இது, கற்காலம் முதல் 1947 சுதந்திரம் வரை இந்திய வரலாற்றைக் காலவரிசைப்படி சொல்லும் தமிழ் லைஃப்ஸ்டைல் தொடரின் 43-ஆம் பகுதி (மொத்தம் 47 பகுதிகள்). முந்தைய பகுதி: பகுதி 42: காங்கிரஸ், மிதவாதிகளும் தீவிரவாதிகளும், வங்கப் பிரிவினை.
1915 ஜனவரி 9 அன்று பம்பாய் துறைமுகத்தில் ஒரு கப்பல் வந்து நின்றது. அதிலிருந்து இறங்கியவர், தென்னாப்பிரிக்காவில் இருபது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக இந்தியர்களின் உரிமைகளுக்காகப் போராடிய 45 வயது வழக்கறிஞர் மோகன்தாஸ் கரம்சந்த் காந்தி. அப்போது அவரை இந்தியாவில் பெரும்பாலானோர் அறியவில்லை. ஆனால் ஏழே ஆண்டுகளில், கிராமத்து விவசாயிகள் முதல் நகரத்து மாணவர்கள் வரை கோடிக்கணக்கான மக்களை ஒரே இயக்கத்தில் இணைத்த தலைவராக அவர் மாறினார். சம்பாரண் அவுரி வயல்கள், ஜாலியன்வாலா பாக் படுகொலை, கிலாஃபத் இயக்கம், ஒத்துழையாமை இயக்கம், சௌரி சௌரா என்று நீளும் அந்த ஏழு ஆண்டுகளின் கதையை இந்தப் பகுதியில் பார்ப்போம்.
தென்னாப்பிரிக்காவிலிருந்து கொண்டுவந்த ஆயுதம்
தென்னாப்பிரிக்காவில் காந்தி உருவாக்கிய போராட்ட முறைக்கு அவர் வைத்த பெயர் சத்தியாகிரகம் – "உண்மையைப் பற்றி நிற்றல்". அநீதியான சட்டத்தை வன்முறையின்றி மீறுவது, அதற்கான தண்டனையை மனமுவந்து ஏற்பது, எதிராளியை வெறுக்காமல் அவரது மனசாட்சியைத் தொடுவது – இவையே அதன் அடிப்படைகள். இந்தியா திரும்பியதும், தன் அரசியல் குருவாகக் கருதிய கோபால கிருஷ்ண கோகலேவின் அறிவுரைப்படி, ஓராண்டு காலம் பொது அரசியல் மேடைகளில் பேசாமல் நாடு முழுவதும் பயணம் செய்து மக்களின் நிலையைக் கண்டறிந்தார். 1915-இல் அகமதாபாத் அருகே கோச்ராபில் ஆசிரமம் அமைத்தார்; 1917-இல் அது சபர்மதி ஆற்றங்கரைக்கு இடம் மாறியது. அடுத்த பதின்மூன்று ஆண்டுகள் சபர்மதி ஆசிரமமே அவரது இல்லமும் இயக்கத்தின் மையமும் ஆனது.
இதே காலத்தில் முதல் உலகப் போர் நடந்துகொண்டிருந்தது. பத்து லட்சத்துக்கும் மேற்பட்ட இந்திய வீரர்கள் பிரிட்டனுக்காகப் போரிட்டனர் (விவரங்களுக்கு முதல் உலகப் போரில் இந்திய வீரர்கள்). அன்னி பெசன்ட், திலகர் இருவரும் 1916-இல் தொடங்கிய ஹோம் ரூல் இயக்கங்கள் சுயாட்சிக் கோரிக்கையை உயிர்ப்புடன் வைத்திருந்தன; அதே ஆண்டு லக்னோ ஒப்பந்தம் காங்கிரஸையும் முஸ்லிம் லீக்கையும் ஒரு மேடையில் கொண்டுவந்தது. போருக்குப் பின் பெரும் சீர்திருத்தம் கிடைக்கும் என்று பலர் நம்பினர்.
