இது HorizonDesk / Tamil Lifestyle-இன் தமிழ் வரலாற்றுத் தொடரின் 30-ஆம் பகுதி. முந்தைய பகுதி: பகுதி 29: மதுரை நாயக்கரும் திருமலை நாயக்கரும்.

விஜயநகரப் பேரரசின் ஆளுநர் பதவி அரச பதவியாக மாறியது மதுரையில் மட்டும் நடக்கவில்லை. காவிரிக் கழிமுகத்தின் வளம் கொழிக்கும் தஞ்சாவூரிலும், வட தமிழகச் சமவெளியில் கருங்கல் குன்றுகள் சூழ்ந்த செஞ்சியிலும் மேலும் இரண்டு நாயக்கர் அரசுகள் உருவாயின. தஞ்சை நாயக்கர் அரசவை தென்னிந்தியாவின் இசை, இலக்கிய மையமாக மலர்ந்தது; இன்றைய சரஸ்வதி மகால் நூலகத்தின் வேர் அங்குதான். செஞ்சி நாயக்கர்களோ இந்தியாவின் வலிமையான கோட்டைகளில் ஒன்றைக் கட்டி ஆண்டனர். இரு மரபுகளும் பதினேழாம் நூற்றாண்டில் ரத்தத்தில் முடிந்தன: செஞ்சி சு. 1649-இல், தஞ்சை சு. 1673-இல். இந்தப் பகுதியில் இரண்டு கதைகளையும், உறுதியான சான்றுகளையும் விவாதத்துக்குரிய இடங்களையும் பிரித்துப் பார்ப்போம்.

மூன்று நாயக்கர் அரசுகள்

பதினாறாம் நூற்றாண்டின் நடுவில் விஜயநகரப் பேரரசு தென் தமிழகத்தை மதுரை, தஞ்சை, செஞ்சி என்ற மூன்று பெரிய ஆளுநர் பகுதிகளாகப் பிரித்து ஆண்டது. பேரரசின் முழுக் கதை இந்திய வரலாறு பகுதி 28-இல் உள்ளது. 1565 தலைக்கோட்டைப் போரில் பேரரசு தோற்ற பிறகு, ஆளுநர்கள் கப்பம் கட்டுவதைக் குறைத்து, தங்களுக்குள் சண்டையிடுவதை அதிகரித்தனர்; ஆனாலும் பல தலைமுறைகள் "பேரரசரின் ஊழியர்" என்றே தங்களை அழைத்துக்கொண்டனர்.

தஞ்சை அரசு சோழர்களின் பழைய நெற்களஞ்சியமான காவிரிக் கழிமுகம் முழுவதையும் கொண்டிருந்தது. செஞ்சி அரசு பாலாறுக்கும் கொள்ளிடத்துக்கும் இடைப்பட்ட நிலத்தையும், ஐரோப்பிய வணிகர்கள் வந்திறங்கிய கடற்கரையையும் ஆண்டது.

சேவப்ப நாயக்கர்: தஞ்சை மரபின் தொடக்கம்

தஞ்சை நாயக்கர் மரபைத் தொடங்கியவர் சேவப்ப நாயக்கர். அவர் தஞ்சையை எப்படிப் பெற்றார் என்பதில் நூல்கள் வேறுபடுகின்றன:

  • ஒரு தெலுங்கு வரலாற்று நூல், அச்சுதராயப் பேரரசரின் அரசியின் தங்கை மூர்த்திமாம்பாவை அவர் மணந்ததாகவும், தஞ்சை "சீதனமாக"க் கிடைத்ததாகவும் சொல்கிறது.
  • கோவிந்த தீட்சிதரின் மகன் எழுதிய ஒரு சம்ஸ்கிருத நூல், அவர் "தம் வீரத்தால்" அரசைப் பெற்றதாகச் சொல்கிறது.
  • கல்வெட்டுகள், அவர் பேரரசுக்குப் பணியாற்றிய செல்வாக்குள்ள பிரபுக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர் என்று காட்டுகின்றன.

