இது, வரலாற்றுக்கு முந்தைய காலம் முதல் நவீன தமிழ்நாடு வரையிலான தமிழ் வரலாற்றைக் காலவரிசைப்படி சொல்லும் எங்கள் தொடரின் பத்தாம் பகுதி. ஒன்பதாம் பகுதியை – சங்க காலச் சமூகம்: ஐந்திணை நிலங்கள், பொருளாதாரம், அன்றாட வாழ்க்கை – இங்கே படிக்கலாம்.
சேர நாட்டின் பேரியாறு (இன்றைய பெரியாறு) கடலில் கலக்கும் இடம். அதன் வெண்ணுரையைக் கலக்கியபடி பெரிய கப்பல்கள் வந்து நிற்கின்றன. அவற்றைப் பற்றி எருக்காட்டூர்த் தாயங்கண்ணனார் இப்படிப் பாடுகிறார்:
சேரலர் சுள்ளியம் பேரியாற்று வெண் நுரை கலங்க
யவனர் தந்த வினை மாண் நன்கலம்
பொன்னொடு வந்து கறியொடு பெயரும்
வளங்கெழு முசிறி (அகநானூறு 149)
யவனர் கொண்டு வந்த வேலைப்பாடு மிக்க கப்பல்கள் பொன்னோடு வந்து, கறியோடு, அதாவது மிளகோடு, திரும்புகின்றன. ஏறத்தாழ இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன் தமிழகத்தையும் உரோமப் பேரரசையும் இணைத்த கடல் வணிகத்தை ஒரே வரியில் சொல்லிவிடுகிறது இந்தப் பாடல். இந்தப் பகுதியில் அந்த வணிகத்தை மூன்று வகைச் சான்றுகளோடு பார்ப்போம்: சங்கப் பாடல்கள், கிரேக்க-உரோமானிய நூல்கள், அகழாய்வுகள்.
யவனர் யார்?
‘யவனர்’ என்ற சொல் கிரேக்கர்களைக் குறித்த ‘அயோனியர்’ (Ionian) என்ற பெயரிலிருந்து, பாரசீக, பிராகிருத மொழிகள் வழியாக வந்தது. அசோகரின் கல்வெட்டுகளில் கிரேக்க அரசர்கள் ‘யோன’ என்று குறிப்பிடப்படுகின்றனர். அலெக்சாந்தரின் படையெடுப்புக்குப் பிறகு வட இந்தியாவுக்கு கிரேக்கர்கள் பழக்கமானவர்கள் (இந்திய வரலாறு: அலெக்சாந்தரின் படையெடுப்பு).
தமிழில் இந்தச் சொல் காலப்போக்கில் மேற்கிலிருந்து வந்த எல்லா அயல் நாட்டவரையும் குறிக்கத் தொடங்கியது. அகநானூற்றுக்கு உரை எழுதிய பொ. வே. சோமசுந்தரனார், யவனர் என்போர் எகிப்து, கிரேக்கம் முதலிய மேலை நாட்டினர் என்று விளக்குகிறார். கி.மு. 30இல் உரோமப் பேரரசு எகிப்தைக் கைப்பற்றிய பிறகு, தமிழகத்துக்கு வந்த வணிகர்களில் பெரும்பாலோர் அலெக்சாந்திரியாவை மையமாகக் கொண்ட, கிரேக்க மொழி பேசிய உரோமானியக் குடிமக்கள். ஆகவே ‘உரோமானியர்’ என்று நாம் சொல்லும்போது, அவர்கள் இத்தாலியிலிருந்து நேரடியாக வந்தவர்கள் என்று பொருள் கொள்ளக் கூடாது.
பருவக்காற்றின் கடல்வழி
செங்கடல் கரையிலுள்ள மயோஸ் ஹோர்மோஸ், பெரனிக்கே ஆகிய எகிப்தியத் துறைமுகங்களிலிருந்தே கப்பல்கள் புறப்பட்டன. பேரரசர் அகஸ்டஸின் காலத்தில், ஆண்டுதோறும் ஏறத்தாழ 120 கப்பல்கள் மயோஸ் ஹோர்மோஸிலிருந்து இந்தியாவுக்குச் சென்றதைத் தானே கேள்விப்பட்டதாகக் கிரேக்கப் புவியியலாளர் ஸ்ட்ராபோ எழுதுகிறார்.
