இது, வரலாற்றுக்கு முந்தைய காலம் முதல் நவீன தமிழ்நாடு வரையிலான தமிழ் வரலாற்றைக் காலவரிசைப்படி சொல்லும் எங்கள் தொடரின் ஏழாம் பகுதி. ஆறாம் பகுதியை – சங்க இலக்கியம் – எட்டுத்தொகை, பத்துப்பாட்டு, தொல்காப்பியம் – இங்கே படிக்கலாம்.
ஒருநாள் ஔவையார் ஓர் அரிய காட்சியைக் கண்டார். சோழன் இராசசூயம் வேட்ட பெருநற்கிள்ளி, சேரமான் மாவெண்கோ, பாண்டியன் கானப்பேரெயில் கடந்த உக்கிரப் பெருவழுதி ஆகிய மூன்று வேந்தர்களும் ஒரே அவையில் நட்போடு அமர்ந்திருந்தனர். அந்தணர் வளர்க்கும் முத்தீயைப் போல நீங்கள் மூவரும் ஒளிர்கிறீர்கள் என்று அவர்களை வாழ்த்திய ஔவையார், நீங்கள் செய்யும் நல்வினை ஒன்றே மறுமைக்குத் தெப்பம் என்று அறிவுரையும் சொன்னார் (புறநானூறு 367).
இப்படிப்பட்ட ஒற்றுமைக் காட்சிகள் சங்கப் பாடல்களில் அரிது. பெரும்பாலான பாடல்கள் இந்த மூன்று குடிகளுக்கு இடையே நடந்த போர்களையே பாடுகின்றன. சேரர், சோழர், பாண்டியர் என்ற இந்த மூன்று அரச மரபினரையே நாம் மூவேந்தர் அல்லது முடியுடை வேந்தர் என்கிறோம். சென்ற பகுதியில் பார்த்த பாடல்களோடு கல்வெட்டுகள், நாணயங்கள், அயல்நாட்டுக் குறிப்புகள் ஆகியவற்றையும் இணைத்து, இந்த மூன்று மரபுகளை இந்தப் பகுதியில் சந்திப்போம்.
மூவேந்தர் யார்?
சங்க காலத் தமிழகத்தில் அதிகாரம் மூன்று அடுக்குகளாக இருந்தது. மேலே முடிசூடிய மூன்று வேந்தர். அவர்களுக்கு அருகிலும் இடையிலும் மலைநாடுகளையும் சிறு பகுதிகளையும் ஆண்ட வேளிர் எனப்படும் குறுநில மன்னர்கள். அதற்கும் கீழே ஊர்களின் தலைவர்களான கிழார். தொல்காப்பியம் தமிழ் வழங்கும் நிலத்தை ‘வண்புகழ் மூவர் தண்பொழில் வரைப்பு’ என்று குறிப்பிடுகிறது. புகழ்மிக்க மூவரின் குளிர்ந்த சோலைகள் சூழ்ந்த எல்லை என்பது இதன் பொருள்.
மூன்று குடிகளுக்கும் தனித்தனி அடையாளங்கள் இருந்தன. போர்க்களத்தில் வேந்தர்கள் சூடிய பூக்களைத் தொல்காப்பியம் ‘போந்தை வேம்பே ஆர் என வரூஉம் மாபெருந் தானையர் மலைந்த பூவும்’ என்று பட்டியலிடுகிறது. சேரருக்குப் பனம்பூ (போந்தை), பாண்டியருக்கு வேம்பு, சோழருக்கு ஆத்தி (ஆர்).
