இது HorizonDesk / Tamil Lifestyle-இன் தமிழ் வரலாற்றுத் தொடரின் 42-ஆம் பகுதி. முந்தைய பகுதி: பகுதி 41: பிரிட்டிஷ் ஆட்சியில் மதராஸ் மாகாணம் — ரயத்வாரி முதல் உயர் நீதிமன்றம் வரை.

1877 பிப்ரவரி. சென்னைக் கடற்கரையில் ஏற்றுமதிக்காகக் காத்திருந்த தானிய மூட்டைகள் மலைபோல் அடுக்கப்பட்டிருந்தன. அதே நகரத்தின் நிவாரண முகாம்களில் ஒவ்வொரு நாளும் சுமார் இருபதாயிரம் பேர் ஒரு வேளைச் சோற்றுக்காக வரிசையில் நின்றனர். தமிழ் மக்கள் இன்றும் "தாது வருடப் பஞ்சம்" என்று நினைவுகூரும் அந்தக் கொடுமையான ஆண்டுகள், தமிழர் வரலாற்றில் ஒரு புதிய அத்தியாயத்தையும் திறந்தன: கடல் கடந்த பெரும் புலப்பெயர்வு.

பகுதி 41-இல் மதராஸ் மாகாணத்தின் ஆட்சி இயந்திரத்தைப் பார்த்தோம். இந்தப் பகுதியில் அந்த ஆட்சியின் இருண்ட பக்கத்தைப் பார்க்கிறோம்: மீண்டும் மீண்டும் வந்த பஞ்சங்கள், அவற்றைத் தொடர்ந்து இலங்கை, மலாயா, பர்மா, மொரிஷியஸ், தென்னாப்பிரிக்கா, ஃபிஜி வரை சென்ற லட்சக்கணக்கான தமிழ்த் தொழிலாளர்கள், அவர்களைக் கட்டிப்போட்ட ஒப்பந்தக் கூலி (indenture), கங்காணி முறைகள், இறுதியில் உலகெங்கும் பரவிய தமிழ்ப் புலம்பெயர் சமூகம் (Tamil diaspora).

பஞ்சங்களின் நூற்றாண்டு

பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில் தென்னிந்தியா பல பஞ்சங்களைச் சந்தித்தது. பருவமழை பொய்த்தால் பயிர் கருகும்; ஆனால் அது பெரும் உயிரிழப்பாக மாறியதற்கு வேறு காரணங்களும் இருந்தன. கடுமையான நில வரி, தானியத்தை லாபம் தரும் சந்தைப் பொருளாக மாற்றிய கொள்கை, "சந்தை தானே சரி செய்யும்" என்ற தலையிடா (laissez-faire) நம்பிக்கை, நிவாரணச் செலவைக் குறைக்க வேண்டும் என்ற நிதி அழுத்தம் ஆகியவை எல்லாம் சேர்ந்தன.

1833: குண்டூர் எச்சரிக்கை

மாகாணத்தின் வடபகுதியில் 1832–33-இல் ஏற்பட்ட குண்டூர்ப் பஞ்சம் (தெலுங்கில் "நந்தன கருவு") ஒரு முன்னெச்சரிக்கையாக இருந்தது. சுமார் ஐந்து லட்சம் மக்கள் வாழ்ந்த குண்டூர் மாவட்டத்தில் 1.5 லட்சம் முதல் 2 லட்சம் பேர் வரை இறந்ததாக மதிப்பீடுகள் கூறுகின்றன. எண்ணிக்கை ஆதாரத்துக்கு ஆதாரம் மாறுபடுகிறது; ஆனால் மாவட்ட மக்கள்தொகையில் மூன்றில் ஒரு பங்குக்கு மேல் அழிந்தது என்பதில் பெரும்பாலான கணக்குகள் ஒத்துப்போகின்றன.

தாது வருடப் பெரும் பஞ்சம்: 1876–78

1876-இல் தென்மேற்கு, வடகிழக்கு ஆகிய இரண்டு பருவமழைகளும் பொய்த்தன. இதை வரலாற்றின் மிக வலுவான எல் நினோ நிகழ்வுகளில் ஒன்றோடு இணைக்கிறார்கள். மதராஸ் மாகாணத்தின் 21 மாவட்டங்களில் 14 கடுமையாகப் பாதிக்கப்பட்டன. சுமார் 83,000 சதுர மைல் பரப்பில் ஏறத்தாழ இரண்டு கோடி மக்கள் பஞ்சப் பகுதியில் வாழ்ந்தனர். சேலம், பெல்லாரி, கர்னூல் போன்ற வறண்ட மாவட்டங்கள் மிக மோசமாக அடிபட்டன.

"டெம்பிள் கூலி"

1877 ஜனவரியில் இந்திய அரசின் சிறப்புப் பஞ்ச ஆணையர் சர் ரிச்சர்ட் டெம்பிள் நிவாரண வேலைக்கான கூலியைக் குறைத்தார். நாள் முழுவதும் கல் உடைத்து, மண் சுமந்த ஒரு ஆணுக்கு ஒரு பவுண்டு (சுமார் 450 கிராம்) தானியமும் ஒரு அணாவும்; பெண்களுக்கும் குழந்தைகளுக்கும் அதைவிடக் குறைவு. இதுதான் வரலாற்றில் "டெம்பிள் கூலி" (Temple wage) என்று அழைக்கப்படுகிறது. அதிகம் கொடுத்தால் மக்கள் அரசைச் "சார்ந்து" விடுவார்கள் என்பது அன்றைய அதிகாரிகளின் வாதம்.