இந்த வணிகத்தின் உயிர்நாடி தென்மேற்குப் பருவக்காற்று. கி.பி. முதல் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதியில் எழுதப்பட்ட ‘எரித்திரியக் கடலின் பெரிப்ளஸ்’ (Periplus of the Erythraean Sea) என்ற கிரேக்க வணிகக் கையேடு, கடற்கரையோரம் சுற்றிச் செல்லாமல் நேராகக் கடலைக் கடக்கும் வழியை முதலில் கண்டறிந்தவர் ஹிப்பலஸ் என்ற மாலுமி என்கிறது. எகிப்திலிருந்து ஜூலை மாதம் புறப்பட்டால் தமிழகக் கரையை நல்ல பருவத்தில் அடையலாம். அரேபியக் கரையிலிருந்து காற்று சாதகமாக இருந்தால் நாற்பது நாளில் முசிறியை அடையலாம் என்றும், டிசம்பர் வாக்கில் வடகிழக்குப் பருவக்காற்றில் திரும்பலாம் என்றும் உரோமானிய அறிஞர் பிளினி (கி.பி. 77) எழுதுகிறார்.
ஆனால் இந்திய, அரேபியக் கடலோடிகள் அதற்கு முன்பே இந்தக் காற்றைப் பயன்படுத்தியிருக்கலாம் என்று பல அறிஞர்கள் கருதுகின்றனர். ஹிப்பலஸ் கதை, கிரேக்கர்கள் அந்த வழியைக் கற்றுக்கொண்ட கதையாக இருக்கலாம்.
சங்கப் பாடல்களில் யவனரும் முசிறியும்
யவனர் பற்றிய குறிப்புகள் சங்க இலக்கியத்தில் பல இடங்களில் வருகின்றன:
- அகநானூறு 149: பொன்னோடு வந்து மிளகோடு திரும்பும் யவனக் கப்பல்கள். இதே பாடல், பாண்டியன் செழியன் முசிறியை முற்றுகையிட்டுப் ‘படிமம்’ (தெய்வச் சிலை) கவர்ந்ததையும் சொல்கிறது. அகநானூறு 57உம் இந்த முற்றுகையைக் குறிப்பிடுகிறது. முசிறிக்காகச் சேரரும் பாண்டியரும் போட்டியிட்டனர் என்பது இதிலிருந்து தெரிகிறது.
- புறநானூறு 343 (பரணர்): வீடுகளில் குவித்த மிளகு மூடைகளைப் படகுகளில் ஏற்றுகின்றனர்; ‘கலம் தந்த பொற் பரிசம் கழித் தோணியால் கரை சேர்க்குந்து’ – கப்பல்கள் கொண்டு வந்த பொன்னைக் காயல் தோணிகள் கரைக்குக் கொண்டு வருகின்றன. பெரிய கப்பல்கள் கரையிலிருந்து தொலைவில் நங்கூரமிட்டன, சரக்கைப் படகுகளில் ஏற்றி இறக்கினர் என்று பிளினியும் எழுதுவது இதோடு அழகாகப் பொருந்துகிறது.
- புறநானூறு 56 (நக்கீரர்): ‘யவனர் நன்கலம் தந்த தண் கமழ் தேறல்’ – யவனர் கப்பலில் கொண்டு வந்த குளிர்ந்த மணமிக்க மதுவை, பொன் கிண்ணங்களில் மகளிர் ஊற்றித் தர, பாண்டியன் நன்மாறன் மகிழ்ந்திருக்கட்டும் என்று புலவர் வாழ்த்துகிறார்.
- நெடுநல்வாடை (101–102): அரண்மனையில் ‘யவனர் இயற்றிய வினை மாண் பாவை’ – யவனர் செய்த, கையில் அகல் ஏந்திய பெண் வடிவ விளக்குகள்.
- முல்லைப்பாட்டு (59–61): மன்னனின் பாசறைக் கூடாரத்தைக் காக்கும், சட்டை அணிந்த, அச்சம் தரும் தோற்றம் கொண்ட ‘வன்கண் யவனர்’.
- பட்டினப்பாலை (185–193): சோழர் துறைமுகமான புகாரின் தெருக்களில் குவிந்த பொருட்கள்: கடல் வழி வந்த குதிரைகள், நிலவழி வந்த கருமிளகு மூடைகள், வடமலைப் பொன்னும் மணியும், குடமலைச் சந்தனமும் அகிலும், தென்கடல் முத்து, கீழ்க்கடல் பவளம், கங்கை, காவிரி விளைபொருட்கள், ஈழத்து உணவு, காழகத்து (பர்மா அல்லது தென்கிழக்காசியா) பொருட்கள்.
