இது, கற்காலம் முதல் 1947 சுதந்திரம் வரை இந்திய வரலாற்றைக் காலவரிசைப்படி சொல்லும் தமிழ் லைஃப்ஸ்டைல் தொடரின் 41-ஆம் பகுதி (மொத்தம் 47 பகுதிகள்). முந்தைய பகுதி: பகுதி 40: 1857 பெரும் எழுச்சி – சிப்பாய்க் கலகமா, முதல் சுதந்திரப் போரா?.

1857 எழுச்சி அடக்கப்பட்ட பிறகு இந்தியா அமைதியாகிவிட்டது போலத் தோன்றியது. ஆனால் அடுத்த முப்பது ஆண்டுகளில் நாட்டின் முகமே மாறியது. கம்பெனி போய் லண்டன் அரசு நேரடியாக ஆளத் தொடங்கியது. ரயில் பாதைகளும் தந்திக் கம்பிகளும் நாடு முழுவதும் பரவின. பல்கலைக்கழகங்களில் படித்த புதிய தலைமுறை வெளிவந்தது. அதே காலத்தில் கொடிய பஞ்சங்களும் வந்தன. இந்த முரண்களுக்குள் இருந்துதான் ‘நாம் எல்லோரும் இந்தியர்கள்’ என்ற புதிய அரசியல் உணர்வு பிறந்தது. 1885 டிசம்பரில் பம்பாயில் இந்திய தேசிய காங்கிரஸ் கூடியது வரையிலான கதையை இந்தப் பகுதியில் பார்ப்போம்.

அலகாபாத்தில் ஒரு பிரகடனம்

1858 நவம்பர் 1 அன்று அலகாபாத்தில் கூடிய தர்பாரில், கவர்னர் ஜெனரல் கானிங் பிரபு விக்டோரியா அரசியின் பிரகடனத்தை வாசித்தார். இனி இந்தியாவை பிரிட்டிஷ் அரசே நேரடியாக ஆளும் என்று அது அறிவித்தது. சமஸ்தான மன்னர்களுடன் கம்பெனி செய்த ஒப்பந்தங்கள் மதிக்கப்படும், புதிதாக நாடுகள் இணைக்கப்படமாட்டா, மக்களின் மத நம்பிக்கைகளில் அரசு தலையிடாது, தகுதியுள்ள எவருக்கும் இனம், மதம் பாராமல் அரசுப் பணிகள் திறந்திருக்கும் என்ற வாக்குறுதிகளும் அதில் இருந்தன.

இந்தியப் படித்த வர்க்கம் இந்தப் பிரகடனத்தைத் தங்கள் ‘மகாசாசனம்’ (Magna Carta) போலப் பார்த்தது. பின்னாளில் அரசுக்கு எதிராகப் பேசும்போது, “அரசியே கொடுத்த வாக்குறுதியை நிறைவேற்றுங்கள்” என்பதுதான் அவர்களின் முதல் வாதமாக இருந்தது. மன்னர்களின் நிலங்களைப் பறிக்கும் வாரிசு இழப்புக் கொள்கை கைவிடப்பட்டது; பதிலாக சமஸ்தானங்கள் பேரரசின் விசுவாசமான தூண்களாக மாற்றப்பட்டன.

கம்பெனியிலிருந்து அரசுக்கு: புதிய ஆட்சி அமைப்பு

1858 ஆகஸ்ட் 2 அன்று நிறைவேறிய இந்திய அரசுச் சட்டம், கிழக்கிந்தியக் கம்பெனியின் இயக்குநர் குழுவின் அதிகாரங்களை பிரிட்டிஷ் அமைச்சரவையில் புதிதாக உருவான ‘இந்தியாவுக்கான அரசுச் செயலர்’ (Secretary of State for India) பதவிக்கு மாற்றியது. அவருக்கு உதவ 15 உறுப்பினர்களைக் கொண்ட இந்தியக் குழு அமைக்கப்பட்டது. இந்தியாவில் இருந்த கவர்னர் ஜெனரல், அரசியின் பிரதிநிதி என்ற பொருளில் ‘வைஸ்ராய்’ என்றும் அழைக்கப்பட்டார். முதல் வைஸ்ராய் கானிங்.