| சேரர் | சோழர் | பாண்டியர் | |
|---|---|---|---|
| பகுதி | மேற்குக் கடற்கரையும் கொங்கு நாட்டின் ஒரு பகுதியும் | காவிரிப் படுகை | வைகை, தாமிரபரணிப் பகுதி முதல் குமரி வரை |
| தலைநகர் | வஞ்சி (இருப்பிடம் விவாதத்தில்), கருவூர் | உறையூர் (உறந்தை), புகார் | மதுரை (கூடல்) |
| துறைமுகம் | முசிறி, தொண்டி | காவிரிப்பூம்பட்டினம் (புகார்) | கொற்கை |
| சின்னம் | வில் | புலி | மீன் (கயல்) |
| அடையாளப் பூ | போந்தை (பனம்பூ) | ஆர் (ஆத்தி) | வேம்பு |
| பட்டப் பெயர்கள் | வானவன், வில்லவன், குட்டுவன், பொறையன், சேரலாதன் | வளவன், கிள்ளி, சென்னி, செம்பியன் | செழியன், வழுதி, மாறன், தென்னவன், மீனவன் |
இந்தப் பூ அடையாளம் எவ்வளவு முக்கியமானது என்பதற்குப் புறநானூறு 45 சான்று. சோழ அரச குடும்பத்தைச் சேர்ந்த நலங்கிள்ளியும் நெடுங்கிள்ளியும் ஒருவரோடு ஒருவர் போரிட்டபோது, புலவர் கோவூர் கிழார் அவர்களிடம் இப்படிச் சொன்னார்:
‘இரும்பனை வெண்தோடு மலைந்தோன் அல்லன்,
கருஞ்சினை வேம்பின் தெரியலோன் அல்லன்,
நின்ன கண்ணியும் ஆர் மிடைந்தன்றே, நின்னொடு
பொருவோன் கண்ணியும் ஆர் மிடைந்தன்றே,
ஒருவீர் தோற்பினும் தோற்ப நும் குடியே’
உன் எதிரி பனம்பூச் சூடிய சேரனும் அல்லன், வேப்பம்பூ மாலை அணிந்த பாண்டியனும் அல்லன். நீங்கள் இருவருமே ஆத்தி சூடியவர்கள். யார் தோற்றாலும் தோற்பது உங்கள் குடிதான் என்பது இதன் பொருள்.
அயலவர் கண்ட மூவேந்தர்
மூவேந்தர் பற்றிய செய்திகள் தமிழ்ப் பாடல்களில் மட்டும் இல்லை. வட இந்தியக் கல்வெட்டுகளும் கிரேக்க, ரோமானிய எழுத்தாளர்களும் அவர்களைக் குறிப்பிடுகின்றனர். சங்கப் பாடல்களுக்குக் காலம் கணிக்க இந்த வெளிச் சான்றுகள் மிகவும் முக்கியம்.
அசோகரின் கல்வெட்டுகள்
மௌரியப் பேரரசர் அசோகரின் (ஆட்சி ஏறத்தாழ கி.மு. 268–232) இரண்டாம் பாறைக் கல்வெட்டு, தம் பேரரசின் எல்லைக்கு அப்பால் இருந்த அண்டை நாடுகளாகச் சோடர் (சோழர்), பாண்டியர், சதியபுத்ரர், கேரளபுத்ரர், தாம்ரபர்ணி (இலங்கை) ஆகியவற்றைக் குறிப்பிடுகிறது. அங்கும் மனிதர்களுக்கும் கால்நடைகளுக்கும் மருத்துவ வசதி செய்ததாக அவர் கூறுகிறார். பதின்மூன்றாம் பாறைக் கல்வெட்டு, தம் ‘தம்ம வெற்றி’ சோழர், பாண்டியர் நாடுகள் வழியாகத் தாம்ரபர்ணி வரை பரவியதாகச் சொல்கிறது. எனவே கி.மு. 3ஆம் நூற்றாண்டிலேயே சோழரும் பாண்டியரும் மௌரியருக்கு அடங்காத தனி அரசுகளாக இருந்தனர் என்பது உறுதியாகிறது. கேரளபுத்ரர் என்பது சேரரைக் குறிக்கிறது என்பது பொதுக் கருத்து. சதியபுத்ரர் யார் என்ற புதிருக்கு ஜம்பைக் கல்வெட்டு அதியமான் மரபு என்று விடை தந்ததை ஐந்தாம் பகுதியில் பார்த்தோம்.
மௌரியப் பேரரசு மகத நாட்டிலிருந்து எழுந்தது. மகதத்தின் எழுச்சியை இந்திய வரலாற்றுத் தொடரின் ஏழாம் பகுதியில் படிக்கலாம். சங்கப் பாடல்களும் ‘வம்ப மோரியர்’, அதாவது புதிதாக வந்த மௌரியர், தம் தேர்கள் செல்ல மலையை வெட்டி வழி அமைத்ததைக் குறிப்பிடுகின்றன (அகநானூறு 69, 251, 281; புறநானூறு 175). ஆனால் மௌரியர் தமிழகத்தை வென்றதற்கு எந்தச் சான்றும் இல்லை.