பிற்காலக் காப்பியமான சிலப்பதிகாரம், புகாரில் ‘யவனர் இருக்கை’ – யவனர் குடியிருப்பு – இருந்ததாகச் சொல்கிறது. ஆனால் சிலப்பதிகாரம் சங்கப் பாடல்களுக்குப் பல நூற்றாண்டுகள் பிந்தியது என்பதால், அந்தச் செய்தியை எச்சரிக்கையோடு அணுக வேண்டும்.
கிரேக்க-உரோமானிய நூல்கள் சொல்வது
மூன்று முக்கிய நூல்கள் இந்த வணிகத்தை விவரிக்கின்றன: பெரிப்ளஸ் (ஏறத்தாழ கி.பி. 40–70), பிளினியின் ‘இயற்கை வரலாறு’ (கி.பி. 77), தாலமியின் ‘புவியியல்’ (ஏறத்தாழ கி.பி. 150). பெரிப்ளஸ் சொல்லும் துறைமுகங்களில் சிலவற்றைத் தமிழ்ப் பெயர்களோடு அடையாளம் காண முடிகிறது:
| கிரேக்கப் பெயர் | தமிழ்ப் பெயர் / இன்றைய இடம் | அடையாளம் எவ்வளவு உறுதி? |
|---|---|---|
| முசிரிஸ் (Muziris) | முசிறி; பெரியாற்றுக் கழிமுகம் – பட்டணம் அல்லது கொடுங்கல்லூர் பகுதி | பெயர் உறுதி; சரியான இடம் விவாதத்தில் |
| டிண்டிஸ் (Tyndis) | தொண்டி (சேர நாட்டுத் தொண்டி; இன்றைய பொன்னானி அல்லது கொயிலாண்டி அருகே என்று பல கருத்துகள்) | ஐயம் |
| நெல்கிண்டா (Nelcynda) | பாண்டியருக்கு உரிய துறைமுகம்; கேரளத்தின் தெற்குப் பகுதியில் | ஐயம் |
| கொல்கோய் (Kolchoi) | கொற்கை (தூத்துக்குடி மாவட்டம்) | உறுதி |
| காமரா (Camara) | காவிரிப்பூம்பட்டினம் (புகார்) | பெரும்பாலோர் ஏற்பு |
| பொதுகே (Poduke) | அரிக்கமேடு (புதுச்சேரி அருகே) | பெரும்பாலோர் ஏற்பு |
| சோபட்மா (Sopatma) | மரக்காணம் அல்லது அதன் அருகே | ஐயம் |
பெரிப்ளஸ், முசிறியை அரேபியாவிலிருந்தும் கிரேக்கர்களிடமிருந்தும் வந்த கப்பல்கள் நிறைந்த, ‘கெரோபொத்ரா’ (கேரளபுத்திர அல்லது சேரபுத்திர என்பதன் கிரேக்க வடிவம்) அரசுக்கு உரிய ஊர் என்கிறது. மிளகும் மலபத்திரம் (இலவங்க இலை) என்ற நறுமண இலையும் அதிக அளவில் இருந்ததால்தான் பெரிய கப்பல்கள் அங்கே அனுப்பப்பட்டன என்றும் அது சொல்கிறது.
வணிகப் பொருட்கள்
தமிழகத்திலிருந்து ஏற்றுமதியானவை:
- மிளகு – ‘கொட்டநாரா’ (குட்டநாடு) பகுதியிலிருந்து பெருமளவில்; உரோமில் மிகவும் விரும்பப்பட்ட பொருள்.
- மலபத்திரம், கங்கைக்கரைச் சடாமாஞ்சில் (நரந்தம்) போன்ற நறுமணப் பொருட்கள் – இவற்றில் சில வட இந்தியாவிலிருந்து வந்து இங்கிருந்து மறு ஏற்றுமதியானவை.
- கொற்கை, மன்னார் வளைகுடா முத்துகள்; யானைத் தந்தம்; ஆமை ஓடு.
- நுண்ணிய பருத்தி ஆடைகள், பட்டு; வைரம், நீலக்கல், பச்சைக்கல் (பெரில்) உள்ளிட்ட மணிக்கற்கள்.
உள்ளே வந்தவை:
- பெருமளவில் பொன், வெள்ளி நாணயங்கள்.
- மது (திராட்சை ரசம்), ஒலிவ எண்ணெய், மீன் சாறு (garum) – இவை வந்த ‘ஆம்போரா’ எனப்படும் இருகாது கொண்ட மண் சாடிகள்.