நடைமுறையில், இந்தியாவைப் பற்றிய இறுதி முடிவுகள் இப்போது லண்டனில் எடுக்கப்பட்டன. 1870-இல் கடலடித் தந்திக் கம்பி இந்தியாவை இங்கிலாந்துடன் இணைத்த பிறகு, லண்டனின் பிடி இன்னும் இறுகியது.

1861 இந்தியக் குழுக்கள் சட்டம், வைஸ்ராயின் சட்டமன்றத்தில் சில இந்தியர்களை நியமன உறுப்பினர்களாகச் சேர்க்க வழிசெய்தது. அதிகாரம் இல்லை என்றாலும், இந்தியர்கள் சட்டம் இயற்றும் அவையில் அமர்ந்தது ஒரு தொடக்கம். அதே ஆண்டின் உயர் நீதிமன்றங்கள் சட்டத்தின் கீழ், 1862-இல் கல்கத்தா, பம்பாய், சென்னை ஆகிய மூன்று இடங்களிலும் உயர் நீதிமன்றங்கள் நிறுவப்பட்டன. 1877-இல் டி. முத்துசாமி ஐயர் சென்னை உயர் நீதிமன்றத்தின் முதல் இந்திய நீதிபதியானார்; ஆங்கிலோ-இந்தியப் பத்திரிகைகள் அதைக் கடுமையாக எதிர்த்தன. இன்று பாரிமுனையில் நிற்கும் சிவப்புக் கட்டடம் 1892-இல் திறக்கப்பட்டது.

வைஸ்ராய்களின் காலம்

  • கானிங் (1856–62): எழுச்சிக்குப் பின் ‘கருணை கானிங்’ என்று கேலியாக அழைக்கப்பட்டவர்; பழிவாங்கலைக் கட்டுப்படுத்த முயன்றார்.
  • ஜான் லாரன்ஸ் (1864–69): வெளிநாட்டுப் போர்களைத் தவிர்த்து, பஞ்சாப் நிர்வாக அனுபவத்துடன் சிக்கனமாக ஆண்டார்.
  • மேயோ (1869–72): மாகாணங்களுக்கு நிதிப் பொறுப்பைப் பகிர்ந்தார்; 1872-இல் அந்தமானில் ஒரு கைதியால் கொல்லப்பட்டார்.
  • லிட்டன் (1876–80): 1877 தர்பார், பஞ்சக் கால நிர்வாகம், பத்திரிகைச் சட்டம், ஆப்கானியப் போர் எனப் பெரும் விமர்சனத்துக்குள்ளானவர்.
  • ரிப்பன் (1880–84): உள்ளாட்சி சுயாட்சி, பத்திரிகைச் சட்ட நீக்கம், இல்பர்ட் மசோதா ஆகியவற்றால் இந்தியர்களிடையே புகழ் பெற்றவர்.
  • டஃப்ரின் (1884–88): இவர் காலத்தில்தான் இந்திய தேசிய காங்கிரஸ் தோன்றியது.

படையின் புதிய வடிவம்

1857-இன் பாடம் ஆங்கிலேயருக்குத் தெளிவாக இருந்தது: இந்தியச் சிப்பாய்களை அதிகம் நம்பக்கூடாது. 1859 பீல் ஆணையத்தின் பரிந்துரைகளுக்குப் பிறகு, படையில் பிரிட்டிஷ் வீரர்களின் விகிதம் உயர்த்தப்பட்டது; வங்காளப் படையில் சுமார் இரண்டு இந்தியருக்கு ஒரு பிரிட்டிஷ் வீரர் என்ற அளவு இலக்காக வைக்கப்பட்டதாக வரலாற்றாசிரியர்கள் குறிப்பிடுகின்றனர். பீரங்கிப் படை முழுவதும் ஆங்கிலேயர் கையில் வைக்கப்பட்டது.