சம்பாரண், 1917: இந்திய மண்ணில் முதல் சத்தியாகிரகம்
பீகாரின் வடமேற்கு மூலையில் உள்ள சம்பாரண் மாவட்டத்தில், ஐரோப்பியத் தோட்ட முதலாளிகள் குத்தகை விவசாயிகளைத் தங்கள் நிலத்தின் ஒரு பகுதியில் (இருபதில் மூன்று பங்கு – "தீன்கத்தியா" முறை) கட்டாயமாக அவுரி (இண்டிகோ) பயிரிட வைத்தனர். ஜெர்மனியின் செயற்கைச் சாயம் வந்த பின் அவுரிக்குத் தேவை குறைந்தபோது, விடுவிப்புக்குப் பதிலாகக் கூடுதல் வாடகை, அபராதங்கள் என்று விவசாயிகள் பிழியப்பட்டனர். ராஜ்குமார் சுக்லா என்ற உள்ளூர் விவசாயி விடாப்பிடியாகக் காந்தியைப் பின்தொடர்ந்து சம்பாரணுக்கு அழைத்தார்.
1917 ஏப்ரலில் காந்தி மோதிஹாரி சென்றபோது, மாவட்ட நிர்வாகம் உடனே வெளியேறுமாறு உத்தரவிட்டது. "சட்டத்தை மீறுவேன், தண்டனையை ஏற்பேன்" என்று அவர் நீதிமன்றத்தில் அமைதியாக அறிவித்தார். அரசு வழக்கைத் திரும்பப் பெற்றது. ராஜேந்திர பிரசாத், ஜே.பி. கிருபளானி, மஹாதேவ் தேசாய், மசாருல் ஹக் போன்றோருடன் சேர்ந்து அவர் ஆயிரக்கணக்கான விவசாயிகளின் வாக்குமூலங்களைப் பதிவு செய்தார். அரசு அமைத்த விசாரணைக் குழுவில் காந்தியும் உறுப்பினரானார்; அதன் பரிந்துரைப்படி தீன்கத்தியா முறை ஒழிக்கப்பட்டு, வசூலித்த பணத்தின் ஒரு பகுதி விவசாயிகளுக்குத் திருப்பித் தரப்பட்டது. இந்தியாவில் சத்தியாகிரகம் வேலை செய்யும் என்பதற்கான முதல் சான்று சம்பாரண்.
அகமதாபாத் ஆலை வேலைநிறுத்தமும் கேடா சத்தியாகிரகமும், 1918
1918 தொடக்கத்தில் அகமதாபாத் பஞ்சாலைத் தொழிலாளர்கள் ஊதிய உயர்வு கோரினர். ஆலை உரிமையாளர் அம்பாலால் சாராபாயின் சகோதரி அனுசூயா சாராபாய் தொழிலாளர் பக்கம் நின்றார். வேலைநிறுத்தம் தளர்ந்தபோது, தொழிலாளர்களின் உறுதியைக் காக்கக் காந்தி இந்தியாவில் தன் முதல் உண்ணாவிரதத்தை மேற்கொண்டார். இறுதியில் நடுவர் தீர்ப்பின் மூலம் 35 சதவீத ஊதிய உயர்வு கிடைத்தது.
அதே நேரத்தில் குஜராத்தின் கேடா மாவட்டத்தில் மழையாலும் எலித் தொல்லையாலும் விளைச்சல் பாதிக்கப்பட்டது. விதிகளின்படி நிலவரிச் சலுகை கிடைக்க வேண்டிய நிலையில், அரசு வரியை முழுமையாக வசூலிக்க முயன்றது. காந்தியின் அழைப்பின் பேரில் விவசாயிகள் வரி செலுத்த மறுத்தனர்; நிலமும் கால்நடைகளும் பறிமுதல் செய்யப்பட்டாலும் உறுதியாக நின்றனர். இறுதியில், வசதியுள்ளவர்கள் மட்டும் செலுத்தினால் போதும் என்ற சமரசத்துக்கு அரசு வந்தது. இந்தப் போராட்டத்தில்தான் அகமதாபாத் வழக்கறிஞர் வல்லபாய் படேல் காந்தியுடன் இணைந்தார் – பின்னாளில் "சர்தார்" என்று அழைக்கப்பட்டவர்.
