இது, கற்காலம் முதல் 1947 சுதந்திரம் வரை இந்திய வரலாற்றைக் காலவரிசைப்படி சொல்லும் தமிழ் லைஃப்ஸ்டைல் தொடரின் 37-ஆம் பகுதி (மொத்தம் 47 பகுதிகள்). முந்தைய பகுதி: பகுதி 36: ஐரோப்பிய வணிகர்கள் – போர்த்துகீசியர், டச்சுக்காரர், பிரெஞ்சுக்காரர், ஆங்கிலேயர்.
1757 ஜூன் 23 அன்று காலை, ஹூக்ளி நதிக்கரையில் பலாசி (பிளாசி) என்ற கிராமத்தின் மாந்தோப்பில் இரு படைகள் எதிரெதிரே நின்றன. ஒரு பக்கம் வங்காள நவாப் சிராஜ்-உத்-தௌலாவின் சுமார் ஐம்பதாயிரம் வீரர்கள்; மறுபக்கம் ராபர்ட் கிளைவின் சுமார் மூவாயிரம் பேர். மாலைக்குள் நவாப் களத்தைவிட்டு ஓடினார். அது பெரிய போர் அல்ல; ஆனால் அதன் விளைவுகள் இந்திய வரலாற்றின் போக்கையே மாற்றின. ஒரு வணிகக் கம்பெனி எப்படி இந்தியாவின் செல்வச் செழிப்பான மாகாணத்தின் உண்மையான ஆட்சியாளராக மாறியது என்பதை இந்தப் பகுதியில் பார்ப்போம்.
பின்னணி: தளர்ந்த முகலாயப் பேரரசு
1707-இல் ஔரங்கசீப் மறைந்த பின், முகலாயப் பேரரசர்கள் பெயரளவுக்கு மட்டுமே பேரரசர்களாக இருந்தனர். வாரிசுப் போர்கள், மராட்டியரின் எழுச்சி, 1739-இல் நாதிர் ஷாவின் தில்லிக் கொள்ளை ஆகியவை மைய அதிகாரத்தைச் சிதைத்தன (இந்தச் சரிவின் தொடக்கத்தை பகுதி 33: ஔரங்கசீப்பும் முகலாயச் சரிவும் சொல்கிறது). ஹைதராபாத், அவத், வங்காளம் போன்ற மாகாண ஆளுநர்கள் தில்லிக்குப் பெயரளவில் விசுவாசம் காட்டியபடியே தனி அரசர்களாக மாறினர். இந்த வெற்றிடத்தில்தான் கோட்டைகளும் பயிற்சி பெற்ற சிறு படைகளும் கொண்ட ஐரோப்பியக் கம்பெனிகள் அரசியலுக்குள் நுழைந்தன.
வங்காள நவாபுகள்: முர்ஷித் குலி கான் முதல் அலிவர்தி கான் வரை
வங்காளம், பீகார், ஒரிசா அடங்கிய வங்காள சுபா அன்று முகலாயப் பேரரசின் மிகச் செல்வச் செழிப்பான மாகாணம்; துணி, பட்டு, அரிசி, வெடியுப்பு ஆகியவற்றுக்குப் பெயர் பெற்றது. சுமார் 1700-இல் ஔரங்கசீப் அனுப்பிய திவான் முர்ஷித் குலி கான், வருவாய் அலுவலகத்தை மக்சூசாபாத்துக்கு மாற்றினார்; அதுவே பின்னர் முர்ஷிதாபாத் ஆனது. 1717 முதல் 1727 வரை நவாபாக ஆண்ட அவர், வரி வசூலைக் கடுமையாக்கி, தில்லிக்கு ஒழுங்காகக் கப்பம் அனுப்பியபடியே நடைமுறையில் சுதந்திரமாக ஆண்டார்.
