இது, கற்காலம் முதல் 1947 சுதந்திரம் வரை இந்திய வரலாற்றைக் காலவரிசைப்படி சொல்லும் தமிழ் லைஃப்ஸ்டைல் தொடரின் 40-ஆம் பகுதி (மொத்தம் 47 பகுதிகள்). முந்தைய பகுதி: பகுதி 39: கம்பெனி ஆட்சி – சீர்திருத்தங்கள், பொருளாதாரம், சமூக மாற்றங்கள்.

1857 மே 10, ஞாயிற்றுக்கிழமை மாலை. தில்லிக்கு வடகிழக்கே சுமார் 64 கி.மீ. தொலைவில் உள்ள மீரட் படைத்தளத்தில் இந்தியச் சிப்பாய்கள் ஆயுதம் ஏந்தி எழுந்தனர். மறுநாள் காலை அவர்கள் தில்லியை அடைந்தனர். சில வாரங்களுக்குள் கங்கைச் சமவெளியின் பெரும்பகுதியிலும் மத்திய இந்தியாவிலும் கம்பெனி ஆட்சி ஆட்டம் கண்டது. பிளாசிப் போருக்குச் சரியாக நூறு ஆண்டுகள் கழித்து வெடித்த இந்த எழுச்சி, கிழக்கிந்தியக் கம்பெனியின் ஆட்சிக்கே முடிவு கட்டியது. இதை ‘சிப்பாய்க் கலகம்’ என்பதா, ‘முதல் இந்திய சுதந்திரப் போர்’ என்பதா என்ற விவாதம் இன்றும் தொடர்கிறது. என்ன நடந்தது, ஏன் நடந்தது, தமிழகம் எங்கே நின்றது என்பதை இந்தப் பகுதியில் பார்ப்போம்.

கொதித்துக்கொண்டிருந்த கோபம்

1857 ஒரு நாளில் உருவான கோபம் அல்ல. முந்தைய பகுதியில் பார்த்த டல்ஹௌசியின் ‘வாரிசு இழப்புக் கொள்கை’ சதாரா, ஜான்சி, நாக்பூர் போன்ற அரசுகளை கம்பெனியுடன் இணைத்தது. 1856 பிப்ரவரியில் ‘மோசமான ஆட்சி’ என்று காரணம் சொல்லி அவத் (Awadh) நவாபின் அரசும் பறிக்கப்பட்டது. கடைசி பேஷ்வாவின் வளர்ப்பு மகனான நானா சாகிப்புக்கு ஓய்வூதியம் மறுக்கப்பட்டது. முகலாயப் பேரரசர் பகதூர் ஷா ஜஃபருக்குப் பிறகு அந்தப் பட்டமே இருக்காது என்ற அறிவிப்பும் வந்தது.

கிராமங்களில் கடுமையான நிலவரி விவசாயிகளை நெருக்கியது. அவத்தில் 1856 நிலவரித் தீர்வு பல தாலுக்தார்களின் (நிலப்பிரபுக்களின்) நிலங்களைப் பறித்தது. மிஷனரிகளின் பரப்புரை, விதவை மறுமணச் சட்டம் போன்ற சீர்திருத்தங்கள், புதிய கல்வி முறை ஆகியவை ‘எங்கள் மதத்தையும் சாதியையும் அழிக்க முயல்கிறார்கள்’ என்ற அச்சத்தை மக்களிடையே பரப்பின. இந்த அச்சங்கள் நியாயமானவையா என்பதைவிட, அவை பரவலாக நம்பப்பட்டன என்பதே முக்கியம்.