போருக்குப் பின் ஏமாற்றம்: ரௌலட் சட்டம், 1919
1917 ஆகஸ்டில் இந்தியச் செயலர் எட்வின் மாண்டேகு, இந்தியாவில் "பொறுப்பாட்சி" படிப்படியாக வழங்கப்படும் என்று அறிவித்தார். அதன் விளைவாக வந்த மாண்டேகு–செம்ஸ்ஃபோர்டு சீர்திருத்தங்கள் (இந்திய அரசுச் சட்டம் 1919) மாகாணங்களில் "இரட்டை ஆட்சி" (Dyarchy) முறையைக் கொண்டுவந்தன: கல்வி, சுகாதாரம் போன்ற சில துறைகள் இந்திய அமைச்சர்களிடம், காவல், நிதி போன்ற முக்கியத் துறைகள் ஆளுநரிடம். இது போதாது என்று நாடு முழுவதும் அதிருப்தி நிலவியது.
அதற்கு முன்பே, 1919 மார்ச் 18 அன்று, இந்திய உறுப்பினர்களின் கடும் எதிர்ப்பையும் மீறி ரௌலட் சட்டம் நிறைவேற்றப்பட்டது. நீதிபதி சிட்னி ரௌலட் தலைமையிலான குழுவின் பரிந்துரைப்படி வந்த இந்தச் சட்டம், போர்க்கால அவசரநிலை அதிகாரங்களை நீட்டித்து, விசாரணையின்றிச் சிறையில் அடைக்கவும், ஜூரி இல்லாமல் வழக்கு நடத்தவும் அரசுக்கு அனுமதி அளித்தது. "வக்கீல் இல்லை, வாதம் இல்லை, மேல்முறையீடு இல்லை" என்று மக்கள் இதைக் கேலி செய்தனர். இதற்கு எதிராகக் காந்தி நாடு தழுவிய சத்தியாகிரகத்தை அறிவித்தார் – அவரது முதல் அகில இந்தியப் போராட்டம்.
சென்னையில் பிறந்த ஹர்த்தால் யோசனை
ரௌலட் சட்ட எதிர்ப்பின் வடிவம் தமிழகத்தில்தான் உருவானது என்பது சுவையான செய்தி. 1919 மார்ச்சில் காந்தி சென்னையில் வழக்கறிஞர் சி. ராஜகோபாலாச்சாரி (ராஜாஜி) வீட்டில் தங்கியிருந்தபோது, நாடு முழுவதும் ஒரே நாளில் கடைகளை அடைத்து, வேலையை நிறுத்தி, உண்ணாநோன்பும் பிரார்த்தனையும் மேற்கொள்ளும் "ஹர்த்தால்" யோசனை தனக்குக் கனவு போலத் தோன்றியதாகக் காந்தி தன் சுயசரிதையில் எழுதியுள்ளார். ராஜாஜியும் அன்றுமுதல் காந்தியின் நெருங்கிய தோழரானார். தேதி தொடர்பான குழப்பத்தால் தில்லியில் மார்ச் 30 அன்றும், பிற இடங்களில் ஏப்ரல் 6 அன்றும் ஹர்த்தால் நடந்தது. சென்னைக் கடற்கரையில் பெருந்திரளான மக்கள் கூடினர். ஆனால் பல இடங்களில் வன்முறை வெடித்தது; பஞ்சாபுக்குள் நுழைய முயன்ற காந்தி ஏப்ரல் 9 அன்று பல்வால் அருகே தடுத்து நிறுத்தப்பட்டுத் திருப்பி அனுப்பப்பட்டார்.
ஜாலியன்வாலா பாக், 1919 ஏப்ரல் 13
அமிர்தசரஸில் ஹர்த்தால் தலைவர்கள் டாக்டர் சைஃபுதீன் கிச்லூ, டாக்டர் சத்யபால் இருவரும் ஏப்ரல் 10 அன்று கைது செய்யப்பட்டு நாடு கடத்தப்பட்டனர். அதைத் தொடர்ந்து நகரில் கலவரம் மூண்டது; சில ஐரோப்பியர்கள் கொல்லப்பட்டனர். பிரிகேடியர் ஜெனரல் ரெஜினால்ட் டயர் கூட்டங்களுக்குத் தடை விதித்தார். ஏப்ரல் 13 – பைசாகி அறுவடைத் திருநாள். பொற்கோயில் அருகே, சுவர்களால் சூழப்பட்டு ஒடுக்கமான வழிகள் மட்டுமே கொண்ட ஜாலியன்வாலா பாக் மைதானத்தில் ஆயிரக்கணக்கானோர் கூடியிருந்தனர்; பலர் தடை உத்தரவு பற்றி அறியாத கிராம மக்கள்.