மதராஸ் மாகாணத்தின் சுகாதார ஆணையர் டாக்டர் டபிள்யூ. ஆர். கார்னிஷ் இதை எதிர்த்தார்: கடும் உழைப்புக்குக் குறைந்தது ஒன்றரை பவுண்டு தானியமும் பருப்பும் காய்கறியும் தேவை என்று வாதிட்டார். 1877 மார்ச்சில் மாகாண அரசு ரேஷனை ஒன்றேகால் பவுண்டு தானியம், சிறிது பருப்பு என உயர்த்தியது; அதற்குள் பலர் இறந்துவிட்டனர். பின்னாளில் மைக் டேவிஸ் (Late Victorian Holocausts, 2001) போன்ற வரலாற்றாசிரியர்கள் இந்த ரேஷனின் கலோரி அளவு கடும் உழைப்புக்கு மிகக் குறைவானது என்று கடுமையாக விமர்சித்தனர். அதே 1877 ஜனவரி 1 அன்று டெல்லியில் வைஸ்ராய் லிட்டன் பிரபு விக்டோரியா மகாராணியை "இந்தியப் பேரரசி" என அறிவிக்கும் ஆடம்பர தர்பாரை நடத்தினார் என்பது அந்தக் காலத்தின் முரண்.

எத்தனை உயிர்கள்?

இந்தக் கேள்விக்கு ஒற்றை விடை இல்லை. பதிவேடுகளின்படி 1877-இல் மட்டும் மாகாணத்தில் 15.5 லட்சத்துக்கு மேற்பட்ட மரணங்கள் பதிவாயின: சாதாரண ஆண்டின் மூன்று மடங்கு. கிராமப் பதிவேடுகள் மூன்றில் ஒரு பங்கு மரணங்களைத் தவறவிட்டதாக அரசே ஒப்புக்கொண்டது. 1878-இல் எடுக்கப்பட்ட மாதிரிக் கணக்கெடுப்பில் சேலம் மாவட்ட மக்கள்தொகை 1871-ஐ விட சுமார் 20% குறைந்திருந்தது.

  • மதராஸ் மாகாண நிர்வாக அறிக்கை (1878–79): கூடுதல் மரணங்களும் குறைந்த பிறப்புகளும் சேர்ந்து இழப்பு "மூன்று மில்லியனுக்குச் சற்றுக் குறைவு".
  • சுகாதார ஆணையர் கார்னிஷ், பின்னர் பஞ்ச ஆணையம் (1880): மதராஸ் மாகாணத்தில் மட்டும் சுமார் 35 லட்சம் உயிரிழப்பு; பம்பாய், ஹைதராபாத், மைசூர் சேர்த்தால் 52.5 லட்சத்துக்கு மேல்.
  • இந்தியா முழுவதும்: அதிகாரபூர்வக் குறைந்த மதிப்பீடு சுமார் 56 லட்சம்; பஞ்சத்தை நேரில் கண்ட பத்திரிகையாளர் வில்லியம் டிக்பி சுமார் 94 லட்சம்; மக்கள்தொகை ஆய்வாளர் அருப் மகாரத்னாவின் கவனமான மதிப்பீடு சுமார் 82 லட்சம் (டிம் டைசன், 2018).

"நாலில் ஒருவரைக் கொன்ற பஞ்சத்தைக் கட்டுக்குள் வந்தது என்று சொல்ல முடியாது" என்று டிக்பி டெம்பிளின் கூற்றைக் கேலி செய்தார். இந்தப் பஞ்சம் தமிழ் நாட்டுப்புற நினைவிலும் ஆழமாகப் பதிந்தது: பஞ்சக் கொடுமையைப் பாடும் கும்மிப் பாடல்கள் பல தொகுக்கப்பட்டுள்ளன. சிவகங்கைப் புலவர் வில்லியப்ப பிள்ளையின் பஞ்சலட்சணத் திருமுக விலாசம் (1899) மதுரைச் சொக்கநாதரே பஞ்சத்தின் முன் கைவிரிப்பதாக நையாண்டி செய்வதாகக் கமில் சுவெலபில் குறிப்பிடுகிறார். இந்தப் பஞ்சம் இந்திய அளவில் தேசிய அரசியலையும் எப்படித் தூண்டியது என்பதை இந்திய வரலாறு பகுதி 41 விரிவாகப் பேசுகிறது.

பக்கிங்ஹாம் கால்வாய்: பசியில் வெட்டிய நீர்வழி

பஞ்ச நிவாரணத்தின் அடையாளமாக இன்றும் சென்னையில் ஓடுகிறது பக்கிங்ஹாம் கால்வாய். பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் பசில் காக்ரேன் என்ற வணிகர் வடக்கே தொடங்கிய உப்பங்கழி வழிக் கால்வாய் ஏற்கனவே இருந்தது. பஞ்சக் காலத்தில் ஆளுநர் பக்கிங்ஹாம் கோமகன் அதை நீட்டிக்கும் பணியை நிவாரண வேலையாக அறிவித்தார். அடையாற்றையும் கூவத்தையும் இணைக்கும் சுமார் 8 கி.மீ. பகுதி 1877–78-இல் ஏறத்தாழ 30 லட்சம் ரூபாய் செலவில் வெட்டப்பட்டது. ஆயிரக்கணக்கான பசித்த மக்கள் அந்த "டெம்பிள் கூலி"க்கு மண் வெட்டினர். 1878-இல் கால்வாய்க்கு ஆளுநரின் பெயர் சூட்டப்பட்டது; காக்ரேனின் பெயர் மறக்கப்பட்டது.

பஞ்சத்தின் நேரடி விளைவாக 1880 பஞ்ச ஆணையம் அமைக்கப்பட்டு, பின்னர் "பஞ்ச விதித்தொகுப்புகள்" (Famine Codes) உருவாயின. ஆனால் பல குடும்பங்களுக்கு அந்தச் சீர்திருத்தங்கள் மிகத் தாமதமாக வந்தன. அவர்கள் வேறொரு வழியைத் தேர்ந்தெடுத்திருந்தார்கள்: கடலைக் கடப்பது.

