இது, கற்காலம் முதல் 1947 சுதந்திரம் வரை இந்திய வரலாற்றைக் காலவரிசைப்படி சொல்லும் தமிழ் லைஃப்ஸ்டைல் தொடரின் 36-ஆம் பகுதி (மொத்தம் 47 பகுதிகள்). முந்தைய பகுதி: பகுதி 35: பேஷ்வாக்கள், மூன்றாம் பானிபட் போர், மராட்டியக் கூட்டமைப்பு.
1761-இல் பானிபட்டில் மராட்டியரும் ஆப்கானியரும் ஒருவரையொருவர் அழித்துக்கொண்டிருந்தபோது, இந்தியக் கடற்கரையில் கோட்டை கட்டிய சில வெளிநாட்டு வணிக நிறுவனங்கள் அமைதியாகத் தங்கள் பலத்தைப் பெருக்கிக்கொண்டிருந்தன. அவை ஒரே நாளில் வந்தவை அல்ல. 1498-இல் கோழிக்கோடு கரையில் இறங்கிய போர்த்துகீசியர் முதல், 1670-களில் புதுச்சேரியில் கால்பதித்த பிரெஞ்சுக்காரர் வரை சுமார் இருநூறு ஆண்டுகள் நீண்ட கதை இது. மிளகுக்காகவும் துணிக்காகவும் வந்த வணிகர்கள், கிடங்குகளைக் கோட்டைகளாக்கி, கடைசியில் அரசியலுக்குள் எப்படி நுழைந்தனர் என்பதை இந்தப் பகுதியில் பார்ப்போம்.
ஏன் கடல்வழி? மிளகும் வாசனைப் பொருட்களும்
இந்தியப் பெருங்கடல் வணிகம் ஐரோப்பியர் வருவதற்கு ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகள் முன்பே செழித்திருந்தது. அரேபிய, குஜராத்தி, தமிழ், மலாய், சீன வணிகர்கள் மலபார் மிளகையும், இலங்கை இலவங்கப்பட்டையையும், கிழக்கிந்தியத் தீவுகளின் கிராம்பு, ஜாதிக்காயையும் கைமாற்றினர். ஐரோப்பாவை அவை அடைய எகிப்து, வெனிஸ் வழியாகப் பல இடைத்தரகர்களைக் கடக்க வேண்டியிருந்தது; ஒவ்வொரு கட்டத்திலும் விலை ஏறியது. இடைத்தரகர்களைத் தவிர்த்து நேரடியாக இந்தியாவை அடையும் கடல்வழியைத் தேடியது போர்த்துகீசிய அரசு. இளவரசர் ஹென்றி காலம் முதல் ஆப்பிரிக்கக் கரையோரமாக அவர்கள் படிப்படியாக முன்னேறிய கதையை போர்ச்சுகலின் கண்டுபிடிப்புக் காலம் கட்டுரையில் படிக்கலாம்.
1498: வாஸ்கோடகாமா கோழிக்கோட்டில்
1497 ஜூலையில் லிஸ்பனிலிருந்து புறப்பட்ட வாஸ்கோடகாமா, நன்னம்பிக்கை முனையைச் சுற்றி, கிழக்கு ஆப்பிரிக்காவின் மலிந்தியில் கடல்வழி அறிந்த ஒரு குஜராத்தி மாலுமியை (பிரிட்டானிக்காவின் குறிப்புப்படி) வழிகாட்டியாகப் பெற்று, 1498 மே 20 அன்று கோழிக்கோடு அருகே வந்தடைந்தார். அவர் முதலில் இறங்கிய இடம் காப்பாடு என்று பரவலாகச் சொல்லப்பட்டாலும், சில ஆய்வாளர்கள் அருகிலுள்ள பந்தலாயினி என்கின்றனர். அந்த வழிகாட்டி புகழ்பெற்ற அரபு மாலுமி இப்னு மாஜித்தான் என்ற பழைய கூற்றையும் இன்று பெரும்பாலான வரலாற்றாசிரியர்கள் ஏற்பதில்லை.