காரவேலனின் ஹாத்திகும்பா கல்வெட்டு
ஒடிசாவின் உதயகிரிக் குகையில் உள்ள ஹாத்திகும்பா கல்வெட்டு, கலிங்க மன்னன் காரவேலனின் சாதனைகளைப் பிராகிருத மொழியில் விவரிக்கிறது. தன் பதினோராம் ஆட்சியாண்டில், தன் நாட்டுக்கு அச்சுறுத்தலாக இருந்த ‘த்ரமிர தேச சங்காதம்’, அதாவது தமிழ் நாடுகளின் கூட்டமைப்பை, உடைத்ததாக அவன் கூறுகிறான். அந்தக் கூட்டமைப்பு 113 ஆண்டுகள் நீடித்திருந்தது என்றே பெரும்பாலான அறிஞர்கள் படிக்கின்றனர். ஆனால் அதே தொடரை 1,300 ஆண்டுகள் என்று படிப்பவர்களும் உண்டு. காரவேலனின் காலமே கி.மு. 2ஆம் நூற்றாண்டா 1ஆம் நூற்றாண்டா என்று விவாதிக்கப்படுகிறது. கல்வெட்டின் 13ஆம் வரியில் பாண்டிய மன்னனிடமிருந்து முத்துகள், மணிகள், குதிரைகள், யானைகள் ஆகியவற்றைப் பெற்றதாகக் காரவேலன் சொல்வதாகச் சில அறிஞர்கள் படிக்கின்றனர்.
மௌரிய அச்சுறுத்தலை எதிர்கொள்ளத் தமிழ் வேந்தர்கள் ஒன்றுசேர்ந்திருக்கலாம் என்று சில வரலாற்றாசிரியர்கள் ஊகிக்கின்றனர். ஆனால் அந்தக் கூட்டமைப்பில் யார் யார் இருந்தனர் என்று கல்வெட்டு சொல்லவில்லை. இது ஒரு வெற்றியாளனின் பெருமிதக் கூற்று என்பதையும் நினைவில் கொள்ள வேண்டும்.
கிரேக்க, ரோமானியக் குறிப்புகள்
- மெகஸ்தனிஸ் (கி.மு. 4–3ஆம் நூற்றாண்டு): ‘பாண்டையா’ என்ற நாட்டை ஒரு பெண் ஆண்டதாக ஒரு கதையைச் சொல்கிறார். இது வரலாற்றுச் செய்தியைவிட மரபுக் கதைக்கே நெருக்கமானது.
- ஸ்ட்ராபோ: பாண்டியன் என்ற மன்னனிடமிருந்து ரோமப் பேரரசர் அகஸ்டஸிடம் தூதுக்குழு சென்றதாகக் குறிப்பிடுகிறார்.
- எரித்ரியக் கடலின் பெரிப்ளஸ் (கி.பி. 1ஆம் நூற்றாண்டு): முசிறி சேர மன்னனின் நாட்டிலும், நெல்கிண்டா பாண்டியனின் நாட்டிலும் இருந்தன என்றும், கொற்கைப் பகுதியில் முத்துக்குளிப்பு நடந்தது என்றும் சொல்கிறது.
- பிளினி: பாண்டியனின் இருப்பிடமான ‘மொதுரா’ (மதுரை) உள்நாட்டில் இருந்தது என்கிறார்.
- தாலமி (கி.பி. 2ஆம் நூற்றாண்டு): ‘கரூரா’வைச் சேர மன்னனின் அரச இருக்கை என்கிறார்.
கல்லும் காசும் சொல்லும் சான்று
தமிழகத்துக்குள்ளேயே கிடைத்த சான்றுகள் இன்னும் நேரடியானவை. மதுரை அருகே மாங்குளத்தில் உள்ள ஏறத்தாழ கி.மு. 2ஆம் நூற்றாண்டுத் தமிழிக் கல்வெட்டுகள், பாண்டியன் நெடுஞ்செழியனின் பணியாளன் கடலன் வழுதி சமணத் துறவி நந்தசிரிகுவனுக்குப் பள்ளி அமைத்துக் கொடுத்ததைச் சொல்கின்றன. ஆனால் இவன் சங்கப் பாடல்கள் புகழும் எந்த நெடுஞ்செழியன் என்பது உறுதியில்லை. அந்தப் பெயர் பாண்டிய மரபில் பலமுறை வருகிறது.