ஏன் கடல் கடந்தார்கள்?

புலம்பெயர்வுக்குப் பஞ்சம் மட்டும் காரணம் அல்ல. வரலாற்றாசிரியர்கள் "தள்ளும்" "இழுக்கும்" காரணிகளைப் பிரித்துப் பார்க்கிறார்கள்:

  • தள்ளும் காரணிகள்: பஞ்சமும் கடனும்; நிலமற்ற விவசாயக் கூலிகளின் வறுமை; சாதி ஒடுக்குமுறை (புலம்பெயர்ந்தவர்களில் கணிசமானோர் ஒடுக்கப்பட்ட சமூகங்களைச் சேர்ந்தவர்கள்); இயந்திரத் துணிகளின் போட்டியால் நலிந்த கைத்தறி நெசவாளர்கள்.
  • இழுக்கும் காரணிகள்: பிரிட்டிஷ் பேரரசு முழுவதும் பெருகிய காபி, தேயிலை, கரும்பு, ரப்பர் தோட்டங்கள்; 1834-இல் அடிமை முறை ஒழிக்கப்பட்ட பின் தோட்ட முதலாளிகளுக்கு ஏற்பட்ட தொழிலாளர் பற்றாக்குறை.
  • பயணம் எளிதானது: நீராவிக் கப்பல்கள், 1869-இல் திறக்கப்பட்ட சூயஸ் கால்வாய், பிரிட்டிஷ் இந்தியா நீராவிக் கப்பல் நிறுவனத்தின் வழக்கமான சேவைகள் வங்கக் கடலை ஒரு "பிரிட்டிஷ் ஏரி"யாக மாற்றின.

எண்ணிக்கையைப் பாருங்கள். வரலாற்றாசிரியர் சுனில் அம்ரித் (Crossing the Bay of Bengal, 2013) கணக்கின்படி 1840 முதல் 1940 வரை சுமார் 2.8 கோடிப் பயணங்கள் வங்கக் கடலின் இரு திசைகளிலும் நடந்தன; பெரும்பாலானவை இலங்கை, பர்மா, மலாயா நோக்கி. இவை "பயணங்கள்", நிரந்தரக் குடியேற்றம் அல்ல. பலர் சில ஆண்டுகள் உழைத்துவிட்டுத் திரும்பினர்; பலர் மீண்டும் மீண்டும் சென்றனர். தோட்டங்களுக்கு முறையாக ஆள் சேர்க்கப்பட்டவர்களை மட்டும் எண்ணும் வேறு மதிப்பீடுகள் 1840–1942 காலத்தில் மலாயாவுக்கு 17 லட்சம், பர்மாவுக்கு 16 லட்சம், இலங்கைக்கு சுமார் 10 லட்சம் எனக் கூறுகின்றன. எப்படி எண்ணினாலும் இது வரலாற்றின் மிகப் பெரிய புலப்பெயர்வுகளில் ஒன்று.

ஒப்பந்தக் கூலி முறை: "புதிய அடிமை முறை"?

அடிமை முறை ஒழிக்கப்பட்ட பின் பிரிட்டன் 1834-இல் மொரிஷியஸில் ஒரு "பெரும் சோதனையை" (Great Experiment) தொடங்கியது: இந்தியத் தொழிலாளர்களை ஐந்தாண்டு ஒப்பந்தத்தில் கரும்புத் தோட்டங்களுக்கு அனுப்புவது. ஆங்கில "agreement" என்ற சொல் வட இந்தியத் தொழிலாளர்களின் வாயில் "கிர்மிட்" (girmit) ஆனது; ஒப்பந்தக் கூலிகள் "கிர்மிட்டியாக்கள்" என அழைக்கப்பட்டனர்.

ஒப்பந்தத்தின் நிபந்தனைகள்

  • பொதுவாக ஐந்து ஆண்டுகள் ஒரே முதலாளியிடம் வேலை; நிர்ணயிக்கப்பட்ட கூலி, உணவு, வீடு.
  • வேலைக்கு வராமை, "சோம்பல்", அனுமதியின்றித் தோட்டத்தை விட்டு வெளியேறுதல் ஆகியவை குற்றங்கள்: அபராதம் அல்லது சிறை.
  • பத்தாண்டுகளுக்குப் பின் இலவசத் திரும்பும் பயணம் (பல காலனிகளில்); ஆனால் பலர் மீண்டும் ஒப்பந்தம் போட்டனர் அல்லது அங்கேயே தங்கினர்.

சென்னை, காரைக்கால், புதுச்சேரி துறைமுகங்களிலிருந்து தமிழர்கள் கப்பலேறினர். நீண்ட கடல் பயணத்தில் நோயும் கூட்டநெரிசலும் உயிர்களைப் பறித்தன. 1840-இலேயே பிரிட்டிஷ் அமைச்சர் ஜான் ரஸ்ஸல் இந்த முறை "ஒரு புதிய அடிமை முறை"யாக மாறக்கூடும் என்று எச்சரித்தார். அந்தச் சொற்றொடரையே வரலாற்றாசிரியர் ஹியூ டிங்கர் தம் புகழ்பெற்ற நூலுக்குத் தலைப்பாக்கினார் (A New System of Slavery, 1974). இன்றைய ஆய்வாளர்கள் சிலர் தொழிலாளர்களின் சொந்த முடிவுகளையும் பேர உணர்வையும் வலியுறுத்தி, "அடிமை முறை" என்ற ஒப்பீட்டை முழுமையாக ஏற்பதில்லை; ஆனால் சட்டம் தொழிலாளியை முதலாளியின் பக்கம் கட்டிப்போட்டது என்பதில் விவாதமில்லை. மொத்தம் சுமார் 13 முதல் 15 லட்சம் இந்தியர்கள் ஒப்பந்தக் கூலிகளாகக் கடல் கடந்தனர்.

