இது, வரலாற்றுக்கு முந்தைய காலம் முதல் நவீன தமிழ்நாடு வரையிலான தமிழ் வரலாற்றைக் காலவரிசைப்படி சொல்லும் எங்கள் தொடரின் ஒன்பதாம் பகுதி. எட்டாம் பகுதியை – கரிகால் சோழனும் கல்லணையும் – இங்கே படிக்கலாம்.

ஓர் உமணப் பெண். கைவளையல்கள் ஒலிக்கத் தெருவில் நடந்து, ‘நெல்லின் நேரே வெண்கல் உப்பு!’ என்று கூவுகிறாள் (அகநானூறு 140). ஒரு படி நெல்லுக்கு ஒரு படி வெள்ளை உப்பு என்பது பொருள். அவள் குரல் கேட்டு வீட்டு நாய் குரைக்கிறது; அதைக் கண்டு அவள் மிரள்கிறாள். அந்தக் கண்களில் மயங்கிய ஓர் இளைஞன்தான் இந்தப் பாடலின் பேச்சாளன். காதல் பாடல்தான்; ஆனால் அதன் பின்னணியில் சங்க காலப் பொருளாதாரம் முழுவதும் தெரிகிறது: கடற்கரையில் உப்பு விளைவிக்கும் பரதவர், வண்டிகளில் உப்பை உள்நாட்டுக்குக் கொண்டுசெல்லும் உமணர், நெல் விளையும் மருத ஊர்கள், பணம் இல்லாமலே நடக்கும் பண்டமாற்று.

கடந்த இரண்டு பகுதிகளில் மூவேந்தரையும் கரிகாலனையும் பார்த்தோம். இந்தப் பகுதியில் அரசர்களை விட்டு மக்களிடம் வருவோம். சங்கப் புலவர்கள் தம் உலகைத் திணைகளாகப் பிரித்த விதம், மக்களின் தொழில்கள், உணவு, உடை, வீடு, விழாக்கள், நடுகல் வழிபாடு ஆகியவற்றைப் பார்ப்போம்.

முதலில் ஒரு எச்சரிக்கை: சான்றுகளின் தன்மை

இந்தப் பகுதியின் பெரும்பாலான செய்திகள் சங்க இலக்கியத்திலிருந்தும் (எட்டுத்தொகை, பத்துப்பாட்டு – ஆறாம் பகுதியில் விரிவாகப் பார்த்தோம்), தொல்காப்பியத்தின் மூன்றாம் பகுதியான பொருளதிகாரத்திலிருந்தும் வருகின்றன. மூன்று விஷயங்களை நினைவில் கொள்ள வேண்டும்:

  • காலம்: பெரும்பாலான பாடல்கள் ஏறத்தாழ கி.மு. 3ஆம் நூற்றாண்டு முதல் கி.பி. 3ஆம் நூற்றாண்டு வரையிலான காலத்தைச் சேர்ந்தவை என்பது பல அறிஞர்களின் கருத்து. ஆனால் தனிப் பாடல்களுக்குத் துல்லியமான காலம் சொல்ல முடியாது. தொல்காப்பியமும் பல அடுக்குகளாக வளர்ந்த நூல்; அதன் இறுதி வடிவம் கி.பி. 5ஆம் நூற்றாண்டு அளவில் அமைந்திருக்கலாம் என்று கமில் சுவலபில் கருதினார்.
  • மரபு: இவை கடுமையான இலக்கண மரபுகளுக்கு உட்பட்ட கவிதைகள். ஒரு விவரம் உண்மைக் காட்சியாகவும் இருக்கலாம், புலவர் மரபுச் சொல்லாகவும் இருக்கலாம்.
  • பார்வை: புலவர்கள் புரவலர்களுக்காகப் பாடினர். அதனால் வேந்தர், வள்ளல், பாணர் பற்றி நிறையவும், உழைக்கும் மக்களைப் பற்றிக் குறைவாகவும் கேட்கிறோம்.

இதனால்தான் அகழாய்வுச் சான்றுகளோடு ஒப்பிட்டுப் பார்ப்பது அவசியம்.

