தமிழ் வரலாறு பகுதி 12: சிலப்பதிகாரமும் மணிமேகலையும் – இரட்டைக் காப்பியங்கள்

இது, வரலாற்றுக்கு முந்தைய காலம் முதல் நவீன தமிழ்நாடு வரையிலான தமிழ் வரலாற்றைக் காலவரிசைப்படி சொல்லும் எங்கள் தொடரின் பன்னிரண்டாம் பகுதி. பதினோராம் பகுதியை – திருக்குறளும் திருவள்ளுவரும்: நூல், புலவர், விவாதங்கள் – இங்கே படிக்கலாம்.

சென்னை மெரினா கடற்கரையில் ஒரு கையில் சிலம்பை உயர்த்தியபடி நீதி கேட்டு நிற்கும் கண்ணகியின் சிலையைப் பார்க்காத தமிழர் குறைவு. ‘தேரா மன்னா’ என்று பாண்டியனை நோக்கி அவள் எழுப்பிய குரல், ஏறத்தாழ ஒன்றரை ஆயிரம் ஆண்டுகளாகத் தமிழ் நினைவில் ஒலித்துக்கொண்டிருக்கிறது. அந்தக் குரலைப் பதிவு செய்த நூல் சிலப்பதிகாரம். அதன் கதையைத் தொடர்ந்து, கண்ணகியின் கணவன் கோவலனுக்கும் ஆடல்மகள் மாதவிக்கும் பிறந்த மகளின் வாழ்க்கையைச் சொல்வது மணிமேகலை.

அரசர்களையும் போர்களையும் மட்டுமே பாடிய மரபில், வணிகக் குடும்பத்துப் பெண்ணைக் காப்பியத் தலைவியாக்கியது சிலம்பு. ஒரு பௌத்தத் துறவியைத் தலைவியாக்கியது மணிமேகலை. இந்தப் பகுதியில் இவ்விரு காப்பியங்களின் ஆசிரியர்கள், கதை, காலம் பற்றிய விவாதம், அவை காட்டும் தமிழ்ச் சமூகம், இன்றுவரை தொடரும் அவற்றின் தாக்கம் ஆகியவற்றைப் பார்ப்போம்.

இரட்டைக் காப்பியங்கள்: ஓர் அறிமுகம்

பிற்காலத் தமிழ் மரபு ஐந்து நூல்களை ‘ஐம்பெருங்காப்பியங்கள்’ என்று போற்றுகிறது: சிலப்பதிகாரம், மணிமேகலை, சீவகசிந்தாமணி, வளையாபதி, குண்டலகேசி. இவற்றில் முதல் இரண்டையும் ஒரே கதையின் இரு பகுதிகளாகக் கருதி ‘இரட்டைக் காப்பியங்கள்’ என்கிறோம். வளையாபதியும் குண்டலகேசியும் இன்று சில செய்யுள்களாகவே எஞ்சியுள்ளன.

இரண்டும் பெரும்பாலும் ஆசிரியப்பா (அகவல்) யாப்பில் அமைந்தவை. சிலம்பில் இடையிடையே கானல் வரி, ஆய்ச்சியர் குரவை, குன்றக் குரவை, வேட்டுவ வரி போன்ற இசைப் பாடல்களும் உள்ளன. இயல், இசை, நாடகம் மூன்றும் இணைவதால் அதை ‘முத்தமிழ்க் காப்பியம்’ என்றும், அரசரல்லாத குடிமக்களைப் பாடுவதால் ‘குடிமக்கள் காப்பியம்’ என்றும் அழைக்கின்றனர்.