சிப்பாய்களின் மனக்குறை

1857-இல் இந்தியாவில் சுமார் 3 லட்சம் இந்தியச் சிப்பாய்களும், சுமார் 40 ஆயிரம் பிரிட்டிஷ் வீரர்களும் இருந்தனர். கம்பெனிப் படை வங்காளம், பம்பாய், சென்னை என மூன்று மாகாணப் படைகளாகப் பிரிந்திருந்தது. அவற்றில் பெரிய வங்காளப் படையில் அவத், பீகாரைச் சேர்ந்த உயர்சாதி வீரர்கள் அதிகம். அவத் இணைப்பு அவர்களின் சொந்த ஊர்களையே நேரடியாகப் பாதித்தது. 1856 ஜூலையில் வந்த ‘பொதுப் பணிச் சேர்க்கைச் சட்டம்’, புதிதாகச் சேரும் வீரர்கள் கடல் கடந்தும் பணியாற்ற வேண்டும் என்றது; கடல் கடப்பது சாதி இழப்பு என்று நம்பியவர்களுக்கு இது பெரிய அதிர்ச்சி. வெளிநாட்டுப் பணிக்கான கூடுதல் படி (பட்டா) குறைப்பு, பதவி உயர்வில் பாகுபாடு ஆகியவையும் சேர்ந்துகொண்டன.

தீப்பொறி: கொழுப்பு தடவிய தோட்டா

புதிய ‘என்ஃபீல்டு’ (Pattern 1853) துப்பாக்கியை நிரப்ப, கொழுப்பு தடவிய காகிதத் தோட்டாவின் முனையைப் பல்லால் கடித்துக் கிழிக்க வேண்டும். அந்தக் கொழுப்பு பசு, பன்றிக் கொழுப்பு என்ற வதந்தி படைகளில் வேகமாகப் பரவியது; இந்துக்களுக்கும் முஸ்லிம்களுக்கும் இது ஒருசேர அவமதிப்பு. அப்படிப்பட்ட கொழுப்பு உண்மையில் பயன்படுத்தப்பட்டதற்கு உறுதியான சான்று இல்லை என்கிறது பிரிட்டானிகா கலைக்களஞ்சியம். கம்பெனி கொழுப்பில்லாத தோட்டாக்களை வழங்கி, வீரர்களே தடவிக்கொள்ளலாம் என்றும் அறிவித்தது. ஆனால் சந்தேகம் தணியவில்லை; ‘எதையோ மறைக்கிறார்கள்’ என்ற எண்ணத்தையே அது வலுப்படுத்தியது.

பாரக்பூர் முதல் மீரட் வரை

1857 மார்ச் 29 அன்று கல்கத்தா அருகே பாரக்பூரில், 34-ஆவது வங்காளக் காலாட்படையைச் சேர்ந்த மங்கள் பாண்டே தம் அதிகாரிகளைத் தாக்கினார். அவரைக் கைது செய்ய இந்திய ஜமேதார் ஈஸ்வரி பிரசாத் மறுத்தார். ஏப்ரல் 8 அன்று பாண்டே தூக்கிலிடப்பட்டார்; அவரது படைப்பிரிவு கலைக்கப்பட்டது. ஏப்ரலில் மீரட்டில் 3-ஆவது குதிரைப்படையின் 85 வீரர்கள் புதிய தோட்டாக்களை ஏற்க மறுத்தனர். மே 9 அன்று, அவர்களுக்குப் பத்தாண்டு வரை கடுங்காவல் தண்டனை விதிக்கப்பட்டு, அனைவர் முன்னிலையிலும் விலங்கிடப்பட்டனர். மறுநாள் மாலை அவர்களின் தோழர்கள் எழுந்து, சிறையை உடைத்து அவர்களை விடுவித்தனர். அதிகாரிகளும் சில ஐரோப்பியக் குடும்பங்களும் கொல்லப்பட்டனர். இரவோடு இரவாக அவர்கள் தில்லி நோக்கிப் புறப்பட்டனர்.

