• எகிப்தின் பாலைவன மணலில் சுமார் 193 கிலோமீட்டர் நீளமுள்ள ஒரு நீர்வழி. அது வடக்கே மத்தியதரைக் கடலையும் தெற்கே செங்கடலையும் இணைக்கிறது. இதுதான் சூயஸ் கால்வாய் (Suez Canal). 1869-க்கு முன் லண்டனிலிருந்து பம்பாய்க்குச் சென்ற கப்பல், ஆப்பிரிக்காக் கண்டம் முழுவதையும் சுற்றி, தென்முனையில் உள்ள நன்னம்பிக்கை முனை (Cape of Good Hope) வழியாகவே செல்ல வேண்டியிருந்தது. கால்வாய் திறந்த பிறகு அதே பயணத்தின் தூரம் ஏறத்தாழ 40 சதவீதம் குறைந்தது. உலக வர்த்தக வரைபடத்தை இவ்வளவு திடீரென மாற்றிய பொறியியல் சாதனைகள் மிகக் குறைவு. பேரரசுகளின் போட்டிகள், போர்கள், அரசியல் நெருக்கடிகள் என இவ்வளவு சிக்கல்களுக்கு மையமாக இருந்த நீர்வழிகளும் மிகக் குறைவு.

    இந்தக் கட்டுரை சூயஸின் முழுக் கதையைச் சொல்கிறது: பண்டைய பாரோக்களின் நைல்–செங்கடல் கால்வாய்கள், நெப்போலியன் காலத்து அளவீட்டுப் பிழை, ஃபெர்டினாண்ட் டி லெசெப்ஸ் (Ferdinand de Lesseps), 1869 திறப்பு விழா, பிரிட்டிஷ் கட்டுப்பாடு, நாசரின் தேசியமயமாக்கல், 1956 சூயஸ் நெருக்கடி, 1967–75 வரையிலான எட்டு ஆண்டு மூடல், 2015 விரிவாக்கம், 2021-இல் கால்வாயை அடைத்த “எவர் கிவன்” (Ever Given) கப்பல், 2023-இல் தொடங்கிய செங்கடல் நெருக்கடி, 2026-இன் மீட்சி. வரலாற்றாசிரியர்களிடையே கருத்து வேறுபாடு உள்ள இடங்களையும், எண்கள் உறுதியாகத் தெரியாத இடங்களையும் வெளிப்படையாகக் குறிப்பிடுகிறோம்.

    பண்டைய முன்னோடிகள்: பாரோக்களின் கனவு

    இரண்டு கடல்களை இணைக்கும் எண்ணம் புதியதல்ல. ஆனால் பண்டைய கால்வாய்கள் இன்றைய கால்வாய் போல ஒரு கடலிலிருந்து நேராக மற்றொரு கடலுக்குச் செல்லவில்லை. நைல் நதியின் ஒரு கிளையிலிருந்து வாதி துமிலாத் (Wadi Tumilat) பள்ளத்தாக்கு, கசப்பு ஏரிகள் (Bitter Lakes) வழியாகச் செங்கடலுக்குச் செல்லும் பாதையாகவே அவை இருந்தன. மத்தியதரைக் கடலிலிருந்து வரும் கப்பல் முதலில் நைலில் ஏறி, பிறகு இந்தக் கால்வாய் வழியாகச் சூயஸ் வளைகுடாவை அடையும்.

    கி.மு. 19-ஆம் நூற்றாண்டில் ஆண்ட மத்திய இராச்சியப் பாரோ செனுஸ்ரெட் III (Senusret III) முதல் கால்வாயை வெட்டியதாகச் சில நூல்கள் சொல்கின்றன. ஆனால் இதற்கான தொல்லியல் சான்றுகள் மிகக் குறைவு. பல வரலாற்றாசிரியர்கள் இதை “சாத்தியம், ஆனால் நிரூபிக்கப்படவில்லை” என்றே கருதுகின்றனர். கிரேக்க வரலாற்றாசிரியர் ஹெரோடோடஸின் கூற்றுப்படி, கி.மு. சுமார் 600-இல் பாரோ நெக்கோ II (Necho II) ஒரு கால்வாயைத் தொடங்கி, பெரும் உயிரிழப்புக்குப் பிறகு கைவிட்டார். ஹெரோடோடஸ் குறிப்பிடும் 1,20,000 உயிரிழப்பு என்ற எண்ணை இன்றைய அறிஞர்கள் அப்படியே ஏற்பதில்லை.

    எகிப்தைக் கைப்பற்றிய பாரசீக மன்னர் முதலாம் டேரியஸ் (Darius I), கி.மு. சுமார் 500-இல் அந்தக் கால்வாயை முடித்தார் அல்லது மீண்டும் திறந்தார். பழைய பாரசீகம், எலாமைட், அக்காடியன், எகிப்திய மொழிகளில் பொறிக்கப்பட்ட அவரது கற்தூண்கள் (stelae) அந்தப் பாதையில் கண்டெடுக்கப்பட்டுள்ளன. கி.மு. 3-ஆம் நூற்றாண்டில் இரண்டாம் தாலமி (Ptolemy II) அதைச் சீரமைத்தார். கி.பி. 2-ஆம் நூற்றாண்டில் ரோமப் பேரரசர் ட்ராஜன் (Trajan) அதை மீண்டும் புதுப்பித்தார்.

    அரேபியர் எகிப்தைக் கைப்பற்றிய பிறகு, அம்ர் இப்னு அல்-ஆஸ் (ʿAmr ibn al-ʿAs) 640-களில் அரேபியாவுக்குத் தானியம் அனுப்புவதற்காக ஒரு கால்வாயை மீண்டும் திறந்தார். அப்பாசிய கலீஃபா அல்-மன்சூர் 760 அல்லது 770-களில் அதை மூடியதாக அரபு ஆதாரங்கள் சொல்கின்றன. அரேபியாவில் இருந்த கிளர்ச்சியாளர்களுக்குப் பொருள் செல்வதைத் தடுப்பதே நோக்கம் எனக் கருதப்படுகிறது. சரியான ஆண்டு குறித்து விவாதம் உண்டு. அதன் பிறகு சுமார் ஆயிரம் ஆண்டுகள் இந்த நிலச்சந்தியைக் கடக்க கப்பல் வழியே இல்லை. இரு கடல்களுக்கும் இடையே சரக்குகள் ஒட்டகக் கூட்டங்கள் மூலமே சென்றன.