தஞ்சை நாயக்கர் பற்றிய விரிவான ஆய்வான வி. விருத்தகிரீசனின் The Nayaks of Tanjore (1942) அச்சுதராயருடனான உறவை ஏற்றுக்கொள்கிறது; 1906 தஞ்சை மாவட்ட கெசட்டியர் "சீதனக் கதை"யை நம்பத்தகாதது என்கிறது. எப்படியாயினும், பேரரசால் நியமிக்கப்பட்ட சேவப்பர் அந்தப் பதவியைப் பரம்பரை உரிமையாக்கினார் என்பதில் இருவரும் ஒன்றுபடுகின்றனர்.

கெசட்டியரின்படி, திருவண்ணாமலைக் கோயிலின் எதிரே உள்ள பெரிய குளமும், அங்குள்ள உயர்ந்த கோபுரங்களில் ஒன்றும் சேவப்பரின் பணிகள்; தஞ்சைக் கோட்டைக்குள் இருக்கும் சிவகங்கைக் குளத்துக்கு நீர் தரும் ஏரியும் அவர் அமைத்ததே. திருச்சிராப்பள்ளியை மதுரை நாயக்கருக்குக் கொடுத்து, அதற்குப் பதிலாகத் தஞ்சை அருகிலுள்ள வல்லம் கோட்டையைப் பெற்றார் என்பது மரபுச் செய்தி.

சேவப்பர் எப்போது வந்தார்: 1532, 1535, 1549?

மதுரையைப் போலவே தஞ்சையின் தொடக்க ஆண்டும் விவாதத்துக்குரியது:

  • சு. 1532 — விருத்தகிரீசன்; அந்த ஆண்டு நடந்த அச்சுதராயரின் தென்னகப் படையெடுப்போடு நியமனத்தை இணைக்கிறார்.
  • 1535 — சில எழுத்தாளர்களும், நாயக்கர் காலத்தை "1535–1675" எனக் குறிக்கும் அரசுப் பக்கங்களும்.
  • 1549 — கெசட்டியரும் டி. எஸ். குப்புசாமி சாஸ்திரியும். சேவப்பரைக் குறிப்பிடும் மிகப் பழைய கல்வெட்டு (தஞ்சை ரயில் நிலையம் அருகிலுள்ள ஒரு பள்ளிவாசலில்) 1549-ஆம் ஆண்டினது; அதில் அவர் இன்னும் "அரசர்" என அழைக்கப்படவில்லை.

உறுதியாகச் சொல்லக்கூடியது: 1540-களுக்குள் சேவப்பர் தஞ்சையை ஆண்டுகொண்டிருந்தார். அவர் ஆட்சியின் முடிவும் சு. 1572 (கெசட்டியர்) அல்லது சு. 1580 (விருத்தகிரீசன்) என வேறுபடுகிறது; தந்தையும் மகனும் பல ஆண்டுகள் இணைந்து ஆண்டதாக விருத்தகிரீசன் கருதுகிறார்.

அச்சுதப்ப நாயக்கரும் கோவிந்த தீட்சிதரும்

பேரரசரின் பெயரைக் கொண்ட சேவப்பரின் மகன் அச்சுதப்ப நாயக்கர் சு. 1572/1580 முதல் சு. 1614 வரை தனியாக ஆண்டார். அவர் காலம் கோயில் கொடைகளுக்குப் பெயர் பெற்றது:

  • ஸ்ரீரங்கம் கோயிலில் கருவறை விமானத்துக்குப் பொன் வேய்ந்தது, கிழக்கு, மேற்கு, வடக்குக் கோபுரப் பணிகள், காவிரிக்கு இறங்கும் படித்துறை ஆகியவற்றை அரசவைப் புலவர்கள் அவருக்கு உரியதாக்குகின்றனர்.
  • மயிலாடுதுறை, கும்பகோணம் உள்ளிட்ட காவிரிக் கரை ஊர்களில் புஷ்ய மண்டபங்களும், திருவையாறு அருகே காவிரியின் குறுக்கே ஒரு அணையும் அவர் கட்டியதாகக் கூறப்படுகிறது.