- பவளம், கண்ணாடி, செம்பு, வெள்ளீயம், ஈயம், அஞ்சனம், அரிதாரம், புஷ்பராகம், மாலுமிகளுக்கான கோதுமை.
- இத்தாலியில் செய்யப்பட்ட சிவப்பு மெருகு மட்கலங்கள் (டெர்ரா சிகில்லாட்டா அல்லது அரிட்டைன் மட்கலம்).
அரிக்கமேடு: புதுச்சேரிக்கு அருகே ஒரு பழந்துறைமுகம்
புதுச்சேரி நகருக்குத் தெற்கே ஏறத்தாழ நான்கு கி.மீ. தொலைவில், அரியாங்குப்பம் ஆற்றின் கரையில் உள்ளது அரிக்கமேடு. 1930களில் பிரெஞ்சு அறிஞர் ஜூவோ-துப்ரேய் போன்றோர் இங்கே மணிகளையும் உரோமானியப் பொருட்களையும் சேகரித்தனர்.
1945இல் இந்தியத் தொல்லியல் துறையின் தலைமை இயக்குநர் மார்ட்டிமர் வீலர் இங்கே அகழாய்வு செய்தார். அரிட்டைன் மட்கல ஓடுகள், ஆம்போரா சாடிகள், கண்ணாடி, உரோமானிய விளக்கு ஆகியவற்றைக் கண்டெடுத்த அவர், இதை அகஸ்டஸ் காலத்தில் நிறுவப்பட்டு ஏறத்தாழ இரண்டு நூற்றாண்டுகள் இயங்கிய ‘இந்திய-உரோமானிய வணிக நிலையம்’ என்று 1946இல் வெளியிட்டார். பின்னர் 1947–50இல் ழான்-மரி கசால் அகழாய்வு செய்தார்.
1989–92இல் பென்சில்வேனியா பல்கலைக்கழக அருங்காட்சியகமும் சென்னைப் பல்கலைக்கழகமும் இணைந்து விமலா பெக்லியின் தலைமையில் மீண்டும் அகழாய்வு செய்தன. பழைய சான்றுகளையும் மறு ஆய்வு செய்த பெக்லியின் முடிவுகள் படத்தையே மாற்றின:
- அரிக்கமேடு குடியிருப்பு கி.மு. 3ஆம் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதியிலேயே தொடங்கியது; மத்தியதரைக் கடல் உலகுடனான தொடர்பு கி.மு. 2ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதியிலேயே இருந்திருக்கலாம்.
- அரிட்டைன் மட்கலக் கட்டம், வீலர் சொன்னதைவிடச் சற்று முன்னதாக, கி.பி. முதல் நூற்றாண்டின் முதல் கால்பகுதியைச் சேர்ந்தது.
- ‘ரௌலட்டட் வேர்’ (rouletted ware) எனப்படும் சக்கரக் கோடு அலங்காரம் கொண்ட தட்டுகள் உள்ளூரிலேயே செய்யப்பட்டிருக்கலாம்.
சுருக்கமாகச் சொன்னால், அரிக்கமேடு உரோமானியர் நிறுவிய குடியேற்றம் அல்ல; யவனர் வருவதற்கு முன்பே இயங்கிய ஒரு தமிழ்த் துறைமுக ஊர். இங்கே மணி செய்யும் தொழில் பெரிதாக நடந்தது; இங்கு செய்யப்பட்ட கண்ணாடி மணிகள் தென்கிழக்காசியா வரை சென்றன. தமிழி எழுத்துப் பொறித்த பானை ஓடுகளும் இங்கே கிடைத்துள்ளன (ஐந்தாம் பகுதி). இன்று அங்கே நிற்கும் செங்கல் இடிபாடுகள் 18ஆம் நூற்றாண்டு பிரெஞ்சு காலக் கட்டடத்தைச் சேர்ந்தவை; பழந்துறைமுகம் அவற்றைச் சுற்றிய மண்ணுக்குள் புதைந்திருக்கிறது.
முசிறியும் பட்டணமும்
சங்கப் புலவர்கள் புகழ்ந்த முசிறி எங்கே இருந்தது? கி.பி. 4ஆம் நூற்றாண்டு மூலத்தின் இடைக்கால நகலான ‘பொய்ட்டிங்கர் வரைபடத்தில்’ (Peutinger Table) முசிறிஸ் அருகே ‘அகஸ்டஸ் கோவில்’ (Templum Augusti) குறிக்கப்பட்டுள்ளது. ஆனால் 1341இல் பெரியாற்றில் ஏற்பட்ட பெருவெள்ளத்துக்குப் பிறகு ஆற்றின் போக்கே மாறியதால், பழைய துறைமுகத்தின் இடம் மறைந்துவிட்டது என்று கருதப்படுகிறது.