ஆள் சேர்ப்பிலும் மாற்றம் வந்தது. எழுச்சியில் ஈடுபட்ட அவத், பீகார் பகுதிகளுக்குப் பதிலாக பஞ்சாபியர், கூர்க்காக்கள், பதான்கள் போன்றோரை ‘போர்க்குணமிக்க இனங்கள்’ (martial races) என்று முத்திரை குத்தி அதிகம் சேர்த்தனர். பெரிய படைப்பிரிவுகளில் வெவ்வேறு சாதி, மதம், பகுதியைச் சேர்ந்தவர்களைக் கலந்து வைத்து, அவர்கள் ஒன்றுசேர்வதைத் தடுக்கும் ‘பிரித்து வை’ உத்தியும் பின்பற்றப்பட்டது.

ரயில், தந்தி: இணைக்கப்பட்ட நாடு

இந்தியாவின் முதல் பயணிகள் ரயில் 1853 ஏப்ரல் 16 அன்று பம்பாய் போரிபந்தர் முதல் தானே வரை சுமார் 34 கி.மீ. ஓடியது. தெற்கில், சென்னை ராயபுரம் முதல் ஆற்காடு (வாலாஜா ரோடு) வரையிலான 97 கி.மீ. பாதை 1856 ஜூலை 1 அன்று திறக்கப்பட்டது. ராயபுரம் ரயில் நிலையம் இன்றும் நாட்டின் பழமையான நிலையங்களில் ஒன்றாக நிற்கிறது. சென்னையின் இதுபோன்ற முதல்களைப் பற்றி சென்னையின் முதல்கள்: விமானம், நீராவிக் கார், ரயில் கட்டுரையில் விரிவாகப் படிக்கலாம்.

1900-க்குள் இந்திய ரயில் பாதைகள் சுமார் 40,000 கி.மீ. நீளத்தைத் தொட்டன. அவை முதன்மையாகப் படைகளை விரைவாக நகர்த்தவும், பருத்தி போன்ற மூலப்பொருட்களைத் துறைமுகங்களுக்குக் கொண்டுசெல்லவும், பிரிட்டிஷ் தொழிற்சாலைப் பொருட்களை உள்நாட்டுக்குள் விற்கவும் திட்டமிடப்பட்டன. இதன் பின்னணியைப் புரிந்துகொள்ள பிரிட்டனின் தொழிற்புரட்சி கட்டுரை உதவும். ஆனால் எதிர்பாராத விளைவும் ஒன்று இருந்தது: தொலைதூரப் பகுதி மக்கள் சந்தித்துக்கொள்ளவும், கருத்துகளும் செய்தித்தாள்களும் வேகமாகப் பரவவும் ரயிலும் தந்தியும் உதவின. தேசிய உணர்வு வளர இவையும் மறைமுகக் காரணிகளாயின.

செல்வம் வடிகிறதா? நௌரோஜியின் கேள்வி

‘இந்தியாவின் முதுபெரும் மனிதர்’ என்று அழைக்கப்படும் தாதாபாய் நௌரோஜி, ஆங்கில ஆட்சியின் பொருளாதாரக் கணக்கைக் கேள்வி கேட்டார். இந்தியாவின் வருமானத்தில் பெரும்பங்கு, இங்கிலாந்தில் இருக்கும் இந்திய அலுவலகச் செலவுகள், அதிகாரிகளின் சம்பளமும் ஓய்வூதியமும், கடன் வட்டி, ஏற்றுமதி லாபம் என்ற வடிவங்களில் எந்தப் பதிலும் இல்லாமல் பிரிட்டனுக்குப் போய்க்கொண்டிருக்கிறது என்பது அவரது ‘செல்வ வடிகால் கோட்பாடு’ (Drain Theory). 1860-களின் இறுதியிலிருந்து இதைப் பற்றி அவர் எழுதினார்; பின்னாளில் 1901-இல் ‘Poverty and Un-British Rule in India’ என்ற நூலாக வெளியிட்டார்.

வடிகாலின் உண்மையான அளவு பற்றிப் பொருளாதார வரலாற்றாசிரியர்கள் இன்றும் விவாதிக்கின்றனர். ஆனால் இந்தக் கோட்பாடு ஒரு முக்கிய வேலையைச் செய்தது: ஆங்கில ஆட்சி இந்தியாவுக்கு நன்மை செய்கிறது என்ற கூற்றை, புள்ளிவிவரங்களுடன் முதன்முறையாக எதிர்கொண்டது. 1892-இல் லண்டனின் ஃபின்ஸ்பரி மத்தியத் தொகுதியிலிருந்து பிரிட்டிஷ் நாடாளுமன்றத்துக்குத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட முதல் இந்தியரும் நௌரோஜிதான்.

