இது, வரலாற்றுக்கு முந்தைய காலம் முதல் நவீன தமிழ்நாடு வரையிலான தமிழ் வரலாற்றைக் காலவரிசைப்படி சொல்லும் எங்கள் தொடரின் எட்டாம் பகுதி. ஏழாம் பகுதியை – மூவேந்தர் – சங்க காலச் சேரர், சோழர், பாண்டியர் – இங்கே படிக்கலாம்.
திருச்சிராப்பள்ளியிலிருந்து கிழக்கே சுமார் 15 கிலோமீட்டர் தொலைவில், தஞ்சாவூர் மாவட்டம் தோகூர் அருகே, காவிரி ஒரு வரிசை வளைவுகளின் வழியே பொங்கிப் பாய்கிறது. அதுதான் கல்லணை. ஆங்கிலேயப் பொறியாளர்கள் இதை கிராண்ட் அணைக்கட்டு (Grand Anicut) என்று அழைத்தனர். ஆங்கிலத்தில் வழங்கும் ‘அனிகட்’ என்ற சொல்லே தமிழ் ‘அணைக்கட்டு’ என்பதிலிருந்து வந்தது. இந்த அணையைக் கட்டியவன் சோழன் கரிகால் பெருவளத்தான் என்பது தமிழர்களின் நெடுங்கால நம்பிக்கை.
சென்ற பகுதியில் வெண்ணிப் போரில் வென்ற வேந்தனாகக் கரிகாலனைச் சுருக்கமாகச் சந்தித்தோம். இந்தப் பகுதியில் இரண்டு கேள்விகளைக் கேட்போம்: கரிகாலனைப் பற்றிச் சான்றுகள் உண்மையில் என்ன சொல்கின்றன? இன்று நாம் காணும் கல்லணையில் எவ்வளவு பகுதி அவன் காலத்தைச் சேர்ந்தது?
கரிகாலனை அறிய உதவும் சான்றுகள்
கரிகாலன் தானே பொறித்த கல்வெட்டு எதுவும் இதுவரை கிடைக்கவில்லை. அவனைப் பற்றி நமக்குத் தெரிந்தவை அனைத்தும் இரண்டு அடுக்குச் சான்றுகளிலிருந்து வருகின்றன.
முதல் அடுக்கு – சங்கப் பாடல்கள் (இவற்றின் தொகுப்புகளை ஆறாம் பகுதியில் பார்த்தோம்):
- பட்டினப்பாலை – பத்துப்பாட்டில் ஒன்று. கடியலூர் உருத்திரங்கண்ணனார் பாடிய 301 அடிகள் கொண்ட இந்தப் பாட்டின் தலைவன் திருமாவளவன் என்ற கரிகாலன்.
- பொருநராற்றுப்படை – முடத்தாமக் கண்ணியார் பாடிய 248 அடிகள் கொண்ட ஆற்றுப்படை நூல். பரிசு பெற்ற பொருநன் ஒருவன், வறுமையில் வாடும் இன்னொரு பொருநனைக் கரிகாலனின் அவைக்கு வழிகாட்டி அனுப்புகிறான்.
- புறநானூறு 7, 65, 66, 224 ஆகிய பாடல்களும், அகநானூறு 55, 125, 246 ஆகிய பாடல்களும்.
இரண்டாம் அடுக்கு – பிற்காலப் பதிவுகள். இவை கரிகாலனுக்குப் பல நூற்றாண்டுகள் பின்னர் எழுந்தவை:
- தெலுங்குச் சோழர்களின் செப்பேடுகள், பிற்காலச் சோழப் பேரரசர்களின் செப்பேடுகள், கல்வெட்டுகள் (கி.பி. 7 – 11ஆம் நூற்றாண்டுகள்).
- சிலப்பதிகாரம், 12ஆம் நூற்றாண்டுக் கலிங்கத்துப்பரணி போன்ற இலக்கியங்கள்.
- இலங்கையின் பூஜாவலிய (13ஆம் நூற்றாண்டு), ராஜாவலிய (17ஆம் நூற்றாண்டு) போன்ற வரலாற்று நூல்கள்.