கரூர் அருகே புகளூர் ஆறுநாட்டார்மலையில் உள்ள இரண்டு கல்வெட்டுகள் (ஏறத்தாழ கி.பி. 2ஆம் நூற்றாண்டு), கோ ஆதன் செல்லிரும்பொறை, அவன் மகன் பெருங்கடுங்கோ, பேரன் இளங்கடுங்கோ என மூன்று தலைமுறைச் சேர மன்னர்களைப் பெயர் சொல்லிக் குறிப்பிடுகின்றன. பதிற்றுப்பத்தின் ஏழு, எட்டு, ஒன்பதாம் பத்துகள் பாடும் செல்வக் கடுங்கோ வாழியாதன், பெருஞ்சேரல் இரும்பொறை, இளஞ்சேரல் இரும்பொறை ஆகியோரோடு இவர்களைக் கல்வெட்டறிஞர் ஐராவதம் மகாதேவன் உள்ளிட்டோர் பொருத்துகின்றனர். பாடலுக்கும் கல்லுக்கும் இடையிலான மிக வலுவான இணைப்பு இது.
நாணயங்களும் இதே கதையைச் சொல்கின்றன:
- பாண்டியர்: பின்புறம் மீன் சின்னம் கொண்ட சதுரச் செப்புக் காசுகள். ‘பெருவழுதி’ என்று தமிழியில் பொறித்த காசு ஒன்றை நாணயவியலாளர் இரா. கிருஷ்ணமூர்த்தி வெளியிட்டார். எழுத்தமைதியை வைத்து அதன் காலத்தை ஏறத்தாழ கி.மு. 200 என்று அவர் கணித்தார்.
- சேரர்: வில்-அம்புச் சின்னம் கொண்ட காசுகள். கரூர் அமராவதி ஆற்றுப் படுகையில் கிடைத்த ‘மாக்கோதை’, ‘குட்டுவன் கோதை’, ‘கொல்லிப்புறை’ காசுகளில், ரோமானியக் காசுகளைப் போல அரசனின் உருவமும் தமிழிப் பெயரும் உள்ளன.
- சோழர்: முன்புறம் யானை, பின்புறம் புலி கொண்ட சதுரச் செப்புக் காசுகள். பூம்புகார் அகழாய்வில் ஒரு சோழர் காசு அடுக்கு முறைப்படி கிடைத்தது.
சென்னை அரசு அருங்காட்சியகம் சங்க காலக் காசுகளைக் கி.மு. 300 – கி.பி. 300 காலத்தவை என்று வகைப்படுத்துகிறது. கரூர் அகழாய்வுகளில் ரோமானியக் காசுகள், ரௌலட்டட் மட்பாண்டம், ஆம்போரா ஜாடித் துண்டுகள் கிடைத்ததாகத் தமிழ்நாடு தொல்லியல் துறை தெரிவிக்கிறது. கரூர்–முசிறி வணிகப் பாதையில் இருந்த தொழில் நகரான கொடுமணலை நான்காம் பகுதியில் பார்த்தோம்.
சேரர்: வில்லும் மிளகும்
சேரர் வரலாற்றுக்கு முதன்மை ஆதாரம் பதிற்றுப்பத்து. பத்துச் சேர மன்னர்களுக்கு ஒவ்வொருவருக்கும் பத்துப் பாடல்கள் என்பது அதன் அமைப்பு. முதல், இறுதிப் பத்துகள் கிடைக்கவில்லை. சில முக்கியமான சேர மன்னர்கள்:
- பெருஞ்சோற்று உதியன் சேரலாதன்: ஐவருக்கும் நூற்றுவருக்கும் இடையிலான போரில் பெருஞ்சோறு அளித்தவன் என்று புறநானூறு 2 அவனைப் புகழ்கிறது. மகாபாரதப் போரில் இரு படைகளுக்கும் உணவளித்தான் என்று உரையாசிரியர்கள் விளக்கினர். வரலாற்றாசிரியர்கள் இதை நேரடிச் செய்தியாக ஏற்பதில்லை. முன்னோர் நினைவுச் சடங்காகவோ புலவரின் புகழ்ச்சியாகவோ இதைப் பார்க்கின்றனர்.
- இமயவரம்பன் நெடுஞ்சேரலாதன்: பதிற்றுப்பத்தின் இரண்டாம் பத்தின் தலைவன். இமயம் வரை வில் பொறித்தவன் என்ற பட்டம் புலவர்களின் மிகைப்படுத்தல். யவனரைச் சிறைப்பிடித்துத் தலையில் நெய் ஊற்றிக் கைகளைப் பின்னால் கட்டினான் என்கிறது பதிகம்.
- சேரன் செங்குட்டுவன்: பரணர் பாடிய ஐந்தாம் பத்தின் தலைவன். கண்ணகிக்குக் கோயில் எடுக்க இமயத்திலிருந்து கல் கொணர்ந்தான் என்றும், அந்த விழாவில் இலங்கை மன்னன் கயவாகு கலந்துகொண்டான் என்றும் சிலப்பதிகாரம் கூறுகிறது.