எர்ணாகுளம் மாவட்டம் வடக்கு பறவூர் அருகே உள்ள பட்டணத்தில், கேரள வரலாற்று ஆய்வுக் கழகம் (KCHR) பி. ஜே. செரியன் தலைமையில் 2007 முதல் அகழாய்வு நடத்தியது. முதல் ஐந்து பருவங்களிலேயே 6,000க்கும் மேற்பட்ட ஆம்போரா ஓடுகள் கிடைத்தன; இந்தியாவின் வேறு எந்தத் தளத்திலும் இவ்வளவு கிடைத்ததில்லை. இவற்றில் பெரும்பாலானவை மது கொண்டு வந்த சாடிகள். இத்தாலி, கிரேக்கத் தீவுகள், ஸ்பெயின், எகிப்து எனப் பல இடங்களிலிருந்து வந்தவை. இவற்றோடு, டெர்ரா சிகில்லாட்டா ஓடுகள், மேற்காசிய மட்கலங்கள், தமிழி எழுத்துப் பொறித்த ஓடுகள், ஒரு படகுத்துறை, தேக்கு மரக் கம்பங்கள், அஞ்சிலி மரத்தில் குடைந்த ஒரு தோணி ஆகியவையும் கிடைத்தன. கதிரியக்கக் கரிமக் காலக்கணிப்பின்படி அங்கே உரோமானியத் தொடர்பு கி.மு. முதல் நூற்றாண்டிலேயே தொடங்கியிருந்தது.
பட்டணமே முசிறியா? இதில் அறிஞர்கள் ஒன்றுபடவில்லை:
- KCHR, பட்டணம் பழைய முசிறியின் ஒரு முக்கியப் பகுதி என்கிறது. ராஜன் குருக்கள் இதை ஏற்கிறார்; ஆனால் அது பெரிய நகரமல்ல, பருவக்காற்றுக்கேற்ப வந்து போன வணிகர்களின் குடியிருப்பு என்று கருதுகிறார்.
- வரலாற்றாசிரியர் எம். ஜி. எஸ். நாராயணன் போன்றோர், ஆம்போரா ஓடுகள் மேற்குக் கடற்கரை முழுவதும் கிடைக்கின்றன என்றும், முசிறி பெரியாற்றின் முகத்துவாரத்தில் கொடுங்கல்லூர் அருகே இருந்திருக்கலாம் என்றும் வாதிடுகின்றனர்.
ஆகவே ‘பட்டணம் முசிறியின் ஒரு பகுதியாக இருந்திருக்கலாம்’ என்பதே பாதுகாப்பான கூற்று.
முசிறிப் பாப்பிரஸ்
இந்த வணிகத்தின் அளவை வியக்கத்தக்க வகையில் காட்டும் ஆவணம் வியன்னாவில் உள்ள ஒரு கிரேக்கப் பாப்பிரஸ் (P. Vindob. G 40822). கி.பி. 2ஆம் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதியைச் சேர்ந்த இதன் ஒரு பக்கத்தில், முசிறிப் பயணத்துக்கான கடன் ஒப்பந்தம் உள்ளது. மறுபக்கத்தில், ‘ஹெர்மபோல்லோன்’ என்ற கப்பல் கொண்டு வந்த சரக்கின் முக்கால் பங்கின் மதிப்பீடு உள்ளது. அந்த முக்கால் பங்கே 1,154 டாலண்ட்டுகளுக்கு மேல், அதாவது ஏறத்தாழ 69 லட்சம் திராக்மா! படிக்க முடிந்த பகுதிகளில் 60 பெட்டி கங்கைச் சடாமாஞ்சில், மூன்று டன்னுக்கு மேல் யானைத் தந்தம் ஆகியவை உள்ளன. மீதி மதிப்பின் பெரும்பகுதி மிளகும் மலபத்திரமும் என்று இத்தாலிய அறிஞர் ஃபெடரிகோ டி ரொமானிஸ் வாதிடுகிறார். இந்தச் சரக்கின் மீது உரோம அரசு 25% சுங்க வரி (tetarte) வசூலித்தது.