இந்த இடைவெளி முக்கியமானது. சங்கப் பாடல்கள் கரிகாலனை வீரனாகவும் புலவர்களைப் புரந்த வள்ளலாகவும் காட்டுகின்றன. காவிரிக்குக் கரை கட்டிய கதைகள் பெரும்பாலும் பிற்கால அடுக்கிலேயே வருகின்றன.
தாய் வயிற்றிலேயே அரசுரிமை
இளஞ்சேட்சென்னியின் மகன் கரிகாலன் என்று பொருநராற்றுப்படை கூறுகிறது. அவன் ‘தாய் வயிற்றிருந்து தாயம் எய்தி’னான் (அடி 132). அதாவது, அவன் பிறப்பதற்கு முன்பே தந்தை இறந்துவிட்டதால், கருவிலேயே அரசுரிமை பெற்றான். இளமையில் பகைவர்கள் அவனைச் சிறைப்படுத்தினர் என்று பட்டினப்பாலை சொல்கிறது. கூட்டுக்குள் வளர்ந்த புலிக்குட்டி வலிமை பெற்று வெளியேறுவது போல, அவன் பகைவரின் காவலை உடைத்து வாளேந்தித் தன் உரிமையை மீட்டான் என்று புலவர் பாடுகிறார் (அடிகள் 220–227).
‘கரிகால்’ என்ற பெயர்
‘கரிகால்’ என்றால் ‘கரிந்த கால்’. பிற்காலத்து அறநூலான பழமொழி நானூறு (பாடல் 239) ‘சுடப்பட்டு உயிருய்ந்த சோழன் மகன்’ பின்னர் அரசாண்டதைக் குறிப்பிடுகிறது. இதிலிருந்து, இளவரசன் சிக்கியிருந்த மாளிகைக்குத் தீ வைக்கப்பட்டதாகவும், தப்பும்போது அவன் கால் கருகியதாகவும் ஒரு கதை வளர்ந்தது. 11ஆம் நூற்றாண்டுத் திருவாலங்காட்டுச் செப்பேடுகள் வேறு விளக்கம் தருகின்றன: ‘கலிகாலன்’ – கலியுகத்துக்கு எமன், அல்லது பகைவரின் யானைகளுக்கு (கரி) எமன். இவற்றில் எதையும் உறுதியாகச் சொல்ல முடியாது. தீ விபத்துக் கதையை மரபுக் கதையாகவே கொள்வது நல்லது.
வெண்ணிப் போர்
கரிகாலனின் வாழ்வைத் திருப்பிய வெற்றி வெண்ணிப் பறந்தலையில் கிடைத்தது. திருவாரூர் மாவட்டம் நீடாமங்கலம் அருகே உள்ள கோவில்வெண்ணியே அந்த வெண்ணி என்று பொதுவாகக் கருதப்படுகிறது. வேம்பு சூடிய பாண்டியனும் பனம்பூ (போந்தை) சூடிய சேரனுமாகிய ‘இரு பெரு வேந்தரும் ஒரு களத்து அவிய’ வெண்ணியில் கரிகாலன் வென்றான் என்கிறது பொருநராற்றுப்படை (அடிகள் 143–147). அவர்களோடு பதினொரு வேளிரும் தோற்றனர் என்று அகநானூறு 246 கூறுகிறது.
அந்தப் போரில் சேரமான் பெருஞ்சேரலாதன் முதுகில் புண்பட்டான். முதுகில் பட்ட புண் வீரனுக்கு இழிவு என்று நாணிய அவன், வாளோடு வடக்கு நோக்கி அமர்ந்து உண்ணாமல் உயிர் துறந்தான். இதுவே வடக்கிருத்தல் (புறநானூறு 65, பாடியவர் கழாத்தலையார்). வெண்ணியைச் சேர்ந்த பெண்பாற் புலவர் வெண்ணிக் குயத்தியார் பாடிய புறநானூறு 66 இன்னும் சுவையானது. காற்றின் இயல்பை அறிந்து பெருங்கடலில் நாவாய் ஓட்டிய முன்னோரின் வழித்தோன்றலே என்று கரிகாலனைப் புகழ்ந்த அவர், அடுத்த வரிகளிலேயே, புறப்புண் நாணி வடக்கிருந்த சேரன் ‘நின்னினும் நல்லன் அன்றே’ – உன்னைவிட நல்லவன் அல்லவா – என்று வென்ற வேந்தனிடமே துணிந்து சொல்கிறார்.