தாது வருடப் பஞ்சமும் தில்லி தர்பாரும்

1876-இல் தக்காணத்தில் பருவமழை பொய்த்தது. அடுத்த இரண்டு ஆண்டுகளில் சென்னை, பம்பாய் மாகாணங்கள், மைசூர், ஹைதராபாத் எனத் தென்னிந்தியாவின் பெரும்பகுதியைப் பஞ்சம் விழுங்கியது. தமிழ் ஆண்டுக் கணக்கில் ‘தாது’ ஆண்டில் தொடங்கியதால், தமிழகத்தில் இது ‘தாது வருடப் பஞ்சம்’ என்று நினைவுகூரப்படுகிறது. மொத்த உயிரிழப்பு சுமார் 55 லட்சம் முதல் 96 லட்சம் வரை இருக்கலாம் என வெவ்வேறு மதிப்பீடுகள் உள்ளன; சென்னை மாகாணம் மிக மோசமாகப் பாதிக்கப்பட்ட பகுதிகளில் ஒன்று.

அரசின் நிர்வாகம் பெரும் கண்டனத்துக்கு உள்ளானது. தானியச் சந்தையில் தலையிடக்கூடாது என்ற கொள்கையால் பஞ்ச காலத்திலும் தானிய ஏற்றுமதி தொடர்ந்தது. நிவாரண முகாம்களில் கடும் உழைப்புக்குக் கூலியாக நாளொன்றுக்கு சுமார் அரைக் கிலோ தானியமும் ஒரு அணாவும் மட்டுமே தரப்பட்ட ‘டெம்பிள் கூலி’ (Temple wage) பசியைப் போக்கவில்லை. சென்னையில் அடையாற்றையும் கூவத்தையும் இணைக்கும் பக்கிங்ஹாம் கால்வாயின் சுமார் 8 கி.மீ. பகுதி, இந்தப் பஞ்ச காலத்தில் நிவாரணப் பணியாகவே வெட்டப்பட்டது. பஞ்சத்துக்குப் பிறகு 1880-இல் அமைந்த பஞ்ச ஆணையத்தின் பரிந்துரைகளால் ‘பஞ்ச விதிமுறைகள்’ (Famine Codes) உருவாகின.

இதே நேரத்தில், 1877 ஜனவரி 1 அன்று லிட்டன் பிரபு தில்லியில் பிரம்மாண்டமான ‘பேரரசு மாநாடு’ (Imperial Assemblage) நடத்தி, விக்டோரியா அரசியை ‘இந்தியப் பேரரசி’ (Kaisar-i-Hind) என்று அறிவித்தார். இந்தக் கட்டுரையின் படத்தில் இருப்பது அந்தப் பிரகடனத்துக்குச் செல்லும் யானைகள், குதிரைகள், படைவரிசைகளின் ஊர்வலம். மக்கள் பசியால் மடியும்போது நடந்த இந்த ஆடம்பரம், படித்த இந்தியர்களின் மனதில் ஆழமான கசப்பை விதைத்தது. விக்டோரியா அரசியின் காலம் பற்றி அறிய விக்டோரியா காலம்: அரசி விக்டோரியாவும் பிரிட்டனும் படிக்கலாம்.

பல்கலைக்கழகங்களும் புதிய படித்த வர்க்கமும்

1854 வுட் அறிக்கையின் அடிப்படையில், 1857-இல், எழுச்சி நடந்துகொண்டிருந்த அதே ஆண்டில், லண்டன் பல்கலைக்கழக மாதிரியில் கல்கத்தா, பம்பாய், சென்னை பல்கலைக்கழகங்கள் தொடங்கப்பட்டன. சென்னைப் பல்கலைக்கழகம் 1857 செப்டம்பர் 5 அன்று சட்டப்படி நிறுவப்பட்டது. ஆங்கிலக் கல்வி அரசுக்குக் குமாஸ்தாக்களை உருவாக்கும் என்று எதிர்பார்க்கப்பட்டது. ஆனால் அதே கல்வி வக்கீல்களையும் ஆசிரியர்களையும் பத்திரிகையாளர்களையும் உருவாக்கியது.