கோழிக்கோட்டின் அரசர் சாமூதிரி (Zamorin) அவரை வரவேற்றார். ஆனால் காமா கொண்டுவந்த துணி, தொப்பி, தேன் போன்ற அன்பளிப்புகள் செல்வச் செழிப்பான அந்தத் துறைமுக அரசவையில் ஏளனத்துக்கே உள்ளாயின. இருந்தும் அவர் ஏற்றிச் சென்ற மிளகு, லிஸ்பனில் பயணச் செலவைப் பல மடங்கு ஈடுகட்டியது. ‘கண்டுபிடிப்பு’ என்று ஐரோப்பிய நூல்கள் சொன்னாலும், உண்மையில் இது ஏற்கெனவே இயங்கிக்கொண்டிருந்த ஒரு பெரும் வணிக உலகுக்குள் புதியவர் ஒருவர் நுழைந்த நிகழ்வுதான்.
சாமூதிரியும் கொச்சியும்: முதல் மோதல்கள்
1500-இல் பெத்ரோ அல்வாரெஸ் கப்ராலின் கப்பல்கள் வந்தன; கோழிக்கோட்டில் அமைத்த போர்த்துகீசியக் கிடங்கு தாக்கப்பட்டதும், அவர் நகரின் மீது பீரங்கித் தாக்குதல் நடத்திவிட்டு, சாமூதிரியின் போட்டியாளரான கொச்சி அரசரிடம் சென்றார். 1502-இல் இரண்டாம் முறை வந்த காமா, மக்காவிலிருந்து திரும்பிய யாத்ரிகர் கப்பலைத் தீயிட்டுக் கொளுத்தியது போன்ற கொடூரச் செயல்களால் பெயர் பெற்றார்; இறந்தோர் எண்ணிக்கை ஆதாரங்களுக்கு இடையே மாறுபடுகிறது. 1503-இல் கொச்சியில் கட்டப்பட்ட கோட்டை, ஆசியாவில் போர்த்துகீசியரின் முதல் கோட்டை என்கிறது பிரிட்டானிக்கா.
அல்மெய்டாவும் 1509 தியூ கடற்போரும்
1505-இல் பிரான்சிஸ்கோ தெ அல்மெய்டா இந்தியாவுக்கான முதல் போர்த்துகீசிய வைஸ்ராயாக அனுப்பப்பட்டார். எகிப்தின் மம்லூக் சுல்தான், குஜராத் சுல்தான், சாமூதிரி ஆகியோரின் கூட்டுக் கடற்படை 1508-இல் சௌல் அருகே அல்மெய்டாவின் மகன் லோரென்சோவைக் கொன்றது. பழிவாங்கக் கிளம்பிய அல்மெய்டா, 1509 பிப்ரவரி 3 அன்று குஜராத்தின் தியூ துறைமுகம் அருகே அந்தக் கூட்டுப்படையைத் தோற்கடித்தார். அடுத்த நூறு ஆண்டுகள் அரபிக்கடலில் போர்த்துகீசியக் கடற்படையின் ஆதிக்கத்துக்கு இந்த வெற்றியே அடித்தளம்.
அல்புகர்க்கும் கோவாவும்
அடுத்த ஆளுநர் அஃபோன்சோ தெ அல்புகர்க் வணிகத்தைவிட நிலையான கோட்டைகளையே நம்பினார். பீஜாப்பூர் சுல்தானின் ஆட்சியிலிருந்த கோவாவை 1510 மார்ச்சில் கைப்பற்றி, மே மாதம் இழந்து, நவம்பரில் மீண்டும் தாக்கிப் பிடித்தார். 1511-இல் மலாக்காவையும், பின்னர் ஹோர்முஸின் ஒரு பகுதியையும் கைப்பற்றினார். கோவா ‘எஸ்தாதோ தா இந்தியா’ என்ற போர்த்துகீசியக் கடல் பேரரசின் தலைநகரானது. 1534–35-இல் குஜராத் சுல்தானிடமிருந்து வசாய் (பசீன்), பம்பாய்த் தீவுகள், தியூ ஆகியவையும் அவர்கள் கைக்கு வந்தன. கோவா 1961 டிசம்பர் வரை போர்த்துகீசியர் வசமே இருந்தது.