கங்காணி முறை: ஊர்க்காரன் கொண்டு சென்ற கூட்டம்

இலங்கை, மலாயா தோட்டங்களுக்கு பெரும்பாலான தமிழர்கள் சென்றது முறையான ஒப்பந்தத்தின் மூலம் அல்ல, கங்காணி முறையின் மூலம். "கண்காணி" (மேற்பார்வையாளர்) என்ற தமிழ்ச் சொல்லிலிருந்தே இந்தப் பெயர் வந்தது.

  • தோட்டத்தின் மூத்த தொழிலாளியான கங்காணி தன் ஊருக்குத் திரும்பி உறவினர்களையும் ஊர்க்காரர்களையும் திரட்டுவார்.
  • பயணச் செலவுக்கும் குடும்பச் செலவுக்கும் முன்பணம் (advance) கொடுக்கப்படும்; அந்தக் கடன்தான் தொழிலாளியைப் பல ஆண்டுகள் கட்டிப்போட்ட சங்கிலி.
  • குடும்பம் குடும்பமாகச் செல்ல இந்த முறை வழிசெய்தது. அதனால் இலங்கையிலும் மலாயாவிலும் பெண்களின் எண்ணிக்கை ஒப்பந்தக் காலனிகளைவிட அதிகம்.
  • இலங்கையில் கங்காணி தோட்டத்தின் மையச் சக்தி: கூலியைக் கூட அவர் வழியாகவே தந்தார்கள். மலாயாவில் நிர்வாகம் நேரடியாகக் கூலி தந்ததால் அவருக்கு அதிகாரம் குறைவு.

பர்மாவில் இதற்கு இணையான முறை "மேஸ்திரி" (maistry) முறை என அழைக்கப்பட்டது. கங்காணி உண்மையில் தோட்ட முதலாளியின் கட்டுப்பாட்டு இயந்திரத்தின் ஒரு பகுதி என்று ஆய்வாளர்கள் சுட்டுகிறார்கள்.

இலங்கை: மலையகத் தமிழர்கள்

1820–30-களில் இலங்கையின் மத்திய மலைநாட்டில் பிரிட்டிஷார் காபித் தோட்டங்களைத் தொடங்கியபோது, அறுவடைக் காலத்தில் தென் தமிழகத்திலிருந்து தொழிலாளர்கள் படகில் மன்னாருக்குச் சென்று, அங்கிருந்து காடுகள் வழியே நடந்து கண்டி மலைகளுக்குச் சென்றனர். அந்த நடைப்பயணத்தில் நோயாலும் பசியாலும் பலர் இறந்தனர். 1869-இல் காபி இலைத் துரு நோய் தோட்டங்களை அழித்தது; அதன்பின் தேயிலை வந்தது. தேயிலைக்கு ஆண்டு முழுவதும் தொழிலாளர் தேவை; பருவகாலப் பயணம் நிரந்தரக் குடியேற்றமாக மாறியது.

"லயன் காம்பரா" எனப்படும் வரிசை அறைகளில் வாழ்ந்து, அதிகாலையில் தேயிலைக் கொழுந்து பறித்து, எடை போட்டுக் கூலி வாங்கிய இந்த மக்களே இன்று மலையகத் தமிழர்கள் (Malaiyaha / Up-country Tamils) என்று அழைக்கப்படுகிறார்கள். 1914-இல் பாம்பன் பாலம் திறக்கப்பட்ட பின், சென்னை–தனுஷ்கோடி "போட் மெயில்" ரயிலும் தலைமன்னாருக்கான படகும் இந்தப் பயணத்தின் முக்கிய வழியாயின. 1939 ஆகஸ்டில் இந்திய அரசு திறனற்ற தொழிலாளர்கள் இலங்கைக்குச் செல்வதைத் தடை செய்தது. 1946 கணக்கெடுப்பில் இலங்கையில் சுமார் 7.8 லட்சம் இந்தியத் தமிழர்கள் இருந்தனர்.

சுதந்திரத்துக்குப் பின் நாடற்ற நிலை

1948 இலங்கைக் குடியுரிமைச் சட்டம் தந்தைவழி இலங்கைப் பிறப்பை நிரூபிக்கக் கோரியதால், தலைமுறைகளாக அங்கே உழைத்த பெரும்பாலான மலையகத் தமிழர்கள் நாடற்றவர்களானார்கள். 1964 சிறிமா–சாஸ்திரி ஒப்பந்தம் 5.25 லட்சம் பேரை இந்தியாவுக்குத் திருப்பி அனுப்பவும் 3 லட்சம் பேருக்கு இலங்கைக் குடியுரிமை வழங்கவும் வழிசெய்தது. நீண்ட போராட்டங்களுக்குப் பின் 2003-இல்தான் எஞ்சியோருக்கு முழுக் குடியுரிமை கிடைத்தது.

மலாயா, சிங்கப்பூர்: ரப்பர் மரங்களின் நிழலில்

மலாயாவுக்கான பெரும் புலப்பெயர்வு பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் இறுதியில்தான் தொடங்கியது. அம்ரித் தரும் எண்ணிக்கைகள் அதன் வேகத்தைக் காட்டுகின்றன: 1848-இல் தென்னிந்தியத் துறைமுகங்களிலிருந்து பினாங்கு வந்தவர்கள் சுமார் 2,700; 1888-இல் நீரிணைக் குடியேற்றங்களுக்கு (Straits Settlements) வந்தவர்கள் 22,000-க்கு மேல்; 1911-இல் ஒரு லட்சத்துக்கு மேல். நாகப்பட்டினம் தென்கிழக்கு ஆசியாவுக்கான அதிகாரபூர்வக் குடியேற்றத் துறைமுகமாக அறிவிக்கப்பட்டது.