தில்லி: முதுபெரும் பேரரசரின் பெயரில்

மே 11 அன்று தில்லியில் இருந்த சிப்பாய்களும் கைகோத்தனர்; நகரம் எழுச்சியாளர்கள் வசமானது. 81 வயதான கவிஞர்-பேரரசர் பகதூர் ஷா ஜஃபர், தயக்கத்துடனே என்றாலும், எழுச்சியின் தலைவராக அறிவிக்கப்பட்டார். சிதறிக் கிடந்த பல எழுச்சிகளுக்கு ஒரு மையத்தையும் சின்னத்தையும் இது தந்தது. பின்னர் பக்த் கான் படைகளுக்குத் தலைமை தாங்கினார். பிரிட்டிஷ் படை நகருக்கு வெளியே ‘தில்லி மேடு’ என்ற குன்றுப் பகுதியில் முகாமிட்டு, பஞ்சாபிலிருந்து வந்த வலுவூட்டல்களுடன் முற்றுகையிட்டது. செப்டம்பர் 14 அன்று காஷ்மீரி வாயில் வழியாகத் தாக்குதல் தொடங்கியது; ஒரு வாரத் தெருச் சண்டைக்குப் பிறகு செப்டம்பர் 20–21-இல் தில்லி மீண்டும் பிரிட்டிஷ் கைக்கு வந்தது. ஹுமாயூன் கல்லறையில் சரணடைந்த ஜஃபரின் மகன்களையும் பேரனையும் மேஜர் ஹட்சன் சுட்டுக் கொன்றார். ஜஃபர் ராணுவ நீதிமன்றத்தில் விசாரிக்கப்பட்டு ரங்கூனுக்கு (இன்றைய யாங்கோன்) நாடு கடத்தப்பட்டார்; 1862 நவம்பர் 7 அன்று அங்கேயே இறந்தார். அவருடன் முகலாய வம்சம் முடிவுக்கு வந்தது.

கான்பூர், லக்னோ: ரத்தம் தோய்ந்த முற்றுகைகள்

கான்பூரில் (Cawnpore) ஜெனரல் வீலரின் சிறிய படை மூன்று வாரம் முற்றுகையைத் தாங்கியது. பாதுகாப்பாக அலகாபாத் செல்ல அனுமதிப்பதாக நானா சாகிப் உறுதியளித்ததால் அது சரணடைந்தது. ஆனால் ஜூன் 27 அன்று சதிசௌரா படித்துறையில் படகுகளில் ஏறும்போது துப்பாக்கிச் சூடு வெடித்தது; பெரும்பாலான ஆண்கள் கொல்லப்பட்டனர். முதலில் சுட்டது யார், அது முன்கூட்டியே திட்டமிடப்பட்டதா என்பதில் இன்றும் விவாதம் உண்டு; விசாரணையில் தாத்யா தோபே அப்படி ஒரு திட்டம் இருந்ததை மறுத்தார். பிடிக்கப்பட்ட பெண்களும் குழந்தைகளும் ஜூலை 15 அன்று ‘பீபிகர்’ கட்டடத்தில் கொல்லப்பட்டனர். இந்தச் செய்தி பிரிட்டனில் பழிவாங்கும் வெறியைக் கிளப்பியது.

அவத்தின் தலைநகர் லக்னோவில், பிரிட்டிஷ் அதிகாரிகளும் குடும்பங்களும் விசுவாசமான இந்தியச் சிப்பாய்களும் ‘ரெசிடென்சி’ வளாகத்துக்குள் அடைபட்டனர். ஜூன் 30 முதல் முற்றுகை தொடங்கியது; ஆணையர் ஹென்றி லாரன்ஸ் தொடக்கத்திலேயே பீரங்கிக் குண்டுக்குப் பலியானார். செப்டம்பரில் ஹேவ்லாக், அவுட்ரம் படை உள்ளே நுழைந்தும் அதுவும் முற்றுகைக்குள் சிக்கியது. நவம்பரில் காலின் கேம்ப்பெல் வந்தே அனைவரையும் வெளியேற்றினார். 1858 மார்ச்சில், நேபாளப் படையின் துணையுடன், லக்னோ மீண்டும் கைப்பற்றப்பட்டது. இந்தக் கட்டுரையின் படத்தில் தெரிவது, இந்த முற்றுகைக்குப் பின் சிதைந்து நின்ற ரெசிடென்சியின் விருந்து மண்டபமும் வாயிலும்தான்.