    நெப்போலியனின் அளவீட்டுப் பிழை

    1798–1801-இல் நெப்போலியன் போனபார்ட் எகிப்தின் மீது படையெடுத்தபோது இந்தக் கனவு மீண்டும் உயிர்பெற்றது. அவருடைய பொறியாளர் ழாக்-மரி லெ பேர் (Jacques-Marie Le Père) இந்த நிலச்சந்தியை அளந்தார். செங்கடல் மத்தியதரைக் கடலைவிடச் சுமார் 10 மீட்டர் உயரத்தில் இருப்பதாக அவர் முடிவு செய்தார். சில ஆதாரங்கள் இதைச் சுமார் 8.5 மீட்டர் என்று குறிப்பிடுகின்றன. அது உண்மையாக இருந்திருந்தால், நேரடிக் கால்வாய் நைல் டெல்டாவை வெள்ளத்தில் மூழ்கடிக்கும், அல்லது சிக்கலான மதகுகள் (locks) தேவைப்படும். ஆனால் அந்த அளவீடு தவறு.

    1840-களில் செய்யப்பட்ட புதிய அளவீடுகள், இரண்டு கடல்களும் ஏறக்குறைய ஒரே மட்டத்தில் இருப்பதை உறுதி செய்தன. இதனால் மதகுகள் இல்லாத, கடல் மட்டக் கால்வாய் சாத்தியமானது. ஆஸ்திரியப் பொறியாளர் லூயிஜி நெக்ரெல்லி (Luigi Negrelli), பிரெஞ்சுப் பொறியாளர் லினான் டி பெல்ஃபோண்ட்ஸ் (Linant de Bellefonds) ஆகியோரின் திட்டங்கள் இறுதிப் பாதையை வடிவமைக்க உதவின. இன்றும் சூயஸ் கால்வாயில் ஒரு மதகுகூட இல்லை. இது பனாமா கால்வாயிலிருந்து அதை வேறுபடுத்தும் முக்கிய அம்சம்.

    லெசெப்ஸும் சலுகை ஒப்பந்தமும்

    சூயஸ் கால்வாயின் தந்தை என அழைக்கப்படும் ஃபெர்டினாண்ட் டி லெசெப்ஸ் ஒரு பொறியாளர் அல்ல. அவர் ஒரு பிரெஞ்சு இராஜதந்திரி. விடாமுயற்சி, தொடர்புகள், மக்களை நம்பவைக்கும் திறன் ஆகியவையே அவருடைய பலம். எகிப்தின் புதிய ஆட்சியாளர் முகம்மது சயீத் பாஷாவை (Muhammad Saʿid Pasha) அவருடைய இளமைக் காலம் முதலே லெசெப்ஸ் அறிந்திருந்தார். அந்த நட்பைப் பயன்படுத்தி, 1854 நவம்பர் 30 அன்று முதல் சலுகை ஒப்பந்தத்தையும் (concession), 1856-இல் விரிவான இரண்டாவது ஒப்பந்தத்தையும் பெற்றார்.

    அந்த ஒப்பந்தங்களின்படி, கால்வாய் திறக்கப்பட்ட நாளிலிருந்து 99 ஆண்டுகள் ஒரு நிறுவனம் அதை நடத்தலாம். நிகர லாபத்தில் 15 சதவீதம் எகிப்துக்குக் கிடைக்கும். 1858 டிசம்பரில் “சூயஸ் கடல் கால்வாய் உலகளாவிய நிறுவனம்” (Compagnie universelle du canal maritime de Suez) தொடங்கப்பட்டது. பொது விற்பனைக்கு வந்த பங்குகளில் பெரும்பாலானவற்றைப் பிரெஞ்சு முதலீட்டாளர்கள் வாங்கினர்.

    இந்தியாவுக்குச் செல்லும் பாதையில் பிரான்ஸ் தலைமையிலான திட்டம் ஒன்று உருவாவதை பிரிட்டன் சந்தேகத்துடன் பார்த்தது. அதனால் அது பங்குகளை வாங்க மறுத்தது. விற்காமல் இருந்த பங்குகளைச் சயீத் பாஷாவே வாங்கினார். இதனால் நிறுவனத்தின் சுமார் 44 சதவீதப் பங்குகள் எகிப்திடம் சேர்ந்தன. கடன் வாங்கிச் செய்யப்பட்ட இந்த முதலீடுதான் பின்னாளில் எகிப்தின் நிதி நெருக்கடிக்கு ஒரு தொடக்கமாக அமைந்தது என வரலாற்றாசிரியர்கள் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர்.

    கட்டுமானம் (1859–1869): மனித உழைப்பும் இயந்திரங்களும்

    1859 ஏப்ரல் 25 அன்று, பின்னாளில் போர்ட் சயீத் (Port Said) நகரம் உருவான இடத்தில் வேலை தொடங்கியது. ஆரம்ப ஆண்டுகளில் நிறுவனம் “கோர்வே” (corvée) எனப்படும் கட்டாய உழைப்பையே பெரிதும் நம்பியது. எகிப்திய விவசாயிகள் சுழற்சி முறையில் கட்டாயமாக அழைத்து வரப்பட்டனர். ஒரே நேரத்தில் பல்லாயிரக்கணக்கானோர் பணியில் இருந்தனர். கடும் வெயிலில், போதுமான குடிநீர் இல்லாமல், அவர்கள் கைகளாலும் கூடைகளாலும் மணலை அகற்றினர். காலரா போன்ற நோய்கள் முகாம்களில் பரவின.