1900-களில் ரப்பருக்கான உலகத் தேவை (குறிப்பாக மோட்டார் வாகனங்களின் டயர்கள்) பெருகியதும், சிலாங்கூர், பேராக் காடுகள் ரப்பர் தோட்டங்களாக மாறின. அவற்றில் பால் வடித்தவர்கள் பெரும்பாலும் தமிழர்கள். 1907-இல் மலாயா அரசு "தமிழ்க் குடியேற்ற நிதி"யையும் இந்தியக் குடியேற்றக் குழுவையும் அமைத்தது: முதலாளிகளிடம் வசூலித்த வரியில் பயணச் செலவை ஏற்று, கங்காணிகளுக்கு உரிமம் வழங்கியது. 1931-இல் மலாயாவில் சுமார் ஆறு லட்சம் இந்தியர்கள் இருந்தனர்; அவர்களில் ஒரு லட்சம் பேர் மட்டுமே நகரங்களில், மற்றவர்கள் தோட்டங்களில். குறைந்த கூலி, மலேரியா, தோட்டப் பள்ளிகளின் மோசமான நிலை குறித்த இந்தியத் தேசியவாதிகளின் எதிர்ப்பால், 1938 ஜூன் 15 அன்று இந்திய அரசு உதவிபெறும் திறனற்ற குடியேற்றத்தைத் தடை செய்தது. இன்று சிங்கப்பூரில் தமிழ் நான்கு அதிகாரபூர்வ மொழிகளில் ஒன்றாக இருப்பதும், லிட்டில் இந்தியாவும் இந்த வரலாற்றின் நேரடி மரபுகள்.

பர்மா: ரங்கூன் வரை

1852-க்குப் பின் பிரிட்டிஷார் கைப்பற்றிய கீழ் பர்மா உலகின் பெரிய நெல் ஏற்றுமதிப் பகுதியானது. அதன் வயல்களிலும் அரிசி ஆலைகளிலும் துறைமுகங்களிலும் உழைக்கச் சென்னை மாகாணத்திலிருந்து லட்சக்கணக்கானோர் மேஸ்திரி முறையில் சென்றனர். அம்ரித்தின் மதிப்பீட்டின்படி பர்மாவுக்கான பயணங்கள் மட்டும் 1.2 முதல் 1.5 கோடி; அவற்றில் பெரும்பாலானவை பருவகாலத் திரும்பும் பயணங்கள். செட்டிநாட்டு நகரத்தார் வட்டிக்கடைகள் பர்மிய விவசாயத்துக்குக் கடன் தந்தன; 1930-களின் பொருளாதார நெருக்கடியில் கடன் தவறியபோது கீழ் பர்மாவின் நெல் நிலங்களில் கணிசமான பங்கு அவர்கள் கைக்கு மாறியதாக மதிப்பீடுகள் கூறுகின்றன. இதனால் வளர்ந்த வெறுப்பு 1930 ரங்கூன் கலவரங்களில் வெடித்தது; 1942 ஜப்பானியப் படையெடுப்பின்போது லட்சக்கணக்கான இந்தியர்கள் நடந்தே இந்தியாவுக்குத் தப்பினர்.

மொரிஷியஸ், ரீயூனியன்: இந்தியப் பெருங்கடல் தீவுகள்

போர்ட் லூயிஸ் துறைமுகத்தில் உள்ள ஆப்ரவாசி காட் (Aapravasi Ghat) குடியேற்றக் கிடங்கு 2006-இல் யுனெஸ்கோ உலகப் பாரம்பரியச் சின்னமாக அறிவிக்கப்பட்டது. 1834 முதல் 1920 வரை சுமார் அரை மில்லியன் இந்திய ஒப்பந்தத் தொழிலாளர்கள் அங்கே வந்திறங்கினர். ஒவ்வொருவரும் கால் வைத்த அந்தப் பதினான்கு கல் படிகள் இன்றும் இருக்கின்றன. அவர்களில் கணிசமானோர் சென்னை மாகாணத்தைச் சேர்ந்த தமிழர்களும் தெலுங்கர்களும்.

அருகிலுள்ள பிரெஞ்சுத் தீவான ரீயூனியனுக்கு புதுச்சேரி, காரைக்கால் வழியாகத் தமிழர்கள் சென்றனர். 1848–59 காலத்தில் மட்டும் சுமார் 47,000 பேர்; பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டு முழுவதும் சுமார் 1.18 லட்சம் இந்தியர்கள் சென்றதாக மதிப்பீடு. அங்குள்ள தமிழ் வம்சாவளியினர் இன்றும் "மல்பார்" (Malbar) என்று அழைக்கப்படுகிறார்கள்.

நேட்டால்: ட்ரூரோ கப்பலின் 342 பயணிகள்

1860 நவம்பர் 16 அன்று சென்னையிலிருந்து புறப்பட்ட ட்ரூரோ (Truro) கப்பல் 342 பயணிகளுடன் டர்பன் துறைமுகத்தை அடைந்தது. தென்னாப்பிரிக்க இந்தியர் வரலாறு அன்றுதான் தொடங்கியது. 1911 வரை 384 கப்பல் பயணங்களில் 1,52,184 ஒப்பந்தத் தொழிலாளர்கள் நேட்டாலுக்குச் சென்றனர்; அவர்களில் 1,01,468 பேர் சென்னையிலிருந்து, 50,716 பேர் கல்கத்தாவிலிருந்து. அதாவது மூன்றில் இரண்டு பங்கு தென்னிந்தியர்கள். கரும்புத் தோட்டங்கள், நிலக்கரிச் சுரங்கங்கள், ரயில்வே ஆகியவற்றில் உழைத்தனர். ஒப்பந்தம் முடிந்து சுதந்திரமாக வாழ விரும்பியவர்கள் மீது 1895-இல் ஆண்டுக்கு மூன்று பவுண்டு வரி விதிக்கப்பட்டது: மீண்டும் ஒப்பந்தம் போடு, அல்லது இந்தியா திரும்பு என்ற கட்டாயம்.