ஆசிரியர்கள்: இளங்கோவடிகளும் சீத்தலைச் சாத்தனாரும்

சிலப்பதிகாரத்தின் தொடக்கத்தில் உள்ள ‘பதிகம்’ என்னும் முன்னுரைச் செய்யுள் நூல் எப்படிப் பிறந்தது என்று சொல்கிறது. சேர மன்னன் செங்குட்டுவனின் தம்பியான இளங்கோ, அரச வாழ்வைத் துறந்து குணவாயிற் கோட்டத்தில் தங்கியிருந்தார். ஒருமுலை இழந்த ஒரு பெண் வானுலகு சென்றதைக் குன்றக் குறவர் வந்து சொல்ல, அருகிலிருந்த ‘தண்டமிழ்ச் சாத்தன்’ மதுரையில் நடந்ததை விவரித்தார். இளங்கோ அதைக் காப்பியமாகப் பாட, ‘கூல வாணிகன் சாத்தன்’ அதைக் கேட்டார் என்று பதிகம் முடிகிறது. நூலின் நோக்கத்தையும் அதே பதிகம் மூன்று உண்மைகளாகச் சொல்கிறது:

அரைசியல் பிழைத்தோர்க்கு அறம்கூற்று ஆவதூஉம்
உரைசால் பத்தினிக்கு உயர்ந்தோர் ஏத்தலும்
ஊழ்வினை உருத்துவந்து ஊட்டும் என்பதூஉம்

அரசியலில் பிழை செய்தவர்க்கு அறமே எமனாகும்; புகழ்மிக்க பத்தினியைப் பெரியோர் போற்றுவர்; முன்வினை தன் பயனைத் தவறாமல் ஊட்டும் – இவையே காப்பியத்தின் மூன்று கருத்துகள்.

ஆனால் இந்தப் பதிகமே பிற்காலச் சேர்க்கை என்று பல அறிஞர்கள் கருதுகின்றனர். செங்குட்டுவனைப் பாடும் பதிற்றுப்பத்தின் ஐந்தாம் பத்திலோ வேறு சங்கப் பாடல்களிலோ அவனுக்கு ஒரு துறவித் தம்பி இருந்ததாகக் குறிப்பு இல்லை. இளங்கோ செங்குட்டுவனின் தம்பி என்ற கதை பிற்காலச் செருகலாக இருக்க வேண்டும் என்கிறார் இலங்கை மானிடவியலாளர் கணநாத் ஒபயசேகர. ‘அடிகள்’ என்ற பெயரும், சமணத் துறவி கவுந்தியடிகளுக்குக் காப்பியம் தரும் முக்கியத்துவமும் ஆசிரியர் சமணராக இருக்கலாம் என்ற கருத்துக்கு அடிப்படை. ஆனால் சிவன், திருமால், முருகன், கொற்றவை வழிபாடுகளையும் வேள்விகளையும் நூல் அன்புடன் விவரிப்பதால் அவர் சமணர்தான் என்று உறுதியாகச் சொல்ல முடியாது என்பாரும் உண்டு.

மணிமேகலையின் ஆசிரியர் ‘மதுரைக் கூலவாணிகன் சீத்தலைச் சாத்தனார்’ – அதாவது மதுரையில் தானிய வணிகம் செய்த சாத்தனார். அவர் பௌத்தர் என்பதில் ஐயமில்லை; ஆனால் அவர் வாழ்க்கை பற்றி நம்பத்தக்க செய்தி எதுவும் இல்லை. இளங்கோவும் சாத்தனாரும் ஒரே காலத்தவர், நண்பர்கள் என்ற மரபுக்கும் உறுதியான சான்று இல்லை.

சிலம்பின் கதை: புகார், மதுரை, வஞ்சி

காப்பியத்தின் மூன்று காண்டங்களும் மூவேந்தர்களின் மூன்று தலைநகரங்களின் பெயர்களைக் கொண்டவை. சோழரின் புகார், பாண்டியரின் மதுரை, சேரரின் வஞ்சி. ஒரே கதைக்குள் மூன்று அரசுகளையும் இணைத்தது இளங்கோவின் தனிச்சிறப்பு.