- இரும்பொறை மரபு: புகளூர்க் கல்வெட்டுகள் உறுதிப்படுத்தும் கிளை. பெருஞ்சேரல் இரும்பொறை அதியமானின் தகடூரை (இன்றைய தருமபுரி) வென்றதாகப் பதிற்றுப்பத்து சொல்கிறது. சோழன் செங்கணானிடம் சிறைப்பட்ட கணைக்கால் இரும்பொறை, காவலரிடம் கேட்ட தண்ணீர் இழிவோடு தாமதமாகக் கிடைத்ததால் அதைப் பருகாமல் பாடியதாகப் புறநானூறு 74 வழங்குகிறது. இந்தச் செய்தி பாடலின் அடிக்குறிப்பு மரபிலிருந்தே வருகிறது.
கயவாகு ஒத்திசைவு நீண்ட காலம் சங்க காலக் கணிப்பின் தூணாக இருந்தது. இலங்கையின் முதலாம் கஜபாகு கி.பி. 2ஆம் நூற்றாண்டில் ஆண்டதால், செங்குட்டுவனும் அக்காலத்தவன் என்று கணக்கிடப்பட்டது. ஆனால் சிலப்பதிகாரம் சங்கப் பாடல்களைவிடப் பிந்திய காப்பியம் என்பதால், பல அறிஞர்கள் இந்தக் கணிப்பை எச்சரிக்கையோடு அணுகுகின்றனர்.
வஞ்சி எங்கே?
சேரர் தலைநகர் வஞ்சி இன்றைய கரூரா (கருவூர்), அல்லது கேரளத்தில் கொடுங்கல்லூர் அருகே உள்ள திருவஞ்சைக்களமா என்பது நூறாண்டு கால விவாதம். கரூரில் கிடைத்த சேரர் காசுகள், அருகிலுள்ள புகளூர்க் கல்வெட்டுகள், தாலமியின் ‘கரூரா’ ஆகியவை கரூருக்கு ஆதரவாகக் காட்டப்படுகின்றன. கொடுங்கல்லூர்ப் பகுதி கி.பி. 9ஆம் நூற்றாண்டு முதல் பிற்காலச் சேரப் பெருமாள்களின் தலைநகராக விளங்கியது. கடற்கரையை ஒட்டிய உதியன்–குட்டுவன் கிளை, கொங்கு நாட்டு இரும்பொறைக் கிளை எனச் சேரர்களுக்கு இரண்டு கிளைகள் இருந்திருக்கலாம் என்று பல அறிஞர்கள் கருதுகின்றனர். பதிற்றுப்பத்து பிற்கால இரும்பொறை மன்னர்கள் காலத்தில், ஏறத்தாழ கி.பி. 3–4ஆம் நூற்றாண்டில் தொகுக்கப்பட்டிருக்கலாம் என்று ஹங்கேரிய அறிஞர் ரோலண்ட் ஃபெரென்சி தம் ஆய்வேட்டில் வாதிடுகிறார்.
சேரர் செல்வத்தின் அடிப்படை மிளகு. யவனக் கப்பல்கள் பொன்னோடு வந்து மிளகோடு திரும்பிய முசிறியை அகநானூறு 149 பாடுகிறது. முசிறியும் அரிக்கமேடும் சம்பந்தப்பட்ட யவன வணிகத்தைப் பத்தாம் பகுதியில் விரிவாகப் பார்ப்போம்.
சோழர்: காவிரியும் புலிக்கொடியும்
சோழர்களின் தொடக்கக் கால வலிமை காவிரியின் வளமான வயல்கள். உள்நாட்டில் உறையூர் (இன்றைய திருச்சிராப்பள்ளியின் ஒரு பகுதி), கடற்கரையில் காவிரி கடலில் கலக்கும் இடத்தில் புகார் என இரண்டு மையங்கள் இருந்தன. புகாரின் துறைமுகச் செல்வத்தைப் பட்டினப்பாலை விரிவாகப் பாடுகிறது.
- கரிகால் வளவன்: வெண்ணிப் போரில் சேரனையும் பாண்டியனையும் வேளிர் பதினொருவரையும் வென்றான் என்று பாடல்கள் கூறுகின்றன. முதுகில் பட்ட புண்ணுக்கு நாணிய சேரமான் பெருஞ்சேரலாதன் வடக்கிருந்து உயிர் துறந்தான் (புறநானூறு 65, 66). கரிகாலனை அடுத்த பகுதியில் முழுமையாகப் பார்ப்போம்.