ஃபிஜி, கரீபியன்: கரும்புத் தோட்டத்திலே

1879 முதல் 1916 வரை 60,965 இந்தியர்கள் ஃபிஜிக்குச் சென்றனர். 1903 முதல் சென்னையிலிருந்தும் ஆள் சேர்க்கப்பட்டது; அந்த ஆண்டுகளில் 15,114 பேர் (சுமார் கால்வாசி) சென்னையிலிருந்து கப்பலேறினர். பெரும்பாலோர் வட ஆற்காடு, செங்கல்பட்டு பகுதிகளைச் சேர்ந்தவர்கள். ஃபிஜி கரும்புத் தோட்டங்களில் இந்தியப் பெண்கள் பட்ட துயரத்தைக் கேட்டுக் கொதித்த பாரதியார் "கரும்புத் தோட்டத்திலே" என்ற உருக்கமான பாடலை எழுதினார். பிரிட்டிஷ் கயானாவுக்கு சுமார் 2.39 லட்சம், டிரினிடாடுக்கு சுமார் 1.44 லட்சம் இந்தியர்கள் சென்றனர்; அவர்களில் பெரும்பாலோர் கல்கத்தா வழியாகச் சென்ற வட இந்தியர்கள். ஆனால் கயானாவுக்கு மட்டும் சுமார் 15,000 "மதராசிகள்" சென்றதாகக் கணக்குகள் உள்ளன; அவர்களின் மாரியம்மன், காளி வழிபாட்டு மரபுகள் இன்றும் தொடர்கின்றன.

காந்தியும் தமிழ்ச் சத்தியாக்கிரகிகளும்

1893-இல் தென்னாப்பிரிக்கா வந்த இளம் வழக்கறிஞர் மோகன்தாஸ் காந்தியின் போராட்டத்துக்கு உயிர் கொடுத்தவர்கள் பெரும்பாலும் ஏழைத் தமிழர்கள். டிரான்ஸ்வால் "கறுப்புச் சட்டத்தை" எதிர்த்த சத்தியாக்கிரகத்தில் வணிகர்கள் பலர் பின்வாங்கியபோது, ஏழைத் தமிழ் வியாபாரிகள் மீண்டும் மீண்டும் சிறை சென்றனர். "டிரான்ஸ்வாலில் சிறை செல்லாத தமிழர் ஒருவர்கூட இல்லை" என்று காந்தி 1910-இல் இந்தியன் ஒப்பீனியன் இதழில் எழுதினார்.

  • தம்பி நாயுடு: 1913 வேலைநிறுத்தத்தின் முக்கிய அமைப்பாளர்.
  • சுவாமி நாகப்பன்: 18 வயது. உரிமமின்றி வியாபாரம் செய்ததற்காகக் கடும் குளிரில் சாலை வேலை முகாமில் தண்டனை அனுபவித்து, இரட்டை நிமோனியாவால் 1909 ஜூலையில் இறந்தார்.
  • ஏ. நாராயணசாமி: சட்டவிரோதமாக நாடு கடத்தப்பட்டு, எந்தத் துறைமுகமும் இறங்க அனுமதிக்காமல் கப்பல் தளத்திலேயே அலைந்து 1910-இல் உயிரிழந்தார்.

1913 மார்ச்சில் நீதிபதி சேர்ல் (Searle) கிறிஸ்தவ முறையில் அல்லாத இந்து, முஸ்லிம் திருமணங்களைச் செல்லாதவை என்று தீர்ப்பளித்தார். இதனால் பெண்களும் போராட்டத்தில் குதித்தனர். டிரான்ஸ்வாலிலிருந்து பதினேழு தமிழ்ப் பெண்கள், கைக்குழந்தைகளுடன், நியூகாசில் நிலக்கரிச் சுரங்கத் தொழிலாளர்களிடம் மூன்று பவுண்டு வரிக்கு எதிராக வேலைநிறுத்தம் செய்ய அழைப்பு விடுத்தனர். அதன் விளைவாக நவம்பர் 1913-இல் நடந்த பெரும் பேரணியும், அன்றைய தென்னாப்பிரிக்க வரலாற்றின் மிகப் பெரிய வேலைநிறுத்தமும் (சுமார் 20,000 பேர்) அரசை அசைத்தன. வேலைநிறுத்தத்தில் முதலாளிகளால் கொல்லப்பட்டவர்களும் காயமடைந்தவர்களும் தமிழர்கள்.

தில்லையாடி வள்ளியம்மை

ஜோகன்னஸ்பர்க்கில் பழக்கடை வைத்திருந்த ஆர். முனுசாமி முதலியார், மங்களம் தம்பதியரின் மகள் வள்ளியம்மை. தாயின் சொந்த ஊரான, இன்றைய மயிலாடுதுறை மாவட்டத்தின் தில்லையாடியின் பெயர் அவர் பெயரோடு இணைந்தது. பதினாறு வயதில் தாயுடன் போராட்டத்தில் இணைந்து, 1913 டிசம்பரில் கைது செய்யப்பட்டு, பீட்டர்மரிட்ஸ்பர்க் சிறையில் மூன்று மாதக் கடுங்காவல் தண்டனை பெற்றார். சிறையில் காய்ச்சல் கண்டபோதும் முன்கூட்டியே விடுதலையை ஏற்க மறுத்தார். 1914 பிப்ரவரி 11 அன்று விடுதலையான அவர், பிப்ரவரி 22 அன்று உயிர் நீத்தார். மரணப் படுக்கையில் அவரைச் சந்தித்த காந்தி, "சிறை சென்றதற்கு வருந்துகிறாயா?" என்று கேட்டதற்கு, "வருத்தமா? மீண்டும் கைது செய்தால் இப்போதும் சிறை செல்லத் தயார்" என்று அவர் பதிலளித்ததைத் தம் தென்னாப்பிரிக்கச் சத்தியாக்கிரகம் நூலில் பதிவு செய்தார்.