டயர் படையுடன் வந்து, எச்சரிக்கை எதுவும் இன்றி, சுடுமாறு ஆணையிட்டார். சுமார் பத்து நிமிடங்களில் 1,650 சுற்றுகள் சுடப்பட்டதாக அவரே பின்னர் ஒப்புக்கொண்டார். பிரிட்டிஷ் அதிகாரப்பூர்வக் கணக்கு 379 பேர் இறந்ததாகக் கூறியது; காங்கிரஸ் விசாரணை சுமார் ஆயிரம் பேர் என்று மதிப்பிட்டது; சில மதிப்பீடுகள் இன்னும் அதிகம். ஆயிரத்துக்கும் மேற்பட்டோர் காயமடைந்தனர். அதன் பின் பஞ்சாபில் இராணுவச் சட்டம், பொதுவெளியில் கசையடி, ஒரு தெருவில் இந்தியர்களை வயிற்றால் ஊர்ந்து செல்ல வைத்த "ஊர்ந்து செல்லும் உத்தரவு" போன்ற அவமானங்கள் தொடர்ந்தன.
இரவீந்திரநாத் தாகூர் தன் "சர்" பட்டத்தைத் திருப்பி அளித்தார். ஹன்டர் குழு டயரின் செயலைக் கண்டித்தாலும் கடுமையான தண்டனை எதுவும் வழங்கப்படவில்லை; பிரிட்டனில் சிலர் அவரைப் புகழ்ந்து நிதி திரட்டினர். பிரிட்டிஷ் நீதியின் மீது இந்தியர்களுக்கு மிஞ்சியிருந்த நம்பிக்கையும் இந்த நிகழ்வோடு பெருமளவு தகர்ந்தது என்று வரலாற்றாசிரியர்கள் பொதுவாகக் கருதுகின்றனர்.
கிலாஃபத் இயக்கம்: ஒரு எதிர்பாராத கூட்டணி
முதல் உலகப் போரில் தோற்ற ஓட்டோமான் துருக்கியின் சுல்தான், உலக முஸ்லிம்களில் பலரால் "கலீஃபா" – மதத் தலைவராக மதிக்கப்பட்டார். போருக்குப் பின் நேச நாடுகள் ஓட்டோமான் பேரரசைப் பிரித்துக்கொள்ளத் திட்டமிட்டன (1920 செவ்ர் ஒப்பந்தம்; பின்னணிக்கு கல்லிபோலியும் ஓட்டோமான் போர்முனைகளும்). கலீஃபாவின் நிலையைக் காக்க இந்திய முஸ்லிம்கள் தொடங்கியதே கிலாஃபத் இயக்கம். முகம்மது அலி, ஷௌகத் அலி ஆகிய "அலி சகோதரர்கள்", மௌலானா அபுல் கலாம் ஆசாத், ஹக்கீம் அஜ்மல் கான் போன்றோர் அதன் முன்னணித் தலைவர்கள்.
இந்து–முஸ்லிம் ஒற்றுமைக்கு இது ஒரு அரிய வாய்ப்பு என்று காந்தி கண்டார். 1919 நவம்பரில் தில்லியில் நடந்த கிலாஃபத் மாநாட்டுக்கு அவர் தலைமை தாங்கினார்; பஞ்சாப் அநீதி, கிலாஃபத் அநீதி இரண்டையும் இணைத்து ஒரே போராட்டமாக முன்வைத்தார். மதப் பிரச்சினையை அரசியலுடன் கலந்தது பின்னாளில் விமர்சனத்துக்கு உள்ளானது; ஆனால் 1919–1922 காலம் இந்து–முஸ்லிம் ஒற்றுமையின் உச்சக் காலமாகவும் பரவலாகக் கருதப்படுகிறது.
