இது, கற்காலம் முதல் 1947 சுதந்திரம் வரை இந்திய வரலாற்றைக் காலவரிசைப்படி சொல்லும் தமிழ் லைஃப்ஸ்டைல் தொடரின் 10-ஆம் பகுதி.

இந்தத் தொடரின் 9-ஆம் பகுதியில், கங்கைச் சமவெளியில் மகாவீரரும் சமண சமயமும் வளர்ந்த கதையைப் பார்த்தோம். கிழக்கே மகதம் வலிமை பெற்றுக்கொண்டிருந்த அதே காலத்தில், இந்தியாவின் வடமேற்கு மூலை ஒரு பெரிய உலகத்தோடு இணைந்துகொண்டிருந்தது. கி.மு. 6-ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதியிலிருந்து, ஈரானை மையமாகக் கொண்ட அகாமனிசியப் பாரசீகப் பேரரசு காந்தாரத்தையும் சிந்துச் சமவெளியையும் ஆண்டது. பிறகு, கி.மு. 327-இல், அந்தப் பேரரசையே வீழ்த்திய மாசிடோனிய மன்னன் அலெக்சாண்டர், இந்துகுஷ் மலைகளைக் கடந்து இந்தியாவுக்குள் நுழைந்தான்.

பள்ளிப் பாடங்களில் "உலகை வென்ற அலெக்சாண்டர்" என்று படித்திருப்போம். ஆனால் அவனது இந்தியப் படையெடுப்பு மூன்று ஆண்டுகளுக்கும் குறைவானது; அது பஞ்சாப், சிந்துப் பகுதிகளைத் தாண்டவில்லை. அதைப் பற்றி நமக்குத் தெரிந்தவை அனைத்தும் கிரேக்க, ரோமானிய எழுத்தாளர்கள் வழியாகவே வருகின்றன. எனவே, கதையை யார் சொல்கிறார்கள் என்பதையும் கவனித்தபடியே இந்தப் பகுதியைப் பார்ப்போம்.

பாரசீகப் பேரரசு சிந்து நதி வரை

பாரசீகப் பேரரசை நிறுவிய சைரஸ் (கி.மு. 530-இல் மறைவு) இந்தியா நோக்கிப் படை நடத்தினான் என்று கிரேக்க எழுத்தாளர்கள் சொல்கிறார்கள்; காந்தாரம் அவன் காலத்திலேயே பாரசீகக் கட்டுப்பாட்டுக்கு வந்திருக்கலாம் என்பது பல அறிஞர்களின் கருத்து. உறுதியான சான்று அவனுக்குப் பின் வந்த முதலாம் டேரியஸிடமிருந்து கிடைக்கிறது. மேற்கு ஈரானில் சுமார் கி.மு. 520-இல் செதுக்கப்பட்ட அவனது புகழ்பெற்ற பெகிஸ்துன் பாறைக் கல்வெட்டு, தனக்குக் கீழ்ப்படிந்த 23 நாடுகளில் "கந்தாரா" (காந்தாரம்) ஒன்று என்கிறது. பின்னர் பெர்சப்போலிஸ், சூசா, நக்ஷ்-இ-ருஸ்தம் கல்வெட்டுகளில் "ஹிந்துஷ்" என்ற புதிய நாடும் சேர்கிறது. சிந்து நதியைப் பாரசீகர்கள் "ஹிந்து" என்று அழைத்தனர்; "இந்தியா", "இந்து" போன்ற சொற்களின் வேர் இதுவே.