எழுச்சியின் முகங்கள்

  • பேகம் ஹஸ்ரத் மஹல்: அவத் நவாபின் மனைவி; தம் இளம் மகன் பிர்ஜிஸ் கத்ரை அரியணையில் அமர்த்தி லக்னோவில் எழுச்சியை நடத்தினார். தோல்விக்குப் பின் நேபாளத்தில் தஞ்சம் புகுந்து, 1879-இல் அங்கேயே இறந்தார்.
  • மௌல்வி அகமதுல்லா ஷா: ஃபைசாபாத் மதகுரு, அவத்தின் முக்கியப் போர்த் தலைவர்; 1858 ஜூனில் பவாயன் ராஜாவால் கொல்லப்பட்டு, அவரது தலை ஆங்கிலேயரிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டது.
  • குன்வர் சிங்: பீகாரின் ஜகதீஷ்பூர் நிலக்கிழார்; 80 வயதை நெருங்கிய நிலையிலும் போரிட்டு, 1858 ஏப்ரல் 23-இல் ஜகதீஷ்பூர் அருகே வெற்றி பெற்றார்; மூன்று நாள் கழித்து இறந்தார்.
  • நானா சாகிப், தாத்யா தோபே: கான்பூரின் தலைவர் நானா சாகிப் 1859-இல் நேபாளக் காடுகளில் மறைந்தார்; அவரது முடிவு இன்றும் தெரியவில்லை. அவரது தளபதி தாத்யா தோபே பல மாதங்கள் கொரில்லாப் போர் நடத்தி, காட்டிக்கொடுக்கப்பட்டு, 1859 ஏப்ரல் 18 அன்று சிப்ரியில் (சிவபுரி) தூக்கிலிடப்பட்டார்.
  • ஷா மல்: மேற்கு உத்தரப் பிரதேசத்தின் பரௌத் பகுதி விவசாயத் தலைவர்; 1857 ஜூலையில் கொல்லப்பட்டார்.

ஜான்சி ராணி லட்சுமிபாய்

1857-இன் மிகப் பிரபலமான முகம் ஜான்சி ராணி லட்சுமிபாய் (இயற்பெயர் மணிகர்ணிகா). அவர் பிறந்த ஆண்டே 1827 முதல் 1835 வரை பல்வேறாகச் சொல்லப்படுகிறது. வாரிசு இழப்புக் கொள்கையால் 1853-இல் ஜான்சி பறிக்கப்பட்டது; அவரது வளர்ப்பு மகனை வாரிசாக ஏற்க கம்பெனி மறுத்தது. எழுச்சியின் தொடக்கத்தில் ஆங்கிலேயருடன் அவரது உறவு தெளிவற்றதாகவே இருந்தது. 1857 ஜூனில் ஜான்சிக் கோட்டையில் ஐரோப்பியர்கள் கொல்லப்பட்டதில் அவருக்குப் பங்கு இருந்ததா என்பது இன்றும் சர்ச்சைக்குரியது. ஆனால் ஆங்கிலேயர் அவரை எதிரியாகக் கருதியதும், அவர் முழு மனதுடன் போரில் இறங்கினார்.

1858 மார்ச்–ஏப்ரலில் ஜெனரல் ஹியூ ரோஸ் ஜான்சியைக் கைப்பற்றியபோது, ராணி குதிரையில் தப்பி கால்பியில் தாத்யா தோபேயுடன் இணைந்தார். பின்னர் அவர்கள் குவாலியர் கோட்டையைக் கைப்பற்றினர். 1858 ஜூன் 18 அன்று குவாலியர் அருகே கோட்டா-கி-சராயில் நடந்த சண்டையில் ராணி வீரமரணம் அடைந்தார். அவர் எப்படி இறந்தார் என்பதன் விவரம் உறுதியாகத் தெரியவில்லை; ஆனால் போரிட்டுக்கொண்டிருக்கும்போதே இறந்தார் என்பதில் எல்லாக் குறிப்புகளும் ஒத்துப்போகின்றன. இரண்டு நாள் கழித்து குவாலியர் வீழ்ந்தது; எழுச்சியின் ராணுவ முதுகெலும்பு அங்கே முறிந்தது.

பழிவாங்கல்: இரு பக்கமும் ரத்தம்

இரு தரப்பும் பொதுமக்களுக்கு எதிராகக் கொடுமைகள் செய்தன. ஆனால் இறுதியில் ஆங்கிலேயரின் பழிவாங்கல், தொடக்கத்தில் நடந்த படுகொலைகளைவிடப் பல மடங்கு பெரியதாக இருந்தது என்கிறது பிரிட்டானிகா. கிராமங்கள் எரிக்கப்பட்டன; விசாரணையின்றி மக்கள் மரங்களில் தூக்கிலிடப்பட்டனர்; சிப்பாய்கள் பீரங்கி வாயில் கட்டிச் சுடப்பட்டனர். தில்லி கொள்ளையடிக்கப்பட்டு, அதன் பல பகுதிகள் இடிக்கப்பட்டன.