1740-இல் கிரியா போரில் சர்ஃபராஸ் கானைக் கொன்று ஆட்சியைப் பிடித்தார் அலிவர்தி கான். அவரது ஆட்சியின் பெரும்பகுதி, 1742 முதல் ரகுஜி போன்ஸ்லேவின் மராட்டியப் படைகள் (‘பர்கி’கள்) நடத்திய தாக்குதல்களைத் தடுப்பதிலேயே கழிந்தது; 1751 ஒப்பந்தத்தில் ஒரிசாவின் வருவாயை அவர்களுக்கு விட்டுக்கொடுக்க நேர்ந்தது. ஐரோப்பியக் கம்பெனிகள் தம் எல்லைக்குள் ஒன்றோடொன்று சண்டையிடுவதையும், கோட்டைகளை வலுப்படுத்துவதையும் அவர் கண்டிப்பாகத் தடுத்தார்.
ஜகத் சேத்துகள்: வங்காளத்தின் வங்கியாளர்கள்
முர்ஷிதாபாத் அரசியலில் வாளைவிடப் பணம் அதிகம் பேசியது. ‘உலகின் வங்கியாளர்’ என்று பொருள்படும் ‘ஜகத் சேத்’ பட்டம் பெற்ற மார்வாரிக் குடும்பம், நாணயச் சாலை, நவாபின் வரி வருவாய், வணிகர்களின் கடன்கள் என அனைத்தையும் கட்டுப்படுத்தியது. ஐரோப்பியக் கம்பெனிகளும் அவர்களிடமே கடன் பெற்றன. 1756-இல் அந்தக் குடும்பத்தின் தலைவர்களான மஹ்தாப் சந்தும் ஸ்வரூப் சந்தும், புதிய நவாப் தங்களுக்கு எதிரானவர் என்று கருதத் தொடங்கியது பின்னர் பெரும் விளைவை ஏற்படுத்தியது.
சிராஜ்-உத்-தௌலாவும் கல்கத்தா முற்றுகையும்
1756 ஏப்ரலில் அலிவர்தி கான் மறைந்ததும், அவரது பேரனான இளைஞர் சிராஜ்-உத்-தௌலா நவாபானார். அவரது நியமனம் அத்தை கசேட்டி பேகம், படைத்தலைவர் மீர் ஜாஃபர், ஜகத் சேத்துகள் எனப் பலரின் பகைமையைத் தூண்டியது. ஆங்கிலேயர் தன் அனுமதியின்றி கல்கத்தாவின் வில்லியம் கோட்டையை வலுப்படுத்தியதும், 1717 ஃபர்மானின் சுங்கச் சலுகையைத் தனியார் வணிகத்துக்கும் தவறாகப் பயன்படுத்தியதும், தன் எதிரிகளுக்கு அடைக்கலம் தந்ததும் அவரைச் சினமூட்டின. கோட்டை வேலையை நிறுத்த மறுத்ததால், அவர் காசிம்பஜார் கிடங்கைக் கைப்பற்றி, 1756 ஜூன் 20 அன்று கல்கத்தாவையும் பிடித்தார்; நகருக்கு ‘அலிநகர்’ என்று பெயரிட்டார்.
‘இருட்டறை’ நிகழ்வு: எண்ணிக்கை இன்றும் விவாதம்
கல்கத்தா வீழ்ந்த இரவு, கைதிகள் சுமார் 14 அடி × 18 அடி அளவுள்ள ஒரு சிறு சிறையறையில் அடைக்கப்பட்டனர். உயிர் பிழைத்தவர்களில் ஒருவரான ஜான் ஹால்வெல், 146 பேரில் 123 பேர் மூச்சுத்திணறி இறந்ததாக எழுதினார். ஆனால் பின்னாளைய வரலாற்றாசிரியர்கள் இந்த எண்ணிக்கையைக் கேள்விக்குள்ளாக்குகின்றனர்; 1959-இல் பிரிஜென் குப்தா நடத்திய ஆய்வு, சுமார் 64 பேர் அடைக்கப்பட்டு 21 பேர் பிழைத்திருக்கலாம் என்கிறது (பிரிட்டானிக்கா). நவாப் நேரடியாக இதற்கு உத்தரவிடவில்லை என்றும் பலர் கருதுகின்றனர். எதுவாயினும், ‘கல்கத்தா இருட்டறை’ என்ற கதை பிரிட்டனில் பழிவாங்கும் உணர்வைத் தூண்டவும், பின்னாளில் பேரரசை நியாயப்படுத்தவும் பெரிதும் பயன்பட்டது.