  • கப்பம்: கி.மு. 5-ஆம் நூற்றாண்டு கிரேக்க வரலாற்றாசிரியர் ஹெரோடோட்டஸ், பேரரசின் 20-ஆவது மாகாணமான இந்தியர்கள் ஆண்டுதோறும் 360 டாலன்ட் தங்கத் துகளைக் கப்பமாகச் செலுத்தினர், இது வேறு எந்த மாகாணத்தையும் விட அதிகம் என்கிறார். இந்த எண் மிகைப்படுத்தப்பட்டிருக்கலாம்; தங்கம் தோண்டும் எறும்புகள் போன்ற கட்டுக்கதைகளையும் அவர் சொல்கிறார். ஆனாலும் சிந்துப் பகுதி எவ்வளவு செல்வச் செழிப்பாகத் தோன்றியது என்பதை இது காட்டுகிறது.
  • கடல் பயணம்: டேரியஸின் ஆணைப்படி ஸ்கைலாக்ஸ் என்ற கிரேக்க மாலுமி சிந்து நதி வழியே கடலை அடைந்து, மேற்கு நோக்கிப் பயணித்து 30-ஆவது மாதத்தில் எகிப்தை அடைந்தார் என்கிறார் ஹெரோடோட்டஸ்.
  • படைவீரர்கள்: பருத்தி ஆடை அணிந்து, மூங்கில் வில்லும் இரும்பு முனை அம்புகளும் ஏந்திய இந்திய வீரர்கள் கி.மு. 480-இல் கிரேக்கத்தைத் தாக்கிய செர்க்செஸின் படையில் இருந்தனர். கி.மு. 331-இல் கௌகமேலா போரில் அலெக்சாண்டருக்கு எதிராக, 15 யானைகளுடன் இந்தியர்கள் பாரசீகர் பக்கம் போரிட்டனர்.

பாரசீக ஆட்சி விட்டுச் சென்றவை

பாரசீக அதிகாரிகள் நிர்வாகத்துக்கு அரமேய மொழியையும் எழுத்தையும் பயன்படுத்தினர். அதிலிருந்து காந்தாரத்தில் வலமிருந்து இடமாக எழுதப்படும் கரோஷ்டி எழுத்து உருவானது; கி.மு. 3-ஆம் நூற்றாண்டில் அசோகரின் ஷாபாஸ்கர்ஹி, மான்சேரா கல்வெட்டுகளில் அது முழு வடிவில் காணப்படுகிறது. கிரேக்கர்களின் ஒரு பிரிவான அயோனியர்களைப் பாரசீகர்கள் "யௌனா" என்றனர்; அதுவே இந்திய மொழிகளில் "யவனர்" ஆனது.

இந்த இரு உலகங்களையும் இணைத்த நகரம் இன்றைய இஸ்லாமாபாத் அருகிலுள்ள தட்சசீலம் (டாக்சிலா). அதன் மிகப் பழைய வரலாற்றுக்கால நகரப் பகுதியான பீர் மேடு (Bhir Mound), கல் சுவர்களும் வளைந்த தெருக்களும் கொண்டது; அது அகாமனிசியர் காலத்தில், சுமார் கி.மு. 6-ஆம் நூற்றாண்டில் தோன்றியிருக்கலாம் என்கிறது யுனெஸ்கோ, ஆனால் அதன் தொடக்கக் காலம் பற்றி அகழாய்வாளர்களிடையே விவாதம் உண்டு. இதே சிந்துப் படுகையில் இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பே ஹரப்பா நாகரிக நகரங்கள் தழைத்திருந்தன என்பதையும் நினைவில் கொள்ளலாம்.

நமக்கு எப்படித் தெரியும்? கிரேக்கச் சான்றுகளின் சிக்கல்

அலெக்சாண்டருடன் வந்த தளபதி தாலமி, பொறியாளர் அரிஸ்டோபுலஸ், கடற்படைத் தலைவர் நியார்க்கஸ் போன்றோர் நேரில் கண்டதை எழுதினர்; ஆனால் அவை எதுவும் இன்று முழுமையாக இல்லை. இன்று நம்மிடம் இருப்பவை பல நூற்றாண்டுகள் கழித்து எழுதப்பட்டவை: தியோடோரஸ் (கி.மு. 1-ஆம் நூற்றாண்டு), உணர்ச்சிகரமான நடையில் எழுதிய கர்டியஸ் (கி.பி. 1-ஆம் நூற்றாண்டு), வாழ்க்கை வரலாற்றாசிரியர் புளூட்டார்க் (சுமார் கி.பி. 100), மிகக் கவனமாக எழுதிய ஆனால் அலெக்சாண்டரைப் போற்றிய தாலமியை நம்பியிருந்த ஆரியன் (கி.பி. 2-ஆம் நூற்றாண்டு), பிற்காலச் சுருக்கமான ஜஸ்டின். இவர்கள் எதிரிப் படைகளின் எண்ணிக்கையைப் பெருக்கி, கிரேக்க இழப்புகளைக் குறைத்துச் சொல்கிறார்கள்; இந்தியர்களின் குரல் இவற்றில் அரிதாகவே கேட்கிறது.