‘கார்டாஸ்’: கடலுக்கு ஒரு அனுமதிச் சீட்டு
போர்த்துகீசியர் இந்தியாவில் பெரிய நிலப்பரப்பை ஆளவில்லை; அவர்களின் பலம் கடல். ஆசியக் கப்பல்கள் தங்களிடம் ‘கார்டாஸ்’ என்ற அனுமதிச் சீட்டு வாங்கி, தங்கள் துறைமுகங்களில் சுங்கம் செலுத்த வேண்டும் என்று கட்டாயப்படுத்தினர்; மறுத்த கப்பல்கள் கைப்பற்றப்பட்டன. முகலாயப் பேரரசர்களின் ஹஜ் கப்பல்களும் இத்தகைய சீட்டு வாங்கிய காலம் உண்டு. இந்தியப் பெருங்கடலில் அதுவரை இல்லாத ‘கடல் மீது உரிமை’ என்ற கருத்தை இது அறிமுகப்படுத்தியது.
போர்த்துகீசியர் தமிழ்க் கரையில்
கிழக்குக் கரையிலும் போர்த்துகீசிய வணிகர்கள் குடியேறினர். புனித தோமையாரின் கல்லறை என்று நம்பப்பட்ட இடத்தைச் சுற்றி மயிலாப்பூரில் சாந்தோம் குடியிருப்பு உருவானது; நாகப்பட்டினமும் அவர்களின் முக்கியத் துறைமுகமானது. தூத்துக்குடி முத்துக்குளிப்புக் கரையின் பரதவர் சமூகம் 1530-களில் பெருமளவில் கத்தோலிக்கரானது; 1542-இல் பிரான்சிஸ் சவேரியார் அங்கு வந்தார். இந்தக் கதைகளை தமிழ் வரலாறு பகுதி 33: தமிழகக் கரையில் ஐரோப்பியர் விரிவாகச் சொல்கிறது.
டச்சுக்காரர் வருகை: VOC (1602)
1602-இல் நெதர்லாந்தின் பல வணிக நிறுவனங்கள் இணைந்து ‘ஐக்கிய கிழக்கிந்தியக் கம்பெனி’ (VOC) உருவானது. பங்குகள் விற்று மூலதனம் திரட்டிய உலகின் முதல் பெருநிறுவனங்களில் ஒன்றான அதற்கு, போர் தொடுக்கவும் ஒப்பந்தம் செய்யவும் கோட்டை கட்டவும் அரசு உரிமை வழங்கியது. டச்சுக்காரரின் முதன்மை இலக்கு இந்தோனேசியத் தீவுகளின் வாசனைப் பொருட்கள்; ஆனால் அங்கே அவற்றுக்கு ஈடாகக் கொடுக்க இந்தியப் பருத்தித் துணி தேவைப்பட்டது. அதனால்தான் அவர்கள் சோழமண்டலக் கரைக்கு வந்தனர். ஆம்ஸ்டர்டாமின் பொற்காலம் பற்றி டச்சுப் பொற்காலமும் VOC-யும் கட்டுரையில் காணலாம்.
பழவேற்காடு முதல் கொச்சி வரை
1605-இல் மசூலிப்பட்டினத்தில் கிடங்கு அமைத்த டச்சுக்காரர், 1610-இல் விஜயநகர அரசின் அனுமதியுடன் பழவேற்காட்டில் (புலிகாட்) குடியேறி, 1613-இல் அங்கு கெல்ட்ரியா கோட்டையைக் கட்டினர். அது பல ஆண்டுகள் டச்சு சோழமண்டலத்தின் தலைமையிடமாக இருந்தது. 1658-இல் நாகப்பட்டினத்தையும், 1663-இல் கொச்சியையும் போர்த்துகீசியரிடமிருந்து பறித்தனர்; இலங்கையின் கரையோரங்களும் அவர்கள் வசமாயின. வங்காளத்தில் ஹூக்ளி நதிக்கரையிலுள்ள சின்சுராவில் அவர்களின் பெரிய கிடங்கு இருந்தது – இந்தக் கட்டுரையின் படம் அதைத்தான் காட்டுகிறது.