ஐந்திணை: நிலமும் உணர்வும்

சங்க இலக்கியத்தின் அடிப்படைக் கருத்து திணை. இது ஒரு நில வகையையும், அந்த நிலப் பின்னணியில் அமையும் பாடல் வகையையும் ஒருசேரக் குறிக்கிறது. அகப்பாடலின் பொருளைத் தொல்காப்பியம் மூன்றாகப் பிரிக்கிறது:

  1. முதற்பொருள் – நிலமும் பொழுதும் (பெரும்பொழுது எனப்படும் பருவம், சிறுபொழுது எனப்படும் நாளின் நேரம்).
  2. கருப்பொருள் – அந்த நிலத்துக்குரிய தெய்வம், மக்கள், உணவு, விலங்கு, மரம், பறவை, பறை, யாழ், தொழில் முதலியவை.
  3. உரிப்பொருள் – அந்த நிலம் குறிக்கும் காதல் ஒழுக்கம்.

நான்கு நிலங்களையும் அவற்றின் தெய்வங்களையும் தொல்காப்பிய அகத்திணையியல் இப்படிச் சொல்கிறது:

மாயோன் மேய காடுறை உலகமும்
சேயோன் மேய மைவரை உலகமும்
வேந்தன் மேய தீம்புனல் உலகமும்
வருணன் மேய பெருமணல் உலகமும்
முல்லை குறிஞ்சி மருதம் நெய்தல் எனச்
சொல்லிய முறையாற் சொல்லவும் படுமே

திணை நிலம் பொழுது தெய்வம் மக்கள் தொழிலும் உணவும் உரிப்பொருள்
குறிஞ்சி மலையும் மலை சார்ந்த இடமும் கூதிர், முன்பனி; யாமம் (நள்ளிரவு) முருகன் (சேயோன்) குறவர், கானவர் வேட்டை, தேன், தினை, மூங்கில் அரிசி புணர்தல்
முல்லை காடும் காடு சார்ந்த இடமும் கார்காலம்; மாலை திருமால் (மாயோன்) ஆயர், இடையர், கோவலர் ஆநிரை மேய்த்தல்; பால், தயிர், நெய்; வரகு, சாமை இருத்தல்
மருதம் வயலும் வயல் சார்ந்த இடமும் ஆறு பருவங்களும்; வைகறை வேந்தன் (இந்திரன்) உழவர், கடையர் உழவு; நெல், கரும்பு ஊடல்
நெய்தல் கடலும் கடல் சார்ந்த இடமும் ஆறு பருவங்களும்; எற்பாடு (மாலை) வருணன் பரதவர், நுளையர் மீன்பிடித்தல், உப்பு விளைவித்தல், முத்து இரங்கல்
பாலை வறண்ட சுரம் இளவேனில், முதுவேனில்; நண்பகல் கொற்றவை (பிற்கால உரைகள்) எயினர், மறவர் ஆறலைத்தல், ஆநிரை கவர்தல் பிரிதல்

ஒவ்வொரு திணைக்கும் அந்த நிலத்தின் சிறப்பான பூவின் பெயரே இடப்பட்டுள்ளது: குறிஞ்சி மலர், முல்லை மலர், மருத மரம், நெய்தல் மலர், பாலை மரம்.

பாலைக்குத் தனி நிலம் இல்லை

தொல்காப்பியம் பாலைக்குத் தனி நிலம் வகுக்கவில்லை. அதற்கான விளக்கத்தைச் சிலப்பதிகாரம் தருகிறது: ‘முல்லையும் குறிஞ்சியும் முறைமையின் திரிந்து நல்லியல்பு இழந்து நடுங்கு துயர் உறுத்துப் பாலை என்பதோர் படிவம் கொள்ளும்’. அதாவது, கோடை வெயிலில் காடும் மலையும் வறண்டு பாலையாக மாறுகின்றன. அகப்பாடல்களில் பாலை என்பது, பொருள் தேடத் தலைவியைப் பிரிந்து தலைவன் கடந்து செல்லும் கொடிய சுரவழி.

இலக்கிய மரபா, சமூக உண்மையா?