போராட்டத்தின் விளைவாக 1914 இந்தியர் நிவாரணச் சட்டம் மூன்று பவுண்டு வரியை ஒழித்து, இந்திய முறைத் திருமணங்களை அங்கீகரித்தது.

ஒப்பந்தக் கூலி முறையின் முடிவு

தென்னாப்பிரிக்கச் செய்திகள் இந்தியத் தேசியவாதிகளை உலுக்கின. கோபால கிருஷ்ண கோகலே 1910 பிப்ரவரியில் இம்பீரியல் சட்டமன்றத்தில் கொண்டுவந்த தீர்மானத்தால் நேட்டாலுக்கான ஒப்பந்தக் குடியேற்றம் 1911 ஜூலை 1 முதல் நிறுத்தப்பட்டது. 1912-இல் முழுமையான ஒழிப்புக்கு அவர் கொண்டுவந்த தீர்மானம் தோற்றது. 1915–16-இல் சி. எஃப். ஆண்ட்ரூஸும் டபிள்யூ. டபிள்யூ. பியர்சனும் ஃபிஜிக்குச் சென்று தோட்டங்களின் நிலையை அம்பலப்படுத்தினர். இறுதியாக 1917 மார்ச்சில், போர்க்காலக் கப்பல் பற்றாக்குறையையும் காரணம் காட்டி, இந்தியப் பாதுகாப்பு அவசரச் சட்டங்களின் கீழ் ஒப்பந்தக் குடியேற்றம் நிறுத்தப்பட்டது. 1920 ஜனவரி 1 அன்று இந்த முறை அதிகாரபூர்வமாக ஒழிக்கப்பட்டது; ஃபிஜி அதே ஆண்டில் மீதமிருந்த ஒப்பந்தங்களை ரத்து செய்தது. ஆனால் கங்காணி முறை மலாயாவில் 1938 வரையும் இலங்கையில் 1939 வரையும் தொடர்ந்தது.

காலவரிசை

ஆண்டு நிகழ்வு
1832–33 குண்டூர்ப் பஞ்சம் ("நந்தன கருவு")
1820–30கள் இலங்கைக் காபித் தோட்டங்களுக்குத் தமிழர் பயணம் தொடக்கம்
1834 மொரிஷியஸில் ஒப்பந்தக் கூலி "பெரும் சோதனை"
1848–59 புதுச்சேரி, காரைக்காலிலிருந்து ரீயூனியனுக்குச் சுமார் 47,000 பேர்
1860 நவ. 16 ட்ரூரோ கப்பல் சென்னையிலிருந்து நேட்டால் சேர்ந்தது
1869 இலங்கையில் காபி இலைத் துரு நோய்; சூயஸ் கால்வாய் திறப்பு
1876–78 தாது வருடப் பெரும் பஞ்சம்
1877–78 பக்கிங்ஹாம் கால்வாய் நீட்டிப்பு (நிவாரண வேலை)
1880 பஞ்ச ஆணையம்
1893 காந்தி தென்னாப்பிரிக்கா வருகை
1895 நேட்டாலில் மூன்று பவுண்டு வரி
1903 சென்னையிலிருந்து ஃபிஜிக்கு ஆள் சேர்ப்பு தொடக்கம்
1907 மலாயாவில் தமிழ்க் குடியேற்ற நிதி
1911 ஜூலை 1 நேட்டாலுக்கான ஒப்பந்தக் குடியேற்றம் நிறுத்தம்
1913 நவ. பெரும் பேரணி, சுரங்கத் தொழிலாளர் வேலைநிறுத்தம்
1914 பிப். 22 தில்லையாடி வள்ளியம்மை மறைவு; இந்தியர் நிவாரணச் சட்டம்
1917 மார்ச் ஒப்பந்தக் குடியேற்றம் நிறுத்தம்
1920 ஜன. 1 ஒப்பந்தக் கூலி முறை அதிகாரபூர்வ ஒழிப்பு
1938 / 1939 மலாயா / இலங்கைக்கான உதவிபெறும் குடியேற்றத் தடை
1948 இலங்கைக் குடியுரிமைச் சட்டம்
1964 சிறிமா–சாஸ்திரி ஒப்பந்தம்
2003 மலையகத் தமிழர்களுக்கு முழுக் குடியுரிமை

புலம்பெயர் தமிழர்களின் மரபு

பஞ்சத்திலும் கடனிலும் தொடங்கிய இந்தப் பயணங்கள், இன்று உலகெங்கும் பரந்து வாழும் தமிழ்ச் சமூகங்களாக மலர்ந்துள்ளன. மலேசியாவின் தமிழ்ப் பள்ளிகளும் பத்து மலை முருகன் கோவிலின் தைப்பூசமும், சிங்கப்பூரின் அதிகாரபூர்வத் தமிழும், இலங்கை மலையகத்தின் தேயிலைத் தோட்ட வாழ்க்கையும் இலக்கியமும், டர்பனின் கோவில்களும் காவடிகளும், மொரிஷியஸ், ரீயூனியன், ஃபிஜி தீவுகளில் தொடரும் தமிழ்ப் பண்டிகைகளும் அதன் சாட்சிகள்.