குளச்சல் 1741: டச்சுக்காரருக்கு ஒரு தடை
மலபார் மிளகு வணிகத்தைத் தம் கட்டுப்பாட்டில் வைக்க முயன்ற டச்சுக்காரர், திருவிதாங்கூர் மன்னர் மார்த்தாண்ட வர்மாவுடன் மோதினர். 1741 ஆகஸ்ட் 10 அன்று இன்றைய கன்னியாகுமரி மாவட்டத்திலுள்ள குளச்சலில் டச்சுப் படை தோற்றது. கைதான டச்சு அதிகாரி யூஸ்டாக்கியஸ் டி லனாய் பின்னர் திருவிதாங்கூர்ப் படையையே நவீனப்படுத்தினார். ஓர் இந்திய அரசு ஐரோப்பியப் படையை வென்ற அரிய நிகழ்வாக இது போற்றப்படுகிறது; ஆனால் போரின் அளவும் அதன் நீண்டகால விளைவும் ஆய்வாளர்களிடையே விவாதத்துக்குரியவை.
ஆங்கிலக் கம்பெனி: 1600 பட்டயம் முதல் சூரத் வரை
1600 டிசம்பர் 31 அன்று எலிசபெத் அரசி லண்டன் வணிகர்களின் கிழக்கிந்தியக் கம்பெனிக்குப் பட்டயம் வழங்கினார். தொடக்கத்தில் அதுவும் இந்தோனேசியத் தீவுகளையே குறிவைத்தது; ஆனால் 1623 அம்பொய்னா நிகழ்வுக்குப் பின் டச்சுக்காரர் அங்கிருந்து அவர்களைப் பெருமளவில் விரட்டினர். அதனால் இந்தியா அவர்களின் முதன்மைக் களமானது. வில்லியம் ஹாக்கின்ஸ் 1609–11-இல் ஜஹாங்கீரின் அவையில் வணிக உரிமை கேட்டார்; 1612-இல் சூரத் அருகே சுவாலியில் தாமஸ் பெஸ்டின் கப்பல்கள் போர்த்துகீசியக் கடற்படையை முறியடித்தது முகலாயரின் கவனத்தை ஈர்த்தது. 1613-இல் சூரத்தில் கிடங்கு அமைந்தது. 1615 முதல் 1619 வரை ஜஹாங்கீரின் அவையில் தூதராக இருந்த சர் தாமஸ் ரோ ஆங்கிலேயரின் வணிக நிலையை உறுதிப்படுத்தினார்.
சென்னை 1639: புனித ஜார்ஜ் கோட்டை
கிழக்குக் கரையில் ஆங்கிலேயர் முதலில் மசூலிப்பட்டினத்திலும் (1611) பின்னர் ஆர்மகாவிலும் இருந்தனர். 1639-இல் பிரான்சிஸ் டே, சந்திரகிரி விஜயநகர அரசரின் கீழிருந்த தாமர்ல வெங்கடாத்ரி நாயக்கரிடமிருந்து சாந்தோமுக்கு வடக்கே ஒரு கடற்கரை நிலத்தைப் பெற்றார். அங்கே கட்டப்பட்ட புனித ஜார்ஜ் கோட்டை 1644 ஏப்ரல் 23 அன்று நிறைவடைந்தது என்கின்றன பல நூல்கள். இந்த நிலப் பட்டயத்தின் சரியான தேதியும், ‘மதராசப்பட்டினம்’, ‘சென்னப்பட்டினம்’ என்ற பெயர்களின் தோற்றமும் இன்றும் விவாதிக்கப்படுகின்றன; ‘சென்னை தினம்’ ஆகஸ்ட் 22 அன்று கொண்டாடப்படுவது அவற்றில் ஒரு மரபு. இந்தியாவில் ஆங்கிலேயரின் முதல் பெரிய குடியிருப்பாக இது வளர்ந்தது.