திணைப் பகுப்பை எந்த அளவுக்கு உண்மையான சமூகப் படமாகக் கொள்ளலாம் என்பதில் அறிஞர்கள் வேறுபடுகின்றனர்:

  • ஏ. கே. இராமானுஜன் போன்றோர் திணையை ஒரு கவிதைக் குறியீட்டு முறையாக வலியுறுத்தினர்: ஒரு பூவோ பறவையோ ஒரு மனநிலையைச் சுட்டுகிறது. ஒரே பாடலில் பல நிலங்களின் கூறுகள் கலக்கும் திணை மயக்கத்தை உரையாசிரியர்களே ஏற்றுக்கொண்டனர்.
  • 1974இல் கா. சிவத்தம்பி, ஐந்திணைகள் வெவ்வேறு வாழ்வாதாரங்களைக் கொண்ட உண்மையான சூழல் மண்டலங்களைப் பிரதிபலிக்கின்றன என்று வாதிட்டார். ராஜன் குருக்கள், ஆர். சம்பகலட்சுமி போன்றோர் மலைநாட்டு வேட்டையும் புனக்காட்டு வேளாண்மையும் முதல் ஆற்றுப் படுகை உழவு வரை, வெவ்வேறு வளர்ச்சி நிலைகளில் இருந்த பொருளாதாரங்கள் அருகருகே வாழ்ந்ததற்கான சான்றாக இதைப் பார்த்தனர்.

நடுநிலையான பார்வை இதுதான்: திணை ஒரு செம்மைப்படுத்தப்பட்ட இலக்கிய அமைப்பு. ஆனால் வேட்டை, மேய்ச்சல், உழவு, மீன்பிடிப்பு ஆகியவை தமிழகத்தில் அருகருகே நடந்தன என்ற உண்மையின் மீதுதான் அது கட்டப்பட்டுள்ளது. ஒரு பாடலின் நிலப் பின்னணியை மக்கள்தொகைக் கணக்கெடுப்பாகப் படிக்கக் கூடாது.

அகமும் புறமும்

அகப்பாடல்கள் காதலைப் பாடுகின்றன; அவற்றில் உண்மையான மனிதர்களின் பெயர் இடம்பெறாது. தலைவி, தோழி, செவிலித்தாய், தலைவன் என்ற பாத்திரங்களே பேசுகின்றனர். புறப்பாடல்கள் போர், அரசர், கொடை, இறப்பு, பாணர் வாழ்க்கை ஆகியவற்றைப் பாடுகின்றன; உண்மையான மன்னர்களையும் ஊர்களையும் பெயர் சொல்லிக் குறிப்பிடுகின்றன. புறத்திலும் திணைப் பகுப்பு உண்டு: ஆநிரை கவர்தல் வெட்சி, மீட்டல் கரந்தை, படையெடுப்பு வஞ்சி, வெற்றி வாகை என்று போரின் ஒவ்வொரு கட்டத்துக்கும் ஒரு பூவின் பெயர்.

தொழில்களும் பொருளாதாரமும்

மருத நிலம்: நெல்லும் நீரும்

காவிரிப் படுகையும் வைகைச் சமவெளியும் அடங்கிய மருத நிலமே பெரிய அரசுகளின் பொருளாதார அடித்தளம். நாற்று நடுதல், வெண்ணெல், செந்நெல் அறுவடை, கரும்பு ஆலை, சேற்றில் புரளும் எருமைகள் எனப் பாடல்கள் வயல் வாழ்க்கையை விரிவாகக் காட்டுகின்றன. நீர் மேலாண்மை அரசனின் கடமை என்பதைக் குடபுலவியனார் பாண்டியன் நெடுஞ்செழியனுக்குச் சொல்கிறார்:

நீரும் நிலனும் புணரியோர் ஈண்டு
உடம்பும் உயிரும் படைத்திசினோரே (புறநானூறு 18)

நீரையும் நிலத்தையும் இணைத்தவர்களே இவ்வுலகில் உடம்பையும் உயிரையும் படைத்தவர்கள் என்பது பொருள். நிலம் பள்ளமான இடங்களில் நீர்நிலைகளைப் பெருக்குமாறு அவர் அரசனை வேண்டுகிறார். கரிகாலனின் ‘குளம் தொட்டு வளம் பெருக்கி’ என்ற புகழும் இதே கொள்கையின் வெளிப்பாடு.

