இது, கற்காலம் முதல் 1947 சுதந்திரம் வரை இந்திய வரலாற்றைக் காலவரிசைப்படி சொல்லும் தமிழ் லைஃப்ஸ்டைல் தொடரின் 33-ஆம் பகுதி (மொத்தம் 47 பகுதிகள்). முந்தைய பகுதி: பகுதி 32: ஜஹாங்கீர், ஷாஜஹான், தாஜ்மஹால்.

இந்திய வரலாற்றில் ஔரங்கசீப் அளவுக்கு விவாதிக்கப்படும் மன்னர் வேறு யாரும் இல்லை எனலாம். 1658 முதல் 1707 வரை ஏறக்குறைய அரை நூற்றாண்டு அவர் முகலாய அரியணையில் இருந்தார். அவர் காலத்தில்தான் முகலாயப் பேரரசு காபூல் முதல் தமிழகத்தின் வாசல் வரை மிகப் பெரிய பரப்பை எட்டியது. ஆனால் அவர் மறைந்து ஒரு தலைமுறைக்குள் அதே பேரரசு பல மாநில அரசுகளாகச் சிதறியது; டெல்லியே ஒரு பாரசீகப் படையெடுப்பாளரால் சூறையாடப்பட்டது. இந்த வீழ்ச்சிக்கு ஔரங்கசீப் காரணமா, அல்லது ஏற்கனவே நெருக்கடியில் இருந்த ஓர் அமைப்பின் கடைசி வலிமையான மன்னரா? இந்தப் பகுதியில் அவரது வாழ்க்கையையும், வரலாற்றாசிரியர்களின் பார்வைகளையும் பார்ப்போம்.

கண்டிப்பான இளவரசர்

முஹியுத்தீன் முஹம்மது என்ற இயற்பெயர் கொண்ட ஔரங்கசீப் ("அரியணையின் அணிகலன்"), பின்னாளில் ஆலம்கீர் என்ற பட்டப்பெயரையும் சூடினார். 1618 நவம்பர் 3 அன்று இன்றைய குஜராத்தின் தாஹோதில் பிறந்தார். ஷாஜஹான் – மும்தாஜ் மஹால் தம்பதியின் மூன்றாவது மகன். சிறுவயதிலேயே, தந்தை ஜஹாங்கீருக்கு எதிராகக் கலகம் செய்தபோது, அண்ணன் தாரா ஷிகோவுடன் பிணைக் கைதியாக அரசவைக்கு அனுப்பப்பட்டார்.

மது, இசை, நகைகளுக்குப் பெயர் போன அரசவையில் அவர் கடும் சமயப் பற்றும் எளிமையும் கொண்டவராக வளர்ந்தார் என்று பெரும்பாலான வரலாற்றாசிரியர்கள் கூறுகிறார்கள். போர்த்திறனும் நிர்வாகத் திறனும் இளமையிலேயே வெளிப்பட்டன. 1636 முதல் தக்காண ஆளுநராகப் பணியாற்றினார்; 1650-களில் மீண்டும் தக்காணத்துக்கு வந்து பீஜப்பூர், கோல்கொண்டா சுல்தான்களை நெருக்கினார். இந்த அனுபவமே அவரது வாழ்வின் இரண்டாம் பாதியைத் தீர்மானித்தது.

வாரிசுப் போர் (1657–1659)

முகலாயர்களிடம் அரியணைக்கு உறுதியான வாரிசு விதி இல்லை; படை வைத்திருந்த ஒவ்வொரு இளவரசரும் பேரரசர் ஆக முயலலாம். 1657 செப்டம்பரில் ஷாஜஹான் கடுமையாக நோய்வாய்ப்பட்டதும் நான்கு மகன்களும் களத்தில் இறங்கினர். தாரா தலைநகரைக் கட்டுப்படுத்தினார்; வங்காளத்தில் ஷுஜாவும் குஜராத்தில் முராதும் தங்களைப் பேரரசர்களாக அறிவித்தனர். ஔரங்கசீப் முராதுடன் கூட்டணி அமைத்து வடக்கு நோக்கிப் படை நடத்தினார்.