வாகைப் பறந்தலை
பரணர் பாடியதாகக் கொள்ளப்படும் அகநானூறு 125, வாகைப் பறந்தலையில் கரிகாலன் முன் நிற்க முடியாமல் ‘ஒன்பது குடையும் நன்பகல் ஒழித்த’ மன்னர்களை நினைவுகூர்கிறது. அதாவது ஒன்பது அரசர்கள் ஒரே பகலில் தங்கள் வெண்கொற்றக் குடைகளைக் கைவிட்டு ஓடினர். அந்த ஒன்பதின்மர் யார் என்பது தெரியவில்லை.
புகாரும் பட்டினப்பாலையும்
சோழநாட்டின் வளம் முழுவதும் காவிரியைச் சார்ந்தது என்பதைப் புலவர்கள் நன்கு அறிந்திருந்தனர். பட்டினப்பாலை தொடங்குவதே காவிரியின் புகழோடுதான் (அடிகள் 1–7): வெள்ளி (வெண்மீன்) தன் திசை மாறித் தெற்கே சென்றாலும், மழைத்துளிக்கு ஏங்கும் வானம்பாடி வாடும்படி மேகங்கள் பொய்த்தாலும், மலையில் பிறந்து கடலில் கலக்கும் காவிரி மட்டும் பொய்க்காது; அதன் நீர் பரந்து பொன்னைக் கொழிக்கும் என்கிறார் புலவர். வெள்ளி தெற்கே செல்வது வறட்சியின் அறிகுறி என்பது பழந்தமிழர் நம்பிக்கை. இதே கருத்தை வேறொரு சோழனைப் பாடிய புறநானூறு 35-இலும் காணலாம். காவிரியை நம்பி வாழ்ந்த நாட்டில், ஆற்றைக் கட்டுப்படுத்திய அரசனைப் பற்றிய கதைகள் பின்னாளில் வளர்ந்ததில் வியப்பில்லை.
கரிகாலன் காலச் சோழநாட்டின் சிறந்த சித்திரம் பட்டினப்பாலையில் கிடைக்கிறது. காவிரி கடலோடு கலக்கும் இடத்தில் இருந்த புகார் (காவிரிப்பூம்பட்டினம்) துறைமுகத்தை அது விரிவாக வருணிக்கிறது:
- கடல் வழியே வந்திறங்கும் குதிரைகளும் பல நாட்டுப் பொருள்களும்;
- சரக்குகளுக்குப் புலிச் சின்னம் பொறித்து அனுப்பும் சுங்க அதிகாரிகள்;
- புலிப்பொறி பதித்த கதவுகளோடு கூடிய அறச்சாலைகளும் அட்டில்களும்;
- பௌத்த, சமணப் பள்ளிகளும் முருக வழிபாடும்.
கரிகாலனைக் ‘கட்டுநர்’ ஆகக் காட்டும் புகழ்பெற்ற வரிகளும் இதில்தான் உள்ளன:
காடு கொன்று நாடாக்கிக்
குளம் தொட்டு வளம் பெருக்கி (பட்டினப்பாலை 283–284)
காடுகளை அழித்து மக்கள் வாழும் நாடாக்கினான், குளங்களை வெட்டி வளத்தைப் பெருக்கினான் என்பது பொருள். அதே பகுதி அவன் உறையூரை (உறந்தை) விரிவுபடுத்தியதையும் சொல்கிறது. புகார் அவனுடைய இரண்டாம் தலைநகராக விளங்கியது என்று பல வரலாற்றாசிரியர்கள் கருதுகின்றனர். இந்தப் பாட்டுக்காகக் கரிகாலன் புலவருக்குப் பதினாறு நூறாயிரம் (16 லட்சம்) பொன் கொடுத்தான் என்று 11, 12ஆம் நூற்றாண்டு நூல்கள் சொல்கின்றன. இது புகழ்ச்சி மரபே தவிர, கணக்குப் பதிவு அல்ல.