    எத்தனை தொழிலாளர்கள் இறந்தனர் என்பது கால்வாய் வரலாற்றில் மிகவும் சர்ச்சைக்குரிய எண்களில் ஒன்று. எகிப்திய தேசியவாத வரலாறுகள் பெரும்பாலும் சுமார் 1,20,000 உயிரிழப்புகள் எனக் குறிப்பிடுகின்றன. ஆவணங்களின் அடிப்படையில் இது சில ஆயிரங்கள் முதல் சில பத்தாயிரங்கள் வரையே இருக்கலாம் எனப் பல மேற்கத்திய வரலாற்றாசிரியர்கள் வாதிடுகின்றனர். நம்பகமான முழுக் கணக்கு இல்லை என்பதே நேர்மையான பதில். எந்த எண்ணை எடுத்துக்கொண்டாலும் மனித இழப்பு மிகப் பெரியது.

    கட்டாய உழைப்புக்குச் சர்வதேச அளவில் கண்டனம் எழுந்தது. சயீத்துக்குப் பின் வந்த கெதிவ் இஸ்மாயில் (Khedive Ismaʿil) அதைக் குறைக்க முயன்றார். இதனால் நிறுவனத்துடன் தகராறு ஏற்பட்டது. 1864-இல் பிரெஞ்சுப் பேரரசர் மூன்றாம் நெப்போலியன் நடுவராக இருந்து தீர்ப்பளித்தார். அதன்படி எகிப்து நிறுவனத்துக்குப் பெரும் இழப்பீடு செலுத்த வேண்டியதாயிற்று. அந்தத் தொகை பொதுவாக 84 மில்லியன் பிராங்குகள் எனக் குறிப்பிடப்படுகிறது.

    அதன்பின் நீராவியில் இயங்கும் தூர்வாரும் இயந்திரங்கள் (dredgers) வேலையின் பெரும்பகுதியைச் செய்தன. போரெல், லவாலே நிறுவனம் (Borel, Lavalley et Cie) போன்ற ஒப்பந்ததாரர்கள் பிரம்மாண்டமான இயந்திரங்களை உருவாக்கினர். 1860-களின் இறுதியில் இது உலகிலேயே மிக அதிக அளவில் இயந்திரமயமாக்கப்பட்ட கட்டுமானத் தளங்களில் ஒன்றாக இருந்தது. நைலிலிருந்து நன்னீர் கொண்டுவர ஒரு தனிக் கால்வாய் வெட்டப்பட்டது. கால்வாயின் நடுவில் இஸ்மாயிலியா (Ismailia) என்ற புதிய நகரம் உருவானது.

    1869 நவம்பர் 17: பிரம்மாண்டத் திறப்பு விழா

    1869 நவம்பர் 17 அன்று கால்வாய் அதிகாரப்பூர்வமாகத் திறக்கப்பட்டது. எகிப்து ஒரு நவீன நாடு என்று உலகுக்குக் காட்டுவதற்காகக் கெதிவ் இஸ்மாயில் பெரும் செலவில் விழா நடத்தினார். பிரான்ஸின் பேரரசி யூஜினி (Empress Eugénie), அரச படகான “லேகிள்” (L’Aigle) மூலம் கப்பல் அணிவகுப்பை முன்னின்று நடத்தினார். ஆஸ்திரியப் பேரரசர் ஃப்ரான்ஸ் ஜோசப், பிரஷ்யாவின் பட்டத்து இளவரசர் ஃப்ரெடரிக் உள்ளிட்ட பல அரச விருந்தினர்கள் கலந்துகொண்டனர். கப்பல்கள் இஸ்மாயிலியா வழியாகச் சூயஸ் நகரை அடைந்தன.

    முதல் கால்வாய் இன்றைய கால்வாயைவிட மிகச் சிறியது. அதன் ஆழம் சுமார் 8 மீட்டர், அடிப்பகுதி அகலம் சுமார் 22 மீட்டர். தொடக்கத்தில் போக்குவரத்து எதிர்பார்த்த அளவு இல்லை, நிறுவனம் நிதிச் சிக்கலில் தவித்தது. நீராவிக் கப்பல்களின் வளர்ச்சி இந்த நிலையை மாற்றியது. செங்கடலின் காற்று பாய்மரக் கப்பல்களுக்குச் சிரமமாக இருந்தது. ஆனால் நிலக்கரி நிலையங்களில் எரிபொருள் நிரப்பிக்கொண்ட நீராவிக் கப்பல்கள் இந்தக் குறுக்கு வழியை எளிதாகப் பயன்படுத்தின. பத்தாண்டுகளுக்குள் ஐரோப்பா–ஆசியா வர்த்தகத்தின் மையமாகச் சூயஸ் மாறியது.

    இந்தியாவுக்கு இது நேரடித் தாக்கம் ஏற்படுத்தியது. பம்பாய் துறைமுகத்தின் முக்கியத்துவம் உயர்ந்தது. பிரிட்டனிலிருந்து அதிகாரிகள், அஞ்சல், தந்தி உபகரணங்கள், படைகள் ஆகியவை முன்பைவிட மிக விரைவாக இந்தியா வந்து சேர்ந்தன. பிரிட்டிஷ் பேரரசுக்குச் சூயஸ் “இந்தியாவுக்கான நெடுஞ்சாலை” ஆனது.