குறிஞ்சியும் முல்லையும்

மலைகளில் காட்டை எரித்துத் திருத்திய புனத்தில் தினை விதைத்தனர். கதிர் முற்றும் காலத்தில் பரண் மீது அமர்ந்து கிளிகளை ஓட்டும் இளம்பெண், அங்கே தலைவனைச் சந்திப்பது குறிஞ்சிப் பாடல்களின் மரபுக் காட்சி. கபிலரின் குறிஞ்சிப்பாட்டு இந்தக் காட்சியை விரிவாகப் பாடுகிறது. குறிஞ்சி நிலத்தின் தெய்வமான முருகன் இன்றும் தமிழர் வழிபாட்டின் மையத்தில் இருக்கிறான்; தமிழ்நாட்டின் புகழ்பெற்ற முருகன் கோவில்கள் பலவும் மலைகள் மீதே அமைந்திருப்பது இந்தத் தொடர்ச்சியைக் காட்டுகிறது.

முல்லைக் காட்டில் ஆயர்கள் பசு, ஆடு மேய்த்துப் பால், தயிர், நெய் விற்றனர். ‘பாலொடு வந்து கூழொடு பெயரும்’ ஆய்மகளைக் குறுந்தொகை 221 காட்டுகிறது: பாலோடு ஊருக்கு வந்து, அதற்கு மாற்றாகக் கூழ் பெற்றுத் திரும்புகிறாள்.

நெய்தல்: மீன், உப்பு, முத்து

கடற்கரையில் பரதவர் படகுகளில் சென்று மீன் பிடித்தனர்; மணலில் வலைகளையும் மீன்களையும் உலர்த்தினர். உழாமலே உப்பளங்களில் உப்பு விளைவித்தனர். அந்த உப்பை உமணர் பல எருதுகள் பூட்டிய வண்டித் தொடர்களில் குடும்பத்தோடு உள்நாட்டுக்குக் கொண்டு சென்று ‘கொள்ளை சாற்றி’, அதாவது விலை கூவி விற்றனர் என்று பெரும்பாணாற்றுப்படை சொல்கிறது. பாண்டிய நாட்டுக் கொற்கைத் துறைமுகம் முத்துக்குப் புகழ்பெற்றது.

பண்டமாற்றும் அங்காடிகளும்

அன்றாட வணிகம் பெரும்பாலும் பண்டமாற்றாகவே நடந்தது:

  • உப்புக்கு நெல் (அகநானூறு 140, 390).
  • பாலுக்குக் கூழ் (குறுந்தொகை 221).
  • அகநானூறு 126இல் ஒரு பாண்மகள், தன் அண்ணன்மார் பிடித்த வாளை மீனுக்குப் பழஞ்செந்நெல் தரும்போது அதை ஏற்காமல், முத்தும் அணிகலனும் கேட்டுப் பெறுகிறாள்.

நகரங்களில் பெரிய அங்காடிகளும் இருந்தன. மாங்குடி மருதனார் பாடிய 782 அடிகள் கொண்ட மதுரைக்காஞ்சி, மதுரையின் நாளங்காடி (பகல் சந்தை), அல்லங்காடி (இரவுச் சந்தை) இரண்டையும் வருணிக்கிறது. ஆடை, பூ, நறுமணப் பொருள், பொன், மணி, சங்கு வளையல், உணவு என அங்கே எல்லாம் கிடைத்தன. விற்க விற்கக் குறையாத, வரவர மிகாத கடல் போன்றது அந்தச் சந்தை என்கிறார் புலவர். பட்டினப்பாலை புகார் வணிகர்களின் நேர்மையைப் போற்றுகிறது: அவர்கள் ‘கொள்வதூஉம் மிகை கொளாது, கொடுப்பதூஉம் குறை கொடாது’ வாணிகம் செய்தனர். நாணயங்களும் புழக்கத்தில் இருந்தன; ஆனால் சாதாரண மக்களுக்கு நெல்லே மதிப்பின் அளவுகோல்.