இந்தப் பணிகளுக்குப் பின்னால் இருந்தவர் அமைச்சர் கோவிந்த தீட்சிதர். சேவப்பர், அச்சுதப்பர், ரகுநாதர் என மூன்று அரசர்களுக்கு அமைச்சராக இருந்த பேரறிஞர் அவர். கும்பகோணத்தின் மகாமகக் குளத்தைச் சீரமைத்து, அதைச் சுற்றிப் பதினாறு சிவ சன்னதிகளை (மண்டபங்களை) கட்டியவர் என நினைவுகூரப்படுகிறார். பன்னிரண்டு ஆண்டுக்கு ஒருமுறை நடக்கும் மகாமகம் பெருவிழாவாக வளர்ந்தது தஞ்சை நாயக்கர்–தீட்சிதர் காலத்தில்தான் என்று வரலாற்றாசிரியர் ஸ்ரீராம் வி. தி இந்துவில் எழுதுகிறார். அய்யம்பேட்டை போன்ற ஊர்ப்பெயர்கள் இன்றும் அவர் பெயரோடு இணைக்கப்படுகின்றன. இசை இலக்கண நூலான சங்கீத சுதாவையும் அவர் எழுதினார்.

ரகுநாத நாயக்கர்: போரும் கலையும்

தஞ்சை நாயக்கர்களில் புகழ் மிக்கவர் ரகுநாத நாயக்கர். தந்தையோடு இணைந்து ஆண்ட காலத்தையும் சேர்த்து விருத்தகிரீசன் அவர் ஆட்சியை சு. 1600–1634 எனக் குறிக்கிறார்; கெசட்டியர் "1614 முதல்" தனி ஆட்சி என்கிறது. 1633-இல் மகன் முடிசூடிய சிறிது காலத்தில், சு. 1634-இல் அவர் மறைந்தார்.

தொப்பூர்ப் போரும் யாழ்ப்பாணமும்

1614-இல் பேரரசர் இரண்டாம் வேங்கடர் இறந்த பின் வாரிசுப் போர் வெடித்தது. அரியணையைக் கைப்பற்ற முயன்ற ஜக்கராயனை மதுரையும் செஞ்சியும் ஆதரித்தன; ரகுநாதர், விசுவாசமுள்ள படைத்தலைவர் யாசம நாயுடுவுடன் சேர்ந்தார். கல்லணை அருகிலுள்ள தொப்பூரில் நடந்த போரில் ஜக்கராயன் கொல்லப்பட்டான் (1616 — சாஸ்திரியும் விருத்தகிரீசனும்). சில காலம் தமிழகத்தின் வலிமையான அரசாகத் தஞ்சை உயர்ந்தது.

இலங்கையின் யாழ்ப்பாண அரசில் போர்த்துகீசியருக்கு எதிராகச் சங்கிலி குமாரனுக்கும் ரகுநாதர் படை அனுப்பினார். அவர் நேரில் சென்றாரா, படைத்தலைவரை அனுப்பினாரா என்பதில் சான்றுகள் ஒன்றுபடவில்லை. எப்படியாயினும் சு. 1620-இல் யாழ்ப்பாணம் போர்த்துகீசியர் வசமானது.

இசையும் இலக்கியமும் நிறைந்த அரசவை

புலவர்கள் ரகுநாதரை அபிநவ போஜன் ("புதிய போஜன்") என்று புகழ்ந்தனர். அவரே வீணை வாசித்தவர்; தெலுங்கிலும் சம்ஸ்கிருதத்திலும் நூல்கள் எழுதியவர். அவரது அரசவையில்:

  • பெண் புலவர் ராமபத்ராம்பா அவரது வெற்றிகளைப் பாடும் சம்ஸ்கிருதக் காவியமான ரகுநாதாப்யுதயம் எழுதினார்.
  • கோவிந்த தீட்சிதரின் மூத்த மகன் யக்ஞநாராயண தீட்சிதர் சாகித்ய ரத்னாகரம் எழுதினார்.
  • இளைய மகன் வேங்கடமகி எழுதிய சதுர்தண்டி பிரகாசிகை, 72 மேளங்கள் என்ற கணிதத் திட்டத்தை முன்வைத்தது. இன்றைய கர்நாடக இசையின் 72 மேளகர்த்தா முறைக்கு அடிப்படை இதுவே; ஆனால் அவர் காலத்தில் 19 மேளங்களே நடைமுறையில் இருந்தன.