இந்துகுஷ் தாண்டி: கி.மு. 327–326

கி.மு. 327 கோடையில் பாக்ட்ரியாவிலிருந்து (இன்றைய வட ஆப்கானிஸ்தான்) புறப்பட்ட அலெக்சாண்டர், படையை இரண்டாகப் பிரித்தான். ஒரு பகுதி கைபர் கணவாய் வழியே சென்று சிந்து நதியில் பாலம் அமைத்தது; அவனே ஸ்வாத், பஜௌர் மலைப் பகுதிகளில் போரிட்டு முன்னேறினான். மசாகா கோட்டையில் சரணடைந்த இந்தியக் கூலிப்படையினர், ஒப்பந்தப்படி வெளியேற முயன்றபோது சுற்றிவளைத்துக் கொல்லப்பட்டனர் என்று ஆரியனே பதிவு செய்கிறார்; அலெக்சாண்டரைப் போற்றிய புளூட்டார்க்கூட இதை அவன் வாழ்க்கையின் கறை என்கிறார். பின்னர் சிந்து நதிக்கு மேலே உள்ள ஆர்னோஸ் மலைக்கோட்டையைக் கைப்பற்றினான்.

கி.மு. 326 வசந்தத்தில், பெரும்பாலும் அட்டாக் அருகே, சிந்து நதியைக் கடந்தான். தட்சசீல மன்னன் அம்பி (கிரேக்கர்களுக்கு "டாக்சிலிஸ்"), தன் கிழக்கு எதிரியை வீழ்த்த உதவும் என்று நம்பி, பரிசுகளுடனும் யானைகளுடனும் அவனை வரவேற்றான். அங்கே கிரேக்கர்கள் சந்தித்த ஆடையற்ற துறவிகளில் ஒருவரான கலானஸ், அலெக்சாண்டருடனே சென்று, பின்னர் பாரசீகத்தில் தானே தீமூட்டி உயிர் நீத்தார்.

போரஸும் ஜீலம் நதிக்கரைப் போரும்

அம்பியின் எதிரி போரஸ், ஜீலம் (கிரேக்கத்தில் ஹைடாஸ்பஸ்), செனாப் நதிகளுக்கு இடையிலான நாட்டை ஆண்டவன். அவனது இந்தியப் பெயர் தெரியாது; வேதகாலப் "புரு" குலத்தவன் என்ற பொருளில் "பௌரவன்" என்பதன் கிரேக்க வடிவமே "போரஸ்" என்பது ஓர் ஊகம் மட்டுமே. அவன் பணிய மறுத்தான்.

கி.மு. 326 இளவேனில் அல்லது முன்கோடையில் (ஆரியன் கணக்குப்படி ஏப்ரல்–மே; பிரிட்டானிக்கா ஜூன் என்கிறது), மழையாலும் இமயப் பனி உருகலாலும் பெருக்கெடுத்த ஜீலம் நதியின் இரு கரைகளிலும் இரு படைகளும் எதிரெதிரே நின்றன. ஆரியன் கணக்குப்படி போரஸிடம் சுமார் 30,000 காலாட்படை, 4,000 குதிரைப்படை, 300 தேர்கள், 200 யானைகள்; தியோடோரஸ் 130 யானைகள் என்கிறார், கர்டியஸ் 85. பல இரவுகள் போலி நகர்வுகளால் போரஸைக் குழப்பிய அலெக்சாண்டர், ஓர் இடிமழை இரவில் சுமார் 27 கி.மீ. மேலே நதியைக் கடந்தான். தடுக்க வந்த போரஸின் மகன் கொல்லப்பட்டான்.