1658 ஏப்ரலில் தர்மத்திலும், மே 29 அன்று ஆக்ரா அருகே சாமுகரிலும் வெற்றி பெற்றார். ஆக்ரா கோட்டையின் தண்ணீர் விநியோகத்தைத் துண்டித்து, தந்தை ஷாஜஹானை அங்கேயே சிறைவைத்தார். 1666 ஜனவரியில் இறக்கும் வரை ஷாஜஹான் அங்கிருந்து தாஜ்மஹாலைப் பார்த்தபடி வாழ்ந்தார் என்பது பிரபலமான கதை. முராத் கைது செய்யப்பட்டு 1661-இல் கொல்லப்பட்டார்; ஷுஜா அரக்கானுக்குத் தப்பி ஓடி மறைந்தார். உபநிடதங்களைப் பாரசீக மொழிக்கு மொழிபெயர்க்கச் செய்த சூஃபி ஆர்வலர் தாரா, 1659 ஆகஸ்டில் "சமய விரோதம்" என்ற குற்றச்சாட்டில் தூக்கிலிடப்பட்டார். இதைச் "சகிப்புத்தன்மை vs கடும்போக்கு" என்ற மோதலாக மட்டும் பார்க்கக் கூடாது, இது முதலில் அதிகாரப் போட்டி என்று இன்றைய வரலாற்றாசிரியர்கள் எச்சரிக்கிறார்கள்; ஆனால் இருவரின் கொள்கை வேறுபாடும் உண்மையே.

ஆட்சியின் முதல் இருபது ஆண்டுகள்

1659 முடிசூட்டுக்குப் பின் சுமார் இருபது ஆண்டுகள், அக்பர் உருவாக்கிய மன்சப்தாரி முறையிலேயே ஆட்சி நடந்தது. ஜஸ்வந்த் சிங், ஜெய் சிங் போன்ற ராஜபுத்திர மன்னர்கள் உயர் பதவிகளில் இருந்தனர். அசாமைக் கைப்பற்ற மீர் ஜும்லா 1662-இல் படையெடுத்தார்; ஆனால் 1671-இல் சராய்காட் போரில் அஹோம் தளபதி லசித் போர்புகன் முகலாயக் கடற்படையைத் தோற்கடித்தார். டெல்லி செங்கோட்டையில் உள்ள மோதி மஸ்ஜித், லாகூரின் பிரம்மாண்டமான பாத்ஷாஹி மசூதி (1673) ஆகியவை அவர் காலக் கட்டடங்கள். அவுரங்காபாத்தின் பீபீ கா மக்பரா, தாஜ்மஹாலின் சிறிய பிரதியாக அவரது மகன் ஆசம் ஷாவால் கட்டப்பட்டது.

சிவாஜியின் சவால்

மேற்குத் தக்காணத்தின் சஹ்யாத்திரி மலைகளில் சிவாஜி போஸ்லே மலைக்கோட்டைகளை ஒவ்வொன்றாகக் கைப்பற்றி வலிமை பெற்று வந்தார். 1663-இல் புனேயில் முகலாய ஆளுநர் ஷாயிஸ்தா கானின் முகாமில் இரவுத் தாக்குதல் நடத்தினார்; 1664-இலும் 1670-இலும் பேரரசின் செல்வச் செழிப்பான துறைமுகமான சூரத்தைச் சூறையாடினார். 1665 புரந்தர் உடன்படிக்கைக்குப் பின் 1666-இல் ஆக்ரா அரசவைக்கு வந்த சிவாஜி, தமக்கு அவமதிப்பு நேர்ந்ததாக உணர்ந்தார்; வீட்டுக் காவலில் வைக்கப்பட்டு, பின்னர் துணிச்சலாகத் தப்பினார். 1674-இல் ராய்கட்டில் சத்ரபதியாக முடிசூடினார். 1677–78 தென்னகப் படையெடுப்பில் செஞ்சியையும் வேலூரையும் கைப்பற்றியது தமிழக வரலாற்றுக்கு முக்கியமான நிகழ்வு. 1680-இல் அவர் மறைந்தார். அவரது முழுக் கதை அடுத்த பகுதியில்.