சரஸ்வதி பண்டாரம்

தஞ்சை சரஸ்வதி மகால் நூலகம், நாயக்க மன்னர்களின் அரச ஓலைச்சுவடித் தொகுப்பான சரஸ்வதி பண்டாரத்தில் இருந்து வளர்ந்தது. அரசுப் பக்கங்கள் இதைப் பொதுவாகத் தஞ்சை நாயக்கர்களுக்கு உரியதாக்குகின்றன; சில பக்கங்கள் ரகுநாதர் காலத்தைத் தொடக்கமாகக் குறிக்கின்றன. பின்னர் மராட்டிய மன்னர்கள், குறிப்பாக இரண்டாம் சரபோஜி, அதைப் பெரிதாக்கினர்.

தரங்கம்பாடியில் டேனியர்: 1620

அக்காலத்தில் நாகப்பட்டினம் போர்த்துகீசியர் கையில் இருந்தது; டச்சுக்காரர்களைத் தம் நாட்டில் குடியேற ரகுநாதர் அனுமதிக்கவில்லை. டேனியர்களுக்கு வாய்ப்புக் கிடைத்தது. டென்மார்க்கின் சேவையில் இருந்த டச்சுக்காரர் ரோலண்ட் கிராப் காரைக்கால் அருகே கப்பல் உடைந்து கரையேறியபோது ரகுநாதர் அடைக்கலம் தந்தார். பின்னர் டேனிய கடற்படைத் தலைவர் ஓவே கியெட்டே தஞ்சை அரசவைக்கு வந்தார். 1620 நவம்பர் 19 அன்று செய்த ஒப்பந்தப்படி, டேனிய கிழக்கிந்தியக் கம்பெனி தரங்கம்பாடியில் கோட்டை கட்டவும், ஆண்டு வாடகை செலுத்தி வணிகம் செய்யவும் அனுமதி பெற்றது. தங்க ஏட்டில் தமிழில் எழுதப்பட்டு, ரகுநாதரின் தெலுங்குக் கையொப்பம் கொண்ட அந்த ஒப்பந்தம் கோபன்ஹேகன் அரச ஆவணக் காப்பகத்தில் உள்ளதாகத் தமிழ்நாடு தொல்லியல் துறை குறிப்பிடுகிறது. டான்ஸ்போர்க் கோட்டை இன்றும் நிற்கிறது; 1845-இல் ஆங்கிலேயருக்கு விற்கப்படும் வரை தரங்கம்பாடி டேனியர் வசம் இருந்தது.

தஞ்சையிலும் கும்பகோணத்திலும் நாயக்கர் தடம்

தஞ்சைப் பெரிய கோயிலில் நாயக்கர் கைவண்ணம் இன்றும் தெரிகிறது:

  • கருவறை முன் உள்ள சுமார் 3.7 மீட்டர் உயர ஒற்றைக்கல் நந்தி நாயக்கர் காலச் சிற்பம்; ராஜராஜன் நிறுவிய சிறிய நந்திக்குப் பதிலாக வைக்கப்பட்டது.
  • திருச்சுற்றின் வடமேற்கு மூலையில் உள்ள சுப்பிரமணியர் சன்னதி நாயக்கர் கட்டடக்கலையின் அழகிய எடுத்துக்காட்டு.
  • விமானத்தின் உள்ளே இருந்த சோழர் ஓவியங்கள் சிலவற்றின் மேல் நாயக்கர் ஓவியங்கள் வரையப்பட்டன; அடியில் இருந்த சோழர் ஓவியங்கள் 1931-இல்தான் கண்டுபிடிக்கப்பட்டன.

கும்பகோணம் ராமசுவாமி கோயிலும், அதன் ராமாயண ஓவியங்களும் ரகுநாதர்–கோவிந்த தீட்சிதர் காலத்தவை. தஞ்சை அரண்மனை வளாகமும் நாயக்கர் காலத்தில் தொடங்கி மராட்டியர் காலத்தில் விரிவடைந்தது. யக்ஞநாராயண தீட்சிதரின் சாகித்ய ரத்னாகரம் அரண்மனையில் நடனம் நிகழ்ந்த பல மண்டபங்களை வர்ணிக்கிறது. விஜயராகவ நாயக்கர் தெலுங்கில் எழுதிய ரகுநாதாப்யுதயமு "நவரத்தினங்களால் அழகூட்டப்பட்ட நாடக சாலை" ஒன்றைக் குறிப்பிடுகிறது; இன்று "சங்கீத மகால்" என்று அழைக்கப்படும் அரங்கம் அதுவே என தி இந்து கட்டுரை ஒன்று குறிப்பிடுகிறது. கோயில், அரண்மனை, அரங்கு எல்லாமே ஒரே கலைச் சூழலின் பகுதிகளாக இருந்தன என்பதையே இவை காட்டுகின்றன.