புகார்க் காண்டம் (10 காதைகள்)

காவிரி கடலோடு கலக்கும் புகார் நகரில் பெருவணிகன் மாசாத்துவானின் மகன் கோவலனுக்கும், மாநாய்கனின் மகள் கண்ணகிக்கும் திருமணம் நடக்கிறது. சில ஆண்டுகள் இனிய இல்லறம். பின் சோழன் அவையில் ஆடி, ஆயிரத்தெண் கழஞ்சு பொன் மாலையைப் பரிசாகப் பெற்ற ஆடல்மகள் மாதவியிடம் கோவலன் மனம் இழக்கிறான்; செல்வத்தையும் இழக்கிறான். இந்திர விழாவின் இறுதியில் கடற்கரைச் சோலையில் கோவலனும் மாதவியும் மாறி மாறி யாழிசைத்துப் பாடும் ‘கானல் வரி’ப் பாடல்களில் ஒருவர் சொல்லை மற்றவர் தவறாகப் புரிந்துகொள்ள, கோவலன் மாதவியை விட்டுப் பிரிகிறான். பொருளிழந்த அவன் கண்ணகியிடம் திரும்புகிறான். அவள் தன் சிலம்புகளைக் கொடுக்கிறாள். புதுவாழ்வு தேடி இருவரும் மதுரைக்குப் புறப்படுகின்றனர்.

மதுரைக் காண்டம் (13 காதைகள்)

வழியில் சமணத் துறவி கவுந்தியடிகள் அவர்களுக்குத் துணையாகிறார். மதுரைப் புறநகரில் ஆயர் குடியில் கண்ணகியை விட்டுவிட்டு, ஒரு சிலம்பை விற்கக் கோவலன் நகருக்குள் செல்கிறான். அரசியின் சிலம்பைத் திருடியவன் தானே என்று பொற்கொல்லன் பழி சுமத்த, ஆராயாமலேயே பாண்டியன் நெடுஞ்செழியன் கோவலனைக் கொல்ல ஆணையிடுகிறான்.

செய்தி கேட்ட கண்ணகி மீதமுள்ள சிலம்புடன் அரசவைக்குச் செல்கிறாள். ‘என் சிலம்பின் உள்ளே இருப்பவை மாணிக்கப் பரல்கள்’ என்கிறாள்; ‘எங்கள் சிலம்பில் முத்துப் பரல்கள்’ என்கிறான் மன்னன். கண்ணகி சிலம்பை உடைக்க, மாணிக்கம் சிதறுகிறது. தவற்றை உணர்ந்த நெடுஞ்செழியன் ‘யானோ அரசன், யானே கள்வன்’ என்று அரியணையிலேயே உயிர் துறக்கிறான்; அரசியும் அவனுடன் உயிர் விடுகிறாள். கண்ணகி தன் இடமுலையைத் திருகி எறிய, மதுரை தீப்பற்றுகிறது. அந்தணர், அறவோர், பசு, பத்தினிப் பெண்டிர், முதியோர், குழந்தைகள் ஆகியோரை விட்டுவிடுமாறு அவள் தீக்கடவுளுக்கு ஆணையிடுவதாகக் காப்பியம் சொல்கிறது.

வஞ்சிக் காண்டம் (7 காதைகள்)

மதுரையை விட்டு மேற்கே மலைநாட்டுக்குச் சென்ற கண்ணகி, பதினான்காம் நாளில் கோவலனுடன் வானுலகு செல்கிறாள். இதைக் குன்றக் குறவரிடமிருந்து கேட்ட சேரன் செங்குட்டுவன் அவளுக்குக் கோயில் எடுக்க முடிவு செய்கிறான். இமயத்தில் கல் எடுத்து, கங்கையில் நீராட்டி, வழியில் தன்னை இகழ்ந்த கனக விசயர் என்ற வட அரசர்களின் தலையில் அதைச் சுமக்க வைத்து வஞ்சிக்குக் கொண்டுவருகிறான். பத்தினிக் கடவுளாகக் கண்ணகிக்குக் கோயில் எழுகிறது. அதன் விழாவில் ‘கடல்சூழ் இலங்கைக் கயவாகு வேந்தனும்’ (வரந்தரு காதை) கலந்துகொண்டதாகக் காப்பியம் சொல்கிறது. இந்த ஒரு வரிதான் பின்னால் பெரும் கால விவாதத்துக்கு வித்திட்டது.

இந்தக் காண்டத்தில் மற்றவர்களின் முடிவும் சொல்லப்படுகிறது: மகனை இழந்த மாசாத்துவானும் மகளை இழந்த மாநாய்கனும் துறவு பூணுகின்றனர்; மாதவியும் துறவியாகிறாள்.