போரில் மாசிடோனியக் குதிரைப்படை இந்தியப் படையின் இரு பக்கங்களையும் உடைத்தது; நீண்ட ஈட்டிகளுடன் காலாட்படை யானைகளை எதிர்கொண்டது. யானைகள் கடும் சேதம் விளைவித்தன, ஆனால் காயமுற்று மிரண்டு சொந்தப் படையையே மிதித்தன. காயமடைந்தும் யானை மேல் இருந்து போரிட்ட போரஸ், பிடிபட்ட பின், "உன்னை எப்படி நடத்த வேண்டும்?" என்று கேட்கப்பட்டபோது, "ஒரு மன்னனை நடத்துவது போல" என்று பதிலளித்தான் என்கிறது கிரேக்க மரபு.

உண்மையில் யார் வென்றார்? ஆரியன் கிரேக்கத் தரப்பில் சுமார் 310 பேர் மட்டுமே இறந்ததாகவும், இந்தியத் தரப்பில் சுமார் 23,000 பேர் இறந்ததாகவும் சொல்கிறார்; இதை வரலாற்றாசிரியர்கள் நம்புவதில்லை. தியோடோரஸின் சுமார் 1,000 என்ற கணக்கு நம்பத்தக்கதாகத் தோன்றுகிறது. போரஸே வென்றான் என்று சிலர் வாதிட்டாலும், அதற்கு எந்தப் பழைய சான்றும் இல்லை. ஆனால் போர் கடுமையானது என்பதும், அலெக்சாண்டர் போரஸின் நாட்டைத் திருப்பித் தந்து, மேலும் நிலங்களைச் சேர்த்துக் கூட்டாளியாக்கினான் என்பதும், அவனுக்கு வலிமையான உள்ளூர்த் துணை தேவைப்பட்டது என்பதைக் காட்டுகின்றன. போர் நடந்த சரியான இடமும் தெரியாது: ஹரன்பூர்–ஜலால்பூர் பகுதி என்றார் ஆரல் ஸ்டைன்; ஜீலம் நகர் அருகே, மோங் அருகே என்று வேறு கருத்துகளும் உண்டு. நதியின் போக்கும் பின்னர் மாறிவிட்டது. வெற்றியின் நினைவாக "நிகேயா" நகரையும், அங்கே இறந்த தன் குதிரை புசெஃபாலஸின் பெயரில் "புசெஃபாலா" நகரையும் அலெக்சாண்டர் நிறுவினான்.

பியாஸ் நதிக்கரையில் படையின் மறுப்பு

செனாப், ராவி நதிகளைக் கடந்து, சங்கலா நகரை அழித்த அலெக்சாண்டர், பியாஸ் (ஹைஃபாசிஸ்) நதிக்கரையை அடைந்தான். அதற்கு அப்பால் கங்கைக் கரையில் மாபெரும் அரசு ஒன்று இருப்பதாகச் செய்தி வந்தது; அது, 7-ஆம் பகுதியில் பார்த்த மகதத்தின் நந்தர் அரசாகவே இருக்க வேண்டும். புளூட்டார்க் சொல்லும் 2,00,000 காலாட்படை, 6,000 யானைகள் என்ற எண்ணிக்கை மிகைப்படுத்தல்தான்; ஆனால் வீரர்களின் அச்சம் உண்மையானது.

எட்டு ஆண்டுகள் தொடர் போர், வாரக்கணக்கில் கொட்டிய பருவமழை ஆகியவற்றால் களைத்த படை, இனி முன்னேற மறுத்தது. தளபதி கொய்னஸ் வீரர்களின் சார்பாகப் பேசினார். மூன்று நாள் கூடாரத்துக்குள் முடங்கியிருந்த அலெக்சாண்டர் இறுதியில் இணங்கி, நதிக்கரையில் பன்னிரண்டு பலிபீடங்களை எழுப்பிவிட்டுத் திரும்பினான். அவை இருந்த இடம் இன்றுவரை கண்டுபிடிக்கப்படவில்லை.