விஜயராகவ நாயக்கரும் 1673 வீழ்ச்சியும்

ரகுநாதரின் மகன் விஜயராகவ நாயக்கர் 1633-இல் முடிசூடினார். தீவிர வைணவர்; தெலுங்கு யக்ஷகான நாடகங்களை ஆதரித்தவர்; பதக் கவிஞர் க்ஷேத்ரய்யா அவரைப் புகழ்ந்து பாடினார். ஆனால் நாற்பது ஆண்டு ஆட்சி சிக்கல்கள் நிறைந்தது: 1649-இல் தஞ்சை பீஜாப்பூருக்குப் பணிந்து கப்பம் கட்ட வேண்டியிருந்தது (சாஸ்திரி); 1658-இல் நாகப்பட்டினம் போர்த்துகீசியரிடமிருந்து டச்சுக்காரர் கைக்கு மாறியது; மதுரையுடனான நிலத் தகராறுகள் மீண்டும் வெடித்தன.

1673-இல் மதுரையின் சொக்கநாத நாயக்கர் தம் தளவாய் வேங்கடகிருஷ்ணப்பரைத் தஞ்சைக்கு எதிராக அனுப்பினார். தம் மகளைச் சொக்கநாதருக்கு மணமுடிக்க விஜயராகவர் மறுத்ததே போருக்குக் காரணம் என்பது பிரபலமான கதை; பழைய நிலத் தகராறுகளே உண்மைக் காரணம் என்கிறார் விருத்தகிரீசன். வல்லத்தைக் கைப்பற்றிய மதுரைப் படை தஞ்சையை அடைந்தது. தோல்வி உறுதியானதும் விஜயராகவர் அரண்மனையின் அந்தப்புரத்தை வெடிவைத்துத் தகர்க்கச் செய்து, மகனோடு போர்க்களம் புகுந்து உயிர்விட்டார் என்று வரலாற்று நூல்கள் சொல்கின்றன.

அழகிரியிலிருந்து ஏகோஜி வரை

சொக்கநாதர் தம் வளர்ப்புச் சகோதரர் அழகிரியைத் தஞ்சை ஆளுநராக்கினார்; ஆனால் அவர் விரைவில் மதுரைக்குப் பணம் அனுப்புவதை நிறுத்தினார். இதற்கிடையில், அழிவில் தப்பி நாகப்பட்டினம் வணிகர் ஒருவரிடம் வளர்ந்த பழைய அரச குடும்பச் சிறுவன் செங்கமலதாஸை, முன்னாள் அதிகாரி வெங்கண்ணா பீஜாப்பூர் சுல்தானிடம் அழைத்துச் சென்றார். பீஜாப்பூர் தன் மராட்டியப் படைத்தலைவரும் சிவாஜியின் ஒன்றுவிட்ட சகோதரருமான ஏகோஜியை (வெங்கோஜி) அனுப்பியது. அய்யம்பேட்டை அருகே அழகிரியைத் தோற்கடித்த ஏகோஜி, செங்கமலதாஸுக்கு முடிசூட்டினார். பின்னர் வெங்கண்ணா புதிய அரசரோடு முரண்பட்டு ஏகோஜியைத் தூண்ட, 1675-இல் (சில நூல்கள் 1674 அல்லது 1676) ஏகோஜியே அரியணை ஏறினார். தஞ்சை நாயக்கர் மரபு முடிந்து தஞ்சை மராட்டியர் ஆட்சி தொடங்கியது.