புலவர் கண்ட இறுதிக் காட்சி
கரிகாலனின் மறைவை நினைத்து இரங்கும் பாடலும் புறநானூற்றில் உண்டு. கருங்குழல் ஆதனார் பாடிய புறநானூறு 224, அவன் பகைவரின் அரண்களை அஞ்சாமல் வென்றதையும், பாணர் சுற்றத்தைப் புரந்ததையும், அறம் அறிந்த சான்றோர் அவையில் தேவியரோடு உயர்ந்த வேள்வித் தூணுடன் வேத வேள்வி செய்து முடித்ததையும் நினைவுகூர்கிறது. அத்தகைய அறிவுடையோன் இறந்தான்; இந்த உலகம் இரங்கத்தக்கது என்று புலவர் வருந்துகிறார். கோடையில் ஆயர் தழை கொய்து மொட்டையாக்கிய வேங்கை மரம் போல, அவன் தேவியரும் அணிகலன்களைக் களைந்து நின்றனர் என்று பாடல் முடிகிறது. அதே புலவர் பாடிய புறநானூறு 7, பகைவர் நாட்டைத் தீயிட்டுக் கொள்ளையடித்த அவன் படைகளின் கடுமையையும் மறைக்காமல் சொல்கிறது.
இங்கே ஒன்றைக் கவனிக்க வேண்டும்: காவிரியின் குறுக்கே கரிகாலன் அணை கட்டியதாக எந்தச் சங்கப் பாடலும் வெளிப்படையாகச் சொல்லவில்லை.
காவிரிக்குக் கரை: பிற்காலப் பதிவுகள் சொல்வது
கரிகாலன் காவிரிக்குக் கரை அமைத்தான் என்ற செய்தி பிற்காலச் செப்பேடுகளில் தோன்றி, காலப்போக்கில் பெரிதாகிறது:
| பதிவு | ஏறத்தாழக் காலம் | கரிகாலனைப் பற்றிச் சொல்வது |
|---|---|---|
| புண்ணியகுமாரனின் மாலேபாடு செப்பேடுகள் (தெலுங்குச் சோழர்) | கி.பி. 7–8ஆம் நூற்றாண்டு | திரிலோசன பல்லவன் முதலான கீழ்ப்பட்ட அரசர்களைக் கொண்டு காவிரிக் கரையைக் கட்டுவித்தான் |
| பெரிய லெய்டன் செப்பேடுகள் (சோழர்) | 11ஆம் நூற்றாண்டுத் தொடக்கம் | காவிரிக்குக் கரை அமைத்தான் |
| முதலாம் இராசேந்திரனின் திருவாலங்காட்டுச் செப்பேடுகள் | 11ஆம் நூற்றாண்டு | காஞ்சியைப் பொன்னால் புதுப்பித்தான்; காவிரிக்கு வெள்ளக் கரை அமைத்துப் புகழ் பெற்றான் (பாடல் 42) |
| வீரராசேந்திரனின் கன்னியாகுமரிக் கல்வெட்டும் சாரலா செப்பேடுகளும் | ஏறத்தாழ கி.பி. 1069 | தோற்ற அரசர்கள் கூடைகளில் சுமந்த மண்ணால் கரை எழுப்பிக் காவிரியின் அழிவு வெள்ளத்தைத் தடுத்தான் |
| பூஜாவலிய, ராஜாவலிய (இலங்கை) | 13, 17ஆம் நூற்றாண்டுகள் | சோழ மன்னன் ஒருவன் 12,000 சிங்களரைச் சிறைபிடித்துச் சென்றான்; காவிரிப் பணியில் அவர்கள் ஈடுபடுத்தப்பட்டனர் என்ற குறிப்பு |
இந்தப் பதிவுகளைக் கவனமாகப் படிக்க வேண்டும்:
- இவை ஆற்றின் ஓரத்தில் வெள்ளக் கரைகள் அமைத்ததையே சொல்கின்றன. அதைக் கல்லணை என்ற குறிப்பிட்ட அமைப்போடு இணைப்பது பிற்கால மக்கள் மரபு.