சென்னையிலிருந்து வந்த கிளைவ்
கல்கத்தாவை மீட்கப் படை அனுப்பியது சென்னையின் புனித ஜார்ஜ் கோட்டை. அதன் தலைவர் ராபர்ட் கிளைவ், 1744-இல் சென்னைக்கு ஒரு சாதாரண எழுத்தராக (‘ரைட்டர்’) வந்தவர். கர்நாடகப் போர்களில் படைவீரரானார்; 1751-இல் சுமார் 200 ஐரோப்பியர், 300 சிப்பாய்களுடன் சந்தா சாகிபின் தலைநகரான ஆற்காட்டைக் கைப்பற்றி, செப்டம்பர் 23 முதல் நவம்பர் 14 வரை நீடித்த முற்றுகையைத் தாங்கியதால் புகழ் பெற்றார். அந்தத் தமிழகப் பின்னணியை தமிழ் வரலாறு பகுதி 34: கர்நாடகப் போர்கள் விரிவாகச் சொல்கிறது. கர்நாடகத்தில் பிரெஞ்சுக்காரர் கற்றுக்கொடுத்த பாடம் – ஓர் உள்ளூர் வாரிசைத் தேர்ந்து, ஐரோப்பியப் பயிற்சி பெற்ற சிப்பாய்களால் அவரை அரியணையில் அமர்த்துவது – இப்போது வங்காளத்தில் பயன்பட்டது. பிளாசியில் கிளைவின் படையிலும் சென்னைச் சிப்பாய்கள் கணிசமாக இருந்தனர்.
1757 ஜனவரியில் கிளைவும் அட்மிரல் சார்லஸ் வாட்சனும் கல்கத்தாவை மீட்டனர்; பிப்ரவரி அலிநகர் ஒப்பந்தம் பழைய சலுகைகளை மீட்டுத் தந்தது. ஐரோப்பாவில் ஏழாண்டுப் போர் தொடங்கியிருந்ததால், மார்ச்சில் பிரெஞ்சுக்காரரின் சந்திரநாகூரையும் கைப்பற்றினர்.
சதி: மீர் ஜாஃபர், ஜகத் சேத்துகள், அமீர்சந்த்
நவாபை நேருக்கு நேர் வெல்வதைவிட, அவரது அவையையே பிளப்பது எளிது என்று கிளைவ் கணக்கிட்டார். பதவி இறக்கப்பட்ட படைத்தலைவர் மீர் ஜாஃபர், ஜகத் சேத்துகள், ராய் துர்லப், யார் லுத்ஃப் கான் ஆகியோருடன் ரகசிய ஒப்பந்தம் உருவானது: மீர் ஜாஃபர் நவாபாக்கப்பட வேண்டும்; பதிலுக்குக் கம்பெனிக்கும் அதன் அதிகாரிகளுக்கும் பெரும் தொகை தரப்பட வேண்டும். கல்கத்தா வணிகர் அமீர்சந்த் (ஓமிசந்த்), சதியை வெளிப்படுத்துவேன் என்று மிரட்டிக் கொள்ளைப் பணத்தில் ஐந்து சதவீதம் கேட்டார். அவரை ஏமாற்ற கிளைவ் இரண்டு ஒப்பந்த நகல்களைத் தயாரித்தார்; அவருக்குக் காட்டிய போலி நகலில் வாட்சன் கையெழுத்திட மறுத்ததால், அவரது பெயரை வேறொருவர் எழுதினார். பின்னாளில் இதுவே கிளைவின் மீதான கடும் விமர்சனங்களில் ஒன்றானது.