    பிரிட்டனின் கட்டுப்பாடு: 1875, 1882, 1888

    1870-களில் கெதிவ் இஸ்மாயில் பெரும் கடனில் மூழ்கினார். 1875 நவம்பரில் பிரிட்டிஷ் பிரதமர் பெஞ்சமின் டிஸ்ரேலி (Benjamin Disraeli), எகிப்திடம் இருந்த 1,76,602 பங்குகளை, அதாவது நிறுவனத்தின் சுமார் 44 சதவீதத்தை, ஏறக்குறைய 4 மில்லியன் பவுண்டுகளுக்கு வாங்கினார். நாடாளுமன்ற ஒப்புதலுக்குக் காத்திராமல், ரோத்ஸ்சைல்ட் வங்கியிடமிருந்து தற்காலிகக் கடன் பெற்று அவர் இந்தக் கொள்முதலைச் செய்தார். இதனால் பிரிட்டனுக்கு நிறுவனத்தில் பெரும் குரல் கிடைத்தது. ஆனால் பிரபலக் கதைகள் சொல்வது போல் கால்வாய் முழுவதும் பிரிட்டனுக்குச் சொந்தமாகிவிடவில்லை.

    அதன் பிறகும் எகிப்தின் நிதிநிலை சரிந்தது. ஐரோப்பியக் கடன்தாரர்கள் அதன் பட்ஜெட்டைக் கட்டுப்படுத்தினர். 1882-இல் கர்னல் அஹ்மத் உராபி (Ahmed ʿUrabi) தலைமையிலான தேசியவாத இயக்கம் அந்நியக் கட்டுப்பாட்டை எதிர்த்தது. பிரிட்டன் படையெடுத்து, 1882 செப்டம்பர் 13 அன்று டெல் எல்-கெபீர் (Tel el-Kebir) போரில் உராபியின் படைகளைத் தோற்கடித்தது. அதன் பின் தொடங்கிய பிரிட்டிஷ் ஆக்கிரமிப்பு நடைமுறையில் எழுபது ஆண்டுகளுக்கு மேல் நீடித்தது. கால்வாயைப் பாதுகாப்பதே அங்கு தங்கியிருப்பதற்கான முக்கியக் காரணமாகச் சொல்லப்பட்டது.

    1888-இல் பெரிய வல்லரசுகள் கான்ஸ்டான்டிநோபிள் உடன்படிக்கையில் (Convention of Constantinople) கையெழுத்திட்டன. அதன்படி போர்க் காலத்திலும் அமைதிக் காலத்திலும் எல்லா நாட்டுக் கப்பல்களுக்கும் கால்வாய் திறந்திருக்க வேண்டும். ஆனால் நடைமுறையில் இரண்டு உலகப் போர்களிலும் எதிரி நாட்டுக் கப்பல்களுக்கு பிரிட்டன் கால்வாயை மூடியது. உஸ்மானிய, அச்சு நாடுகளின் தாக்குதல்களிலிருந்து அதைப் பாதுகாத்தது. 1922-இல் எகிப்து அதிகாரப்பூர்வமாகச் சுதந்திரம் பெற்றது. ஆனாலும் 1936 ஆங்கிலோ–எகிப்திய ஒப்பந்தப்படி பிரிட்டிஷ் படைகள் கால்வாய் மண்டலத்தில் தொடர்ந்து இருந்தன. அந்தக் காலகட்டப் பின்னணிக்கு எங்கள் இரண்டாம் உலகப் போர் வரலாறு கட்டுரையைப் படிக்கலாம்.

    நாசர், தேசியமயமாக்கல், 1956 சூயஸ் நெருக்கடி

    1956 ஜூலை: தேசியமயமாக்கல்

    1952 புரட்சியில் எகிப்திய இராணுவ அதிகாரிகள் ஆட்சியைக் கைப்பற்றினர். விரைவில் கமால் அப்துல் நாசர் (Gamal Abdel Nasser) தலைவராக உருவெடுத்தார். 1954 ஒப்பந்தப்படி பிரிட்டிஷ் படைகள் கால்வாய் மண்டலத்தை விட்டு வெளியேற வேண்டும். கடைசிப் படைகள் 1956 ஜூனில் வெளியேறின. அதே ஆண்டு ஜூலை 19 அன்று, அஸ்வான் உயர் அணைக்கு (Aswan High Dam) நிதி உதவி அளிக்கும் வாக்குறுதியை அமெரிக்கா திரும்பப் பெற்றது. அதைத் தொடர்ந்து பிரிட்டனும் உலக வங்கியும் விலகின. சோவியத் அணியுடன் நாசர் செய்துகொண்ட ஆயுத ஒப்பந்தம் ஒரு காரணமாக இருந்தது.

    ஒரு வாரத்துக்குப் பின், 1956 ஜூலை 26 அன்று அலெக்ஸாண்ட்ரியாவில் ஆற்றிய உரையில், சூயஸ் கால்வாய் நிறுவனத்தை எகிப்து தேசியமயமாக்குவதாக நாசர் அறிவித்தார். கால்வாய் வருவாய் அணைக்கு நிதியாகப் பயன்படும் என்றார். பங்குதாரர்களுக்குச் சந்தை விலையில் இழப்பீடு தரப்படும் என உறுதியளித்தார். அன்றிரவே எகிப்திய அதிகாரிகள் நிறுவன அலுவலகங்களைத் தங்கள் கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டுவந்தனர். லண்டனும் பாரிஸும் இதைத் தங்கள் மூலோபாய நலன்களுக்கான அச்சுறுத்தலாகக் கண்டன. பிரிட்டிஷ் பிரதமர் ஆண்டனி ஈடன் (Anthony Eden) நாசரை 1930-களின் சர்வாதிகாரிகளுடன் ஒப்பிட்டார்.