1679–1680: கொள்கை மாற்றம்

1679-இல் ஔரங்கசீப், அக்பர் நீக்கியிருந்த ஜிஸ்யா (முஸ்லிம் அல்லாதோர் மீதான தலைவரி) வரியை மீண்டும் விதித்தார். அதே ஆண்டு ஜஸ்வந்த் சிங் மறைந்ததும் மார்வாரின் வாரிசு விவகாரத்தில் தலையிட்டதால் ராஜபுத்திரப் போர் வெடித்தது. அவரது மகன் இளவரசர் அக்பரே 1681-இல் ராஜபுத்திரர்களுடன் சேர்ந்து கலகம் செய்து, பின்னர் சிவாஜியின் மகன் சம்பாஜியிடம் அடைக்கலம் தேடினார்.

அரசவையில் இசைக்குத் தடை, ஒழுக்கக் கண்காணிப்பாளர்கள் (முஹ்தசிப்) நியமனம், ஃபதாவா-இ-ஆலம்கீரி என்ற சட்டத் தொகுப்பு, 1669-இல் காசி விஸ்வநாதர் கோயில், 1670-இல் மதுரா கேசவதேவர் கோயில் உள்ளிட்ட முக்கியக் கோயில்கள் இடிப்பு, 1675-இல் ஒன்பதாவது சீக்கிய குரு தேக் பகதூர் டெல்லியில் கொல்லப்பட்டது ஆகியவை அவரது ஆட்சியின் மிகவும் சர்ச்சைக்குரிய பக்கங்கள். அதே சமயம், சில கோயில்களுக்கும் பிராமணர்களுக்கும் அவர் நிலக் கொடைகள் வழங்கிய ஆவணங்களும் உள்ளன; உயர் பதவிகளில் இந்து பிரபுக்களின் பங்கு அவர் காலத்தில் அதிகரித்ததாக (குறிப்பாக மராட்டியர், தக்காணத்தவர் சேர்க்கப்பட்டதால்) வரலாற்றாசிரியர் எம். அதர் அலி காட்டுகிறார். இவை சமய நம்பிக்கையால் வந்தவையா, அரசியல் கணக்கா, இரண்டும் கலந்ததா என்பதில் அறிஞர்களிடையே கருத்து வேறுபாடு உண்டு. ஆனால் ஜிஸ்யாவும் கோயில் இடிப்புகளும் மக்களில் பலரைக் கடுமையாகப் பாதித்தன என்பதும், அந்த நினைவு இன்றும் அரசியல் ரீதியாகக் கூர்மையானது என்பதும் தெளிவு.

தக்காணப் போர்கள் (1681–1707)

1681-இல் ஔரங்கசீப் தம் அரசவையையே தக்காணத்துக்கு மாற்றினார்; பின்னர் வடக்கே திரும்பவே இல்லை. 1686-இல் பீஜப்பூர் ஆதில்ஷாஹி அரசும், 1687-இல் எட்டு மாத முற்றுகைக்குப் பின் வைரச் செல்வம் மிக்க கோல்கொண்டா குதுப்ஷாஹி அரசும் வீழ்ந்தன. 1689-இல் சம்பாஜி பிடிபட்டு, கொடூரமான சித்திரவதைக்குப் பின் கொல்லப்பட்டார்; மராட்டியத் தலைநகர் ராய்கட் விழுந்தது. போர் முடிந்தது போலத் தோன்றியது. ஆனால் உண்மையில் அப்போதுதான் அதன் நீண்ட, கடினமான கட்டம் தொடங்கியது.