மணிமேகலை: தொடர்ச்சியும் பௌத்தக் காப்பியமும்

மாதவியின் மகள் மணிமேகலை, தாயைப் போலவே ஆடல் கலையில் சிறந்தவள்; ஆனால் இளமையிலேயே பௌத்தத் துறவை நாடுகிறாள். புகாரின் இந்திர விழாவில் தொடங்குகிறது கதை. சோழ இளவரசன் உதயகுமரன் அவள் மீது காதல் கொண்டு பின்தொடர்கிறான். கடல் தெய்வமான மணிமேகலா தெய்வம் அவளை மணிபல்லவத் தீவுக்குக் கொண்டு செல்கிறது. அங்கே புத்தரின் பாதபீடிகையைக் கண்டு அவள் தன் முற்பிறவிகளை அறிகிறாள். கோமுகிப் பொய்கையில் ‘அமுதசுரபி’ என்னும் அள்ள அள்ளக் குறையாத பிச்சைப் பாத்திரம் அவளுக்குக் கிடைக்கிறது. அது முன்பு ஆபுத்திரன் என்ற அறவோனின் கையில் இருந்தது என்று துணைக் கதை விரிகிறது.

புகாருக்குத் திரும்பிய மணிமேகலை அந்தப் பாத்திரத்தால் பசித்தோருக்கு உணவளிக்கிறாள். காயசண்டிகை என்ற பெண்ணின் உருவில் அவள் இருந்தபோது, அவளைப் பின்தொடர்ந்த உதயகுமரனை, காயசண்டிகையின் கணவனான விச்சாதரன் காஞ்சனன் பொறாமையால் வெட்டிக் கொல்கிறான். சிறைப்பட்ட மணிமேகலை, அரசியின் மனத்தை மாற்றி, சிறைக்கோட்டத்தை அறக்கோட்டமாக்குமாறு அரசனிடம் கேட்கிறாள். பின்னர் வஞ்சிக்குச் சென்று கண்ணகியின் கோயிலை வணங்கி, வேதவாதம், சைவம், வைணவம், ஆசீவகம், நிகண்டம் (சமணம்), சாங்கியம், வைசேடிகம், உலோகாயதம் எனப் பல சமய வாதிகளின் கொள்கைகளைக் கேட்கிறாள். இறுதியில் காஞ்சியில் அறவண அடிகளிடம் புத்தரின் அறத்தைக் கற்று, பிறவிப் பிணி நீங்கத் தவம் மேற்கொள்கிறாள்.

மணிமேகலையின் கதைக்குள் பல துணைக் கதைகள் உள்ளன; அவை பெண்களின் வாழ்க்கை வழியாகப் பௌத்த அறத்தை எப்படி வாதிடுகின்றன என்பதை அமெரிக்க அறிஞர் பவுலா ரிச்மன் தம் 1988 ஆய்வில் விரிவாகக் காட்டுகிறார். இந்தக் காப்பியம் சமணத்தைக் கேலி செய்யும் பௌத்தப் பரப்புரைத் தன்மை கொண்டது என்றும், இலக்கியச் சுவையில் சிலம்புக்கு இணையில்லை என்றும் சுவெலபில் மதிப்பிடுகிறார். ஆனால் தமிழில் முழுமையாக எஞ்சியிருக்கும் ஒரே பௌத்தக் காப்பியம் இதுதான் என்பதால் அதன் வரலாற்று மதிப்பு தனி. பௌத்தத்தின் அடிப்படைகளை இந்திய வரலாறு: புத்தரும் பௌத்தத்தின் தோற்றமும் பகுதியிலும், கவுந்தியடிகளின் சமண நெறியை மகாவீரரும் சமணத்தின் தோற்றமும் பகுதியிலும் படிக்கலாம்.

முந்தைய பகுதியில் பார்த்தபடி, மணிமேகலை ‘தெய்வம் தொழாஅள்’ என்ற குறளை (55) எடுத்தாண்டு அதன் ஆசிரியரைப் ‘பொய்யில் புலவன்’ என்கிறது. ஆகவே அது திருக்குறளுக்குப் பிந்தையது.

‘இரட்டைக் காப்பியம்’ – ஏன்?