    இராணுவ வெற்றி, அரசியல் தோல்வி

    பிரிட்டன், பிரான்ஸ், இஸ்ரேல் ஆகிய மூன்று நாடுகளும் ரகசியமாகத் திட்டமிட்டன. இது “செவ்ர் உடன்படிக்கை” (Protocol of Sèvres) என அறியப்படுகிறது. 1956 அக்டோபர் 29 அன்று இஸ்ரேல் சினாய் தீபகற்பத்தின் மீது படையெடுத்தது. இரு தரப்பும் கால்வாயிலிருந்து விலக வேண்டும் என பிரிட்டனும் பிரான்ஸும் இறுதி எச்சரிக்கை விடுத்தன. எகிப்து மறுத்ததால் அக்டோபர் 31 முதல் குண்டுவீச்சு தொடங்கியது. நவம்பர் 5–6 அன்று ஆங்கிலோ–பிரெஞ்சுப் படைகள் போர்ட் சயீத்திலும் போர்ட் ஃபுவாதிலும் தரையிறங்கின. எகிப்து டஜன் கணக்கான கப்பல்களை மூழ்கடித்துக் கால்வாயை அடைத்தது. அந்த எண்ணிக்கை பொதுவாக 40 முதல் 50 வரை எனக் குறிப்பிடப்படுகிறது.

    இராணுவ ரீதியில் படையெடுத்த நாடுகள் முன்னேறின. ஆனால் அரசியல் ரீதியில் அது பெரும் தோல்வியாக முடிந்தது. அமெரிக்க அதிபர் ட்வைட் ஐசன்ஹோவர் இந்தப் படையெடுப்பைக் கடுமையாக எதிர்த்தார். பிரிட்டிஷ் பவுண்டின் மீது நிதி அழுத்தம் கொடுத்தார். சோவியத் யூனியன் மிரட்டல் விடுத்தது. ஐ.நா. பொதுச் சபை போர்நிறுத்தம் கோரியது, அது நவம்பர் 6–7 அன்று அமலுக்கு வந்தது. கனடிய இராஜதந்திரி லெஸ்டர் பியர்சன் (Lester B. Pearson) முன்மொழிந்த ஐ.நா. அவசரப் படை (UNEF) உருவானது. ஐ.நா.வின் முதல் பெரிய அமைதிகாக்கும் படையான இதற்காக அவருக்கு 1957 நோபல் அமைதிப் பரிசு வழங்கப்பட்டது. 1957 ஜனவரியில் ஈடன் பதவி விலகினார்.

    ஐ.நா. மேற்பார்வையில் மூழ்கிய கப்பல்கள் அகற்றப்பட்டன. 1957 வசந்த காலத்தில் கப்பல் போக்குவரத்து மீண்டும் தொடங்கியது. முதல் கப்பல்கள் சென்ற நாளைக் கணக்கிடுவதா, முழுமையான சுத்திகரிப்பு முடிந்த நாளைக் கணக்கிடுவதா என்பதைப் பொறுத்து, ஆதாரங்கள் மார்ச் அல்லது ஏப்ரல் மாதத்தைக் குறிப்பிடுகின்றன. தேசியமயமாக்கல் நிலைத்தது. அமெரிக்காவின் ஒப்புதல் இல்லாமல் பிரிட்டனும் பிரான்ஸும் இனி தனித்துச் செயல்படும் ஏகாதிபத்திய வல்லரசுகள் அல்ல என்பதை உலகுக்குக் காட்டிய திருப்புமுனையாக 1956 சூயஸ் நெருக்கடி பரவலாகக் கருதப்படுகிறது.

    1967–1975: எட்டு ஆண்டு மூடலும் “மஞ்சள் கப்பற்படையும்”

    1967 ஜூனில் ஆறு நாள் போர் தொடங்கியதும் சூயஸ் மீண்டும் மூடப்பட்டது. இஸ்ரேல் சினாயைக் கைப்பற்றியது. கால்வாயே இரு படைகளுக்கும் இடையிலான போர்முனையானது. எட்டு ஆண்டுகள் கால்வாய் மூடியே இருந்தது. 15 சரக்குக் கப்பல்கள் “பெரிய கசப்பு ஏரியில்” (Great Bitter Lake) சிக்கிக்கொண்டன.

    அவற்றின் மாலுமிகள் “பெரிய கசப்பு ஏரி சங்கம்” (Great Bitter Lake Association) என்ற அமைப்பை உருவாக்கினர். கப்பல்களுக்கு இடையே பொருட்களைப் பரிமாறிக்கொண்டனர், விளையாட்டுப் போட்டிகள் நடத்தினர், தங்களுக்கென அதிகாரப்பூர்வமற்ற அஞ்சல்தலைகளையும் வெளியிட்டனர். கப்பல் தளங்களில் பாலைவன மணல் படிந்ததால் அவை “மஞ்சள் கப்பற்படை” (Yellow Fleet) என அழைக்கப்பட்டன. ஆண்டுகள் செல்லச் செல்ல மாலுமிகள் சுழற்சி முறையில் மாற்றப்பட்டனர். இறுதியில் மேற்கு ஜெர்மனியின் “மன்ஸ்டர்லாண்ட்”, “நார்ட்விண்ட்” ஆகிய இரண்டு கப்பல்கள் மட்டும் 1975-இல் தாங்களாகவே பயணம் செய்து தாய்நாடு திரும்பின.

    இந்த மூடல் கப்பல் தொழிலையே மாற்றியது. கால்வாய் வழியாகச் செல்ல முடியாத அளவுக்குப் பெரிய “சூப்பர் டேங்கர்” கப்பல்களைக் கப்பல் உரிமையாளர்கள் கட்டினர். நன்னம்பிக்கை முனையைச் சுற்றும் நீண்ட பயணத்தையும் அவை லாபகரமாக்கின. 1973 அக்டோபர் 6 அன்று எகிப்தியப் படைகள் கால்வாயைக் கடந்து இஸ்ரேலின் “பார் லெவ்” அரண் கோட்டை (Bar Lev Line) உடைத்தன. பின்னர் படை விலக்கல் ஒப்பந்தங்கள் கையெழுத்தாயின. அமெரிக்க, பிரிட்டிஷ் கடற்படைகள் உள்ளிட்ட சர்வதேசக் குழுக்கள் கண்ணிவெடிகளையும் சிதைவுகளையும் அகற்றின. போர் தொடங்கி சரியாக எட்டு ஆண்டுகள் கழித்து, 1975 ஜூன் 5 அன்று அதிபர் அன்வர் சதாத் கால்வாயை மீண்டும் திறந்து வைத்தார்.