1757 ஜூன் 23: பிளாசிப் போர்
நவாபின் படையில் சுமார் 50,000 வீரர்கள், 40-க்கும் மேற்பட்ட பீரங்கிகள், சில பிரெஞ்சுப் பீரங்கி வீரர்கள் இருந்தனர்; கிளைவிடம் சுமார் 3,000 பேர் மட்டுமே – அவர்களில் பெரும்பாலோர் இந்தியச் சிப்பாய்கள். ஆனால் மீர் ஜாஃபர், ராய் துர்லப், யார் லுத்ஃப் கான் ஆகியோரின் படைப்பிரிவுகள் களத்தருகே நின்றும் போரில் இறங்கவில்லை. நண்பகல் பெருமழையில் நவாபின் வெடிமருந்து நனைந்தது; ஆங்கிலேயர் தம் வெடிமருந்தை மூடிப் பாதுகாத்திருந்தனர். விசுவாசமான படைத்தலைவர் மீர் மதன் பீரங்கிக் குண்டுக்குப் பலியானதும், நம்பிக்கை இழந்த சிராஜ் பின்வாங்க உத்தரவிட்டு முர்ஷிதாபாத்துக்குத் தப்பினார். கிளைவின் தரப்பில் இறந்தோர் சுமார் 22 பேர் என்கின்றன ஆங்கிலக் குறிப்புகள். சில நாட்களில் பிடிபட்ட சிராஜ், 1757 ஜூலை 2 அல்லது 3 அன்று (தேதி நூல்களுக்கிடையே மாறுபடுகிறது) மீர் ஜாஃபரின் மகன் மீரானின் உத்தரவில் முர்ஷிதாபாத்தில் கொல்லப்பட்டார்.
மீர் ஜாஃபர்: ‘கம்பெனியின் நவாப்’
மீர் ஜாஃபர் நவாபானார்; ஆனால் அதிகாரம் கல்கத்தாவில் இருந்தது. ஒப்பந்தப்படி கம்பெனிக்கும் அதன் அதிகாரிகளுக்கும் கோடிக்கணக்கான ரூபாய் இழப்பீடும் ‘அன்பளிப்பு’களும் வழங்கப்பட்டன; கல்கத்தாவுக்குத் தெற்கே 24 பர்கனா நிலமும் கம்பெனிக்குக் கிடைத்தது. கிளைவ் தனிப்பட்ட முறையில் பெரும் செல்வமும், ஆண்டுக்குச் சுமார் 30,000 பவுண்ட் வருவாய் தரும் ஜாகீரும் பெற்றார். கருவூலம் காலியானதும், கம்பெனியின் கோரிக்கைகளைச் சமாளிக்க முடியாத மீர் ஜாஃபர் டச்சுக்காரரின் உதவியை நாடினார்; 1759-இல் சின்சுரா அருகே டச்சுப் படையும் தோற்கடிக்கப்பட்டது. வங்காள மக்களின் நினைவில் ‘மீர் ஜாஃபர்’ என்ற பெயரே துரோகத்தின் மறுபெயராக நிலைத்துவிட்டது.
மீர் காசிம்: சுதந்திரத்துக்கான கடைசி முயற்சி
1760-இல் கம்பெனி மீர் ஜாஃபரை நீக்கி, அவரது மருமகன் மீர் காசிமை நவாபாக்கியது; பதிலுக்கு பர்த்வான், மிட்னாபூர், சிட்டகாங் மாவட்டங்களின் வருவாய் கம்பெனிக்குச் சென்றது. ஆனால் மீர் காசிம் திறமையான நிர்வாகி. தலைநகரை பீகாரின் முங்கேருக்கு மாற்றி, வரி வசூலைச் சீர்செய்து, ஐரோப்பிய பாணியில் படையைப் பயிற்றுவித்தார். கம்பெனி அதிகாரிகள் ‘தஸ்தக்’ எனும் சுங்க அனுமதிச் சீட்டைத் தனியார் வணிகத்துக்கும் பயன்படுத்தி வரி கட்டாமல் இருந்ததால், உள்ளூர் வணிகர்கள் அழிந்தனர். பொறுமை இழந்த மீர் காசிம், அனைவருக்கும் சுங்க வரியையே ரத்து செய்தார். 1763-இல் போர் மூண்டது; கத்வா, கிரியா, உத்வா நாலா போர்களில் தோற்ற அவர், பாட்னாவில் ஆங்கிலக் கைதிகளைக் கொல்லச் செய்து அவத்துக்குத் தப்பினார். கம்பெனி மீண்டும் மீர் ஜாஃபரை அரியணையில் அமர்த்தியது.