செஞ்சி நாயக்கர்கள்

விவாதத்துக்குரிய தொடக்கம்

கோனார் (இடையர்) சமூகத் தலைவர்கள் பன்னிரண்டு–பதின்மூன்றாம் நூற்றாண்டில் செஞ்சிக் குன்றுகளை முதலில் அரண் செய்தனர் என்பது மரபு; ஆனந்த கோன் என்ற தலைவன் ராஜகிரியில் முதல் கோட்டையைக் கட்டியதாக உள்ளூர்க் கதைகள் சொல்கின்றன. செஞ்சிக்கு "கிருஷ்ணபுரம்" என்ற பழைய பெயரும் இருந்ததாகச் சீனிவாசாச்சாரி குறிப்பிடுகிறார். நாயக்கர் மரபு பற்றி சி. எஸ். சீனிவாசாச்சாரியின் A History of Gingee and its Rulers (1943) பல கருத்துகளை ஒப்பிடுகிறது. கிருஷ்ணதேவராயரின் படைத்தலைவர் வையப்பர் விட்டுச்சென்ற துபாக்கி கிருஷ்ணப்ப நாயக்கரே நிறுவனர் என்பது பொதுக் கருத்து (சு. 1520 முதல்); ஆனால் மெக்கன்சி கையெழுத்துப் படிகள் வையப்பரை 1490-இலேயே தொடங்குகின்றன, இன்னொரு வாசிப்பு 1464 என்கிறது; பிற்கால மன்னர் பட்டியல்களும் ஒன்றுக்கொன்று முரண்படுகின்றன.

கிருஷ்ணப்ப நாயக்கரும் பாதிரியார் பிமென்டாவும்

சான்றுகள் நிறைந்த செஞ்சி மன்னர் கிருஷ்ணப்ப நாயக்கர் (சு. 1580–1620). அரியணையைப் பறித்த உறவினர் ஒருவரிடமிருந்து தப்பி அவர் ஆட்சிக்கு வந்தார். 1597-இல் போர்த்துகீசிய ஜேசுயிட் பாதிரியார் நிக்கோலாவ் பிமென்டா அவரைச் சிதம்பரத்தில் சந்தித்தார். செஞ்சியை "இந்தியாவில் நாங்கள் கண்ட மிகப் பெரிய நகரம்; லிஸ்பனைத் தவிர போர்த்துகலின் எந்த நகரத்தையும் விடப் பெரியது" என்று அவர் எழுதினார். நகரின் நடுவே வெட்டிய கற்களால் ஆன உயர்ந்த மதில்களும், நீர் நிறைந்த அகழியும், கொத்தளங்களும் கோபுரங்களும் கொண்ட பாறைக் கோட்டையும் இருந்ததாகவும், அரண்மனை வாசலில் ஆயிரம் ஆயுதவீரர்கள் காவல் நின்றதாகவும் அவர் விவரிக்கிறார். பரங்கிப்பேட்டை அருகே கிருஷ்ணப்பர் ஒரு புதிய நகரம் கட்டினார்; 1608-இல் தேவனாம்பட்டினத்தில் (பின்னாளைய புனித டேவிட் கோட்டை) டச்சுக்காரருக்கு வணிக அனுமதி தந்தார்.

பேரரசுடன் மோதல்கள்

  • சு. 1586-இல் பேரரசர் இரண்டாம் வேங்கடருக்கு எதிராகக் கலகம் செய்து சிறைப்பட்டார்; ரகுநாதரே விடுதலை பெற்றுத் தந்ததாகத் தஞ்சைப் புலவர்கள் கூறுகின்றனர்.
  • 1607–1608-இல் கப்பம் கட்ட மறுத்ததால், கோட்டைக்கு வெளியே பேரரசுப் படைத்தலைவர்களிடம் தோற்று, பெரும் தொகையைப் பிணையாகக் கொடுத்தார்.
  • 1616-இல் ஜக்கராயனை ஆதரித்ததால், தொப்பூருக்குப் பின் செஞ்சியைத் தவிர மற்ற எல்லாக் கோட்டைகளையும் இழந்தார்.