- தோற்ற அரசர்கள் கூடை சுமந்தது, கூடை சுமக்க மறுத்த திரிலோசன பல்லவனின் மூன்றாம் கண்ணைக் கரிகாலன் அழித்தது போன்றவை தெளிவாகப் புனைவுகள்.
- சிங்களக் கைதிகள் கதை பழைய இலங்கை நூலான மகாவம்சத்தில் இல்லை. அது சேர்ந்துள்ள கஜபாகு கதையையே பல வரலாற்றாசிரியர்கள் மரபுக் கதையாகக் கருதுகின்றனர்.
- பிற்காலச் சோழ மன்னர்களும் ‘கரிகாலன்’ என்ற பெயரைச் சூடினர். வீரராசேந்திரனே கரிகால சோழன் என்று அழைக்கப்பட்டான். இதுவும் குழப்பத்தைக் கூட்டுகிறது.
அதற்காக, கரிகாலன் நீர்ப்பணிகள் எதுவும் செய்யவில்லை என்று முடிவு கட்ட முடியாது. நிலம் திருத்திக் குளம் வெட்டியவன் என்ற புகழ் பட்டினப்பாலையிலேயே இருக்கிறது. ஆனால் கல்லணையைக் கட்டியவன் அவனே என்பது ஆவணச் சான்று அல்ல; வலுவான மரபு.
இன்றைய கல்லணை
திருச்சிக்கு மேற்கே முக்கொம்பில் காவிரி இரண்டாகப் பிரிகிறது. வடக்குக் கிளை கொள்ளிடம், தெற்குக் கிளை காவிரி. இரண்டுக்கும் நடுவே உருவாகும் தீவே ஸ்ரீரங்கம். கிழக்கே கல்லணை அருகே இரு கிளைகளும் மீண்டும் நெருங்குகின்றன. கொள்ளிடத்தின் படுகை காவிரியைவிடத் தாழ்வானது. அணை இல்லாவிட்டால் நீரின் பெரும்பகுதி கொள்ளிடம் வழியே நேராகக் கடலுக்குப் போய்விடும். கல்லணை காவிரியின் நீர்மட்டத்தை உயர்த்தி, மிகுநீரை மட்டும் உள்ளாறு என்ற சிறு கால்வாய் வழியே கொள்ளிடத்துக்கு அனுப்புகிறது. மீதி நீர் காவிரி, வெண்ணாறு வழியே டெல்டா வயல்களுக்குச் செல்கிறது.
- நீளம்: சுமார் 329 மீட்டர்
- அகலம்: சுமார் 12 முதல் 20 மீட்டர்
- உயரம்: சுமார் 4.5 முதல் 5.5 மீட்டர்
- அமைப்பு: செதுக்கப்படாத கற்களால் ஆன, வளைந்து செல்லும் தடுப்பணை
ஆற்றின் மணல் படுகையில் பெரிய பாறைகளைத் தொடர்ந்து போட, அவை தம் எடையால் மணலில் அமிழ்ந்து உறுதியான அடித்தளமாயின என்பது பொதுவான விளக்கம். ஆனால் இது எப்படிக் கட்டப்பட்டது என்பதற்கு எழுத்துப் பதிவு எதுவும் இல்லை. சர்வதேச நீர்ப்பாசன, வடிகால் ஆணையம் (ICID) மேற்கோள் காட்டும் சித்ரா கிருஷ்ணனின் ஆய்வு, வளைந்த அமைப்பும் சாய்வான மேல்விளிம்பும் கொண்டதாக மூல அணையை மீட்டுருவாக்குகிறது. தொடக்கத்தில் சுமார் 69,000 ஏக்கருக்குப் பாசனம் தந்ததாகக் கணிக்கப்படும் இந்த அமைப்பின் வழியே இன்று ஏறத்தாழ 13 லட்சம் ஏக்கர் பாசனம் பெறுகிறது. ஆடிப்பெருக்கு போன்ற காவிரிக் கரை விழாக்கள் இந்த ஆறு டெல்டா மக்களின் வாழ்வில் எவ்வளவு ஆழமாகக் கலந்திருக்கிறது என்பதைக் காட்டுகின்றன.