பர்க், மில், மாஜினி போன்றோரின் சுதந்திரம், சமத்துவம், பிரதிநிதித்துவம் பற்றிய கருத்துகளைப் படித்த இந்த இளைஞர்கள், அவற்றை ஏன் இந்தியாவுக்கு மட்டும் மறுக்கிறீர்கள் என்று கேட்கத் தொடங்கினர். இந்தியக் குடிமைப் பணித் (ICS) தேர்வு லண்டனில் மட்டுமே நடந்தது; 1870-களின் இறுதியில் அதன் அதிகபட்ச வயது 19 ஆகக் குறைக்கப்பட்டது. இது இந்தியர்கள் தேர்வெழுதுவதை மேலும் கடினமாக்கியதால், நாடு முழுவதும் எதிர்ப்பு எழுந்தது.

பத்திரிகைகளின் குரலும் 1878 சட்டமும்

இந்தக் காலத்தில் இந்தியப் பத்திரிகைகள் வேகமாக வளர்ந்தன. கல்கத்தாவில் ‘அம்ருத பஜார் பத்ரிகா’, பம்பாயில் பல மராத்தி, குஜராத்தி இதழ்கள் அரசை விமர்சித்தன. சென்னையில் 1878 செப்டம்பர் 20 அன்று ‘திருவல்லிக்கேணி அறுவர்’ (Triplicane Six) என அழைக்கப்பட்ட இளைஞர்கள் ‘தி இந்து’ வார இதழைத் தொடங்கினர்; முத்துசாமி ஐயரின் நீதிபதி நியமனத்தை ஆதரிப்பது அதன் உடனடிக் காரணங்களில் ஒன்று. ஜி. சுப்பிரமணிய ஐயர் அதன் ஆசிரியர்; 1889-இல் அது நாளிதழானது. 1882-இல் அவரே தொடங்கிய ‘சுதேசமித்திரன்’ தமிழ்ப் பத்திரிகை உலகில் அரசியல் இதழியலுக்கு வழிகாட்டியது.

விமர்சனக் குரல்களை அடக்க, லிட்டன் அரசு 1878 மார்ச் 14 அன்று ‘வட்டார மொழிப் பத்திரிகைச் சட்டம்’ (Vernacular Press Act) கொண்டுவந்தது. இந்திய மொழி இதழ்களை மட்டும் குறிவைத்து, அவற்றிடம் பிணைத்தொகை கேட்கவும், அச்சகங்களைப் பறிமுதல் செய்யவும் அது அதிகாரம் தந்தது; ஆங்கில இதழ்களுக்கு விலக்கு. இந்தப் பாகுபாடு பெரும் கோபத்தை ஏற்படுத்தியது. அம்ருத பஜார் பத்ரிகா ஒரே வாரத்தில் முழு ஆங்கில இதழாக மாறிச் சட்டத்திலிருந்து தப்பியது என்பது பிரபலமான கதை. ரிப்பன் பிரபு 1881-82-இல் இந்தச் சட்டத்தை நீக்கினார்.

இல்பர்ட் மசோதா: ‘வெள்ளையர் கலகம்’

அன்று இந்திய நீதிபதிகள், ஐரோப்பியர் தொடர்பான குற்ற வழக்குகளை விசாரிக்க முடியாது. இந்தப் பாகுபாட்டை நீக்க, ரிப்பனின் சட்ட உறுப்பினர் கோர்ட்னி இல்பர்ட் தயாரித்த மசோதா 1883 பிப்ரவரி 9 அன்று அறிமுகமானது. இந்தியாவில் இருந்த ஐரோப்பியர்கள், குறிப்பாகத் தோட்ட முதலாளிகளும் வணிகர்களும், இதை எதிர்த்துப் பெரும் போராட்டம் நடத்தினர்; இது ‘வெள்ளையர் கலகம்’ என்றே அழைக்கப்பட்டது. இறுதியில் 1884-இல், ஐரோப்பியர் விரும்பினால் குறைந்தது பாதி ஐரோப்பியர் கொண்ட நடுவர் குழுவைக் கேட்கலாம் என்ற சமரசத்துடன் நீர்த்துப்போன வடிவில் சட்டம் வந்தது.