மொத்த உயிரிழப்பு பற்றி நம்பகமான கணக்கு இல்லை. பிரிட்டிஷ் தரப்பில் வீரர்களும் பொதுமக்களும் சேர்த்து சில ஆயிரம் பேர் இறந்தனர். இந்தியத் தரப்பு இழப்பு இதைவிடப் பல மடங்கு அதிகம்: அவத்தில் மட்டுமே சுமார் 1.5 லட்சம் இந்தியர்கள் கொல்லப்பட்டதாகவும், அவர்களில் ஒரு லட்சம் பேர் பொதுமக்கள் என்றும் சில மதிப்பீடுகள் கூறுகின்றன. நோய், பஞ்சம் போன்ற மறைமுக இழப்புகளையும் சேர்த்து ‘லட்சக்கணக்கில், ஏன் கோடிக்கணக்கில்’ என்று சில எழுத்தாளர்கள் சொல்வதை, பெரும்பாலான வரலாற்றாசிரியர்கள் சான்றுகள் போதாதவை என்று கருதுகின்றனர்.

தென்னிந்தியா ஏன் அமைதியாக இருந்தது?

1857 இந்தியா முழுவதும் பரவவில்லை. வங்காளத்தின் பெரும்பகுதி, பம்பாய் மாகாணம், தமிழ்நாடு உள்ளிட்ட சென்னை மாகாணம் ஆகியவை பெரும்பாலும் அமைதியாகவே இருந்தன. பஞ்சாபின் சீக்கிய மன்னர்கள் ஆங்கிலேயருக்குப் படைகளை அனுப்பினர். ஹைதராபாத், மைசூர், திருவிதாங்கூர், காஷ்மீர், ராஜபுதன அரசுகள் கம்பெனியின் பக்கமே நின்றன. வங்காளப் படையின் 84 படைப்பிரிவுகளில் 12 தவிர மற்ற அனைத்தும் எழுச்சியில் ஈடுபட்டன அல்லது கலைக்கப்பட்டன. ஆனால் சென்னைப் படை கிட்டத்தட்ட பாதிக்கப்படவில்லை. பல சாதியினரையும் உள்ளூர் மக்களையும் கொண்ட அதன் அமைப்பும், அவத் இணைப்பு போன்ற நேரடிக் காயங்கள் இல்லாததும் காரணங்களாகச் சொல்லப்படுகின்றன.

ஆனால் தமிழகம் கம்பெனியை எப்போதும் ஏற்றுக்கொண்டது என்று பொருள் அல்ல. அதற்கு முன்பே பாளையக்காரர்கள் போராடியிருந்தனர்; 1801-இல் நடந்த மருது சகோதரர்களின் எழுச்சி அதில் முக்கியமானது. அந்தத் தலைமுறை ஏற்கனவே நசுக்கப்பட்டிருந்ததும் 1857-இல் தெற்கு அமைதியாக இருந்ததற்கு ஒரு காரணமாக இருந்திருக்கலாம்.

வேலூர் 1806: ஐம்பது ஆண்டுகளுக்கு முந்தைய எச்சரிக்கை

1857-க்கு அரை நூற்றாண்டு முன்பே, 1806 ஜூலை 10 அன்று வேலூர்க் கோட்டையில் சென்னைப் படையின் இந்தியச் சிப்பாய்கள் எழுந்தனர். தோல் இலச்சினை கொண்ட புதிய தலைப்பாகை, நெற்றியில் சமயக் குறி இடவும் காதணி அணியவும் தடை, தாடியை ஒழுங்குபடுத்த உத்தரவு ஆகியவை அவர்களைக் கொதிக்க வைத்தன. அதே கோட்டையில் சிறை வைக்கப்பட்டிருந்த திப்பு சுல்தானின் மகன்களும் இதில் தொடர்புடையவர்களாகக் கருதப்பட்டனர். ஒரே நாளில் நூற்றுக்கணக்கான பிரிட்டிஷ் வீரர்கள் கொல்லப்பட்டனர் அல்லது காயமடைந்தனர். ஆற்காட்டிலிருந்து விரைந்து வந்த குதிரைப்படை எழுச்சியை நசுக்கியது; சுமார் 350 சிப்பாய்கள் உயிரிழந்தனர். சென்னை ஆளுநர் வில்லியம் பென்டிங்க் திரும்ப அழைக்கப்பட்டார்; சர்ச்சைக்குரிய உடை உத்தரவுகள் ரத்தாயின. சிப்பாய்களின் சமய உணர்வுகளைத் தொட்டால் என்ன ஆகும் என்பதற்கு வேலூர் ஒரு தெளிவான எச்சரிக்கை. 1857-இல் தோட்டா விவகாரம் அதே பாடத்தை இன்னும் பெரிய அளவில் மீண்டும் கற்பித்தது.

