொல்கிறார்; நாவிதர் முதல் கணிகையர் வரை எல்லாத் தரப்பினரையும் சங்கம் ஏற்றது. ஆனாலும், சமூகம் முழுவதிலும் சாதியை ஒழிக்க அவர் இயக்கம் நடத்தவில்லை என்று வரலாற்றாசிரியர்கள் நினைவூட்டுகிறார்கள்.

சங்கம்: பிக்குகள், பிக்குணிகள், கொடையாளர்கள்

ஏறத்தாழ 45 ஆண்டுகள் புத்தர் மகதம், கோசலம், கண-சங்கங்கள் எங்கும் நடந்தே சென்று போதித்தார்; மழைக்காலத்தில் மட்டும் ஓரிடத்தில் தங்கினார். அவரைப் பின்பற்றிய துறவிகளின் அமைப்பே "சங்கம்". தமிழ் வாசகர்களுக்கு இந்தச் சொல் சங்க இலக்கியத்தை நினைவூட்டும்; பௌத்தத்தில் அது துறவிகளின் சமூகத்தைக் குறிக்கிறது. சிற்றன்னை மகாபிரஜாபதியும் சாக்கியப் பெண்களும் வேண்டிக் கேட்டதால் பெண் துறவிகளான பிக்குணிகளும் சேர்க்கப்பட்டதாக மரபு சொல்கிறது; அந்தக் கதையின் விவரங்களை இன்றைய அறிஞர்கள் விவாதிக்கிறார்கள். ஆனால் தொடக்க காலப் பிக்குணிகள் பாடியதாகக் கருதப்படும் தேரீகாதை, உலகின் மிகப் பழைய பெண்களின் ஆன்மீகக் கவிதைத் தொகுப்புகளில் ஒன்று.

புத்தர், அவரது தம்மம், சங்கம் ஆகியவை "மும்மணிகள்" (திரிரத்தினம்) எனப் போற்றப்பட்டன. மன்னர் பிம்பிசாரர் ராஜகிருகத்தில் "வேணுவனம்" என்ற மூங்கில் தோப்பையும், சிராவஸ்தியின் வணிகர் அனாதபிண்டிகர் "ஜேதவனம்" என்ற பூங்காவையும், வைசாலியின் கணிகை ஆம்ரபாலி மாந்தோப்பையும் சங்கத்துக்கு வழங்கியதாக நூல்கள் சொல்கின்றன. அவருடைய போட்டியாளர்களில் ஒருவர் நிகண்ட நாதபுத்திரர், அதாவது மகாவீரர்; அவரை அடுத்த பகுதியில் சந்திப்போம்.

குசிநகரில் மறைவு

மகாபரிநிப்பான சுத்தம், 80 வயதான புத்தரின் கடைசிப் பயணத்தை விவரிக்கிறது: ராஜகிருகத்திலிருந்து பாடலிகிராமம், வைசாலி வழியாக மல்லர்களின் ஊரான குசிநகருக்கு (குசிநாரா) சென்று, இரண்டு சால மரங்களுக்கு இடையே அவர் மறைந்தார். "கூட்டுப் பொருள்கள் எல்லாம் அழியக் கூடியவை; விழிப்புடன் முயலுங்கள்" என்பதே அவரது கடைசி வார்த்தைகள் என்கிறது அந்நூல். மல்லர்கள் உடலை எரியூட்டினர்; மகதத்தின் அஜாதசத்ரு, லிச்சவிகள், சாக்கியர் உள்ளிட்ட எட்டுத் தரப்பினர் சாம்பலையும் எலும்புச் சின்னங்களையும் பங்கிட்டு, அவற்றின் மேல் ஸ்தூபிகள் எழுப்பினர் என்பது மரபு.