உரோமானிய நாணயங்கள்
தமிழ்நாட்டில், குறிப்பாகக் கோயம்புத்தூர், கரூர், ஈரோடு பகுதிகளில், உரோமானிய நாணயப் புதையல்கள் பல கிடைத்துள்ளன:
- வெள்ளலூர் (கோயம்புத்தூர்), 1841: 522 வெள்ளி டெனாரியஸ் நாணயங்கள்; இவற்றில் 135 அகஸ்டஸ், 378 திபேரியஸ் காலத்தவை. 1891இல் அதே ஊரில் மேலும் 547 நாணயங்கள்.
- புதுக்கோட்டை, 1898: ஏறத்தாழ 501 தங்க நாணயங்கள் (அகஸ்டஸ் முதல் வெஸ்பேசியன் வரை); இவற்றில் ஏறத்தாழ 90% நாணயங்களில் வெட்டுக் குறிகள் உள்ளன.
- கரூர், அமராவதி ஆற்றுப் படுகை: பிற்கால உரோமானியச் செப்பு நாணயங்கள் ஆயிரக்கணக்கில்; பெயர் பொறித்த சேர மன்னர்களின் வெள்ளி நாணயங்களும் இங்கே கிடைத்துள்ளன.
இந்த நாணயங்கள் ஏன் கொங்கு நாட்டில் குவிந்திருக்கின்றன? பாலக்காட்டுக் கணவாய் வழியாக முசிறியிலிருந்து கரூர் வரை சென்ற வணிக வழியும், கொடுமணல், படியூர் பகுதிகளின் மணிக்கல், பச்சைக்கல் வளமும் காரணமாக இருக்கலாம் (நான்காம் பகுதி). வெட்டுக் குறிகள், இந்த நாணயங்கள் பணமாகப் புழங்காமல் எடைக்கு எடை பொன்னாகவும் வெள்ளியாகவும் மதிக்கப்பட்டன என்பதைக் காட்டக்கூடும். இது பெரும்பாலோரின் கருத்து என்றாலும், அவை உள்ளூரில் பணமாகவும் புழங்கின என்ற மாற்றுக் கருத்தும் உண்டு.
செங்கடல் கரையில் தமிழ்ப் பெயர்கள்
வணிகம் ஒருவழிப் பாதை அல்ல. எகிப்தின் பெரனிக்கே துறைமுகத்தில் 1994 முதல் ஸ்டீவன் சைட்பாதம், வில்லெகே வென்ட்ரிக் தலைமையில் நடந்த அகழாய்வுகளில், ஓர் ஆம்போரா ஓட்டில் தமிழி எழுத்தில் ‘கொற்றபூமான்’ என்ற பெயர் கிடைத்தது. அதைப் படித்த ஐராவதம் மகாதேவன் அதைக் கி.பி. முதல் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்தது என்றார்; அதனுடன் கிடைத்த மட்கலங்கள் கி.பி. 60–70 காலத்தவை. அதே துறைமுகத்தில் ஒரு கோவில் முற்றத்தில், ஒரு பெரிய ஜாடிக்குள் 7.55 கிலோ கருமிளகு கிடைத்தது. தேக்கு மரம், இந்தியச் சமையல் மட்கலங்கள், இந்தியாவில் நெய்த பாய்மரத் துணி ஆகியவையும் கிடைத்துள்ளன. வடக்கே உள்ள குசைர் அல்-காதிம் (பழைய மயோஸ் ஹோர்மோஸ்) தளத்திலும் தமிழி எழுத்துப் பொறித்த ஓடுகள் கிடைத்துள்ளன. தமிழ் வணிகர்கள் செங்கடல் கரையில் தங்கி வாழ்ந்தனர் என்பதை இவை காட்டுகின்றன.
அழகன்குளமும் பிற தளங்களும்
ராமநாதபுரம் மாவட்டத்தில் வைகை கடலில் கலக்கும் இடத்தருகே உள்ள அழகன்குளத்தில் தமிழ்நாடு தொல்லியல் துறை 1986 முதல் பல பருவங்கள் அகழாய்வு செய்தது. ரௌலட்டட் மட்கலம், ஆம்போரா ஓடுகள், தமிழிப் பானை ஓடுகள், பிற்கால உரோமானியப் பேரரசர்களின் நாணயங்கள் கிடைத்தன. ஒரு பானை ஓட்டில் பல பாய்மரங்கள் கொண்ட கப்பலின் கீறல் ஓவியம் உள்ளது. இது பாண்டியரின் முக்கியத் துறைமுகங்களில் ஒன்றாக இருந்திருக்கலாம் (ஏழாம் பகுதி: மூவேந்தர்). கொற்கை, காவிரிப்பூம்பட்டினம் போன்ற தளங்களிலும் இதே வகை மட்கலங்கள் கிடைத்துள்ளன.