- நலங்கிள்ளி, நெடுங்கிள்ளி: உறையூருக்காக நடந்த உள்நாட்டுப் போர். கோவூர் கிழாரின் அறிவுரையை மேலே பார்த்தோம்.
- கோச்செங்கணான்: சேரமான் கணைக்கால் இரும்பொறையைக் கழுமலப் போரில் வென்றான் என்கிறது பொய்கையார் பாடிய களவழி நாற்பது. பிற்காலச் சைவ மரபு அவனை நாயன்மார்களில் ஒருவனாகப் போற்றுகிறது.
- இராசசூயம் வேட்ட பெருநற்கிள்ளி: வேத வேள்வியான இராசசூயம் செய்த சோழன். ஔவையார் வாழ்த்திய மூவேந்தரில் ஒருவன்.
- கோப்பெருஞ்சோழன்: நேரில் பார்த்திராத புலவர் பிசிராந்தையாரோடு கொண்ட நட்புக்காக நினைவுகூரப்படுகிறான். அரசன் வடக்கிருந்தபோது புலவரும் உடன் உயிர் நீத்தார் என்கிறது மரபு.
சங்கச் சோழர்களுக்கும் கி.பி. 9ஆம் நூற்றாண்டில் எழுந்த பிற்காலச் சோழப் பேரரசுக்கும் இடையே பல நூற்றாண்டு இடைவெளி உண்டு. அந்தப் பேரரசின் உச்சத்தை இராசராச சோழன் பற்றிய கட்டுரையில் படிக்கலாம்.
பாண்டியர்: கூடலும் முத்தும்
பாண்டியர் உள்நாட்டில் மதுரையிலிருந்தும், கடற்கரையில் தாமிரபரணி முகத்துவாரத்தில் இருந்த கொற்கைத் துறைமுகத்திலிருந்தும் ஆண்டனர். கொற்கை முத்து உலகப் புகழ் பெற்றது. மதுரைக்கு அருகே வைகைக் கரையில் உள்ள கீழடி போன்ற நகர்ப்புறக் குடியிருப்புகள் பாண்டிய நாட்டின் வளத்தைக் காட்டுகின்றன. தமிழ்ப் புலமையின் புரவலர்களாக அவர்கள் விளங்கியதை ஆறாம் பகுதியில் பார்த்தோம்.
- பல்யாகசாலை முதுகுடுமிப் பெருவழுதி: பல வேள்விகள் செய்தவன் என்று புறநானூறு புகழ்கிறது. 8ஆம் நூற்றாண்டு வேள்விக்குடிச் செப்பேடுகள், அவன் வேள்விக்குடி என்ற ஊரைத் தானமாக அளித்ததை நினைவுகூர்கின்றன. சங்க மன்னன் ஒருவனைப் பிற்காலச் செப்பேடு நினைவுகூரும் அரிய நிகழ்வு இது.
- தலையாலங்கானத்துச் செருவென்ற நெடுஞ்செழியன்: இளம் வயதிலேயே சேரன், சோழன், ஐந்து வேளிர் என ‘எழுவரை’ வென்றான் (புறநானூறு 19). போருக்கு முன் அவனே பாடியதாக வழங்கும் வஞ்சினப் பாடலில் (புறநானூறு 72), தோற்றால் மாங்குடி மருதன் தலைமையிலான புலவர்கள் தன்னைப் பாடாமல் போகட்டும் என்று சபதம் செய்கிறான். மதுரைக்காஞ்சியும் நெடுநல்வாடையும் இவனைப் பாடுகின்றன.
- ஆரியப்படை கடந்த நெடுஞ்செழியன்: ‘உற்றுழி உதவியும் உறுபொருள் கொடுத்தும், பிற்றைநிலை முனியாது கற்றல் நன்றே’ என்று கல்வியைப் போற்றிப் பாடியவன் (புறநானூறு 183). கோவலனுக்கு இழைத்த அநீதியை உணர்ந்து உயிர் துறந்த பாண்டியன் இவனே என்கிறது சிலப்பதிகாரம்.
- உக்கிரப் பெருவழுதி: அகநானூறு இவன் ஆதரவில் தொகுக்கப்பட்டது என்கிறது குறிப்பு.