கைவினைகள்

  • நெசவு: கண்ணால் இழையைக் காண முடியாத அளவு நுண்ணிய ஆடையை ‘அரவு உரி அன்ன அறுவை’ – பாம்பின் சட்டை போன்ற ஆடை – என்கிறது பொருநராற்றுப்படை.
  • மட்பாண்டம்: எட்டாம் பகுதியில் சந்தித்த வெண்ணிக் குயத்தியார், பெயரைக் கொண்டு பார்த்தால், குயவர் குடியைச் சேர்ந்த பெண்பாற் புலவராகத் தெரிகிறார்.
  • உலோக வேலை: மிதி உலைக் கொல்லன், உரைகல்லில் பொன் உரைக்கும் பொற்கொல்லன்.
  • சங்கு அறுப்பு: ‘அரம் போழ் அவ்வளை’ – அரத்தால் அறுத்துச் செய்த சங்கு வளையல் (அகநானூறு 125).
  • மணி செய்தல்: சூதுபவளம், படிகம், பச்சைக்கல் (பெரில்) மணிகள்.

மக்களும் சமூக நிலையும்

ஊர் ஊராகச் சென்று பாடி ஆடிப் பரிசில் பெறும் கலைஞர்கள் சங்கச் சமூகத்தின் தனித்த அடையாளம்: யாழ் மீட்டிப் பாடும் பாணர், ஆடிப் பாடும் விறலியர், பறை கொட்டும் பொருநர், கிணைஞர், நாடகம் நடிக்கும் கூத்தர். பரிசு பெற்ற ஒரு கலைஞன் இன்னொருவனை வள்ளலிடம் வழிகாட்டி அனுப்பும் ஆற்றுப்படை என்ற இலக்கிய வகையே இவர்களால் பிறந்தது.

சாதி இருந்ததா?

இது சங்க கால வரலாற்றில் மிகவும் விவாதிக்கப்படும் கேள்வி. மாங்குடி கிழாரின் புறநானூறு 335 ஒரு சிற்றூரை இப்படி வருணிக்கிறது:

துடியன் பாணன் பறையன் கடம்பன் என்று
இந்நான்கு அல்லது குடியும் இல்லை

அதே பாடல், பகைவரின் யானையைக் கொன்று தானும் வீழ்ந்த வீரனின் நடுகல்லைத் தவிர, நெல் தூவி வழிபடும் கடவுளும் அங்கே இல்லை என்கிறது. இங்கே ‘குடி’ என்பது பிறப்பு வழி வரும் தொழில் சார்ந்த குழு. ஆரியப்படை கடந்த நெடுஞ்செழியன் பாடிய புறநானூறு 183, ‘வேற்றுமை தெரிந்த நாற்பால் உள்ளும் கீழ்ப்பால் ஒருவன் கற்பின் மேற்பால் ஒருவனும் அவன்கண் படுமே’ என்கிறது. நான்கு பிரிவுகள் அறியப்பட்டிருந்தன; ஆனால் கல்வி அந்த வேறுபாட்டைக் கடக்கும் என்பது அரசனின் கருத்து. பார்ப்பனர் இருந்தனர்; சில மன்னர்கள் வேத வேள்விகளும் செய்தனர்.

அறிஞர் கருத்துகள் இரண்டு திசைகளில் செல்கின்றன. ‘அணங்கு’ எனப்படும் அச்சம் தரும் புனித ஆற்றலோடு தொடர்புடைய தூய்மை-தீட்டுக் கருத்துகள் ஏற்கெனவே சில தொழில் குழுக்களைத் தாழ்ந்தவையாக வைத்திருந்தன என்று ஜார்ஜ் எல். ஹார்ட் வாதிட்டார். ராஜன் குருக்கள் போன்றோர், உறவுமுறை சார்ந்த குடிகளும் தொழில் சார்ந்த ஏற்றத்தாழ்வுகளும் இருந்தன என்பதை ஏற்கின்றனர்; ஆனால் பிற்காலத்தின் இறுக்கமான சாதிப் படிநிலையோ தீண்டாமையோ அன்றே இருந்தது என்பதை மறுக்கின்றனர். பாதுகாப்பாகச் சொல்லக்கூடியது: பிறப்பு வழித் தொழில்களும் சமூக ஏற்றத்தாழ்வுகளும் இருந்தன; ஆனால் இடைக்காலச் சாதி அமைப்பை அப்படியே சங்க காலத்துக்குப் பின்னோக்கிப் பொருத்த முடியாது.