வணிகம் எவ்வளவு பெரியது? பிளினியின் புலம்பல்
இந்தியா ஒவ்வோர் ஆண்டும் உரோமப் பேரரசிடமிருந்து ஐந்து கோடி செஸ்டர்ஸ் பணத்தை உறிஞ்சுகிறது என்றும், இந்தியா, சீனா, அரேபியா மூன்றும் சேர்ந்து பத்து கோடி செஸ்டர்ஸ் பணத்தைக் கொண்டு செல்கின்றன என்றும், இதுவே ‘நம் ஆடம்பரத்தின், நம் பெண்களின் விலை’ என்றும் பிளினி புலம்புகிறார்.
இந்தக் கூற்றை அப்படியே ஏற்க முடியாது:
- பிளினி ஓர் ஒழுக்கவாதி; ஆடம்பரத்தைக் கண்டிப்பதே அவரது நோக்கம். அவர் சொல்லும் எண்கள் எந்தக் கணக்கிலிருந்து வந்தவை என்று தெரியவில்லை.
- இறக்குமதிச் சரக்கின் மீதான 25% சுங்க வரி அரசுக்குப் பெரும் வருவாய் தந்தது. முசிறிப் பாப்பிரஸ் காட்டும் ஒரு கப்பல் சரக்கின் மதிப்பே பெரிய தொகை என்பதால், பிளினியின் எண்கள் மிகைப்படுத்தப்பட்டவை அல்ல என்றும் சிலர் கருதுகின்றனர்.
- தமிழகம் மேற்கை மட்டும் நோக்கியிருக்கவில்லை. இலங்கை, வங்காளம், தென்கிழக்காசியா நோக்கிய கடல் வணிகத்தையும் இந்திய வணிகர்களின், பௌத்த வலைப்பின்னல்களின் பங்கையும் ஹிமான்ஷு பிரபா ரே போன்ற அறிஞர்கள் வலியுறுத்துகின்றனர். ‘உரோமே எல்லாவற்றையும் இயக்கியது’ என்ற பழைய பார்வை இன்று மாறி வருகிறது.
கி.பி. 3ஆம் நூற்றாண்டில் உரோமப் பேரரசின் நெருக்கடியும் நாணய மதிப்புக் குறைவும் இந்த வணிகத்தைக் குறைத்தன. ஆனால் அது முழுதாக நின்றுவிடவில்லை; பிற்காலச் செப்பு நாணயங்கள் அதைக் காட்டுகின்றன.
காலவரிசை ஒரே பார்வையில்
| காலம் (ஏறத்தாழ) | நிகழ்வு அல்லது சான்று | எவ்வளவு உறுதி? |
|---|---|---|
| கி.மு. 3ஆம் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதி | அரிக்கமேடு குடியிருப்பு தொடக்கம் (பெக்லி) | ஓரளவு உறுதி |
| கி.மு. 2ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதி | அரிக்கமேட்டில் மத்தியதரைக் கடல் தொடர்பின் முதல் தடயங்கள் | விவாதத்தில் |
| கி.மு. 30 | உரோமப் பேரரசு எகிப்தைக் கைப்பற்றுதல் | உறுதி |
| கி.மு. 1ஆம் நூற்றாண்டு – கி.பி. 1ஆம் நூற்றாண்டு | வெள்ளலூர் போன்ற வெள்ளி நாணயப் புதையல்களின் நாணயங்கள் (அகஸ்டஸ், திபேரியஸ்); பட்டணத்தில் உரோமானியக் கட்டம் | உறுதி |
| கி.பி. 40–70 | பெரிப்ளஸ் எழுதப்படுதல்; பெரனிக்கே ‘கொற்றபூமான்’ ஓடு | ஓரளவு உறுதி |
| கி.பி. 77 | பிளினியின் ‘இயற்கை வரலாறு’ | உறுதி |
| கி.பி. 2ஆம் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதி | தாலமியின் புவியியல்; முசிறிப் பாப்பிரஸ் | உறுதி |
| கி.பி. 3ஆம் நூற்றாண்டு | வணிகம் குறைதல் | ஓரளவு உறுதி |
| கி.பி. 4–5ஆம் நூற்றாண்டுகள் | பிற்கால உரோமானியச் செப்பு நாணயங்கள் (கரூர், அழகன்குளம்) | உறுதி |
எது உறுதி, எது ஐயம்?