ஆங்கிலேயர் காலத்தில் நடந்த மாற்றங்கள்
இன்று நாம் பார்க்கும் கல்லணையின் பெரும்பகுதி 19, 20ஆம் நூற்றாண்டுப் பணிகளே:
- 1804: கேப்டன் கால்டுவெல் அணையைப் பழுதுபார்த்து, மேல்விளிம்பில் சுமார் 0.69 மீட்டர் உயரத்துக்குக் கற்களை அடுக்கினார்.
- 1829–1830: மணல் தேங்குவதைத் தடுக்க மேஜர் சிம் மணல்போக்கிகளைப் பரிந்துரைத்தார். 1830இல் ஆர்தர் காட்டன் அவற்றை அமைத்தார்.
- 1836–1846: காட்டன் முக்கொம்பில் மேலணையையும் கொள்ளிடத்தில் கீழணையையும் கட்டினார். கல்லணையின் பழைய கட்டுமான முறையைக் கண்டு வியந்து அதைத் தன் பணிகளில் பயன்படுத்தினார் என்று சொல்லப்படுகிறது.
- 1839: அணையின் மேல் 30 வளைவுகள் கொண்ட பாலம் கட்டப்பட்டது. இதனால் அணையின் பயனுள்ள நீளம் சுமார் 224 மீட்டராகக் குறைந்தது.
- 1883–1886: காவிரி, வெண்ணாறு தலைப்பில் நீர் ஒழுங்கிகள் கட்டப்பட்டன.
- 1886, 1899: மேலே அடுக்கிய கற்களுக்குப் பதிலாக முதலில் தானியங்கிக் கதவுகளும், பின்னர் 30 வளைவுகளிலும் 1.5 மீட்டர் உயரத் தூக்குக் கதவுகளும் பொருத்தப்பட்டன.
- 1925–1931: புதிய மணல்போக்கி வாயில்களும், மேட்டூர் அணையோடு இணைந்த கல்லணைக் கால்வாயின் தலைமதகும் சேர்க்கப்பட்டன.
மூலக் கல்லணையில் இன்று மிகக் குறைவான பகுதியே எஞ்சியுள்ளது என்று 2021இல் வெளியான ஓர் ஆய்வுக் கட்டுரை குறிப்பிடுகிறது. பழைய கற்கட்டு பெரும்பாலும் பிற்காலக் கட்டுமானங்களுக்குக் கீழும் உள்ளேயும் மறைந்து நிற்கிறது.
உலகின் மிகப் பழமையான அணையா?
உலகிலேயே இன்றும் பயன்பாட்டில் உள்ள மிகப் பழமையான நீர் ஒழுங்கு அமைப்பு கல்லணை என்று அடிக்கடி சொல்லப்படுகிறது. 2021இல் இதை ‘உலகப் பாரம்பரிய நீர்ப்பாசனக் கட்டமைப்பு’ பட்டியலில் சேர்த்த ICID, இதை உலகின் நான்காவது பழமையான அணை என்றும் இந்தியாவின் முதல் அணை என்றும் குறிப்பிடுகிறது. ஆனால் இந்தக் கூற்றுகள் இரண்டு அடிப்படைகளில் நிற்கின்றன: கரிகாலன் கட்டியது என்ற மரபிலிருந்து வரும் கி.பி. 2ஆம் நூற்றாண்டுக் காலம் (அறிவியல் முறைப்படி காலக்கணிப்பு செய்யப்படவில்லை), பலமுறை புதுப்பிக்கப்பட்ட அமைப்பைத் தொடர்ச்சியான ஒன்றாகக் கொள்வது. கல்லணை இருக்கும் இடம் பல நூற்றாண்டுகளாகக் காவிரியை ஒழுங்குபடுத்தி வந்திருக்கலாம். ஆனால் ‘உலகிலேயே பழமையானது’ என்பதை எச்சரிக்கையோடு அணுக வேண்டும்.