சென்னை அண்ணா சாலையில் ஒரு சிலை

1857-இல் சென்னையிலிருந்து வடக்கே சென்ற ஐரோப்பியப் படைப்பிரிவான ‘முதலாம் மெட்ராஸ் ஃப்யூசிலியர்ஸ்’ படையின் தளபதி ஜேம்ஸ் நீல், அலகாபாத், கான்பூர் பகுதிகளில் கிராமங்களை எரித்து, விசாரணையின்றி மக்களைத் தூக்கிலிட்டார். இந்திய நினைவில் அவர் ‘அலகாபாத் கசாப்புக்காரர்’. 1857 செப்டம்பரில் லக்னோவில் அவர் கொல்லப்பட்டார். பின்னர் சென்னை மவுண்ட் ரோட்டில் (இன்றைய அண்ணா சாலை) அவருக்குச் சிலை எழுப்பப்பட்டது. 1927-இல் அதை அகற்றக் கோரி ‘நீல் சிலை சத்தியாகிரகம்’ நடந்தது. மதுரையைச் சேர்ந்த தொண்டர்கள் சிலையைச் சுத்தியலால் தாக்கினர்; தலைவர்கள் கைதானபின் இளம் காமராஜர் போராட்டத்தை வழிநடத்தினார்; காந்தியடிகள் அதை அகிம்சை வழியில் நடத்த ஆதரவு தந்தார். 1937-இல் ராஜாஜியின் காங்கிரஸ் அரசு அந்தச் சிலையை அகற்றியது; அது இன்று எழும்பூர் அரசு அருங்காட்சியகத்தில் உள்ளது. 1857 எழுச்சி தமிழகத்தில் வெடிக்காவிட்டாலும், அதன் நினைவு இங்கும் சுதந்திரப் போராட்டத்தின் ஒரு பகுதியானது.

கம்பெனி ஆட்சியின் முடிவு

1858 ஆகஸ்ட் 2 அன்று பிரிட்டிஷ் நாடாளுமன்றம் ‘இந்திய அரசுச் சட்டம் 1858’-ஐ நிறைவேற்றியது. கிழக்கிந்தியக் கம்பெனி கலைக்கப்பட்டு, இந்திய ஆட்சி நேரடியாக பிரிட்டிஷ் அரசியின் கைக்குச் சென்றது. லண்டனில் ‘இந்தியாவுக்கான அரசுச் செயலர்’ பதவியும், அவருக்கு உதவ 15 உறுப்பினர் கொண்ட இந்தியக் குழுவும் உருவாயின. கவர்னர் ஜெனரல் கேனிங் பிரபு, ‘வைஸ்ராய்’ என்ற பட்டமும் பெற்றார்.

1858 நவம்பர் 1 அன்று அலகாபாத்தில் விக்டோரியா அரசியின் பிரகடனம் வாசிக்கப்பட்டது. இனி அரசுகளை இணைப்பதில்லை, மன்னர்களின் உரிமைகளையும் வளர்ப்பு வாரிசுகளையும் மதிப்போம், மத விவகாரங்களில் தலையிடமாட்டோம், இனம் சமயம் பாராமல் தகுதியுள்ள இந்தியர்களுக்கு அரசுப் பதவிகள் திறந்திருக்கும் என்றது அது. கொலையில் ஈடுபடாத எழுச்சியாளர்களுக்குப் பொதுமன்னிப்பும் அறிவிக்கப்பட்டது. 1859 ஜூலை 8 அன்று அமைதி அதிகாரபூர்வமாக அறிவிக்கப்பட்டது.