ஒத்துழையாமை இயக்கம் தொடங்குகிறது, 1920
1920 ஆகஸ்ட் 1 அன்று ஒத்துழையாமை இயக்கம் முறையாகத் தொடங்கியது. அதே நாள் அதிகாலை பம்பாயில் லோகமான்ய திலகர் காலமானார் – ஒரு யுகம் முடிந்து இன்னொரு யுகம் தொடங்கியதன் அடையாளம் போல. தென்னாப்பிரிக்கப் பணிக்காகத் தனக்கு வழங்கப்பட்ட "கைசர்-இ-ஹிந்த்" பதக்கத்தைக் காந்தி திருப்பி அளித்தார். 1920 செப்டம்பரில் கல்கத்தாவில் லாலா லஜபதி ராய் தலைமையில் கூடிய சிறப்பு மாநாட்டில், சி.ஆர். தாஸ் உள்ளிட்ட மூத்த தலைவர்களின் தயக்கத்தையும் மீறி, காங்கிரஸ் ஒத்துழையாமைத் திட்டத்தை ஏற்றது.
அதே ஆண்டு டிசம்பரில் நாக்பூரில் நடந்த ஆண்டு மாநாடு அந்த முடிவை உறுதி செய்தது. அந்த மாநாட்டுக்குத் தலைமை தாங்கியவர் சேலத்தைச் சேர்ந்த சி. விஜயராகவாச்சாரியார் – "தென்னிந்தியச் சிங்கம்" என்று அழைக்கப்பட்டவர். நாக்பூரில் காங்கிரஸ் தன் அமைப்பையும் மாற்றியது: மொழிவாரி மாகாணக் காங்கிரஸ் குழுக்கள், கிராமம் வரை நீளும் கிளைகள், உறுப்பினர் கட்டணம் நான்கு அணா. வழக்கறிஞர்களின் கூட்டமாக இருந்த காங்கிரஸ், மக்கள் இயக்கமாக மாறத் தொடங்கியது இங்கேதான்.
ஒத்துழையாமையின் திட்டம்
"ஓராண்டில் சுயராஜ்யம்" என்று காந்தி வாக்களித்தார். இயக்கத்தின் திட்டம் இரண்டு பக்கங்களைக் கொண்டது:
- புறக்கணிப்பு: அரசு வழங்கிய பட்டங்களைத் துறத்தல்; அரசுப் பள்ளி, கல்லூரிகள், நீதிமன்றங்கள், சட்டமன்றத் தேர்தல்கள், வெளிநாட்டுத் துணிகள் ஆகியவற்றைப் புறக்கணித்தல்; மதுக்கடை மறியல்.
- ஆக்கப்பணி: தேசியப் பள்ளிகள் (ஜாமியா மில்லியா இஸ்லாமியா, காசி வித்யாபீட், குஜராத் வித்யாபீட் போன்றவை), பஞ்சாயத்து நடுவர் மன்றங்கள், கைராட்டையில் நூல் நூற்றுக் கதர் அணிதல், தீண்டாமை ஒழிப்பு, இந்து–முஸ்லிம் ஒற்றுமை, ஒரு கோடி ரூபாய் இலக்குடன் "திலகர் சுயராஜ்ய நிதி".
மோதிலால் நேரு, சி.ஆர். தாஸ் போன்ற பெரும் வழக்கறிஞர்கள் தொழிலைத் துறந்தனர். ஆயிரக்கணக்கான மாணவர்கள் அரசுக் கல்லூரிகளை விட்டு வெளியேறினர். நகரங்களில் வெளிநாட்டுத் துணிகள் குவியல் குவியலாகத் தீயிடப்பட்டன. 1921 நவம்பரில் இளவரசர் (வேல்ஸ் இளவரசர்) இந்தியா வந்தபோது, அவர் சென்ற நகரங்களில் வெறிச்சோடிய தெருக்களும் ஹர்த்தாலுமே அவரை வரவேற்றன.