சிந்து வழியே கடலுக்கு, பின் பாலைவனம் வழியே

கி.மு. 326 இறுதியில் நூற்றுக்கணக்கான படகுகளுடன் ஜீலம், சிந்து நதிகள் வழியே தெற்கு நோக்கிப் பயணம் தொடங்கியது; இதுவே படையெடுப்பின் மிகக் குருதி தோய்ந்த கட்டம். ராவி அருகே மல்லர் (இந்திய நூல்களின் மாளவர்களாக இருக்கலாம்) நகர் ஒன்றைத் தாக்கியபோது, கோட்டைச் சுவரிலிருந்து உள்ளே குதித்த அலெக்சாண்டரின் மார்பை ஓர் அம்பு துளைத்தது; மயிரிழையில் உயிர் பிழைத்தான். சிந்துப் பகுதியில் உள்ளூர் மன்னர்களைக் கிளர்ச்சிக்குத் தூண்டிய பிராமணர்களை அவன் தூக்கிலிட்டான் என்கிறார் ஆரியன்.

கி.மு. 325 நடுப்பகுதியில் சிந்து கழிமுகத்தின் பட்டாலாவை அடைந்தான். கடற்படைத் தலைவன் நியார்க்கஸ் பருவக்காற்றுக்குக் காத்திருந்து கடற்கரை வழியே பாரசீக வளைகுடாவுக்குக் கப்பல்களைச் செலுத்தினான். அலெக்சாண்டரோ இன்றைய பலுசிஸ்தானின் கெட்ரோசியா (மக்ரான்) பாலைவனம் வழியே நடந்தான். தண்ணீரின்மையும் திடீர் வெள்ளமும் ஏராளமானோரைப் பலிகொண்டன. கி.மு. 323 ஜூனில் பாபிலோனில் அவன் இறந்தான்; இந்தியாவுக்கு மீண்டும் வரவேயில்லை.

சில ஆண்டுகளில் கரைந்துபோன ஆட்சி

அலெக்சாண்டர் விட்டுச்சென்ற ஆளுநர்கள் நிலைக்கவில்லை. மேல் சிந்துப் பகுதி ஆளுநர் பிலிப், ஓராண்டுக்குள் தன் கூலிப்படையினராலேயே கொல்லப்பட்டான். அலெக்சாண்டரின் மரணத்துக்குப் பின், தளபதி யூடெமஸ் போரஸை வஞ்சகமாகக் கொன்றான் என்கிறார் தியோடோரஸ்; அவனும் கி.மு. 317-இல் 120 யானைகளுடன் மேற்கே போய்விட்டான். கீழ் சிந்துவை ஆண்ட பெய்தானும் சுமார் கி.மு. 316-இல் வெளியேறினான். இந்தியாவை அலெக்சாண்டரின் ஆளுநர்களிடமிருந்து விடுவித்தவன் "சான்ட்ரகோட்டஸ்", அதாவது சந்திரகுப்த மௌரியன் என்கிறார் ஜஸ்டின்.

சந்திரகுப்தர் அலெக்சாண்டரைச் சந்தித்தாரா? இளம் வயதில் சந்திரகுப்தர் அலெக்சாண்டரை நேரில் பார்த்ததாகவும், அந்நாட்டு மன்னன் இழிபிறப்பால் வெறுக்கப்பட்டதால் அலெக்சாண்டர் எளிதாக அதைக் கைப்பற்றியிருக்க முடியும் என்று பின்னாளில் அவர் சொன்னதாகவும் புளூட்டார்க் எழுதுகிறார். இது சாத்தியமே, ஆனால் உறுதியில்லை. ஜஸ்டினின் ஒரு வரி, சந்திரகுப்தர் அலெக்சாண்டரைப் பகைத்துக்கொண்டதாக முன்பு படிக்கப்பட்டது; ஆனால் நம்பகமான கையெழுத்துப் படிகள் "நந்த மன்னனை" என்றே சொல்கின்றன.