அன்றாட வாழ்க்கை

உணவும் கள்ளும்

பெரும்பாணாற்றுப்படை ஒரு நிலவாரி உணவுப் பட்டியல் போலவே இருக்கிறது:

  • எயினரின் காட்டு அரணில்: மேட்டு நிலத்தில் விளைந்த நெல்லின் சிவந்த சோறும், வேட்டை நாய் பிடித்த உடும்பின் பொரியலும்.
  • முல்லை நிலச் சிற்றூரில்: குறுந்தாள் வரகுச் சோறும் அவரைப் பருப்பும்.
  • மருத நில உழவர் வீட்டில்: வெண்சோறும் நண்டுக் கறியும்.

அகநானூறு 136இல் ஒரு திருமணம் ‘நெய்க்கனி வெண்சோறு’ விருந்தோடு தொடங்குகிறது. கள் அருந்துவது எந்தத் தயக்கமும் இல்லாமல் பாடப்படுகிறது. அதியமான் மறைவுக்கு ஒளவையார் பாடிய இரங்கல் இதற்குச் சிறந்த சான்று:

சிறிய கள் பெறினே எமக்கு ஈயும் மன்னே
பெரிய கள் பெறினே யாம் பாடத் தான் மகிழ்ந்து உண்ணும் மன்னே (புறநானூறு 235)

கொஞ்சம் கள் கிடைத்தால் எனக்கே தந்துவிடுவான்; நிறையக் கிடைத்தால் நான் பாட, மகிழ்ந்து என்னோடு சேர்ந்து உண்பான் என்று புலவர் நினைவுகூர்கிறார்.

உடையும் வீடும்

பருத்தி ஆடையே பொது; செல்வர் பட்டும் அணிந்தனர். மலைநாட்டுச் சிறுமியர் இலையும் பூவும் தொடுத்த தழை உடை அணிந்தனர். பூமாலை, கூந்தலில் பூ, சங்கு வளையல் அன்றாட அலங்காரம். பெரும்பாலான வீடுகள் கூரை வேய்ந்த குடிசைகள் (குரம்பை); நகரங்களில் மாடங்கள் உயர்ந்த மாளிகைகளும், மதில்களும், அகன்ற தெருக்களும் இருந்தன.

விழாக்களும் வழிபாடும்

  • கார்த்திகை விளக்கு: அறுமீன் (கார்த்திகை நட்சத்திரம்) சேரும் இருள் நள்ளிரவில் தெருவெங்கும் விளக்கேற்றி ஊர் கூடிக் கொண்டாடிய விழாவை அகநானூறு 141 பாடுகிறது. இன்றைய கார்த்திகை தீபத்தின் முன்னோடி இது.
  • ஓணம்: ‘மாயோன் மேய ஓண நன்னாள்’ மதுரையில் கொண்டாடப்பட்டதை மதுரைக்காஞ்சி குறிப்பிடுகிறது.
  • வெறியாட்டு: காதலால் மெலியும் மகளின் நோய்க்குக் காரணம் அறிய, தாய் வேலனை அழைத்து முருகனுக்கு வெறியாட்டு நடத்துவதை அகநானூறு 138 காட்டுகிறது.
  • திருமணம்: திங்கள் உரோகிணியைச் சேரும் நன்னாளில், முழவும் பணையும் முழங்க, புதுமணல் பரப்பிய பந்தலில், கடவுளை வழிபட்டுத் திருமணம் நடந்தது (அகநானூறு 136).