    விரிவாக்கமும் 2015 “புதிய சூயஸ் கால்வாயும்”

    1975 முதல் எகிப்தின் சூயஸ் கால்வாய் ஆணையம் (Suez Canal Authority) கால்வாயைப் பலமுறை அகலப்படுத்தியும் ஆழப்படுத்தியும் வந்துள்ளது. இன்று அதன் அதிகாரப்பூர்வ நீளம் சுமார் 193 கி.மீ. சுமார் 20 மீட்டர் மிதவை ஆழம் (draught) கொண்ட, சரக்கு ஏற்றிய கப்பல்கள் செல்ல முடியும். முழுச் சரக்குடன் கால்வாயைக் கடக்கக்கூடிய மிகப்பெரிய அளவிலான கப்பல்கள் “சூயஸ்மேக்ஸ்” (Suezmax) என அழைக்கப்படுகின்றன. ஏரிப் பகுதிகளிலும் மாற்றுப் பாதைகளிலும் இருவழிப் போக்குவரத்து சாத்தியம். ஆனாலும் கப்பல்கள் இன்னும் அட்டவணைப்படி அணிவகுப்பாகவே (convoy) செல்கின்றன.

    2015 ஆகஸ்டில் அதிபர் அப்தெல் ஃபத்தா எல்-சிசி பெரிய விரிவாக்கத் திட்டத்தைத் திறந்து வைத்தார். அதில் சுமார் 35 கி.மீ. நீளமுள்ள புதிய இணைக் கால்வாயும், ஏற்கெனவே இருந்த சுமார் 37 கி.மீ. பகுதியை ஆழப்படுத்தும் பணியும் அடங்கும். செலவு சுமார் 8 பில்லியன் டாலர். பெரும்பாலும் எகிப்திய மக்களுக்கு விற்கப்பட்ட முதலீட்டுச் சான்றிதழ்கள் மூலம் அது நிதியளிக்கப்பட்டது. 2020-களுக்குள் வருவாய் ஏறத்தாழ இரட்டிப்பாகும் என அதிகாரிகள் கணித்தனர். அந்தக் கணிப்பை விமர்சகர்கள் சந்தேகித்தனர், தொடக்க ஆண்டுகளில் வளர்ச்சி எதிர்பார்ப்பைவிடக் குறைவாகவே இருந்தது. சூயஸ் நகருக்கு அருகே உள்ள தெற்குப் பகுதி இன்னும் ஒற்றைப் பாதையாகவே இருந்தது. 2021-இல் நடந்த சம்பவத்தைப் புரிந்துகொள்ள இது முக்கியம்.

    2021 மார்ச்: “எவர் கிவன்” கால்வாயை அடைத்தபோது

    2021 மார்ச் 23 அன்று, பலத்த காற்றும் மணல் புயலும் வீசிய நேரத்தில், எவர்கிரீன் நிறுவனம் இயக்கிய “எவர் கிவன்” என்ற கொள்கலன் கப்பல் அந்த ஒற்றைப் பாதையில் குறுக்காகத் தரைதட்டி நின்றது. சுமார் 400 மீட்டர் நீளமுள்ள இந்தக் கப்பல் சுமார் 20,000 கொள்கலன்களை (TEU) ஏற்றக்கூடியது. இருபுறப் போக்குவரத்தும் முற்றிலுமாக நின்றது. தூர்வாரும் இயந்திரங்களும் இழுவைப் படகுகளும் இணைந்து, உயர் அலையின் உதவியுடன், மார்ச் 29 அன்று கப்பலை மீண்டும் மிதக்க வைத்தன.

    உச்சத்தில் கால்வாயின் இரு முனைகளிலும் காத்திருந்த கப்பல்களின் எண்ணிக்கை சுமார் 370 முதல் 400-க்கும் மேல் வரை என ஆதாரங்கள் குறிப்பிடுகின்றன. லாய்ட்ஸ் லிஸ்ட் (Lloyd’s List) கணிப்பின்படி, நாளொன்றுக்குச் சுமார் 9–10 பில்லியன் டாலர் மதிப்புள்ள சரக்குகள் கால்வாய் வழியாகச் செல்கின்றன. இதனால் ஒரே இரவில் இது உலகச் செய்தியானது. இழப்பீடு கோரி எகிப்து கப்பலைத் தடுத்து வைத்தது. முதலில் 900 மில்லியன் டாலருக்கும் மேல் கோரியது. விவரங்கள் முழுமையாக வெளியிடப்படாத ஒரு சமரசத்துக்குப் பின், 2021 ஜூலையில் கப்பல் புறப்பட்டது. இந்தச் சம்பவத்துக்குப் பின் தெற்குப் பகுதியை அகலப்படுத்தும் திட்டங்கள் வேகமெடுத்தன.

    செங்கடல் நெருக்கடியும் சூயஸ் இன்றும் ஏன் முக்கியம் என்பதும்

    2023 இறுதியில், காசா போர் தொடங்கிய பிறகு, ஏமனின் ஹூதி படைகள் செங்கடலில் வணிகக் கப்பல்களைத் தாக்கத் தொடங்கின. பெரிய கொள்கலன் நிறுவனங்கள் தங்கள் கப்பல்களை நன்னம்பிக்கை முனை வழியாகத் திருப்பின. இதனால் ஆசியா–ஐரோப்பா பயணத்துக்குச் சுமார் 10 முதல் 14 நாட்கள் கூடுதலாக ஆனது. எகிப்திய அரசு மற்றும் ஊடகத் தகவல்களின்படி, கால்வாய் வருவாய் 2023-இன் சாதனை அளவான சுமார் 10.2 பில்லியன் டாலரிலிருந்து 2024-இல் சுமார் 4 பில்லியன் டாலராகச் சரிந்தது. இது ஏறத்தாழ 60 சதவீத இழப்பு.