இந்திய நூல்களின் மௌனம்

வியப்பான விஷயம்: அக்காலத்து சம்ஸ்கிருத, பாலி, பிராகிருத நூல்கள் எதுவும் அலெக்சாண்டரைக் குறிப்பிடவில்லை. "சிக்கந்தர்" என்ற பெயர் இந்திய நினைவில் இடம்பெற்றது மிகப் பிற்காலத்தில், பாரசீக இலக்கியம் வழியாகவே. இன்றைய பல வரலாற்றாசிரியர்கள் இந்தப் படையெடுப்பை, வடமேற்கு எல்லையில் நடந்த ஒரு குறுகிய நிகழ்வாகவே பார்க்கிறார்கள்; இரு நூற்றாண்டு நீடித்த பாரசீக ஆட்சியே அதிகத் தடம் பதித்தது. ஆனால் அதன் மறைமுக விளைவுகள் முக்கியமானவை: கிரேக்க உலகுக்கு இந்தியாவின் பருத்தி, ஆலமரம், பருவமழை பற்றிய நேரடிச் செய்திகள் கிடைத்தன; வடமேற்கின் சிறு அரசுகள் சிதைந்தது சந்திரகுப்தரின் எழுச்சிக்கு வழி செய்திருக்கலாம்; நீடித்த கிரேக்கத் தாக்கம் பின்னர் இந்தோ-கிரேக்க மன்னர்கள், காந்தாரக் கலை வழியாகவே வந்தது.

அப்போது தமிழகம்?

அலெக்சாண்டரின் படைகள் பியாஸ் நதியைத் தாண்டவேயில்லை; விந்திய மலைக்குத் தெற்கே உள்ள தீபகற்ப இந்தியாவும், தமிழகமும் அவன் எல்லைக்கு வெகு தொலைவில் இருந்தன. ஆனால் "யவனர்" என்ற சொல் பின்னாளில் தமிழுக்கும் வந்தது. சங்க இலக்கியங்களில் யவனர் என்போர், கி.மு. 1-ஆம் நூற்றாண்டு முதல் ரோமானியப் பேரரசுக் காலத்தில் முசிறி போன்ற துறைமுகங்களுக்கு மிளகு வாங்கக் கப்பலில் வந்த மேற்கத்திய வணிகர்கள்; அலெக்சாண்டரின் படைவீரர்கள் அல்ல. இதைப் பற்றிய குறிப்புகளைத் தமிழ் வரலாறு 7-ஆம் பகுதியில் காணலாம். அலெக்சாண்டருக்குச் சில ஆண்டுகள் பின் மௌரிய அவைக்கு வந்த கிரேக்கத் தூதர் மெகஸ்தனிஸ், தெற்கே "பாண்டியா" என்ற நாடு இருந்ததைக் கேள்விப்பட்டு எழுதியதாகப் பிற்கால நூல்கள் சொல்கின்றன; அதை அடுத்த பகுதிகளில் பார்ப்போம்.

சுருக்கமாக

  • முதலாம் டேரியஸின் கல்வெட்டுகள் காந்தாரத்தையும் பின்னர் "ஹிந்துஷ்" பகுதியையும் பாரசீக நாடுகளாகப் பட்டியலிடுகின்றன; அரமேய எழுத்திலிருந்து கரோஷ்டி உருவானது.
  • அலெக்சாண்டர் கி.மு. 327–325-இல் வடமேற்கு இந்தியாவில் போரிட்டான்; கி.மு. 326-இல் ஜீலம் கரையில் போரஸை வென்று, மீண்டும் அவனையே மன்னனாக்கினான்.
  • பியாஸ் நதிக்கரையில் படை மறுத்ததால் திரும்பினான்; மல்லர் நகரில் படுகாயமடைந்தான்; கெட்ரோசியப் பாலைவனத்தில் பெரும் இழப்பைச் சந்தித்தான்.
  • சுமார் கி.மு. 316-க்குள் இந்தியாவில் மாசிடோனிய ஆட்சி மறைந்தது; இந்திய நூல்கள் அலெக்சாண்டரைக் குறிப்பிடவே இல்லை.

அடுத்த பகுதி

11-ஆம் பகுதியில், நந்தர்களை வீழ்த்தி மௌரியப் பேரரசை நிறுவிய சந்திரகுப்த மௌரியரையும், அவரது ஆலோசகர் சாணக்கியரையும் சந்திப்போம்.

ஆதாரங்கள் (Sources)

முகப்புப் படம்: பண்டைய ஹைடாஸ்பஸ் எனப்பட்ட ஜீலம் நதி, பாகிஸ்தான் பஞ்சாபின் ஜீலம் நகரில் உள்ள பழைய ரயில் பாலத்திலிருந்து அந்திவேளையில். படம்: Muqaddas086, விக்கிமீடியா காமன்ஸ் வழியாக, CC BY-SA 4.0 உரிமத்தின் கீழ்.