• கதைத் தொடர்ச்சி: கோவலன், மாதவி, கண்ணகி, கவுந்தியடிகள் போன்ற பாத்திரங்கள் இரண்டிலும் வருகின்றனர். மணிமேகலை வஞ்சியில் கண்ணகியின் கோயிலை வணங்குகிறாள்.
• ஒரே களம்: இரண்டும் புகாரின் இந்திர விழாவில் தொடங்குகின்றன; புகார், மதுரை, வஞ்சி, காஞ்சி என ஒரே தமிழ் நிலத்தில் நகர்கின்றன.
• எதிரெதிர்ப் பார்வை: சிலம்பு காதலும் இல்லறமும் சோகமும் நிறைந்தது; மணிமேகலை காதலை மறுக்கும் துறவுக் கதை. ஒன்று ஊழ்வினையின் கொடுமையைக் காட்டுகிறது; மற்றது அதிலிருந்து விடுபடும் வழியைப் போதிக்கிறது.
• பதிக மரபு: சாத்தனார் கேட்க இளங்கோ பாடினார் என்ற பதிகக் குறிப்பு, இரு நூல்களையும் இணைத்துப் பார்க்கும் மரபை வலுப்படுத்தியது.

எப்போது இயற்றப்பட்டன?

இது தமிழ் இலக்கிய வரலாற்றின் மிகப் பெரிய விவாதங்களில் ஒன்று.

கஜபாகு ஒத்திசைவைச் சங்க காலத்தைக் கணிக்கும் ‘நங்கூரம்’ என்று சுவெலபில் அழைத்தாலும், அது வலுவற்றது என்றும் ஒப்புக்கொண்டார். கயவாகு வரும் பகுதிகள் காப்பியத்தின் இறுதிக் காதையிலும் பிற்சேர்க்கையாகக் கருதப்படும் பகுதிகளிலும் உள்ளன. கஜபாகு கதை தொன்மமும் வரலாறும் கலந்தது என்று ஒபயசேகர 1970இல் வாதிட்டார். மணிமேகலையின் பௌத்த அளவையியல் கி.பி. 5–6ஆம் நூற்றாண்டு அறிஞர் திக்நாகரின் கருத்துகளோடு தொடர்புடையது என்ற கருத்தும், அதன் சில பகுதிகள் 9ஆம் நூற்றாண்டுக்குப் பிந்தையவை என்ற ஷு ஹிகோசகாவின் கருத்தும் உண்டு.

சுருக்கமாக: தமிழ் மரபு வழி அறிஞர்கள் இரு காப்பியங்களையும் கி.பி. 2ஆம் நூற்றாண்டில் வைக்கின்றனர். பன்னாட்டு ஆய்வாளர்களில் பெரும்பாலோர் சிலம்பை ஏறத்தாழ கி.பி. 5ஆம் நூற்றாண்டிலும், மணிமேகலையை அதைவிடச் சற்றுப் பிந்திய 6ஆம் நூற்றாண்டிலும் (அல்லது பின்னும்) வைக்கின்றனர். ஆனால் கதை அதைவிடப் பழமையானது: கண்ணகியைப் போல ஒருமுலை இழந்த பெண்ணைப் பற்றிய குறிப்பு சங்க நூலான நற்றிணையிலேயே உண்டு. இளங்கோ, ஏற்கெனவே வாய்மொழியில் வழங்கிய கதையைக் காப்பியமாக்கியவராக இருக்கலாம் என்கிறார் மொழிபெயர்ப்பாளர் ஆர். பார்த்தசாரதி.

காப்பியங்கள் காட்டும் தமிழகம்

காப்பியங்கள் வரலாற்று நூல்கள் அல்ல. ஆனாலும் அவை வரையும் நகர வாழ்க்கை சங்கப் பாடல்களும் அகழாய்வுகளும் சொல்வதோடு பெரிதும் ஒத்துப்போகிறது.