ஒரு கரிகாலனா, இருவரா?
கரிகாலன் இமயம் வரை படையெடுத்துச் சென்று அங்கே புலிச் சின்னத்தைப் பொறித்தான் என்றும், வச்சிர, மகத, அவந்தி நாட்டு அரசர்கள் அவனுக்குப் பரிசுகள் தந்தனர் என்றும் சிலப்பதிகாரம் கூறுகிறது. இத்தகைய கதைகளால், ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட கரிகாலன்கள் நினைவுகூரப்படுகிறார்களோ என்று சில அறிஞர்கள் ஐயப்பட்டனர். கே. என். சிவராஜ பிள்ளை (1932) சங்க காலத்தில் இரண்டு கரிகாலர்கள் இருந்ததாக வாதிட்டார். சிலப்பதிகாரத்தின் கரிகாலன் பிற்கால மன்னனாக இருக்கலாம் என்று வி. ஆர். இராமச்சந்திர தீட்சிதர் கருதினார். ஆனால் நீலகண்ட சாஸ்திரி உள்ளிட்ட பெரும்பாலான வரலாற்றாசிரியர்கள் சங்கப் பாடல்களின் கரிகாலனை ஒரே வரலாற்று மன்னனாகவும், இமயப் படையெடுப்பைப் புலவர் மரபுப் புகழ்ச்சியாகவும் கொள்கின்றனர்.
அவன் காலமும் உறுதியில்லை. பெரும்பாலோர் கி.பி. 1 அல்லது 2ஆம் நூற்றாண்டில் அவனை வைக்கின்றனர். சேரன் செங்குட்டுவன் – இலங்கை கஜபாகு ஒத்திசைவை ஓரளவு ஆதாரமாகக் கொண்டு, சங்க காலத்தின் மையப் பகுதியை ஏறத்தாழ கி.பி. 100 – 250 என்று சாஸ்திரி வரையறுத்தார். அந்த ஒத்திசைவே இன்று விவாதத்துக்குரியது.
காலவரிசை ஒரே பார்வையில்
| காலம் (ஏறத்தாழ) | நிகழ்வு அல்லது சான்று | எவ்வளவு உறுதி? |
|---|---|---|
| கி.பி. 1–2ஆம் நூற்றாண்டு | கரிகாலன் ஆட்சி; வெண்ணி, வாகைப் போர்கள் | பாடல்கள் மட்டுமே; துல்லியமான ஆண்டு இல்லை |
| அதே காலம் அல்லது சற்றுப் பின் | பட்டினப்பாலை, பொருநராற்றுப்படை, புறநானூற்றுப் பாடல்கள் | காலக்கணிப்பு விவாதத்தில் |
| கி.பி. 7–8ஆம் நூற்றாண்டு | மாலேபாடு செப்பேடுகள்: காவிரிக் கரை மரபு | மரபின் உறுதியான பதிவு |
| கி.பி. 11ஆம் நூற்றாண்டு | லெய்டன், திருவாலங்காடு, கன்னியாகுமரிப் பதிவுகள் | மரபின் உறுதியான பதிவு |
| 1804–1839 | கால்டுவெல் பழுதுபார்ப்பு, காட்டன் மணல்போக்கிகள், அணை மேல் பாலம் | ஆவணப்படுத்தப்பட்டது |
| 1883–1931 | ஒழுங்கிகள், கதவுகள், கல்லணைக் கால்வாய் | ஆவணப்படுத்தப்பட்டது |
| 2021 | ICID உலகப் பாரம்பரிய நீர்ப்பாசனக் கட்டமைப்புப் பட்டியல் | ஆவணப்படுத்தப்பட்டது |
எது உறுதி, எது ஐயம்?
- உறுதி: கரிகாலன் உண்மையில் வாழ்ந்த, வலிமை மிக்க முற்காலச் சோழ வேந்தன். வெண்ணி வெற்றிக்காகவும், காடு திருத்திக் குளம் வெட்டியதற்காகவும் பல சங்கப் பாடல்கள் அவனைப் போற்றுகின்றன.