இந்தியர்களுக்கு இது இரண்டு பாடங்களைக் கற்றுத்தந்தது: சட்டத்தின் முன் சமத்துவம் என்ற வாக்குறுதி வெறும் சொல்தான்; ஒழுங்காக அமைப்பாகத் திரண்டு போராடினால் அரசை வளைக்க முடியும் என்பதை ஐரோப்பியரே காட்டிவிட்டனர்.

சங்கங்களின் காலம்

தேசிய அளவிலான ஓர் அமைப்பு உருவாவதற்கு முன்பே, மாகாண அளவில் பல அரசியல் சங்கங்கள் தோன்றியிருந்தன:

  • பிரிட்டிஷ் இந்தியச் சங்கம் (1851, கல்கத்தா): பெரும்பாலும் நிலக்கிழார்களின் அமைப்பு; கல்வி, அரசுப் பணிகளில் இந்தியர் பங்கு கேட்டது.
  • சென்னை சுதேசிச் சங்கம் (Madras Native Association, 1852): வணிகர் கசுலு லட்சுமிநரசு செட்டி தொடங்கியது; சென்னை மாகாணத்தின் முதல் அரசியல் அமைப்பு.
  • கிழக்கிந்தியச் சங்கம் (1866–67, லண்டன்): நௌரோஜி உருவாக்கியது; பிரிட்டிஷ் மக்களிடம் இந்தியக் கருத்தை எடுத்துச் சென்றது.
  • பூனா சார்வஜனிக் சபை (1870): மகாதேவ் கோவிந்த் ரானடே உள்ளிட்டோர் தொடர்புடையது; விவசாயிகளின் உரிமைகளுக்காகக் குரல் கொடுத்தது.
  • இந்தியச் சங்கம் (Indian Association, 1876 ஜூலை 26, கல்கத்தா): சுரேந்திரநாத் பானர்ஜி, ஆனந்தமோகன் போஸ் தொடங்கியது; நடுத்தர வர்க்கத்தின் அனைத்திந்தியப் பார்வை கொண்ட அமைப்பு. ICS வயது வரம்புக்கு எதிராக சுரேந்திரநாத் நாடு முழுவதும் சுற்றுப்பயணம் செய்தார்; 1883-இல் ‘தேசிய மாநாடு’ ஒன்றையும் கூட்டினார்.
  • பம்பாய் மாகாணச் சங்கம் (1885): ஃபெரோஸ்ஷா மேத்தா, கே. டி. தெலாங், பத்ருதீன் தியாப்ஜி போன்றோர் தொடங்கியது.

சென்னை மகாஜன சபை: தமிழகத்தின் பங்கு

1884 மே 16 அன்று சென்னை மகாஜன சபை தொடங்கப்பட்டது. எம். வீரராகவாச்சாரியார், பி. ஆனந்தாச்சார்லு, ஜி. சுப்பிரமணிய ஐயர் போன்ற ‘தி இந்து’ வட்டாரத்தினர் அதன் முன்னோடிகள். நில வரி, நீதித்துறைப் பாகுபாடு, உள்ளாட்சி போன்ற பிரச்சினைகளில் அது மனுக்களும் கூட்டங்களும் நடத்தியது. 1884 டிசம்பரில் சென்னை அடையாற்றில் பிரம்மஞான சபையின் (Theosophical Society) ஆண்டு மாநாட்டுக்காக வந்திருந்த பல மாகாணத் தலைவர்கள், ஒரு தேசிய அமைப்பு பற்றிப் பேசியதாகவும் சொல்லப்படுகிறது.

இதன் பலனை அடுத்த ஆண்டே பார்க்க முடிந்தது: 1885 காங்கிரஸின் முதல் மாநாட்டுக்கு வந்த 72 பிரதிநிதிகளில் 22 பேர் சென்னை மாகாணத்தைச் சேர்ந்தவர்கள்; அவர்களில் பெரும்பாலோர் மகாஜன சபை உறுப்பினர்கள். 1887-இல் காங்கிரஸின் மூன்றாவது மாநாடு சென்னையிலேயே நடந்தது. தமிழகத்தின் விடுதலை உணர்வு 1857-க்கு முன்பே வேலூரில் வெளிப்பட்டதை தமிழக வரலாறு பகுதி 40: வேலூர் புரட்சி 1806 நினைவூட்டுகிறது; இப்போது அது ஆயுதத்திலிருந்து பேனாவுக்கும் மேடைக்கும் மாறியது.