• புகார் துறைமுகம்: இந்திர விழவு ஊரெடுத்த காதை புகாரை இரு பகுதிகளாக விவரிக்கிறது: கடற்கரையை ஒட்டிய மருவூர்ப்பாக்கம், அரசரும் பெருவணிகரும் வாழ்ந்த பட்டினப்பாக்கம். மருவூர்ப்பாக்கத்தில் ‘யவனர் இருக்கை’ – கிரேக்க, உரோம வணிகர்களின் குடியிருப்பு – இருந்ததாகக் காப்பியம் சொல்கிறது. மதுரைக் கோட்டை வாயிலில் வாளேந்திய யவனக் காவலர் நின்றதையும் ஊர்காண் காதை குறிப்பிடுகிறது. யவன வணிகம் பற்றிய பத்தாம் பகுதி சொல்லும் அகழாய்வுச் சான்றுகளோடு இவற்றை ஒப்பிட்டுப் பார்க்கலாம்.
• வணிகமும் கைவினையும்: பட்டு, பருத்தி ஆடைகள், மணிகள், முத்து, பொன், நறுமணப் பொருள்கள் விற்கும் வீதிகள், பொற்கொல்லர், தச்சர், கன்னார் போன்ற தொழிலாளர் தெருக்கள் விவரிக்கப்படுகின்றன. கதையின் திருப்புமுனையே ஒரு பொற்கொல்லனின் சூழ்ச்சி.
• இசையும் நடனமும்: மாதவியின் அரங்கேற்றத்தில் அரங்கின் அளவுகள், ஆசிரியர்கள், யாழ், குழல், முழவு போன்ற இசைக்கருவிகள் விரிவாகச் சொல்லப்படுகின்றன. அவள் ‘பதினோர் ஆடலும்’ கற்றவள். அடியார்க்குநல்லாரின் உரை பண்டைத் தமிழ் இசை ஆய்வுக்கு முக்கிய ஆதாரம்.
• சமயங்கள்: இந்திர விழாவில் சிவன், முருகன், பலராமன், திருமால், இந்திரன் கோயில்கள்; சமணப் பள்ளிகள்; பௌத்த அறவோர்; ஆசீவகர்; கொற்றவை வழிபாடு – எல்லாம் ஒரே நகரில் அருகருகே. சமயங்களுக்கிடையே வெளிப்படையான பகை சிலம்பில் தெரியவில்லை; மணிமேகலையில் சமய வாதங்கள் கூர்மையடைகின்றன.
• புகாரின் அழிவு: இந்திர விழா கொண்டாடப்படாததால் கடல் புகாரை விழுங்கியது என்று மணிமேகலை சொல்கிறது. இது தொன்மமா, உண்மையான கடல்கோள் நிகழ்வின் நினைவா என்பது இன்னும் ஆய்வில் உள்ளது.

புகாரை ஆண்ட கரிகால் சோழனைப் பற்றி எட்டாம் பகுதியிலும், இக்காப்பியங்களுக்கு முந்தைய சங்க இலக்கியம் பற்றி ஆறாம் பகுதியிலும் பார்த்தோம்.

ஓலைச்சுவடியிலிருந்து அச்சுக்கு

பல நூற்றாண்டுகள் இக்காப்பியங்கள் மடங்களிலும் வீடுகளிலும் ஓலைச்சுவடிகளாகவே வாழ்ந்தன. சிலம்புக்கு அரும்பதவுரையும், அடியார்க்குநல்லாரின் விரிவான (ஆனால் முழுமையாகக் கிடைக்காத) உரையும் உண்டு. மணிமேகலைக்குப் பழைய உரை எதுவும் கிடைக்கவில்லை.

19ஆம் நூற்றாண்டில் சிலம்பின் சில பகுதிகள் தனித்தனியாக அச்சேறின. ஆனால் சுவடிகளை ஊர் ஊராகத் தேடி ஒப்பிட்டு, அடியார்க்குநல்லார் உரையுடன் சிலப்பதிகாரம் முழுவதையும் 1892இல் பதிப்பித்தவர் ‘தமிழ்த் தாத்தா’ உ. வே. சாமிநாதையர். 1898இல் மணிமேகலையையும் தம் அரும்பதவுரையுடன் வெளியிட்டார். இந்த முதல் பதிப்புகளைச் செம்மொழித் தமிழாய்வு மத்திய நிறுவனத்தின் (CICT) இணையத் தளத்தில் இன்றும் படிக்கலாம்.