தமிழகத்தில் ஒத்துழையாமை
சென்னை மாகாணத்திலும் இயக்கம் வலுவாக எதிரொலித்தது. ஈரோட்டின் செல்வந்த வணிகரான ஈ.வெ. ராமசாமி (பின்னாளில் பெரியார்) 1919-இல் காங்கிரஸில் சேர்ந்து, ஈரோடு நகராட்சித் தலைவர் பதவி உள்ளிட்ட பொறுப்புகளைத் துறந்தார். கதர் பரப்புதல், வெளிநாட்டுத் துணிக் கடை மறியல், கள்ளுக்கடை மறியல் ஆகியவற்றில் தீவிரமாக ஈடுபட்டு, 1921-இல் ஈரோட்டில் கள்ளுக்கடை மறியலுக்காகச் சிறை சென்றார்; தம் தோப்பின் தென்னை மரங்களையே வெட்டிச் சாய்த்தார் என்ற செய்தியும் பரவலாகச் சொல்லப்படுகிறது. அவரது மனைவி நாகம்மையும் சகோதரி கண்ணம்மாளும் மறியலில் பங்கேற்றனர். ராஜாஜி 1921 டிசம்பர் முதல் 1922 மார்ச் வரை வேலூர் சிறையில் இருந்தார்; அந்த அனுபவத்தை "சிறையில் தவம்" என்ற நூலாக எழுதினார்.
மறுபுறம், காங்கிரஸ் புறக்கணித்த 1920 சட்டமன்றத் தேர்தலில் நீதிக் கட்சி வென்று, இரட்டை ஆட்சி முறையின் கீழ் சென்னை மாகாணத்தில் அமைச்சரவை அமைத்தது. இதனால் தமிழக அரசியல் தேசியம், பிராமணரல்லாதோர் இயக்கம் என்ற இரு நீரோட்டங்களாகப் பிரிந்து ஓடியது (முந்தைய பின்னணிக்கு சென்னை மாகாணமும் பிரிட்டிஷ் ஆட்சியும்).
மதுரையில் ஒரு முடிவு, 1921
1921 செப்டம்பரில் தமிழகப் பயணத்தின்போது, மதுரையில் காந்தி ஒரு முக்கிய முடிவை எடுத்தார். வழியெங்கும் மேலாடை இன்றி உழைக்கும் ஏழை மக்களைக் கண்ட அவர், இனி தானும் இடுப்பு வேட்டி மட்டுமே அணிவது என்று செப்டம்பர் 22 அன்று அறிவித்தார். அதுவரை தலைப்பாகையும் நீண்ட அங்கியும் அணிந்திருந்த காந்தியின், உலகம் அறிந்த எளிய உருவம் பிறந்தது மதுரையில்தான். அவர் தங்கியிருந்த மேலமாசி வீதி இல்லம் இன்றும் நினைவுச் சின்னமாகப் போற்றப்படுகிறது; மதுரையில் உள்ள காந்தி நினைவு அருங்காட்சியகம் நாட்டின் முக்கிய காந்தி அருங்காட்சியகங்களில் ஒன்று.
மலபார் கிளர்ச்சி, 1921
அன்று சென்னை மாகாணத்தின் பகுதியாக இருந்த மலபாரில் (இன்றைய கேரளம்), 1921 ஆகஸ்டில் மாப்பிள்ளை முஸ்லிம் விவசாயிகளின் ஆயுதக் கிளர்ச்சி வெடித்தது. கிலாஃபத் பரப்புரை, நிலக்கிழார்களின் அடக்குமுறைக்கு எதிரான நீண்ட கால அதிருப்தி இரண்டும் அதற்குப் பின்னணி. பிரிட்டிஷ் அரசு கடும் இராணுவ நடவடிக்கையால் அதை அடக்கியது; 1921 நவம்பரில் சரக்கு ரயில் பெட்டியில் அடைத்துக் கொண்டுசெல்லப்பட்ட கைதிகளில் பலர் மூச்சுத் திணறி இறந்த "வேகன் துயரம்" நிகழ்ந்தது. கிளர்ச்சியின் இயல்பு – விவசாயப் போராட்டமா, மதக் கலவரமா, விடுதலைப் போராட்டமா – என்பது இன்றும் வரலாற்றாசிரியர்களிடையே விவாதிக்கப்படுகிறது; பல இடங்களில் இந்துக்களுக்கு எதிரான வன்முறையும் நடந்ததாகப் பதிவுகள் உள்ளன.