வேளிர்: மூவேந்தருக்கு நடுவே
மூவேந்தருக்கு இடையே மலைகளிலும் காடுகளிலும் வேளிர் ஆட்சி செய்தனர். அவர்களில் கடையேழு வள்ளல்கள் புகழ்பெற்றவர்கள்: பறம்பு மலையின் பாரி, கொல்லி மலையின் ஓரி, திருக்கோவலூர் மலையமான் காரி, பொதிகையின் ஆய், தகடூரின் அதியமான், பழனிப் பகுதியின் பேகன், தோட்டி மலையின் நள்ளி. புலவர்களுக்கு வேந்தர்களைவிட இவர்கள் நெருக்கமான புரவலர்கள்.
வேந்தர்கள் படிப்படியாக இந்தக் குறுநிலங்களை விழுங்கினர். மூவேந்தரும் கூடிப் பாரியின் பறம்பு மலையை முற்றுகையிட்டதைக் கபிலர், ‘அளிதோ தானே, பாரியது பறம்பே’ என்று தொடங்கி, மூவரும் கூடிப் போரிட்டாலும் அதை வெல்ல முடியாது என்று பாடுகிறார் (புறநானூறு 109). இறுதியில் பாரி வீழ்ந்தான். அவன் மகளிருக்காகக் கபிலர் அலைந்த கதை சங்க இலக்கியத்தின் மிக உருக்கமான பகுதிகளில் ஒன்று.
வேந்தர் ஆட்சி எப்படி இருந்தது?
கே. ஏ. நீலகண்ட சாஸ்திரி போன்ற முந்தைய வரலாற்றாசிரியர்கள் இவற்றை அமைச்சர்களும் அவைகளும் படைகளும் கொண்ட பரம்பரை முடியாட்சிகளாகச் சித்தரித்தனர். பின்னாளில் ராஜன் குருக்கள், ஆர். சம்பகலட்சுமி, கேசவன் வேளுதாட் போன்றோர் வேறு கோணத்தை முன்வைத்தனர். அவர்களின் பார்வையில், வேந்தர் அதிகாரம் பெரும்பாலும் போர்க் கொள்ளை, கப்பம், புலவர்களுக்கும் வீரர்களுக்கும் அளித்த கொடை ஆகியவற்றைச் சார்ந்திருந்தது. முறையான நில வரியும் அதிகாரிகள் அமைப்பும் கொண்ட முழுமையான அரசு பல்லவர், பிற்காலப் பாண்டியர் காலத்திலேயே உருவானது. மறுபுறம், சொந்தக் காசுகள், கடல் வணிகத் துறைமுகங்கள், சுங்க அதிகாரிகள் பற்றிய பட்டினப்பாலைக் குறிப்புகள் ஆகியவை அரசு அமைப்பு வளர்ந்துகொண்டிருந்ததைக் காட்டுகின்றன என்று வேறு சிலர் வாதிடுகின்றனர். பல பாடநூல்கள் இன்று இதைச் சிற்றரசுகளிலிருந்து அரசுகளை நோக்கிய மாற்றக் காலமாகவே விவரிக்கின்றன.
காலவரிசை ஒரே பார்வையில்
| காலம் (ஏறத்தாழ) | நிகழ்வு அல்லது சான்று | சான்றின் வலிமை |
|---|---|---|
| கி.மு. 4–3ஆம் நூற்றாண்டு | மெகஸ்தனிஸின் பாண்டையா கதை | மரபுக் கதை |
| கி.மு. 268–232 | அசோகர் கல்வெட்டுகளில் சோழர், பாண்டியர், கேரளபுத்ரர், சதியபுத்ரர் | உறுதி |
| கி.மு. 2ஆம் நூற்றாண்டு | மாங்குளத்தில் நெடுஞ்செழியன்; பெருவழுதி காசு | எழுத்தமைதிக் கணிப்பு |
| கி.மு. 2–1ஆம் நூற்றாண்டு | காரவேலன் தமிழ்க் கூட்டமைப்பை உடைத்ததாகக் கூறுதல் | கல்வெட்டு உண்டு; காலமும் வாசிப்பும் விவாதத்தில் |
| கி.பி. 1ஆம் நூற்றாண்டு | பெரிப்ளஸ், பிளினி: முசிறி, நெல்கிண்டா, கொற்கை, மதுரை | உறுதி |
| கி.பி. 1–3ஆம் நூற்றாண்டு | கரிகாலன், நெடுஞ்செழியன், செங்குட்டுவன் உள்ளிட்ட பெரும்பாலான சங்க மன்னர்கள் | பாடல் சான்று; தனித் தேதிகள் இல்லை |
| கி.பி. 2ஆம் நூற்றாண்டு | புகளூர் இரும்பொறைக் கல்வெட்டுகள்; தாலமியின் கரூரா | வலுவானது |
| கி.பி. 3–4ஆம் நூற்றாண்டு | மூவேந்தர் வலிமை குன்றுதல்; களப்பிரர் காலம் தொடங்குதல் | பொதுக் கருத்து |
எது உறுதி, எது ஐயம்?