படையும் மாற்றியமைக்கப்பட்டது: இந்திய வீரர்களுக்கு எதிரான விகிதத்தில் பிரிட்டிஷ் வீரர்களின் எண்ணிக்கை உயர்த்தப்பட்டது; பீரங்கிப் படை ஆங்கிலேயர் கையிலேயே வைக்கப்பட்டது; பஞ்சாப், நேபாளம் போன்ற பகுதிகளிலிருந்து ஆள் சேர்ப்பு அதிகரித்தது. அந்தப் பிரகடனத்தின் சமத்துவ வாக்குறுதி நிறைவேறாதபோது, பிற்காலத் தேசியவாதிகள் அதையே சுட்டிக்காட்டிக் கேள்வி எழுப்பினர்.

கலகமா, சுதந்திரப் போரா? வரலாற்றாசிரியர்களின் விவாதம்

இந்த நிகழ்வுக்கு ‘சிப்பாய்க் கலகம்’, ‘இந்தியக் கலகம்’, ‘பெரும் எழுச்சி’, ‘1857 புரட்சி’, ‘முதல் இந்திய சுதந்திரப் போர்’ எனப் பல பெயர்கள் உண்டு. விக்டோரியா கால ஆங்கில எழுத்தாளர்கள் இதை ராணுவக் கலகமாகவே பார்த்தனர். அதே ஆண்டில் கார்ல் மார்க்ஸ் இதை ஒரு தேசிய எழுச்சியாக எழுதினார். 1909-இல் வி. டி. சாவர்க்கர் எழுதிய ‘The Indian War of Independence’ நூல் ‘முதல் சுதந்திரப் போர்’ என்ற பார்வையைப் பரப்பியது; ஆங்கில அரசு அதைத் தடை செய்தது.

1957 நூற்றாண்டு விழாவின்போது இந்த விவாதம் கூர்மையானது. அரசு நியமித்த எஸ். என். சென், கலகமாகத் தொடங்கியது சில பகுதிகளில் மக்கள் எழுச்சியாக மாறியது என்றார். ஆர். சி. மஜும்தார், இது ‘முதலும் அல்ல, தேசியமும் அல்ல, சுதந்திரப் போரும் அல்ல’ என்று வாதிட்டார். பின்னாளில் எரிக் ஸ்டோக்ஸ், ருத்ராங்ஷு முகர்ஜி போன்றோர் அவத், மேற்கு உ.பி. கிராமங்களில் விவசாயிகளும் நிலக்கிழார்களும் பெருமளவில் பங்கேற்றதைக் காட்டினர். இன்று பெரும்பாலான ஆய்வாளர்கள் ஒப்புக்கொள்வது இதுதான்: இது வெறும் சிப்பாய்க் கலகத்தைவிட மிகப் பெரியது; ஆனால் இந்தியா முழுவதையும் தழுவிய ஒரே நோக்குடைய தேசியப் போராட்டமும் அல்ல. ஒவ்வொரு தலைவருக்கும் தனித்தனி இழப்புகளும் இலக்குகளும் இருந்தன. ஆனாலும், அடுத்த தலைமுறைகளின் விடுதலைப் போராட்டத்துக்கு 1857 ஒரு வலிமையான நினைவாகவும் உந்துதலாகவும் மாறியது.