செஞ்சி முற்றுகை: போர் தமிழகத்துக்கு வந்தது

சம்பாஜியின் தம்பி ராஜாராம் தெற்கே தப்பி வந்து செஞ்சிக் கோட்டையில் தங்கினார். மூன்று குன்றுகளில் பரந்த அந்தக் கோட்டையை முகலாயத் தளபதி சுல்பிகார் கான் 1690-இல் முற்றுகையிட்டார். ஏறக்குறைய எட்டு ஆண்டுகள் தாக்குப்பிடித்த செஞ்சி 1698-இல்தான் விழுந்தது; அதற்குள் ராஜாராம் சதாராவுக்குத் தப்பிவிட்டார். இதற்கு முன் செஞ்சி நாயக்கர்களின் தலைநகராக இருந்ததை தஞ்சை, செஞ்சி நாயக்கர்கள் பற்றிய பகுதியில் பார்த்தோம்.

முகலாய ஆதிக்கம் தஞ்சாவூர், திருச்சி வரை நீண்டது. சிவாஜியின் ஒன்றுவிட்ட சகோதரர் ஏகோஜியின் வழிவந்த தஞ்சை மராட்டிய மன்னர்களும், மதுரை நாயக்கர் ஆட்சியை நடத்திய ராணி மங்கம்மாளும் முகலாயப் படைகளைத் தவிர்க்கக் கப்பம் செலுத்தினர். இந்தப் படையெடுப்புகளில் உருவான முகலாய "கர்நாடக" மாகாணம்தான் பின்னாளில் ஆற்காடு நவாபுகளின் ஆட்சியாக மாறி, 18-ஆம் நூற்றாண்டில் ஆங்கில – பிரெஞ்சுப் போர்களின் களமானது. இதே கால நெருக்கடியில் காஞ்சி வரதராஜப் பெருமாள் உற்சவர் சிலை பாதுகாப்புக்காக உடையார்பாளையத்துக்குக் கொண்டு செல்லப்பட்டதாகக் கோயில் மரபு கூறுகிறது.

கடைசி ஆண்டுகள்

1699 முதல், எண்பது வயதைக் கடந்த ஔரங்கசீப் தாமே சதாரா, பன்ஹாலா, சிங்கஹட், ராஜ்கட், தோர்ணா போன்ற மலைக்கோட்டைகளை முற்றுகையிட்டார். கோட்டைகள் கைப்பற்றப்பட்டன, மீண்டும் இழக்கப்பட்டன. 1700-இல் ராஜாராம் மறைந்ததும் அவரது மனைவி தாராபாய் மகனின் பெயரால் எதிர்ப்பை வழிநடத்தினார். வடக்கே ஜாட் விவசாயிகள், பஞ்சாபில் குரு கோவிந்த் சிங் தலைமையிலான சீக்கியர்கள் (1699-இல் கால்சா உருவானது) ஆகியோரின் எதிர்ப்பும் வலுத்தது.

1707 மார்ச் 3 அன்று, 88 வயதில், அகமதுநகரில் ஔரங்கசீப் மறைந்தார். கடைசி ஆண்டுகளின் அவரது கடிதங்களில் பேரரசின் நிலை குறித்த கவலையும் வருத்தமும் நிறைந்துள்ளன. அவரது விருப்பப்படி அவுரங்காபாத் அருகே குல்தாபாதில், ஒரு சூஃபி மகானின் தர்காவுக்கு அருகில், கூரையில்லாத எளிய கல்லறையில் அடக்கம் செய்யப்பட்டார். தந்தை கட்டிய தாஜ்மஹாலுக்கு நேர் எதிரான காட்சி அது.