- உறுதி: மூன்று மரபுகளும் கி.மு. 3ஆம் நூற்றாண்டிலேயே தனி அரசுகளாக இருந்தன என்பதற்கு அசோகரின் கல்வெட்டுகளே சான்று.
- உறுதி: மாங்குளம், புகளூர்க் கல்வெட்டுகளும் சங்க காலக் காசுகளும் பாடல்களில் வரும் பெயர்களும் சின்னங்களும் கற்பனை அல்ல என்று காட்டுகின்றன.
- ஐயம்: தனி மன்னர்களின் ஆட்சியாண்டுகளும் வரிசையும் தெரியவில்லை. பெருஞ்சோறு, இமயத்தில் வில், ஆரியப்படை போன்ற கூற்றுகளைப் புகழ்ச்சியாகவே கொள்ள வேண்டும்.
- விவாதம்: வஞ்சியின் இருப்பிடம், காரவேலனின் 113 ஆண்டுகள், கயவாகு ஒத்திசைவு, இவை முழுமையான அரசுகளா என்ற கேள்வி.
அடுத்த பகுதி
எட்டாம் பகுதி – கரிகால் சோழனும் கல்லணையும். வெண்ணிப் போரில் வென்ற கரிகாலன் யார்? காவிரியின் குறுக்கே அவன் கட்டியதாக மரபு சொல்லும் கல்லணை பற்றி வரலாறு எதை உறுதிப்படுத்துகிறது? அடுத்த பகுதியில் பார்ப்போம்.
ஆதாரங்கள்
- அசோகரின் பாறைக் கல்வெட்டுகள்: Livius – Ashoka's Rock Edicts; Girnar Major Rock Edict II (மூலமும் மொழிபெயர்ப்பும்)
- ஹாத்திகும்பா கல்வெட்டு: Epigraphia Indica Vol. XX; The Hindu: A confederacy of Tamil kings (2019)
- ஐராவதம் மகாதேவன்: Early Tamil Epigraphy – நூல் பகுதி (Harvard Oriental Series 62); Google Arts & Culture: Mangulam Inscriptions
- தமிழ்நாடு தொல்லியல் துறை: சேரர் அகழ்வைப்பகம், கரூர்; புகளூர் தமிழிக் கல்வெட்டு
- சென்னை அரசு அருங்காட்சியகம்: Coins of Tamilnadu – Sangam Period; e-PG Pathshala: Ancient Tamil Coinage from the Sangama Period
- The Periplus of the Erythraean Sea (W. H. Schoff மொழிபெயர்ப்பு)
- புறநானூறு மூலமும் உரையும்: புறநானூறு 1–200, 201–400 (வைதேகி ஹெர்பர்ட்)
- Roland Ferenczi: An annotated translation of the Patiṟṟuppattu and the political geography of the early Cēra kingdom (2022)
- Rajan Gurukkal: Structure of the chiefdom in peninsular India; Kesavan Veluthat: From Chiefdom to Kingdom and Empire (2019)
- Encyclopaedia Britannica: Chera dynasty, Chola dynasty, Pandya dynasty
- கே. ஏ. நீலகண்ட சாஸ்திரி, A History of South India (OUP); உபிந்தர் சிங், A History of Ancient and Early Medieval India (Pearson, 2008); ஆர். சம்பகலட்சுமி, Trade, Ideology and Urbanization: South India 300 BC to AD 1300 (OUP, 1996); ஜார்ஜ் எல். ஹார்ட், ஹாங்க் ஹைஃபெட்ஸ், The Four Hundred Songs of War and Wisdom (Columbia University Press, 1999)
முகப்புப் படம்: மதுரை மாவட்டம் மாங்குளம், ஓவாமலைப் (கல்வெட்டு மலை) பாறையில் உள்ள தமிழிக் கல்வெட்டு. இங்குள்ள கல்வெட்டுகள் பாண்டியன் நெடுஞ்செழியனைக் குறிப்பிடுகின்றன. படம்: “S-TN-36 Ovamalai Kallvettu Hill Mangulam Madurai”, R.K.Lakshmi, விக்கிமீடியா காமன்ஸ், CC BY-SA 4.0.