- உறுதி: கி.பி. 7ஆம் நூற்றாண்டு முதல், அவன் வழிவந்தவர்கள் என்று உரிமை கொண்டாடிய அரச மரபுகள் காவிரிக் கரை அமைத்த பெருமையை அவனுக்கு அளித்தன.
- உறுதி: 1804இல் ஆங்கிலேயர் வந்தபோதே கல்லணை இடத்தில் பழமையான கற்கட்டு இருந்தது. இன்றைய அமைப்பின் பெரும்பகுதி அதன் மேல் கட்டப்பட்ட பிற்காலப் பணி.
- ஐயம்: கரிகாலனின் துல்லியமான காலம், கல்லணையின் சரியான வயது, அதைக் கட்டியவன் அவனே என்பது, கால் கருகிய கதை, சிங்களக் கைதிகள் கதை, ‘உலகின் பழமையான அணை’ என்ற கூற்று.
கரிகாலனின் புகழை முன்னோர் பெருமையாகப் போற்றிய பிற்காலச் சோழர்களின் வரலாற்றை ராஜராஜ சோழன் கட்டுரையில் படிக்கலாம்.
அடுத்த பகுதி
ஒன்பதாம் பகுதி – சங்க காலச் சமூகம்: திணை நிலங்கள், பொருளாதாரம், அன்றாட வாழ்க்கை. அரசர்களை விட்டு மக்களிடம் வருவோம்: பாடல்கள் சொல்லும் ஐந்திணை நிலங்கள், உழவும் மேய்ச்சலும், கைவினைஞர்களும் வணிகர்களும், உணவு, உடை, விழாக்கள் ஆகியவற்றை அடுத்த பகுதியில் பார்ப்போம்.
ஆதாரங்கள்
- வைதேகி ஹெர்பர்ட், மூலமும் ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பும்: பட்டினப்பாலை; பொருநராற்றுப்படை; புறநானூறு 1–200, 201–400; அகநானூறு 121–300
- மதுரைத் திட்டம்: பழமொழி நானூறு (பாடல் 239)
- South Indian Inscriptions Vol. III: Tiruvalangadu copper-plates of Rajendra Chola I
- Epigraphia Indica Vol. XXV: Charala plates of Virarajendradeva (கன்னியாகுமரிக் கல்வெட்டின் அதே பாடம்)
- ICID: Grand Anicut Canal (Kallanai) – World Heritage Irrigation Structure
- நந்திதா சிங், ஓம் பிரகாஷ் சிங்: The Grand Anicut Complex: History of its development (Millennium Water Story, 2021)
- The Hindu: The Anicuts of Sir Arthur Thomas Cotton (2018)
- கே. ஏ. நீலகண்ட சாஸ்திரி, The Colas (இரண்டாம் பதிப்பு, சென்னைப் பல்கலைக்கழகம், 1955); A History of South India (OUP)
- என். வெங்கடரமணய்யா, Trilochana Pallava and Karikala Chola (சென்னை, 1929); கே. என். சிவராஜ பிள்ளை, The Chronology of the Early Tamils (சென்னைப் பல்கலைக்கழகம், 1932)
- பி. குணசேகர (மொழிபெயர்ப்பு), The Rajavaliya (கொழும்பு, 1900); உபிந்தர் சிங், A History of Ancient and Early Medieval India (Pearson, 2008)
முகப்புப் படம்: தஞ்சாவூர் மாவட்டம் தோகூர் அருகே காவிரியின் குறுக்கே உள்ள கல்லணையின் மேல் பொங்கிப் பாயும் நீர். மேலே தெரியும் வளைவுப் பாலமும் கதவுகளும் 1839 முதல் சேர்க்கப்பட்டவை; பழைய கற்கட்டு அவற்றின் கீழே உள்ளது. படம்: “Grand Anicut, Kallanai”, Ashwin Kumar (Bangalore, India), விக்கிமீடியா காமன்ஸ், CC BY-SA 2.0.