ஆங்கிலத்தில் வி. ஆர். இராமச்சந்திர தீட்சிதர் (1939), அலென் தானியேலு (1965), ஆர். பார்த்தசாரதி (1993) ஆகியோர் சிலம்பை மொழிபெயர்த்தனர். மணிமேகலையை தானியேலு தி. வி. கோபால ஐயருடன் இணைந்து 1989இல் மொழிபெயர்த்தார்.

கண்ணகி வழிபாடும் இலங்கையின் பத்தினித் தெய்வமும்

காப்பியத்திலேயே கண்ணகி ‘பத்தினிக் கடவுள்’ ஆகிறாள். அந்த வழிபாடு காப்பியத்தோடு நின்றுவிடவில்லை.

• கேரளம், தமிழ்நாடு: கொடுங்கல்லூர் பகவதி கோயிலைக் கண்ணகியுடன் இணைக்கும் மரபு உண்டு. தமிழ்நாடு–கேரள எல்லையில் குமுளி அருகே மலை உச்சியில் உள்ள மங்கலதேவி கண்ணகி கோயிலில் ஆண்டுக்கு ஒருமுறை சித்திரை முழுநிலவு நாளில் மட்டும் வழிபாடு நடக்கிறது; இரு மாநிலங்களிலிருந்தும் ஆயிரக்கணக்கானோர் செல்கின்றனர்.
• இலங்கை: சிங்கள பௌத்தர்களிடையே ‘பத்தினி தெய்யோ’ நாட்டைக் காக்கும் தெய்வங்களில் ஒருவர்; நோயும் வறட்சியும் நீக்க அவருக்குச் சடங்குகள் நடக்கின்றன. கிழக்கு மாகாணத் தமிழரிடையே கண்ணகி அம்மன் கோயில்கள் பல உண்டு. கஜபாகு மன்னன் சோழநாட்டிலிருந்து பத்தினியின் சிலம்பைக் கொண்டுவந்து வழிபாட்டைத் தொடங்கினான் என்பது இலங்கை மரபு.

இந்த வழிபாட்டை ஆழமாக ஆய்ந்தவர் ஒபயசேகர. இலங்கையிலும் தென்னிந்தியாவிலும் உள்ள பத்தினிச் சடங்குகளையும் தொன்மங்களையும் ஆராயும் அவருடைய ‘The Cult of the Goddess Pattini’ (1984) நூல், இந்த வழிபாடு இலங்கைக்குக் கஜபாகு காலத்தில் அல்லாமல் இடைக்காலத்தில் வணிகர்கள் வழியாக வந்திருக்கலாம் என்று வாதிடுகிறது. கஜபாகு கதை பின்னால் புனையப்பட்ட மரபு என்பது அவர் கருத்து; இதை எல்லோரும் ஏற்கவில்லை.

இன்றைய நினைவுச் சின்னங்கள்

• மெரினா கண்ணகி சிலை: இரண்டாம் உலகத் தமிழ் மாநாட்டை ஒட்டி 1968 ஜனவரியில் நிறுவப்பட்டது. 2001 டிசம்பரில் ஒரு லாரி பீடத்தில் மோதியதைக் காரணம் காட்டி அகற்றப்பட்டு அருங்காட்சியகத்தில் வைக்கப்பட்டது; பெரும் அரசியல் சர்ச்சைக்குப் பின் 2006 ஜூன் 3 அன்று முதல்வர் மு. கருணாநிதி அதை அதே இடத்தில் மீண்டும் திறந்தார்.
• பூம்புகார் சிலப்பதிகாரக் கலைக்கூடம்: 1973இல் சித்திரை முழுநிலவு நாளில் திறக்கப்பட்ட ஏழுநிலை மாடம். கண்ணகியின் கதையைச் சொல்லும் சிற்பத் தொடர்கள் அதில் உள்ளன. கலைக்கூடத்தையும் சுற்றுலா வளாகத்தையும் புதுப்பிக்கும் பணிகள் அண்மையில் நடைபெற்றன.
• திரைப்படங்கள்: பி. கண்ணாம்பா கண்ணகியாகவும் பி. யு. சின்னப்பா கோவலனாகவும் நடித்த ‘கண்ணகி’ (1942), மு. கருணாநிதி கதை-வசனம் எழுதிய ‘பூம்புகார்’ (1964) ஆகியவை புகழ்பெற்றவை. சிங்களத்தில் ‘பத்தினி’ (2016) திரைப்படமும் வந்தது.
• நூல்கள், நாடகங்கள்: பாரதிதாசனின் ‘கண்ணகி புரட்சிக் காப்பியம்’, கருணாநிதியின் சிலப்பதிகார நாடகக் காப்பியம், ஜெயமோகனின் ‘கொற்றவை’ (2005) என மறுஆக்கங்கள் தொடர்கின்றன. சென்னை–மானாமதுரை இடையே ஓடும் ரயிலுக்கும் ‘சிலம்பு எக்ஸ்பிரஸ்’ என்று பெயர்.