1885 டிசம்பர் 28: காங்கிரஸ் பிறக்கிறது

ஓய்வுபெற்ற ICS அதிகாரியும் பறவையியல் அறிஞருமான ஆலன் ஆக்டேவியன் ஹ்யூம், 1883-இல் கல்கத்தா பல்கலைக்கழகப் பட்டதாரிகளுக்கு எழுதிய திறந்த கடிதத்தில், நாட்டுக்காக உழைக்க ஐம்பது பேர் கூட முன்வரமாட்டீர்களா என்று கேட்டார். அவரும் பல மாகாணத் தலைவர்களும் சேர்ந்து ‘இந்திய தேசிய ஒன்றியம்’ என்ற பெயரில் ஒரு மாநாட்டைத் திட்டமிட்டனர். முதலில் பூனாவில் நடத்தத் திட்டமிட்டாலும், அங்கே காலரா பரவியதால் அது பம்பாய்க்கு மாற்றப்பட்டது.

1885 டிசம்பர் 28 முதல் 31 வரை பம்பாய் கோகுல்தாஸ் தேஜ்பால் சமஸ்கிருதக் கல்லூரியில் நடந்த அந்த மாநாட்டில், ‘இந்திய தேசிய காங்கிரஸ்’ என்ற பெயர் ஏற்கப்பட்டது. கல்கத்தா வழக்கறிஞர் டபிள்யூ. சி. பானர்ஜி தலைமை வகித்தார். 72 பிரதிநிதிகளில் பெரும்பாலோர் வழக்கறிஞர்கள், ஆசிரியர்கள், பத்திரிகையாளர்கள். சட்டமன்றங்களில் இந்தியப் பிரதிநிதித்துவம், ICS தேர்வை இந்தியாவிலும் நடத்துதல், படைச் செலவைக் குறைத்தல் போன்ற மிதமான கோரிக்கைகளே முன்வைக்கப்பட்டன. “நாட்டின் சிதறிய அரசியல் ஆற்றலை ஒருமுகப்படுத்தும்” முயற்சி என்று ‘தி இந்து’ டிசம்பர் 12 தலையங்கத்திலேயே இதை வரவேற்றிருந்தது.

‘பாதுகாப்பு வால்வு’ விவாதம்

காங்கிரஸை ஏன் ஓர் ஆங்கிலேயர் தொடங்கினார்? ஹ்யூமின் வாழ்க்கை வரலாற்றை 1913-இல் எழுதிய வில்லியம் வெடர்பர்ன், கொதித்துக்கொண்டிருந்த மக்கள் கோபம் இன்னொரு 1857 ஆக வெடிக்காமல் இருக்க ஒரு ‘பாதுகாப்பு வால்வு’ (safety valve) தேவை என்று ஹ்யூம் நினைத்ததாக எழுதினார். லாலா லஜபதி ராய் போன்ற பிற்காலத் தேசியவாதிகள் இதை வைத்தே தொடக்ககால காங்கிரஸை விமர்சித்தனர்.

ஆனால் பல வரலாற்றாசிரியர்கள் இந்த விளக்கத்தை முழுமையாக ஏற்பதில்லை. வெடர்பர்ன் ஆதாரமாகக் காட்டிய ரகசிய அறிக்கைகள் கிடைக்கவில்லை என்றும், அவை இல்லாமலே இருந்திருக்கலாம் என்றும் ஆய்வாளர்கள் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர். அதற்கு முன்பே சங்கங்கள் மூலம் இந்தியத் தலைவர்கள் தேசிய அமைப்பை நோக்கி நகர்ந்துகொண்டிருந்தனர். அரசின் சந்தேகத்தைத் தவிர்க்க ஓய்வுபெற்ற ஆங்கில அதிகாரியை ஒரு கவசமாக, ‘மின்னல் கடத்தி’ போல அவர்கள் பயன்படுத்திக்கொண்டனர் என்று பிபன் சந்திரா போன்றோர் வாதிடுகின்றனர்.