1764 பக்சார் போர்
மீர் காசிம், அவத் நவாப் ஷுஜா-உத்-தௌலா, தில்லியிலிருந்து வெளியேறி அலைந்துகொண்டிருந்த முகலாயப் பேரரசர் இரண்டாம் ஷா ஆலம் ஆகிய மூவரும் கூட்டணி அமைத்தனர். 1764 அக்டோபர் 22–23 அன்று பீகாரின் பக்சாரில், கங்கைக் கரையில், மேஜர் ஹெக்டர் மன்ரோவின் சுமார் 7,000 பேர் கொண்ட படை (சுமார் 1,800 ஐரோப்பியர், 5,300 சிப்பாய்கள்) நாற்பதாயிரத்துக்கும் மேற்பட்ட கூட்டுப்படையை எதிர்கொண்டது. நண்பகலுக்குள் போர் முடிந்தது. ஷுஜா படகுப் பாலத்தைத் தகர்த்துத் தப்பினார்; மீர் காசிம் வறுமையில் மறைந்தார்; பேரரசர் ஆங்கிலேயருடன் பேச்சுவார்த்தைக்கு வந்தார்.
பிளாசி பெரும்பாலும் சதியால் வென்ற போர்; பக்சாரோ வட இந்தியாவின் மூன்று பெரும் சக்திகளை நேரடிப் போரில் வென்றது. அதனால்தான் பல வரலாற்றாசிரியர்கள் கம்பெனி ஆட்சியின் உண்மையான அடித்தளம் பக்சார் என்கின்றனர்.
1765 அலகாபாத் ஒப்பந்தமும் ‘திவானி’யும்
1765 மே மாதம் ஆளுநராகத் திரும்பிய கிளைவ், ஆகஸ்டில் அலகாபாத்தில் ஷா ஆலமுடன் ஒப்பந்தம் செய்தார். வங்காளம், பீகார், ஒரிசாவின் ‘திவானி’ – அதாவது நில வருவாய் வசூலிக்கும் உரிமை – கம்பெனிக்கு வழங்கப்பட்டது. பதிலுக்குப் பேரரசருக்கு ஆண்டுக்கு 26 லட்சம் ரூபாயும், கோரா, அலகாபாத் மாவட்டங்களும் கிடைத்தன. ஷுஜா-உத்-தௌலா அவத்தைத் திரும்பப் பெற்றார்; ஆனால் 50 லட்சம் ரூபாய் போர் இழப்பீடு கட்டி, கம்பெனியுடன் பாதுகாப்பு ஒப்பந்தம் செய்ய வேண்டியிருந்தது. ஒரு வணிகக் கம்பெனி, முகலாயப் பேரரசரின் சட்டபூர்வ வருவாய் அதிகாரியாக மாறிய தருணம் இது. அதுவரை வெள்ளி கொண்டுவந்து வாங்கிய துணியை, இனி வங்காளத்தின் வரிப்பணத்திலேயே வாங்க முடிந்தது.
‘இரட்டை ஆட்சி’
கிளைவ் அமைத்த முறையில், வருவாய் (திவானி) கம்பெனியிடம்; சட்டம்-ஒழுங்கும் நீதியும் (நிஜாமத்) பெயரளவில் நவாபிடம். உண்மையில் வருவாய் வசூலை முகம்மது ரேசா கான் (வங்காளம்), ஷிதாப் ராய் (பீகார்) போன்ற இந்திய அதிகாரிகள் செய்தனர்; நவாப் நஜ்முத்-தௌலாவிடம் படையோ பணமோ இல்லை. இதனால் அதிகாரம் கம்பெனியிடமும், பொறுப்பு யாரிடமும் இல்லாத நிலை உருவானது. 1772-இல் வாரன் ஹேஸ்டிங்ஸ் இந்த இரட்டை ஆட்சியை முடிவுக்குக் கொண்டுவந்து, கருவூலத்தை முர்ஷிதாபாத்திலிருந்து கல்கத்தாவுக்கு மாற்றினார்.