- உறுதி: கி.மு. முதல் நூற்றாண்டு முதல் கி.பி. 2ஆம் நூற்றாண்டு வரை தமிழகத்துக்கும் உரோமானிய எகிப்துக்கும் இடையே பெரிய அளவில் கடல் வணிகம் நடந்தது; மிளகு முதன்மை ஏற்றுமதி; பொன்னும் வெள்ளியும் மதுவும் உள்ளே வந்தன; தமிழ் வணிகர்கள் செங்கடல் துறைமுகங்களில் இருந்தனர்.
- உறுதி: சங்கப் பாடல்களும் கிரேக்க-உரோமானிய நூல்களும் அகழாய்வுகளும் ஒன்றையொன்று உறுதிப்படுத்துகின்றன.
- ஐயம்: முசிறியின் சரியான இடம்; பெரிப்ளஸ் சொல்லும் சில துறைமுகங்களின் அடையாளம்; வணிகத்தின் உண்மையான அளவு; நாணயங்கள் பணமாகப் புழங்கினவா என்பது.
அடுத்த பகுதி
பதினோராம் பகுதி – திருக்குறளும் திருவள்ளுவரும். ‘உலகப் பொதுமறை’ என்று போற்றப்படும் திருக்குறள் எப்போது எழுதப்பட்டது, வள்ளுவர் யார், அவரைப் பற்றிய மரபுக் கதைகளில் வரலாறு எவ்வளவு என்பதை அடுத்த பகுதியில் பார்ப்போம்.
ஆதாரங்கள்
- வைதேகி ஹெர்பர்ட், மூலமும் ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பும்: அகநானூறு 121–300 (149); புறநானூறு 1–200 (56), 201–400 (343); பட்டினப்பாலை; முல்லைப்பாட்டு; நெடுநல்வாடை
- The Periplus of the Erythraean Sea, Schoff மொழிபெயர்ப்பு (1912)
- பிளினி, Natural History 6.26, 12.41 (Perseus); ஸ்ட்ராபோ, Geography 2.5.12 (LacusCurtius)
- R. E. M. Wheeler, A. Ghosh, Krishna Deva, “Arikamedu: An Indo-Roman Trading-Station on the East Coast of India”, Ancient India 2 (1946)
- Vimala Begley, “Arikamedu Reconsidered”, American Journal of Archaeology 87 (1983); Begley மற்றும் பலர், The Ancient Port of Arikamedu: New Excavations and Researches 1989–1992 (EFEO, 1996, 2004)
- P. J. Cherian, “Pattanam Archaeological Site: Evidence of Maritime Exchanges”; The Hindu: Pattanam antiquity authenticated by radiocarbon dating, Kerala historians at loggerheads over Pattanam
- Federico De Romanis, The Indo-Roman Pepper Trade and the Muziris Papyrus (OUP, 2020); De Romanis, “Playing Sudoku on the Verso of the ‘Muziris Papyrus’”
- Oxford Coin Hoards of the Roman Empire: வெள்ளலூர் 1841, புதுக்கோட்டை 1898; Klaus Karttunen, “Early Roman Trade with South India”, Arctos 29 (1995)
- Steven E. Sidebotham, Berenike and the Ancient Maritime Spice Route (University of California Press, 2011); Frontline: South Indians in Roman Egypt?; ஐராவதம் மகாதேவன், Early Tamil Epigraphy (2003; 2014)
- Himanshu Prabha Ray, The Archaeology of Seafaring in Ancient South Asia (Cambridge University Press, 2003); கா. ராஜன், Early Writing System: A Journey from Graffiti to Brahmi (2015)
முகப்புப் படம்: கேரளத்தின் பட்டணம் (முசிறி) அகழாய்வு அருங்காட்சியகத்தில் காட்சிக்கு வைக்கப்பட்டுள்ள, மத்தியதரைக் கடல் பகுதியிலிருந்து வந்த ஆம்போரா சாடிகளும், முன்னே அகழாய்வில் கிடைத்த ஆம்போரா ஓடுகளும். படம்: “Amphorae sherds, Pattanam excavation site (Kerala)”, KannanVM, விக்கிமீடியா காமன்ஸ், CC BY-SA 4.0 (வெட்டிச் சீரமைக்கப்பட்டது, சிறிது திருத்தப்பட்டது).