    2026-இல் கப்பல்கள் படிப்படியாகத் திரும்பி வருகின்றன. 2025/26 நிதியாண்டில் வருவாய் சுமார் 23 சதவீதம் உயர்ந்து, ஏறக்குறைய 4.67 பில்லியன் டாலரை எட்டியது. 2026 அக்டோபரில் 1,490 கப்பல்கள் கால்வாயைக் கடந்ததாகவும், வருவாய் 724 மில்லியன் டாலர் எனவும் சூயஸ் கால்வாய் ஆணையம் அறிவித்தது. நெருக்கடி தொடங்கிய பிறகு இதுவே மிகச் சிறந்த மாதம். ஆனாலும் லாய்ட்ஸ் லிஸ்ட் தரவுகளின்படி, சரக்கு டன்னளவு நெருக்கடிக்கு முந்தைய நிலையைவிட இன்னும் சுமார் மூன்றில் ஒரு பங்கு குறைவாகவே உள்ளது. செங்கடல் பாதுகாப்பைப் பொறுத்தே முழு மீட்சி அமையும் எனக் கப்பல் நிறுவனங்கள் கூறுகின்றன.

    உலகக் கடல்வழி வர்த்தகத்தில் சுமார் 12 சதவீதம் வழக்கமாகச் சூயஸ் வழியாகச் செல்வதாகக் கணிக்கப்படுகிறது. ஆசியா–ஐரோப்பா கொள்கலன் போக்குவரத்தில் அதன் பங்கு இன்னும் அதிகம். சுற்றுலா, வெளிநாட்டில் வாழும் எகிப்தியர்கள் அனுப்பும் பணம் ஆகியவற்றுடன், கால்வாய்க் கட்டணமும் எகிப்தின் மிகப்பெரிய அந்நியச் செலாவணி ஆதாரங்களில் ஒன்று. கால்வாய் மூடப்பட்டால் சரக்குக் கட்டணமும் காப்பீட்டுக் கட்டணமும் உயர்கின்றன, எரிபொருள் செலவும் கார்பன் உமிழ்வும் கூடுகின்றன, பொருட்கள் தாமதமாக வந்து சேர்கின்றன. இந்தியாவின் ஐரோப்பிய ஏற்றுமதி–இறக்குமதியும் பெரும்பாலும் இந்த வழியையே சார்ந்திருக்கிறது. அதனால் இது நமக்கும் நேரடியாகத் தொடர்புடைய விஷயம்.

    முக்கிய எண்கள்:

    • நீளம்: சுமார் 193 கி.மீ., போர்ட் சயீத் முதல் சூயஸ் வரை. மதகுகள் இல்லை.
    • கட்டுமானம்: 1859 ஏப்ரல் 25 முதல் 1869 நவம்பர் 17 வரை.
    • தொடக்க ஆழம்: சுமார் 8 மீ. இன்று சுமார் 20 மீ. மிதவை ஆழம் கொண்ட கப்பல்கள் செல்ல முடியும்.
    • டிஸ்ரேலியின் 1875 கொள்முதல்: சுமார் 44% பங்குகள், ஏறக்குறைய 4 மில்லியன் பவுண்டு.
    • பெரிய மூடல்கள்: 1956–57; 1967 ஜூன் முதல் 1975 ஜூன் 5 வரை; 2021 மார்ச் 23–29.
    • வருவாய்: 2023-இல் சுமார் 10.2 பில்லியன் டாலர்; 2024-இல் சுமார் 4 பில்லியன்; 2025/26-இல் சுமார் 4.67 பில்லியன்.

    காலவரிசை

    • கி.மு. சுமார் 600: நெக்கோ II நைல்–செங்கடல் கால்வாயைத் தொடங்குகிறார் (ஹெரோடோடஸ் கூற்றுப்படி).
    • கி.மு. சுமார் 500: முதலாம் டேரியஸ் அதை முடிக்கிறார் அல்லது மீண்டும் திறக்கிறார்.
    • கி.பி. 640-கள்: அம்ர் இப்னு அல்-ஆஸ் கால்வாயை மீண்டும் திறக்கிறார். 760–770-களில் அது மூடப்படுகிறது.
    • 1798–99: நெப்போலியனின் அளவீட்டாளர்கள் கடல் மட்ட வேறுபாடு இருப்பதாகத் தவறாகக் கணிக்கின்றனர்.
    • 1854–58: லெசெப்ஸ் சலுகை ஒப்பந்தங்களைப் பெறுகிறார். நிறுவனம் தொடங்கப்படுகிறது.
    • 1859 ஏப்ரல் 25: போர்ட் சயீத்தில் கட்டுமானம் தொடங்குகிறது.
    • 1869 நவம்பர் 17: அதிகாரப்பூர்வத் திறப்பு.
    • 1875: எகிப்தின் பங்குகளை பிரிட்டன் வாங்குகிறது.
    • 1882: பிரிட்டிஷ் ஆக்கிரமிப்பு தொடங்குகிறது.
    • 1888: கான்ஸ்டான்டிநோபிள் உடன்படிக்கை.
    • 1956 ஜூலை 26: நாசர் கால்வாயைத் தேசியமயமாக்குகிறார்.
    • 1956 அக்டோபர்–நவம்பர்: சூயஸ் நெருக்கடி. 1957 வசந்தத்தில் கால்வாய் மீண்டும் திறக்கப்படுகிறது.
    • 1967 ஜூன் – 1975 ஜூன் 5: எட்டு ஆண்டு மூடல்.
    • 2015 ஆகஸ்ட்: “புதிய சூயஸ் கால்வாய்” விரிவாக்கம் திறக்கப்படுகிறது.
    • 2021 மார்ச் 23–29: எவர் கிவன் அடைப்பு.
    • 2023 இறுதி – 2026: செங்கடல் நெருக்கடியும் பகுதி மீட்சியும்.