நடுகல்: வீரருக்கு எழுந்த கல்

சங்க காலத்தின் தனித்துவமான நினைவுச் சின்னம் நடுகல். போரில், குறிப்பாக ஆநிரைப் பூசலில், உயிர் துறந்த வீரனுக்கு எழுப்பப்படும் கல் இது. தொல்காப்பியப் புறத்திணையியல் அதற்கு ஆறு நிலைகளைச் சொல்கிறது: காட்சி (கல்லைத் தேர்தல்), கால்கோள், நீர்ப்படை (நீராட்டுதல்), நடுகல், பெரும்படை, வாழ்த்தல். அகநானூறு 131, பாலை வழிகளில் ‘பெயரும் பீடும் எழுதி’ மயில் பீலி சூட்டப்பட்ட நடுகற்களையும், அருகே ஊன்றிய வேல்களையும் கேடயங்களையும் காட்டுகிறது.

இதற்கு அகழாய்வுச் சான்றும் உண்டு. வைகைக் கரையிலுள்ள புலிமான்கோம்பையில் 2006இல் தமிழி (தமிழ்-பிராமி) எழுத்துப் பொறித்த நடுகற்கள் கண்டெடுக்கப்பட்டன (தமிழி எழுத்து பற்றி ஐந்தாம் பகுதியில் பார்த்தோம்). அவற்றில் ஒன்று ஆநிரைப் பூசலில் இறந்த வீரனை நினைவுகூர்கிறது. இவற்றின் காலத்தை ஏறத்தாழ கி.மு. 3ஆம் நூற்றாண்டு முதல் கி.மு. 1ஆம் நூற்றாண்டு வரை கல்வெட்டு அறிஞர்கள் பல்வேறாகக் கணிக்கின்றனர்.

பெண்களின் குரல்

சங்கப் புலவர்களில் ஏறத்தாழ முப்பது பேர் பெண்கள் (பெயர்களைப் படிக்கும் முறையைப் பொறுத்து எண்ணிக்கை மாறுகிறது). ஒளவையார், வெள்ளிவீதியார், காக்கைப்பாடினியார் நச்செள்ளையார், ஒக்கூர் மாசாத்தியார் ஆகியோர் குறிப்பிடத்தக்கவர்கள். ஒக்கூர் மாசாத்தியாரின் புறநானூறு 279இல், முந்தைய போர்களில் தன் குடும்ப ஆடவனையும் கணவனையும் இழந்த ஒரு பெண், போர்ப்பறை கேட்டதும் ‘ஒரு மகன் அல்லது இல்லோள்’ ஆகிய தன் ஒரே மகனுக்கு வேல் கொடுத்துப் போருக்கு அனுப்புகிறாள்.

பெண்கள் வணிகம் செய்தனர், வயல் காத்தனர், தம் கருத்தைத் துணிந்து சொன்னனர். ஆனால் கைம்பெண்களின் வாழ்க்கை கடுமையானது: கூந்தல் களைதல் (புறநானூறு 250), நெய் இல்லா உணவு, பரல் கல் பரப்பிய படுக்கை. புறநானூறு 246இல் பூதப்பாண்டியனின் தேவி பெருங்கோப்பெண்டு அந்த வாழ்க்கையை ஏற்காமல் கணவனின் ஈமத்தீயைத் தேர்கிறாள்.

அகழாய்வுகள் சொல்வது

  • கீழடி (சிவகங்கை மாவட்டம்): செங்கல் கட்டடங்கள், உறைக்கிணறுகள், வடிகால்கள், சாயத் தொட்டிகள், நூல் நூற்கும் தக்களிகள், மணிகள், பெயர் பொறித்த பானை ஓடுகள் கிடைத்துள்ளன (மூன்றாம் பகுதி). காலக்கணிப்பு இன்னும் விவாதத்தில் உள்ளது: அகழாய்வாளர் அமர்நாத் ராமகிருஷ்ணனின் அறிக்கை முதல் கட்டத்தை கி.மு. 8–5ஆம் நூற்றாண்டுகளில் வைக்கிறது; அந்தக் கட்டம் அதிகபட்சம் ‘கி.மு. 300க்கு முந்தைய’ காலம் என்றே சொல்ல முடியும் என்கிறது இந்தியத் தொல்லியல் துறை.
  • கொடுமணல் (ஈரோடு மாவட்டம்): மணி செய்யும் பட்டறைகள், இரும்பு, எஃகு உலைகள் கொண்ட தொழில் மையம். பதிற்றுப்பத்து போற்றும் ‘கொடுமணம்’ இதுவே என்று பெரும்பாலோர் கருதுகின்றனர் (நான்காம் பகுதி).