பீஜாப்பூரிடம் வீழ்ச்சி

1640-களில் பீஜாப்பூர், கோல்கொண்டா சுல்தான்கள் இருவரும் கர்நாடகப் பகுதிக்குள் நுழைந்தனர். கோல்கொண்டாவின் மீர் ஜும்லா செஞ்சியை முற்றுகையிட்டபோது, மதுரையின் திருமலை நாயக்கர் பீஜாப்பூரை உதவிக்கு அழைத்தார். முஸ்தபா கான் தலைமையில், சிவாஜியின் தந்தை ஷாஹாஜியும் இடம்பெற்ற பீஜாப்பூர்ப் படை கோட்டையைக் கைப்பற்றியது. சீனிவாசாச்சாரி சரணடைவை 1649 டிசம்பர் இறுதி என்கிறார்; அதே ஆண்டில் தஞ்சை பணிவதற்குச் சற்று முன் என்கிறார் சாஸ்திரி. செஞ்சி கொள்ளையடிக்கப்பட்டது; நாயக்கர் மரபும் அத்துடன் முடிந்தது.

செஞ்சிக் கோட்டை

ராஜகிரி, கிருஷ்ணகிரி, சந்திராயன் துர்க்கம் என்ற மூன்று குன்றுகளையும், அவற்றுக்கு இடையிலான கீழ்க்கோட்டையையும் மதில்கள் இணைக்கின்றன. ராஜகிரி உச்சியின் அரண், தானியக் களஞ்சியங்கள், நீர்த்தேக்கங்கள், விஜயநகரப் பாணியிலான உயர்ந்த கல்யாண மகால் கோபுரம், வேங்கடரமணர் கோயில் ஆகியவற்றில் பெரும்பகுதி நாயக்கர் பணி எனக் கருதப்படுகிறது. பின்னர் பீஜாப்பூர், 1677-இல் சிவாஜியின் மராட்டியர், 1698-இல் நீண்ட முற்றுகைக்குப் பின் முகலாயர், அதன்பின் பிரெஞ்சுக்காரர், ஆங்கிலேயர் எனக் கோட்டை கைமாறியது. 2025-இல் யுனெஸ்கோ, இந்தியாவின் மராட்டிய ராணுவ நிலப்பரப்புகள் என்ற உலக பாரம்பரியச் சின்னத் தொகுப்பில் செஞ்சியையும் சேர்த்தது.

கால அட்டவணை

ஆண்டு (ஏறக்குறைய) நிகழ்வு உறுதிநிலை
சு. 1520 துபாக்கி கிருஷ்ணப்பர் செஞ்சி நாயக்கர் மரபைத் தொடங்குதல் விவாதம் (1464 / 1490 / சு. 1520)
சு. 1532–1549 சேவப்ப நாயக்கர் தஞ்சை மரபைத் தொடங்குதல் விவாதம் (1532 / 1535 / 1549)
சு. 1572–1580 அச்சுதப்பர் தனி ஆட்சி தொடக்கம் விவாதம்
1597 பிமென்டா செஞ்சிக்கு வருகை உறுதி
1607–1608 பேரரசுப் படையிடம் செஞ்சி கிருஷ்ணப்பர் தோல்வி உறுதி (ஜேசுயிட் கடிதங்கள்)
சு. 1600–1614 ரகுநாதர் இணை ஆட்சி, பின் தனி ஆட்சி விவாதம்
1616 தொப்பூர்ப் போர் உறுதி
1620 நவ. 19 தரங்கம்பாடி டேனிய ஒப்பந்தம், டான்ஸ்போர்க் கோட்டை உறுதி
1633 விஜயராகவர் முடிசூடல்; சு. 1634 ரகுநாதர் மறைவு ஓரளவு உறுதி
1649 செஞ்சி பீஜாப்பூர் வசம்; தஞ்சை பணிதல் உறுதி (1648–1649)
1673 மதுரைப் படையிடம் விஜயராகவர் மரணம் ஓரளவு உறுதி
1675 ஏகோஜி தஞ்சை அரியணை ஏறுதல் விவாதம் (1674–1676)
1677 சிவாஜி செஞ்சியைக் கைப்பற்றுதல் உறுதி

நம்பிக்கையுடன் சொல்லக்கூடியவை

  • தஞ்சையும் செஞ்சியும் விஜயநகர ஆளுநர் பகுதிகளாகத் தொடங்கி, பரம்பரை அரசுகளாக மாறின; தொடக்க ஆண்டுகள் விவாதத்துக்குரியவை.
  • அச்சுதப்பர், ரகுநாதர், கோவிந்த தீட்சிதர் காலத் தஞ்சை, கோயில் பணி, இசை, இலக்கியத்தின் பெரும் மையமாக இருந்தது.
  • செஞ்சி சு. 1649-இல் பீஜாப்பூரிடம் வீழ்ந்தது; சு. 1673-இல் மதுரை தஞ்சை நாயக்கர் மரபை அழித்து, மராட்டிய ஆட்சிக்கு வழி திறந்தது.
  • சீதனக் கதை, திருமண மறுப்பு, அந்தப்புரத் தகர்ப்பு போன்ற விவரங்கள் வரலாற்று நூல்களில் வரும் மரபுச் செய்திகளாகவே கொள்ளப்பட வேண்டும்.