இந்த வரலாறு துயரமும் துணிவும் நிறைந்தது. பஞ்சக் கொள்கைகளும் தோட்ட முறைகளும் மனித உயிர்களை மலிவாக நடத்தின; ஆனால் அந்தத் தொழிலாளர்கள் புதிய நிலங்களில் வேரூன்றி, உரிமைக்காகப் போராடி, தங்கள் பண்பாட்டைக் காத்தார்கள்.

அடுத்த பகுதி

தமிழர்கள் கடல் கடந்து உழைத்துக்கொண்டிருந்த அதே காலத்தில், தமிழ்நாட்டில் ஓர் அமைதியான புரட்சி நடந்துகொண்டிருந்தது. பழைய ஓலைச்சுவடிகளைத் தேடி ஊர் ஊராக அலைந்த ஒரு தமிழாசிரியர், மறக்கப்பட்டிருந்த சங்க இலக்கியங்களையும் சிலப்பதிகாரம், மணிமேகலை போன்ற காப்பியங்களையும் அச்சில் கொண்டுவந்தார். அடுத்த பகுதியில் பகுதி 43: தமிழ் மறுமலர்ச்சி — உ. வே. சாமிநாத ஐயரும் சங்க நூல்களின் மீட்பும் பற்றிப் பார்ப்போம்.

ஆதாரங்கள்

  1. Report on the Administration of the Madras Presidency, 1878–79, அத்தியாயம் VI (பஞ்ச இழப்புக் கணக்கீடு) — HathiTrust.
  2. "Fifteenth Annual Report of the Sanitary Commissioner for Madras, for 1877" (மதிப்புரை), Indian Medical Gazette, 1879 — PMC.
  3. Imperial Gazetteer of India, தொகுதி III (1907), அத்தியாயம் X "Famine", பக். 475–502 (1876–78 பஞ்சம், டெம்பிள் கூலி, 1880 பஞ்ச ஆணையம்).
  4. ஆர். ராமானுஜம், "The Great Famine of 1876–1878 in Madras Presidency: Its Devastations and Scarcities in Tamilnadu", ResMilitaris 13(1), 2023.
  5. Tim Dyson, A Population History of India (Oxford University Press, 2018), ப. 137 (5.6–9.4 மில்லியன் வரம்பு; மகாரத்னாவின் 8.2 மில்லியன் மதிப்பீடு); David Arnold, "The 'discovery' of malnutrition and diet in colonial India", IESHR 31(1), 1994.
  6. Mike Davis, Late Victorian Holocausts: El Niño Famines and the Making of the Third World (Verso, 2001).
  7. "Long live the canal" — பக்கிங்ஹாம் கால்வாய் வரலாறு, தி இந்து.
  8. Hugh Tinker, A New System of Slavery: The Export of Indian Labour Overseas, 1830–1920 (Oxford University Press, 1974).
  9. Sunil S. Amrith, Crossing the Bay of Bengal: The Furies of Nature and the Fortunes of Migrants (Harvard University Press, 2013); Sunil S. Amrith, "Tamil Diasporas across the Bay of Bengal", American Historical Review 114(3), 2009.
  10. Kernial Singh Sandhu, Indians in Malaya: Some Aspects of Their Immigration and Settlement, 1786–1957 (Cambridge University Press, 1969); Amarjit Kaur, "Plantation Systems, Labour Regimes and the State in Malaysia, 1900–2012", Journal of Agrarian Change 14(2), 2014.
  11. UNESCO உலகப் பாரம்பரிய மையம் — Aapravasi Ghat.
  12. La Réunion அடிமை முறை நினைவுத் தளம் — "Indentured labour from India in 19th century Reunion Island".
  13. South African History Online — "Ship list of Indian Indentured Labourers"; சுரேந்திர பானா, Documents of Indentured Labour: Natal 1851–1917 நூல் மதிப்புரை (SAHO).
  14. E. S. Reddy, "Gandhi, Tamils and the Satyagraha in South Africa" — SAHO; "Women and the Satyagraha Campaign" — SAHO; "Valliamma Munuswamy Mudaliar" — SAHO.
  15. Girmit.org — "List of Ships to Fiji" (1879–1916); Brij V. Lal, Leaves of the Banyan Tree (ANU முனைவர் ஆய்வு, 1980).
  16. Coolitude (எடின்பர்க் பல்கலைக்கழகம்) — "The Abolition of Indentured Labour Migration".
  17. UNHCR — "Sri Lanka makes citizens out of stateless tea pickers"; The India Forum — "Migrants and Minorities in Ceylon: Lessons for the Present".

கூடுதலாகப் பார்த்தவை: கமில் சுவெலபில், Tamil Literature (1974) — பஞ்சலட்சணத் திருமுக விலாசம் பற்றிய குறிப்பு; இந்திய அஞ்சல் துறையின் "இலங்கையில் இந்திய வம்சாவளித் தமிழர்களின் 200 ஆண்டுகள்" (2023) கையேடு; கயானா, டிரினிடாட் எண்ணிக்கைகளுக்கு டிங்கரை மேற்கோள் காட்டும் ஆய்வுக் கட்டுரைகள். விக்கிப்பீடியா வழிகாட்டியாக மட்டுமே பயன்பட்டது. ஆதாரங்களுக்கு இடையே மாறுபடும் எண்ணிக்கைகள் உரையில் வரம்புகளாகவும் "மதிப்பீடு" என்றும் குறிக்கப்பட்டுள்ளன.

படம்: பெயர் அறியப்படாத புகைப்படக் கலைஞர், "Tamilarbeiders op de Blackstone tea estate bij Nawalapitiya bij Kandy" — கண்டி அருகே நாவலப்பிட்டி பிளாக்ஸ்டோன் தேயிலைத் தோட்டத்தில் தமிழ்த் தொழிலாளர்கள் (சுமார் 1890), KITLV / லைடன் பல்கலைக்கழக நூலகம், CC BY 4.0, Wikimedia Commons