1707-க்குப் பின்: பேரரசு சிதறியது

வாரிசுப் போரில் வென்ற பகதூர் ஷா I (1707–1712) ராஜபுத்திரர்களுடனும் மராட்டியர்களுடனும் சமரசம் செய்ய முயன்றார். அவருக்குப் பின் பலவீனமான பேரரசர்கள் வரிசையாக வந்தனர்; சையது சகோதரர்கள் போன்ற பிரபுக்கள் மன்னர்களை அமர்த்தி நீக்கினர். வங்காளம், ஹைதராபாத் (1724 முதல் நிஜாம்), அவத் போன்ற மாகாணங்கள் தனி அரசுகளாக மாறின; பேஷ்வாக்கள் தலைமையில் மராட்டியர் வடக்கே விரிந்தனர். 1739-இல் பாரசீக மன்னர் நாதிர் ஷா கர்னாலில் முகலாயப் படையைத் தோற்கடித்து டெல்லியைச் சூறையாடி, மயிலாசனத்தையும் கோஹினூர் வைரத்தையும் எடுத்துச் சென்றார்.

வீழ்ச்சிக்குக் காரணம் என்ன? வரலாற்றாசிரியர்களின் பார்வைகள்

  • சமயக் கொள்கை: ஜதுநாத் சர்க்கார், ஔரங்கசீப்பின் கடும்போக்கு ராஜபுத்திரர், சீக்கியர், மராட்டியர் ஆதரவை இழக்கச் செய்து அக்பரின் கூட்டணியை உடைத்தது என்றார். இது இன்றும் செல்வாக்கான பார்வை, ஆனால் முழுக் காரணம் அல்ல என்பது பலரின் கருத்து.
  • ஜாகீர் நெருக்கடி: பிரபுக்களின் எண்ணிக்கை, ஒதுக்கக்கூடிய நிலத்தை விட வேகமாகப் பெருகியது; பதவிக்குக் காத்திருந்தவர்கள் கிடைத்ததும் விவசாயிகளைப் பிழிந்தனர் என்று சதீஷ் சந்திரா, அதர் அலி வாதிட்டனர்.
  • விவசாய நெருக்கடி: அதிக வரிச் சுமை விவசாயிகளையும் ஜமீன்தார்களையும் கலகத்துக்குத் தள்ளியது என்று இர்ஃபான் ஹபீப் காட்டினார்.
  • வீழ்ச்சி அல்ல, பரவலாக்கம்: 18-ஆம் நூற்றாண்டு இருண்ட காலம் அல்ல; முகலாய நிர்வாக முறைகளைத் தொடர்ந்த புதிய மாநில அரசுகள் உருவாயின என்று முசாபர் ஆலம், சி. ஏ. பெய்லி போன்றோர் கூறுகின்றனர்.

சமீபத்தில் ஆட்ரி ட்ருஷ்கே எழுதிய வாழ்க்கை வரலாறு, ஔரங்கசீப்பை அவரது காலத்தின் அளவுகோல்களால் மதிப்பிட வேண்டும் என்று வாதிட்டது; அது பாராட்டையும் கடும் விமர்சனத்தையும் ஒருசேரப் பெற்றது. நியாயமான முடிவு இதுதான்: நீண்ட தக்காணப் போரும் சமயக் கொள்கைகளும் ஏற்கனவே இருந்த கட்டமைப்புச் சிக்கல்களை மேலும் மோசமாக்கின.