1770 வங்கப் பஞ்சம்
1768, 1769 பருவமழை பொய்த்ததில் வங்காளம், பீகாரில் பெரும் பஞ்சம் ஏற்பட்டது. அரிசி விலை பல மடங்கு உயர்ந்தது; அம்மை நோயும் சேர்ந்துகொண்டது. கம்பெனி நிவாரணம் மிகக் குறைவாகவே செய்தது; வரி வசூலைக் குறைக்கவில்லை; சில கம்பெனி ஊழியர்களும் அவர்களின் இந்திய முகவர்களும் தானியத்தைப் பதுக்கியதாகவும் குற்றச்சாட்டுகள் உள்ளன. அன்றைய கணிப்புகள் ஒரு கோடி வரை, அதாவது மக்கள்தொகையில் மூன்றில் ஒரு பங்கு, இறந்ததாகச் சொல்கின்றன; நம்பகமான மக்கள்தொகைக் கணக்கு இல்லாததால் இது மிகைப்படுத்தல் என்றும், உண்மை எண்ணிக்கை குறைந்தது பத்து லட்சம் என்றும் சில ஆய்வாளர்கள் கருதுகின்றனர். எண்ணிக்கை எதுவானாலும், நெசவாளர்களும் நூற்போரும் பெருமளவில் மடிந்தனர். ஒரு நூற்றாண்டுக்குப் பின் பங்கிம் சந்திர சட்டர்ஜியின் ‘ஆனந்தமடம்’ நாவல் இந்தப் பஞ்சப் பின்னணியிலேயே எழுதப்பட்டது; அதன் ‘வந்தே மாதரம்’ பாடல் பின்னாளில் தேசிய இயக்கத்தின் முழக்கமானது.
லண்டனில் கேள்விகள்: ‘நபாபு’களும் 1773 ஒழுங்குமுறைச் சட்டமும்
இந்தியாவிலிருந்து பெரும் செல்வத்துடன் திரும்பிய கம்பெனி அதிகாரிகளை ஆங்கிலேயர் கேலியாக ‘நபாபுகள்’ என்றனர். பஞ்சத்துக்குப் பின் கம்பெனி கடனில் மூழ்கி அரசிடம் உதவி கேட்டபோது, நாடாளுமன்றம் விசாரணை நடத்தியது; 1772–73 விசாரணையில் கிளைவும் கேள்விக்கு உள்ளானார். 1773 ஒழுங்குமுறைச் சட்டம் (Regulating Act) வங்காள ஆளுநரை ‘கவர்னர்-ஜெனரல்’ ஆக்கியது; நான்கு உறுப்பினர் குழுவுடன் அவர் ஆள வேண்டும்; சென்னை, பம்பாய் மாகாணங்கள் அவரது மேற்பார்வைக்கு வந்தன; 1774-இல் கல்கத்தாவில் உச்ச நீதிமன்றம் அமைந்தது. முதல் கவர்னர்-ஜெனரல் வாரன் ஹேஸ்டிங்ஸ். கிளைவ் 1774 நவம்பர் 22 அன்று லண்டனில் இறந்தார்; அவரது மரணத்தின் சூழல் இன்றும் விவாதத்துக்குரியது.
படத்தில் உள்ள காட்சி
இந்தக் கட்டுரையின் படம், ஆங்கில ஓவியர் பிரான்சிஸ் ஹேமன் சுமார் 1760-இல் வரைந்த எண்ணெய் ஓவியம். பிளாசிப் போருக்குப் பின் சிவப்புச் சீருடையில் கிளைவ் கை நீட்டி வரவேற்க, தங்க ஆடையில் மீர் ஜாஃபரும் அவரது மகன் மீரானும் எதிரே நிற்கின்றனர்; பின்னணியில் அலங்கரிக்கப்பட்ட யானை, கம்பெனியின் கொடி, முன்புறம் பாயும் குதிரை. லண்டனில் இந்த வெற்றியைக் கொண்டாடுவதற்காக வரையப்பட்ட இந்த ஓவியம், கம்பெனி தன்னைத் தானே எப்படிப் பார்த்தது என்பதற்கான சான்று; இன்று லண்டன் தேசிய உருவப்படக் காட்சியகத்தில் (NPG 5263) உள்ளது.