அடுத்த பகுதி

பகுதி 31 தஞ்சை மராட்டியரும் இரண்டாம் சரபோஜியும் பற்றி — ஏகோஜியின் வழித்தோன்றல்கள் காவிரிக் கழிமுகத்தை எப்படி ஆண்டனர், அறிஞர் அரசர் ஒருவர் தஞ்சையை இந்திய–ஐரோப்பிய அறிவின் சந்திப்பு மையமாக எப்படி மாற்றினார் என்பதைப் பார்ப்போம்.

ஆதாரங்கள்

  1. வி. விருத்தகிரீசன், The Nayaks of Tanjore (1942), பதி. சி. எஸ். சீனிவாசாச்சாரி — Internet Archive.
  2. அதே நூல், மாற்று IA நகல்.
  3. சி. எஸ். சீனிவாசாச்சாரி, A History of Gingee and its Rulers (1943) — Internet Archive.
  4. கே. ஏ. நீலகண்ட சாஸ்திரி, A History of South India — Internet Archive.
  5. எஃப். ஆர். ஹெமிங்வே, Madras District Gazetteers: Tanjore (1906) — Internet Archive.
  6. இன்க்ரெடிபிள் இந்தியா (இந்திய அரசு) — தரங்கம்பாடி.
  7. தி இந்து — "Fort Dansborg, the second largest after Kronborg, spotlights the Danish legacy".
  8. தி இந்து — "A symbol of victory" (பெரிய கோயில், நாயக்கர் கால நந்தி, சுப்பிரமணியர் சன்னதி).
  9. தி இந்து — "The royal hall of music" (தஞ்சை அரண்மனையும் கோவிந்த தீட்சிதரும்).
  10. தி இந்து — "The grammar for ragas, talas and swaras" (வேங்கடமகியின் சதுர்தண்டி பிரகாசிகை).
  11. தி இந்து — "Centred upon centuries" (சங்கீத சுதாவும் மேள முறையும்).
  12. தி இந்து — ஸ்ரீராம் வி., "Tank brimming with history" (மகாமகமும் கோவிந்த தீட்சிதரும்).
  13. தஞ்சாவூர் மாவட்ட நிர்வாகம் (தமிழ்நாடு அரசு) — காணத்தக்க இடங்கள்: அரண்மனை, சரஸ்வதி மகால் நூலகம்.
  14. தி இந்து — "A guide to Gingee fort, now a UNESCO World Heritage Site".
  15. யுனெஸ்கோ உலக பாரம்பரிய மையம் — Maratha Military Landscapes of India.

இணைக்கப்படாத ஆனால் திசைகாட்டப் பயன்படுத்தியவை: இந்திய கலாச்சார அமைச்சகத்தின் சரஸ்வதி மகால் நூலகப் பக்கம் (culture.gov.in), செஞ்சியின் பாதுகாக்கப்பட்ட சின்னங்கள் பற்றிய இந்தியத் தொல்லியல் துறை சென்னை வட்டப் பட்டியல் (asichennai.gov.in), தரங்கம்பாடி, டேனியக் கோட்டை பற்றிய தமிழ்நாடு தொல்லியல் துறைப் பக்கங்கள் (tnarch.gov.in) — சரிபார்த்தபோது இவை இணைப்பு நேரம் கடந்து பதிலளிக்கவில்லை; விருத்தகிரீசன் சுருக்கித் தரும் ரகுநாதாப்யுதயம், சாகித்ய ரத்னாகரம், சங்கீத சுதா; சீனிவாசாச்சாரி மேற்கோள் காட்டும் பிமென்டா, குட்டின்ஹோ கடிதங்கள்.