பம்பாயும் கல்கத்தாவும்
1661-இல் போர்த்துகீசிய இளவரசி கேத்தரினை இங்கிலாந்து மன்னர் இரண்டாம் சார்லஸ் மணந்தபோது, பம்பாய்த் தீவுகள் சீதனமாகக் கிடைத்தன; 1668-இல் மன்னர் அவற்றைக் குறைந்த ஆண்டு வாடகைக்குக் கம்பெனியிடம் ஒப்படைத்தார். வங்காளத்தில் ஹூக்ளியில் இருந்த ஆங்கிலேயர், 1686–90 முகலாயருடனான போரில் படுதோல்வி அடைந்து மன்னிப்புக் கேட்க நேர்ந்தது. அதன் பின் 1690 ஆகஸ்டில் ஜாப் சார்னக் சுதானுட்டியில் குடியேறினார்; அதைச் சுற்றி வளர்ந்ததே கல்கத்தா. 1717-இல் முகலாயப் பேரரசர் ஃபரூக்சியார் வழங்கிய ஃபர்மான், ஆண்டுக்கு ஒரு சிறு தொகைக்கு வங்காளத்தில் சுங்கமில்லா வணிக உரிமையைக் கம்பெனிக்கு அளித்தது; பின்னாளில் நவாபுகளுடனான மோதலுக்கு இதுவும் ஒரு காரணமானது.
தரங்கம்பாடியில் டேனியர்
சிறிய நாடான டென்மார்க்கும் இந்தப் போட்டியில் இறங்கியது. 1620-இல் ஓவ் கியெடே தலைமையிலான டேனியர், தஞ்சை நாயக்க மன்னர் ரகுநாத நாயக்கருடன் ஒப்பந்தம் செய்து தரங்கம்பாடியில் (டிராங்குபார்) டான்ஸ்பர்க் கோட்டையைக் கட்டினர். 1706-இல் இங்கு வந்த ஜெர்மானியப் பாதிரியார் சீகன்பால்க், தமிழ் அச்சு வரலாற்றில் முக்கிய இடம் பெற்றார். பின்னர் வங்காளத்தின் செராம்பூரிலும் டேனியர் குடியேறினர். 1845-இல் இரு இடங்களையும் ஆங்கிலேயருக்கு விற்றனர். பெரிய அரசியல் சக்தியாக இல்லாவிட்டாலும், அமைதியான வணிகத் தளமாக இருந்தது டேனியர் பங்கு.
பிரெஞ்சுக்காரர்: புதுச்சேரியின் தொடக்கம்
கடைசியாக வந்தவர்கள் பிரெஞ்சுக்காரர். 1664-இல் அமைச்சர் கோல்பேர் பிரெஞ்சுக் கிழக்கிந்தியக் கம்பெனியை அரசு ஆதரவுடன் மறுசீரமைத்தார். 1668-இல் சூரத்திலும் அடுத்த ஆண்டு மசூலிப்பட்டினத்திலும் கிடங்குகள் அமைந்தன. 1673-இல் பீஜாப்பூர் அதிகாரி ஷேர் கான் லோடியிடமிருந்து புதுச்சேரி மீனவ கிராமம் பெறப்பட்டது; 1674 முதல் பிரான்சுவா மார்ட்டின் அதை ஒரு துறைமுக நகராக்கினார் (தொடக்க ஆண்டு 1673 அல்லது 1674 என நூல்கள் மாறுபடுகின்றன). 1693-இல் டச்சுக்காரர் புதுச்சேரியைக் கைப்பற்றினாலும், 1697 ரிஸ்விக் ஒப்பந்தப்படி 1699-இல் திரும்பக் கிடைத்தது. பின்னர் சந்திரநாகூர், மாஹே, ஏனாம், காரைக்கால் ஆகியவையும் சேர்ந்தன. 1742-இல் ஆளுநரான துய்ப்ளே காலத்தில் வணிகம் அரசியல் லட்சியமாக மாறியது.