பாடல்கள் காட்டும் வணிகம் மிகுந்த, எழுத்தறிவு பரவிய சமூகத்தை இந்தச் சான்றுகள் உறுதிப்படுத்துகின்றன.

காலவரிசை ஒரே பார்வையில்

காலம் (ஏறத்தாழ) நிகழ்வு அல்லது சான்று எவ்வளவு உறுதி?
கி.மு. 6–3ஆம் நூற்றாண்டுகள் கீழடி, கொடுமணல் குடியிருப்புகளின் தொடக்கக் கட்டங்கள் விவாதத்தில்
கி.மு. 3–1ஆம் நூற்றாண்டுகள் தமிழிக் கல்வெட்டுகள்; புலிமான்கோம்பை நடுகற்கள் ஓரளவு உறுதி
கி.மு. 3ஆம் நூற்றாண்டு – கி.பி. 3ஆம் நூற்றாண்டு சங்கப் பாடல்களின் பெரும்பகுதி பரந்த ஒப்புதல்; மாற்றுக் கருத்துகளும் உண்டு
ஏறத்தாழ கி.பி. 5ஆம் நூற்றாண்டு தொல்காப்பியத்தின் இறுதி வடிவம் (சுவலபில்) விவாதத்தில்
கி.பி. 11–14ஆம் நூற்றாண்டுகள் இளம்பூரணர், நச்சினார்க்கினியர் போன்ற உரையாசிரியர்கள் திணைக் கோட்பாட்டை விரித்தல் உறுதி

எது உறுதி, எது ஐயம்?

  • உறுதி: மலைநாட்டுப் புன வேளாண்மை, மேய்ச்சல், நெல் உழவு, மீன்பிடிப்பு, உப்பு விளைவிப்பு, கைவினை, வணிகம் ஆகியவை ஒருசேர நடந்தன.
  • உறுதி: பாணர் போன்ற கலைஞர்கள் புரவலர்களை நம்பி வாழ்ந்தனர்; நடுகற்கள் நடப்பட்டு வழிபடப்பட்டன; பெண்களும் புலவர்களாக இருந்தனர்.
  • ஐயம்: பாடல்களின், அகழாய்வுத் தளங்களின் துல்லியமான காலம்; திணைப் பகுப்பு எந்த அளவுக்கு உண்மையான நிலப்பகுதிகளைக் குறிக்கிறது என்பது; சாதிப் படிநிலை எந்த அளவு வளர்ந்திருந்தது என்பது.

அடுத்த பகுதி

பத்தாம் பகுதி – யவன வணிகம்: அரிக்கமேடு, முசிறி, உரோமாபுரி. ‘பொன்னொடு வந்து கறியொடு பெயரும்’ (அகநானூறு 149) – பொன்னோடு வந்து மிளகோடு திரும்பிய யவனக் கப்பல்களையும், தமிழ் மண்ணில் கிடைத்த உரோமானிய நாணயங்களும் மதுக்குடுவைகளும் சொல்லும் கடல் வணிகக் கதையையும் அடுத்த பகுதியில் பார்ப்போம்.

ஆதாரங்கள்

முகப்புப் படம்: தென்காசி மாவட்டம் குற்றாலம் அருகே, மேற்குத் தொடர்ச்சி மலையின் அடிவாரத்தில் முற்றிய நெல் வயல் – மருதமும் குறிஞ்சியும் சந்திக்கும் காட்சி; வயலின் மேல் கொக்குகள் பறக்கின்றன. படம்: “Kutralam paddy field”, Dr.mohaideen, விக்கிமீடியா காமன்ஸ், CC BY-SA 4.0 (வெட்டிச் சீரமைக்கப்பட்டது).