    கட்டுக்கதைகள் vs உண்மைகள்

    • கட்டுக்கதை: லெசெப்ஸ்தான் கால்வாயை வடிவமைத்த பொறியாளர். உண்மை: அவர் ஒரு இராஜதந்திரியும் திட்ட ஊக்குவிப்பாளரும் மட்டுமே. நெக்ரெல்லி, லினான் போன்ற பொறியாளர்களும் ஒப்பந்ததாரர்களுமே தொழில்நுட்பப் பணியைச் செய்தனர்.
    • கட்டுக்கதை: வெர்டியின் “ஐடா” ஓபரா 1869 திறப்பு விழாவுக்காக அரங்கேற்றப்பட்டது. உண்மை: “ஐடா” கெய்ரோவில் 1871 டிசம்பர் 24 அன்றுதான் முதலில் அரங்கேறியது. 1869-இல் புதிய ஓபரா அரங்கம் “ரிகோலெட்டோ” நாடகத்துடன் திறக்கப்பட்டது.
    • கட்டுக்கதை: 1875-க்குப் பின் கால்வாய் முழுவதும் பிரிட்டனுக்குச் சொந்தம். உண்மை: பிரிட்டனிடம் சுமார் 44% பங்குகளே இருந்தன, மீதியில் பெரும்பகுதி பிரெஞ்சுப் பங்குதாரர்களிடம் இருந்தது. பங்கு உரிமை அல்ல, 1882 இராணுவ ஆக்கிரமிப்புதான் பிரிட்டனுக்கு நேரடிக் கட்டுப்பாட்டைக் கொடுத்தது.
    • கட்டுக்கதை: 1956 படையெடுப்பு வெற்றி பெற்றது. உண்மை: அமெரிக்க, சோவியத், ஐ.நா. அழுத்தத்தால் படைகள் பின்வாங்கின. தேசியமயமாக்கல் நிலைத்தது.
    • கட்டுக்கதை: இரண்டு கடல்களுக்கும் இடையே பெரிய மட்ட வேறுபாடு உண்டு. உண்மை: அது நெப்போலியன் காலத்து அளவீட்டுப் பிழை. சூயஸில் மதகுகளே இல்லை.

    அடிக்கடி கேட்கப்படும் கேள்விகள் (FAQ)

    ஒரு கப்பல் கால்வாயைக் கடக்க எவ்வளவு நேரம் ஆகும்? அணிவகுப்பு அட்டவணையையும் கப்பலின் வகையையும் பொறுத்து, பொதுவாகச் சுமார் 11 முதல் 16 மணி நேரம்.

    இன்று கால்வாய் யாருக்குச் சொந்தம்? எகிப்து அரசுக்கு. 1956-இல் உருவாக்கப்பட்ட சூயஸ் கால்வாய் ஆணையம் அதை நிர்வகிக்கிறது.

    எவ்வளவு தூரம் மிச்சமாகிறது? அது பாதையைப் பொறுத்தது. லண்டன்–மும்பை பயணம் சூயஸ் வழியாக, நன்னம்பிக்கை முனை வழியைவிட ஏறத்தாழ 40% குறைவு.

    2021 போன்ற அடைப்பு மீண்டும் நடக்குமா? தெற்குப் பகுதியை அகலப்படுத்துவது அபாயத்தைக் குறைக்கிறது. ஆனால் அதை முழுமையாக நீக்கிவிடாது.

    தொடர்புடைய கட்டுரைகள்: டைட்டானிக் முழுக் கதை, பெர்முடா முக்கோணம்: கட்டுக்கதைகளும் உண்மைகளும்.

    இறுதிச் சிந்தனைகள்

    சூயஸ் கால்வாய் ஒரு பிரெஞ்சு ஊக்குவிப்பாளரின் கனவாகத் தொடங்கியது. பெரும்பாலும் எகிப்திய விவசாயிகளின் கட்டாய உழைப்பால் வெட்டப்பட்டது. பின்னர் பிரிட்டிஷ் கட்டுப்பாட்டுக்குள் சென்றது. 1956-இல் எகிப்திய இறையாண்மையின் அடையாளமாக மாறியது. போரால் மூடப்பட்டது, ஒரே ஒரு கப்பலால் அடைக்கப்பட்டது, நூற்றுக்கணக்கான கிலோமீட்டர் தொலைவில் நடந்த தாக்குதல்களால் போக்குவரத்தை இழந்தது. ஒவ்வொரு முறையும் ஒரே பாடம் நினைவுக்கு வருகிறது: உலகப் பொருளாதாரத்தின் பெரும்பகுதி இன்றும் பாலைவனத்தின் வழியே செல்லும் இந்தக் குறுகிய நீர்வழியையே நம்பியிருக்கிறது.

    ஆதாரங்கள்

    • என்சைக்ளோபீடியா பிரிட்டானிகா (Encyclopaedia Britannica): “Suez Canal”, “Suez Crisis” பதிவுகள்.
    • சூயஸ் கால்வாய் ஆணையம் (Suez Canal Authority): அதிகாரப்பூர்வ வரலாறும் போக்குவரத்துப் புள்ளிவிவரங்களும், 2026 நவம்பர் அறிக்கை உட்பட.
    • ஹெரோடோடஸ், Histories, நூல் II, இன்றைய எகிப்தியல் அறிஞர்களின் விளக்கங்களுடன்.
    • Zachary Karabell, Parting the Desert: The Creation of the Suez Canal (2003).
    • Keith Kyle, Suez: Britain’s End of Empire in the Middle East.
    • அமெரிக்க வெளியுறவுத் துறை வரலாற்று அலுவலகம் (Office of the Historian): “The Suez Crisis, 1956”.
    • Lloyd’s List, Lloyd’s List Intelligence: எவர் கிவன் (2021), செங்கடல் போக்குவரத்து (2024–2026) பற்றிய செய்திகள்.
    • Arab News, Al-Monitor: சூயஸ் வருவாய் குறித்த 2025–2026 செய்திகள்.