காலவரிசை
| ஆண்டு | நிகழ்வு |
|---|---|
| 1707 | ஔரங்கசீப் மறைவு |
| 1717 | முர்ஷித் குலி கான் வங்காள நவாப்; ஃபரூக்சியார் ஃபர்மான் |
| 1740 | கிரியா போர்; அலிவர்தி கான் ஆட்சி |
| 1751 | கிளைவின் ஆற்காடு முற்றுகை |
| 1756 | சிராஜ்-உத்-தௌலா நவாப்; கல்கத்தா வீழ்ச்சி |
| 1757 | கல்கத்தா மீட்பு; சந்திரநாகூர்; பிளாசிப் போர் (ஜூன் 23) |
| 1760 | மீர் காசிம் நவாப் |
| 1763 | மீர் காசிம்–கம்பெனி போர் |
| 1764 | பக்சார் போர் (அக்டோபர் 22–23) |
| 1765 | அலகாபாத் ஒப்பந்தம்; திவானி; இரட்டை ஆட்சி |
| 1769–70 | வங்கப் பெரும் பஞ்சம் |
| 1772 | இரட்டை ஆட்சி முடிவு |
| 1773 | ஒழுங்குமுறைச் சட்டம்; ஹேஸ்டிங்ஸ் கவர்னர்-ஜெனரல் |
முக்கியக் குறிப்புகள்
- முகலாயச் சரிவுக்குப் பின் வங்காள நவாபுகள் நடைமுறையில் சுதந்திர அரசர்களாயினர்.
- பிளாசி (1757) போர்க்களத்தைவிட அவைச் சதியால் வெல்லப்பட்டது.
- பக்சார் (1764) வட இந்தியாவின் மூன்று சக்திகளை நேரடியாக வென்றது.
- 1765 திவானி உரிமை கம்பெனியை வங்காளத்தின் உண்மையான ஆட்சியாளராக்கியது.
- இரட்டை ஆட்சியும் 1770 பஞ்சமும் 1773-இல் பிரிட்டிஷ் நாடாளுமன்றத் தலையீட்டுக்கு வழிவகுத்தன.
அடுத்த பகுதி
பகுதி 38-இல், கம்பெனியின் விரிவாக்கத்தை எதிர்த்து நின்ற சக்திகளைப் பார்ப்போம்: மைசூர், மராட்டியர், சீக்கியர் – கம்பெனி ஆட்சிக்கு எதிரான போர்கள் – ஹைதர் அலி, திப்பு சுல்தான், மராட்டியப் போர்கள், ரஞ்சித் சிங் வரை. மராட்டியக் கூட்டமைப்பின் பின்னணிக்கு பகுதி 35: பேஷ்வாக்களும் மூன்றாம் பானிபட் போரும் படிக்கலாம்.
ஆதாரங்கள்
- Encyclopaedia Britannica: Battle of Plassey
- Encyclopaedia Britannica: Battle of Buxar
- Encyclopaedia Britannica: Robert Clive
- Encyclopaedia Britannica: Siraj al-Dawlah
- Encyclopaedia Britannica: Black Hole of Calcutta
- Wikipedia: Great Bengal famine of 1770
- National Portrait Gallery, London: Robert Clive and Mir Jafar after the Battle of Plassey, 1757 (NPG 5263)
- P. J. Marshall, Bengal: The British Bridgehead, Eastern India 1740–1828 (New Cambridge History of India II.2, Cambridge University Press, 1987).
- William Dalrymple, The Anarchy: The Relentless Rise of the East India Company (Bloomsbury, 2019).
- Sushil Chaudhury, The Prelude to Empire: Plassey Revolution of 1757 (Manohar, 2000).
படம்: பிரான்சிஸ் ஹேமன், "Robert Clive and Mir Jafar after the Battle of Plassey, 1757" (பிளாசிப் போருக்குப் பின் ராபர்ட் கிளைவும் மீர் ஜாஃபரும்), கேன்வாஸ் எண்ணெய் ஓவியம், சுமார் 1760, தேசிய உருவப்படக் காட்சியகம், லண்டன் (NPG 5263), பொதுக் களம் (Public domain), Wikimedia Commons (வெட்டி அமைக்கப்பட்டது)