பௌத்த மாநாடுகளும் முதல் பிளவும்

புத்தர் மறைந்த உடனேயே ராஜகிருகத்தில் 500 மூத்த பிக்குகள் கூடி, உபாலி வினய விதிகளையும் ஆனந்தர் உரைகளையும் ஓதியதாக மரபு கூறுகிறது. இந்த முதல் மாநாடு சொல்லப்படுவது போலவே நடந்ததா என்பதைப் பல அறிஞர்கள் சந்தேகிக்கிறார்கள். ஏறத்தாழ நூறு ஆண்டுகள் கழித்து வைசாலியில் நடந்த இரண்டாம் மாநாடு வரலாற்று நிகழ்வு என்று பரவலாக ஏற்கப்படுகிறது. உப்பைச் சேமித்து வைப்பது, நண்பகலுக்குப் பின் உண்பது, பொன்னும் வெள்ளியும் கொடையாகப் பெறுவது போன்ற பத்து நடைமுறைகள் பற்றிய சர்ச்சையே அதற்குக் காரணம். அக்காலகட்டத்தில் சங்கம் "ஸ்தவிரவாதம்" (மூத்தோர் நெறி), "மகாசாங்கிகம்" (பெருஞ்சங்கம்) என இரண்டாகப் பிரிந்தது; மரபுகளின் விவரணைகள் ஒன்றுக்கொன்று முரண்படுவதால் விவரங்கள் உறுதியற்றவை.

தமிழ் மண்ணில் பௌத்தம்

புத்தர் தென்னிந்தியாவுக்கு வந்ததற்கு நம்பகமான சான்று இல்லை. பௌத்தம் தமிழகத்துக்கு வந்தது அவர் காலத்துக்குப் பல நூற்றாண்டுகள் பின்னர், பெரும்பாலும் அசோகர் காலத்துக்குப் பிறகு, வணிகர்களோடும் துறவிகளோடும், இலங்கை, ஆந்திரத் தொடர்புகள் வழியாக இருக்கலாம் என்பது அறிஞர்களின் பொதுவான கருத்து. தொடக்க காலத் தமிழிக் குகைக் கல்வெட்டுகளில் பெரும்பாலானவை சமணத் துறவிகளோடு தொடர்புடையவை என்பதை எங்கள் தமிழி எழுத்துக் கட்டுரையில் பார்த்தோம்; தொடக்கத் தமிழகத்தில் பௌத்தத்தின் தடம் அவ்வளவு தெளிவாகத் தெரியவில்லை. ஆனால் பின்வந்த நூற்றாண்டுகளில் அது வலுவாக வேரூன்றியது:

  • மணிமேகலை: சீத்தலைச் சாத்தனார் இயற்றிய இந்தக் காப்பியம், ஐம்பெருங்காப்பியங்களில் ஒன்று; தமிழின் தலைசிறந்த பௌத்த இலக்கியம். கோவலன்–மாதவியின் மகள் மணிமேகலை, "அமுதசுரபி" என்ற அட்சய பாத்திரத்தால் பசித்தோர்க்கு உணவளித்து, இறுதியில் காஞ்சியில் அறவண அடிகளிடம் பௌத்த நெறியை ஏற்றுத் துறவியாகிறாள். பசிப்பிணி போக்குவதே பேரறம் என்பது அதன் மையக் கருத்து. அதன் காலம் விவாதத்துக்குரியது; பல அறிஞர்கள் கி.பி. 5–6-ஆம் நூற்றாண்டு என்கிறார்கள். இது சங்க இலக்கியத்துக்குப் பிந்தைய படைப்பு. மற்றொரு பௌத்தக் காப்பியமான குண்டலகேசி சில பாடல்களாக மட்டுமே எஞ்சியுள்ளது.
  • காவிரிப்பூம்பட்டினம் (பூம்புகார்): மணிமேகலையும் சிலப்பதிகாரமும் பௌத்த மையமாகச் சித்திரிக்கும் இந்தத் துறைமுக நகரில், இந்தியத் தொல்லியல் துறை 1960–70-களில் நடத்திய அகழாய்வில் பல்லவனீச்சுரம் அருகே கி.பி. 5–6-ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த பௌத்த விகாரமும் கோவிலும், புத்தர் வெண்கலச் சிலையும், புத்தபாதமும் கிடைத்தன என்று யுனெஸ்கோவின் தற்காலிகப் பட்டியல் குறிப்பு சொல்கிறது.
  • காஞ்சிபுரம்: கி.பி. 640 அளவில் இங்கு வந்த சீனப் பயணி யுவான் சுவாங், நூறு அளவிலான பௌத்த மடங்களும் ஏறத்தாழ பத்தாயிரம் துறவிகளும் இருந்ததாக எழுதினார்; நாளந்தாவின் புகழ்பெற்ற ஆசிரியர் தர்மபாலர் காஞ்சியில் பிறந்தவர் என்றும் அவர் குறிப்பிடுகிறார். சீனாவுக்கு தியான பௌத்தத்தைக் கொண்டு சென்றதாகக் கருதப்படும் போதிதர்மர் தென்னிந்தியர், காஞ்சியைச் சேர்ந்தவர் என்ற கருத்தும் பரவலாக உண்டு; ஆனால் அது பிற்கால மரபுகளை அடிப்படையாகக் கொண்டது, உறுதியான வரலாற்றுச் சான்று குறைவு.
  • நாகப்பட்டினம்: ஸ்ரீவிஜய (சுமத்ரா) மன்னன் மாறவிஜயோத்துங்கவர்மன் இங்கு கட்டிய "சூளாமணி விகாரத்துக்கு" ராஜராஜ சோழன் ஆனைமங்கலம் கிராமத்தைக் கொடையாக அளித்ததைப் "பெரிய லெய்டன் செப்பேடுகள்" (ஏறத்தாழ கி.பி. 1006) பதிவு செய்கின்றன. நாகப்பட்டினத்தில் நூற்றுக்கணக்கான பௌத்த வெண்கலச் சிலைகள் கண்டெடுக்கப்பட்டுள்ளன. சோழர் காலத்திலேயே புத்தமித்திரர் வீரசோழியம் என்ற தமிழ் இலக்கண நூலை இயற்றினார்.

சுருக்கமாக

  • சாக்கியர் குலத்துச் சித்தார்த்த கௌதமர் வரலாற்று மனிதர்; ஆனால் அவர் வாழ்க்கை விவரங்கள் பல நூற்றாண்டுகள் கழித்து எழுதப்பட்ட நூல்களிலிருந்தே வருகின்றன.
  • அவர் காலம் விவாதத்தில் உள்ளது: நீண்ட காலவரிசைப்படி கி.மு. 563–483, குறுகிய காலவரிசைப்படி கி.மு. 480–400.
  • லும்பினியில் பிறப்பு (அசோகர் தூண் சான்று), போத்கயாவில் ஞானம், சாரநாத்தில் முதல் போதனை, குசிநகரில் மறைவு.
  • நடுவழி, நான்கு உயர் உண்மைகள், எண்வழிப் பாதை ஆகியவை அவரது போதனையின் மையம்; பிக்கு, பிக்குணிகளின் சங்கம் அதைப் பரப்பியது.
  • பிற்காலத்தில் பூம்புகார், காஞ்சி, நாகப்பட்டினம் தமிழகத்தின் முக்கியப் பௌத்த மையங்களாக இருந்தன; மணிமேகலை அதன் இலக்கியச் சாட்சி.

அடுத்த பகுதி

9-ஆம் பகுதியில், புத்தரின் சமகாலத்தவரான மகாவீரரையும், அகிம்சையை உயிர்மூச்சாகக் கொண்ட சமண சமயத்தையும், தமிழகத்தின் குகைப் படுக்கைகள் வரை நீளும் அதன் நீண்ட கதையையும் பார்ப்போம்.

ஆதாரங்கள் (Sources)

முகப்புப் படம்: புத்தர் முதல் போதனை செய்ததாகக் கருதப்படும் சாரநாத்தில் (வாரணாசி அருகே) தமேக் ஸ்தூபியைச் சுற்றியுள்ள பண்டைய மடாலய இடிபாடுகள். படம்: R. M. Calamar, விக்கிமீடியா காமன்ஸ் வழியாக, CC BY 2.0 உரிமத்தின் கீழ்.