காலவரிசை

உறுதியாகச் சொல்லக்கூடியவை

• உறுதி: சிலப்பதிகாரமும் மணிமேகலையும் ஒன்றோடொன்று கதையால் பிணைந்த, சங்க காலத்துக்குப் பிந்திய தமிழின் முதல் பெருங்காப்பியங்கள்; மணிமேகலை திருக்குறளை எடுத்தாள்கிறது; இரண்டும் துறைமுக நகர வாழ்க்கை, வணிகம், கலைகள், பல சமயங்கள் இணைந்து வாழ்ந்த சமூகத்தை வரைகின்றன; 1892, 1898 பதிப்புகள் மூலம் அவை நவீன வாசகருக்குக் கிடைத்தன.
• ஐயம்: இரு காப்பியங்களின் சரியான காலம்; இளங்கோ செங்குட்டுவனின் தம்பியா; ஆசிரியர்களின் சமயமும் வாழ்க்கையும்; கஜபாகு ஒத்திசைவு வரலாறா, பிற்காலச் சேர்க்கையா.

அடுத்த பகுதி

பதின்மூன்றாம் பகுதி – களப்பிரர் காலம். சங்க காலத்துக்கும் பல்லவ, பாண்டியர் எழுச்சிக்கும் இடையே தமிழகத்தை ஆண்ட களப்பிரர் யார்? அந்தக் காலம் உண்மையில் ‘இருண்ட காலம்’தானா? அடுத்த பகுதியில் பார்ப்போம்.

ஆதாரங்கள்

• சிலப்பதிகாரம் மூலம்: மதுரைத் திட்டம் – புகார்க் காண்டம், மதுரைக் காண்டம், வஞ்சிக் காண்டம்; மணிமேகலை மூலம்: மதுரைத் திட்டம்
• உ. வே. சா. முதல் பதிப்புகள்: சிலப்பதிகாரம் (1892), மணிமேகலை (1898) – செம்மொழித் தமிழாய்வு மத்திய நிறுவனம்
• Kamil V. Zvelebil, The Smile of Murugan: On Tamil Literature of South India (Brill, 1973); Tamil Literature (1974–75)
• R. Parthasarathy (மொ.பெ.), The Cilappatikaram of Ilanko Atikal: An Epic of South India (Columbia University Press, 1993)
• Alain Daniélou (மொ.பெ.), Shilappadikaram (The Ankle Bracelet) (New Directions, 1965); Alain Daniélou, T. V. Gopala Iyer, Manimekhalai: The Dancer with the Magic Bowl (1989)
• Paula Richman, Women, Branch Stories, and Religious Rhetoric in a Tamil Buddhist Text (Syracuse University, 1988)
• Gananath Obeyesekere, The Cult of the Goddess Pattini (University of Chicago Press, 1984); “Gajabahu and the Gajabahu Synchronism”, Ceylon Journal of the Humanities 1 (1970)
• V. R. Ramachandra Dikshitar, The Silappadikaram (Oxford University Press, 1939)
• The Hindu: Kannagi statue in Chennai: an embodiment of justice and wrath caught up in controversy; Oneindia: Kannagi statue reinstalled on Marina (ஜூன் 2006)
• The Hindu: Poompuhar awaits funds to regain glory; Poompuhar tourist complex nears completion
• The Hindu: Thousands from Tamil Nadu and Kerala take part in Mangaladevi Kannagi Temple festival