வணிகம் எப்படி நடந்தது?
ஐரோப்பியக் கம்பெனிகளின் ‘ஃபேக்டரி’ என்பது தொழிற்சாலை அல்ல; வணிகர்கள் தங்கி, பொருட்களைச் சேகரித்து, கப்பலேற்றும் கிடங்கு. அவர்கள் இந்தியாவிலிருந்து மிளகு, சோழமண்டல மற்றும் வங்காளப் பருத்தித் துணிகள், அவுரி (இண்டிகோ), பட்டு, வெடியுப்பு ஆகியவற்றை வாங்கினர்; ‘காலிகோ’ என்ற ஆங்கிலச் சொல்லே கோழிக்கோடு (Calicut) பெயரிலிருந்து வந்தது. ஐரோப்பியப் பொருட்களுக்கு இந்தியாவில் தேவை குறைவு என்பதால், பெரும்பாலும் அமெரிக்கக் கண்டத்திலிருந்து வந்த வெள்ளியைக் கொடுத்தே பொருட்களை வாங்கினர். நெசவாளர்களுக்கு முன்பணம் கொடுத்த இந்திய இடைத்தரகர்கள், மொழிபெயர்ப்பாளர்களான துபாஷ்கள், பெரும் வங்கியாளர்கள் இல்லாமல் இந்த வணிகம் நடந்திருக்காது.
ஏன் ஆங்கிலேயரும் பிரெஞ்சுக்காரரும் மட்டும் எஞ்சினர்?
17-ஆம் நூற்றாண்டில் போர்த்துகீசியர் டச்சுக்காரரிடம் பல தளங்களை இழந்தனர்; டச்சுக்காரரோ இந்தோனேசியாவில் கவனம் செலுத்தினர். 1707-இல் ஔரங்கசீப் மறைவுக்குப் பின் முகலாய அதிகாரம் தளர்ந்ததும், கோட்டைகளும் பயிற்சி பெற்ற சிறு படைகளும் கொண்ட ஆங்கில, பிரெஞ்சுக் கம்பெனிகள் உள்ளூர் வாரிசுப் போட்டிகளில் பக்கம் சேரத் தொடங்கின. அதன் விளைவாக 1740-களில் தொடங்கிய ஆங்கில–பிரெஞ்சு மோதலை தமிழ் வரலாறு பகுதி 34: கர்நாடகப் போர்கள் விவரிக்கிறது. ஆனால் 1740 வரை இந்தக் கம்பெனிகள் இந்திய அரசர்களின் அனுமதியைச் சார்ந்திருந்த சிறு சக்திகளே என்பதையும் நினைவில் கொள்ள வேண்டும்.
படத்தில் உள்ள காட்சி
இந்தக் கட்டுரையின் படம், டச்சு ஓவியர் ஹென்ட்ரிக் வான் ஷுய்லன்பர்க் 1665-இல் வரைந்த எண்ணெய் ஓவியம். ஹூக்ளி நதிக்கரையில் சுற்றுச்சுவர் சூழ்ந்த டச்சுக் கிடங்கு, நடுவில் வெள்ளை மாளிகை, தோட்டங்கள், கொடிக்கம்பத்தில் டச்சுக் கொடி, ஆற்றில் கப்பல்கள், மேலே டச்சுக் கொடிகளுடன் வரும் நீண்ட ஊர்வலம், கூடாரத்தில் ஓர் இந்தியப் பிரமுகர், யானைகள், குதிரைகள் – ஒரு ‘ஃபேக்டரி’ எப்படி இருந்தது என்பதை நேரில் காட்டும் அரிய ஆவணம் இது. இன்று இந்த ஓவியம் ஆம்ஸ்டர்டாமின் ரெய்க்ஸ்மியூசியத்தில் உள்ளது.