கடற்கரையில் ஐரோப்பியர்: சென்னையின் பார்வையில்

இதே காலத்தில் சென்னை (மதராசப்பட்டினம்) புனித ஜார்ஜ் கோட்டையில் ஆங்கிலக் கிழக்கிந்தியக் கம்பெனி தன் வணிகத்தை வளர்த்து வந்தது. 1687-இல் கோல்கொண்டா வீழ்ந்ததும் சென்னை நேரடியாக முகலாய ஆட்சிப் பகுதிக்குள் வந்தது; கம்பெனி முகலாய அதிகாரிகளிடம் புதிய அனுமதிப் பத்திரங்களைப் பெற வேண்டியிருந்தது. 1686–1690 காலத்தில் "சைல்ட் போர்" என்றழைக்கப்படும் மோதலில் கம்பெனி முகலாயர்களுக்கு எதிராகப் படை பலத்தைப் பயன்படுத்த முயன்று படுதோல்வி அடைந்தது; பேரரசரிடம் மன்னிப்புக் கோரி இழப்பீடு செலுத்த வேண்டியதாயிற்று. 1700-இல் இந்த வணிக நிறுவனம் ஒருநாள் இந்தியாவையே ஆளும் என்று யாரும் கற்பனை செய்திருக்க மாட்டார்கள். 1707-க்குப் பின் மைய அதிகாரம் பலவீனமானதே அதற்கு வழி திறந்த காரணங்களில் ஒன்று. தமிழகத்தைப் பொறுத்தவரை, முகலாயர், மராட்டியர், நாயக்கர், ஐரோப்பியர் என நான்கு சக்திகள் ஒரே நேரத்தில் மோதிய காலம் இது; அடுத்த நூற்றாண்டின் கர்நாடகப் போர்களுக்கான மேடை இங்குதான் அமைந்தது.

முக்கியக் குறிப்புகள்

  • ஔரங்கசீப் (1618–1707) கொடூரமான வாரிசுப் போரில் வென்று 1658 முதல் 1707 வரை ஆண்டார்.
  • 1679-இல் ஜிஸ்யா மீண்டும் விதிப்பு, கோயில் இடிப்புகள், குரு தேக் பகதூர் கொலை ஆகியவை அவரது ஆட்சியின் மிக விவாதிக்கப்படும் பகுதிகள்.
  • பீஜப்பூர் (1686), கோல்கொண்டா (1687) வெற்றி; 1689-இல் சம்பாஜி கொலை; ஆனால் மராட்டிய எதிர்ப்பை வெல்ல முடியவில்லை.
  • செஞ்சி முற்றுகை (1690–1698) போரைத் தமிழகத்துக்குக் கொண்டு வந்தது; தஞ்சை, மதுரை அரசுகள் கப்பம் செலுத்தின.
  • 1707-க்குப் பின் பேரரசு மாநில அரசுகளாகச் சிதறியது; 1739-இல் நாதிர் ஷா டெல்லியைச் சூறையாடினார்.

அடுத்த பகுதி

பகுதி 34-இல் கதையை மறுபக்கத்திலிருந்து பார்ப்போம்: சிவாஜியும் மராட்டியப் பேரரசின் எழுச்சியும் – முதல் மலைக்கோட்டைகள், ஆக்ராவிலிருந்து தப்பித்தல், ராய்கட் முடிசூட்டு, இந்தியா முழுவதும் மராட்டிய ஆதிக்கத்தைப் பரப்பிய பேஷ்வாக்கள் வரை.

ஆதாரங்கள்

  • Encyclopaedia Britannica: Aurangzeb
  • Encyclopaedia Britannica: Shivaji
  • John F. Richards, The Mughal Empire (Cambridge University Press, 1993).
  • Jadunath Sarkar, History of Aurangzib, 5 vols. (1912–1924).
  • M. Athar Ali, The Mughal Nobility under Aurangzeb (rev. ed., Oxford University Press, 1997).
  • Irfan Habib, The Agrarian System of Mughal India, 1556–1707 (Oxford University Press, 2nd ed. 1999).
  • Muzaffar Alam, The Crisis of Empire in Mughal North India (Oxford University Press, 1986).
  • Stewart Gordon, The Marathas, 1600–1818 (Cambridge University Press, 1993).
  • Audrey Truschke, Aurangzeb: The Life and Legacy of India's Most Controversial King (Stanford University Press, 2017).