காலவரிசை

ஆண்டு / நாள் நிகழ்வு
1851 கல்கத்தாவில் பிரிட்டிஷ் இந்தியச் சங்கம்
1852 பிப்ரவரி சென்னை சுதேசிச் சங்கம்
1853 ஏப்ரல் 16 பம்பாய்–தானே முதல் பயணிகள் ரயில்
1856 ஜூலை 1 ராயபுரம்–ஆற்காடு ரயில் பாதை
1857 கல்கத்தா, பம்பாய், சென்னை பல்கலைக்கழகங்கள்
1858 ஆகஸ்ட் 2 இந்திய அரசுச் சட்டம்
1858 நவம்பர் 1 விக்டோரியா அரசியின் பிரகடனம்
1861–62 இந்தியக் குழுக்கள் சட்டம்; மூன்று உயர் நீதிமன்றங்கள்
1870 பூனா சார்வஜனிக் சபை
1876 ஜூலை 26 கல்கத்தாவில் இந்தியச் சங்கம்
1876–78 தாது வருடப் பஞ்சம்
1877 ஜனவரி 1 தில்லி பேரரசு மாநாடு; விக்டோரியா ‘இந்தியப் பேரரசி’
1878 மார்ச் 14 வட்டார மொழிப் பத்திரிகைச் சட்டம்
1878 செப்டம்பர் 20 ‘தி இந்து’ தொடக்கம்
1882 ‘சுதேசமித்திரன்’ தொடக்கம்
1883–84 இல்பர்ட் மசோதா சர்ச்சை
1884 மே 16 சென்னை மகாஜன சபை
1885 டிசம்பர் 28–31 பம்பாயில் இந்திய தேசிய காங்கிரஸ் முதல் மாநாடு

முக்கியக் குறிப்புகள்

  • 1858-இல் கம்பெனி ஆட்சி முடிந்து, லண்டனின் அரசுச் செயலரும் இந்தியாவின் வைஸ்ராயும் கொண்ட நேரடி அரசி ஆட்சி தொடங்கியது.
  • படை மறுசீரமைப்பு, சமஸ்தானங்களுடன் கூட்டணி, ‘பிரித்து வை’ உத்தி ஆகியவை 1857 மீண்டும் நிகழாமல் தடுக்கும் நோக்கம் கொண்டவை.
  • ரயில், தந்தி, பல்கலைக்கழகங்கள், பத்திரிகைகள் ஆங்கில ஆட்சிக்காக உருவானாலும், தேசிய உணர்வுக்கும் வழி திறந்தன.
  • நௌரோஜியின் வடிகால் கோட்பாடு, தாது வருடப் பஞ்சம், பத்திரிகைச் சட்டம், இல்பர்ட் மசோதா ஆகியவை படித்த இந்தியர்களை அரசியலுக்குத் தள்ளின.
  • சென்னை மகாஜன சபையும் ‘தி இந்து’வும் வழியாகத் தமிழகம் 1885 காங்கிரஸின் தொடக்கத்திலேயே முக்கியப் பங்கு வகித்தது.

அடுத்த பகுதி

பகுதி 42-இல், இந்திய தேசிய காங்கிரஸின் மிதவாதிகள், தீவிரவாதிகள், 1905 வங்கப் பிரிவினை பற்றிப் பார்ப்போம்: கோகலே, திலகர், சுதேசி இயக்கம், தமிழகத்தின் வ. உ. சிதம்பரனார், பாரதியார் வரை. அதே காலகட்டத்தில் உலக அளவில் அந்தப் பேரரசு எப்படி இருந்தது என்பதற்கு பிரிட்டிஷ் பேரரசின் எழுச்சியும் வீழ்ச்சியும் படிக்கலாம்.

ஆதாரங்கள்

படம்: பார்ன் அண்ட் ஷெப்பர்ட் (Bourne & Shepherd), "On the Way to the Proclamation" (1877 தில்லி பேரரசு மாநாட்டில் பிரகடனத்துக்குச் செல்லும் ஊர்வலம்), வுட்பரிடைப் அச்சு, 1877, CC0 / பொதுக் களம், Wikimedia Commons (வெட்டி அமைக்கப்பட்டது)