காலவரிசை
| ஆண்டு | நிகழ்வு |
|---|---|
| 1498 | வாஸ்கோடகாமா கோழிக்கோடு வருகை |
| 1503 | கொச்சியில் முதல் போர்த்துகீசியக் கோட்டை |
| 1509 | தியூ கடற்போரில் அல்மெய்டா வெற்றி |
| 1510 | அல்புகர்க் கோவாவைக் கைப்பற்றல் |
| 1600 | ஆங்கிலக் கிழக்கிந்தியக் கம்பெனிக்குப் பட்டயம் |
| 1602 | டச்சு VOC உருவாக்கம் |
| 1612–13 | சுவாலிப் போர்; சூரத்தில் ஆங்கிலக் கிடங்கு |
| 1620 | தரங்கம்பாடியில் டேனியர் |
| 1639 | சென்னையில் ஆங்கிலேயர் நிலம் பெறுதல் |
| 1664 | பிரெஞ்சுக் கம்பெனி மறுசீரமைப்பு |
| 1673–74 | புதுச்சேரியில் பிரெஞ்சுக்காரர் |
| 1690 | கல்கத்தாவின் தொடக்கம் |
| 1741 | குளச்சல் போர் |
முக்கியக் குறிப்புகள்
- போர்த்துகீசியர் கடல் ஆதிக்கத்தையும் ‘கார்டாஸ்’ முறையையும் நம்பினர்; கோவா அவர்களின் தலைநகர்.
- டச்சுக்காரர் இந்தியத் துணியை இந்தோனேசிய வாசனைப் பொருட்களுக்கு ஈடாகப் பயன்படுத்தினர்.
- ஆங்கிலேயர் சூரத், சென்னை, பம்பாய், கல்கத்தா என்ற நான்கு தளங்களில் வேரூன்றினர்.
- டேனியர் தரங்கம்பாடியிலும், பிரெஞ்சுக்காரர் புதுச்சேரியிலும் தமிழகக் கரையில் நிலைகொண்டனர்.
- முகலாய அதிகாரம் தளர்ந்த பின்னரே இந்த வணிகக் கம்பெனிகள் அரசியல் சக்திகளாக மாறின.
அடுத்த பகுதி
பகுதி 37-இல், வணிகக் கம்பெனி எப்படி ஓர் அரசாக மாறியது என்பதைப் பார்ப்போம்: பிளாசி (1757), பக்சார் (1764) போர்களும் கிழக்கிந்தியக் கம்பெனியின் எழுச்சியும் – ராபர்ட் கிளைவ், சிராஜ்-உத்-தௌலா, வங்காளத்தின் ‘திவானி’ உரிமை வரை.
ஆதாரங்கள்
- Encyclopaedia Britannica: East India Company
- Encyclopaedia Britannica: Afonso de Albuquerque
- Encyclopaedia Britannica: Vasco da Gama
- Encyclopaedia Britannica: Dutch East India Company
- Encyclopaedia Britannica: French East India Company
- Rijksmuseum: The Trading Post of the Dutch East India Company in Hooghly, Bengal (SK-A-4282)
- Om Prakash, European Commercial Enterprise in Pre-colonial India (New Cambridge History of India II.5, Cambridge University Press, 1998).
- Sanjay Subrahmanyam, The Portuguese Empire in Asia, 1500–1700 (Longman, 1993).
- K. N. Chaudhuri, The Trading World of Asia and the English East India Company, 1660–1760 (Cambridge University Press, 1978).
- Henry Davison Love, Vestiges of Old Madras, 1640–1800 (1913).
படம்: ஹென்ட்ரிக் வான் ஷுய்லன்பர்க், "De handelsloge van de VOC in Hougly in Bengalen" (ஹூக்ளியில் டச்சுக் கிழக்கிந்தியக் கம்பெனியின் வணிகக் கிடங்கு), கேன்வாஸ் எண்ணெய் ஓவியம், 1665, ரெய்க்ஸ்மியூசியம், ஆம்ஸ்டர்டாம், பொதுக் களம் (Public domain / CC0), Wikimedia Commons (வெட்டி அமைக்கப்பட்டது)