காலவரிசை

ஆண்டு / நாள் நிகழ்வு
1806 ஜூலை 10 வேலூர்க் கோட்டை எழுச்சி
1856 பிப்ரவரி அவத் இணைப்பு
1856 ஜூலை பொதுப் பணிச் சேர்க்கைச் சட்டம்
1857 மார்ச் 29 பாரக்பூரில் மங்கள் பாண்டே; ஏப்ரல் 8 தூக்கு
1857 மே 10–11 மீரட் எழுச்சி; தில்லி எழுச்சியாளர் வசம்
1857 ஜூன் 27 கான்பூர் சதிசௌரா படித்துறை நிகழ்வு
1857 ஜூன் 30 லக்னோ ரெசிடென்சி முற்றுகை தொடக்கம்
1857 ஜூலை 15 கான்பூர் பீபிகர் படுகொலை
1857 செப்டம்பர் 20–21 தில்லி மீண்டும் பிரிட்டிஷ் கையில்
1857 நவம்பர் காலின் கேம்ப்பெல் லக்னோ ரெசிடென்சியை விடுவித்தல்
1858 மார்ச் லக்னோ மீட்பு
1858 ஏப்ரல் ஜான்சி வீழ்ச்சி; குன்வர் சிங் மறைவு
1858 ஜூன் 18–20 ராணி லட்சுமிபாய் வீரமரணம்; குவாலியர் வீழ்ச்சி
1858 ஆகஸ்ட் 2 இந்திய அரசுச் சட்டம்: கம்பெனி ஆட்சி முடிவு
1858 நவம்பர் 1 விக்டோரியா அரசியின் பிரகடனம்
1859 ஏப்ரல் 18 தாத்யா தோபே தூக்கிலிடப்பட்டார்
1859 ஜூலை 8 அமைதி அதிகாரபூர்வ அறிவிப்பு
1862 நவம்பர் 7 ரங்கூனில் பகதூர் ஷா ஜஃபர் மறைவு

முக்கியக் குறிப்புகள்

  • அரசியல் இணைப்புகள், நிலவரி, சமய அச்சம், படைக்குள் இருந்த குறைகள் எனப் பல காரணங்கள் சேர்ந்து உருவானது 1857; தோட்டா விவகாரம் தீப்பொறி மட்டுமே.
  • தில்லி, கான்பூர், லக்னோ, ஜான்சி, பீகார் ஆகியவை முக்கியக் களங்கள்; தெற்கு, பஞ்சாப், பெரும்பாலான சமஸ்தானங்கள் விலகி நின்றன.
  • தமிழகத்தின் வேலூர் 1806 எழுச்சி, சிப்பாய் எழுச்சிகளுக்கு ஒரு முன்னோடி; 1927 நீல் சிலைப் போராட்டம் 1857-ஐத் தமிழக விடுதலை இயக்கத்துடன் இணைத்தது.
  • இரு பக்கமும் கொடுமைகள் நடந்தன; ஆங்கிலேயரின் பழிவாங்கல் மிகப் பெரியது; உயிரிழப்பு எண்ணிக்கைகள் இன்றும் விவாதத்தில் உள்ளன.
  • 1858 சட்டம் கம்பெனி ஆட்சியை முடித்து, நேரடி பிரிட்டிஷ் அரசி ஆட்சியைத் தொடங்கியது; ‘கலகமா, சுதந்திரப் போரா’ என்ற விவாதம் இன்றும் தொடர்கிறது.

அடுத்த பகுதி

பகுதி 41-இல், 1858-க்குப் பிந்தைய பிரிட்டிஷ் அரசி ஆட்சியையும் (British Raj) இந்தியத் தேசியவாதத்தின் எழுச்சியையும் பார்ப்போம்: வைஸ்ராய்களின் நிர்வாகம், ரயிலும் பஞ்சங்களும், புதிய படித்த நடுத்தர வர்க்கம், பத்திரிகைகள், சங்கங்கள் வரை. உலக அளவில் அந்தப் பேரரசு எப்படி வளர்ந்து வீழ்ந்தது என்பதற்கு பிரிட்டிஷ் பேரரசின் எழுச்சியும் வீழ்ச்சியும் படிக்கலாம். கம்பெனி அதிகாரம் தொடங்கிய இடத்தை நினைவுகூர, பகுதி 37: பிளாசி, பக்சார் போர்கள் பார்க்கலாம்.

ஆதாரங்கள்

படம்: ஃபெலிஸ் பியாத்தோ, "Gateway and Banquetting Room Inside the Residency, Used as Hospital by the Garrison" (லக்னோ ரெசிடென்சியின் வாயிலும் விருந்து மண்டபமும்), ஆல்புமென் புகைப்படம், 1858, கிளீவ்லேண்ட் கலை அருங்காட்சியகம் (2019.170.22), CC0 / பொதுக் களம், Wikimedia Commons (வெட்டி அமைக்கப்பட்டது)