சௌரி சௌரா, 1922: இயக்கம் நிறுத்தப்படுகிறது
1922 தொடக்கத்தில், குஜராத்தின் பர்தோலியில் வரிகொடா இயக்கம் தொடங்கக் காந்தி தயாரானார். அப்போது, 1922 பிப்ரவரி 4 அன்று, ஐக்கிய மாகாணத்தின் (இன்றைய உத்தரப் பிரதேசம்) கோரக்பூர் மாவட்டம் சௌரி சௌராவில், மதுக்கடை மறியலுக்குச் சென்ற ஊர்வலத்தின் மீது போலீஸ் சுட்டதில் மூவர் இறந்தனர். ஆத்திரமடைந்த கூட்டம் காவல் நிலையத்துக்குத் தீ வைத்தது; உள்ளே இருந்த 22 காவலர்கள் கொல்லப்பட்டனர் (சில கணக்குகள் 23 என்கின்றன).
மக்கள் இன்னும் அகிம்சைக்குத் தயாராகவில்லை என்று கருதிய காந்தி, பிப்ரவரி 12 அன்று பர்தோலியில் காங்கிரஸ் செயற்குழு மூலம் இயக்கத்தை நிறுத்தினார். மோதிலால் நேரு, சி.ஆர். தாஸ், இளைஞர் ஜவஹர்லால் நேரு, சுபாஷ் சந்திர போஸ் உள்ளிட்ட பலர் இதனால் அதிர்ச்சியும் ஏமாற்றமும் அடைந்தனர். இந்த முடிவு குறித்து வரலாற்றாசிரியர்களிடம் இரு பார்வைகள் உள்ளன: உச்சத்தில் இருந்த இயக்கத்தை வீணடித்த தவறு என்று சிலர்; சோர்வடையத் தொடங்கிய இயக்கம் அடக்குமுறையில் நசுங்கும் முன் சரியான நேரத்தில் எடுக்கப்பட்ட பின்வாங்கல் என்று பிபன் சந்திரா போன்ற வேறு சிலர்.
மாபெரும் விசாரணை, 1922 மார்ச்
1922 மார்ச் 10 அன்று காந்தி தேசத்துரோகக் குற்றச்சாட்டில் கைது செய்யப்பட்டார். "யங் இந்தியா" இதழில் எழுதிய கட்டுரைகளுக்காக அகமதாபாத்தில் நீதிபதி சி.என். புரூம்ஃபீல்ட் முன் நடந்த விசாரணையில், குற்றத்தை முழுமையாக ஒப்புக்கொண்ட காந்தி, தனக்கு உச்ச தண்டனை வழங்குமாறு கேட்டார்; அரசுக்கு எதிரான அதிருப்தியைப் பரப்புவது தன் கடமை என்று வாதிட்டார். நீதிபதி மரியாதையுடன் அவருக்கு ஆறு ஆண்டுச் சிறைத் தண்டனை வழங்கினார். புனே எரவாடா சிறையில் அடைக்கப்பட்ட காந்தி, உடல்நலக் குறைவால் 1924-இல் விடுதலையானார்.
அதே ஆண்டுகளில் துருக்கியில் முஸ்தஃபா கெமால் தலைமையிலான புதிய அரசு 1922-இல் சுல்தானகத்தையும், 1924 மார்ச்சில் கலீஃபா பதவியையும் ஒழித்தது. கிலாஃபத் இயக்கம் தன் காரணத்தையே இழந்து மறைந்தது. 1923-இல் சி.ஆர். தாஸும் மோதிலால் நேருவும் சட்டமன்றங்களுக்குள் நுழைந்து போராட "சுயராஜ்யக் கட்சி" தொடங்கினர்.
ஒத்துழையாமை விட்டுச் சென்றது என்ன?
ஓராண்டில் சுயராஜ்யம் கிடைக்கவில்லை; கிலாஃபத் காப்பாற்றப்படவில்லை. ஆனால் இந்திய தேசியம் படித்த நடுத்தர வர்க்கத்தின் இயக்கம் என்ற நிலையிலிருந்து விவசாயிகள், தொழிலாளர்கள், பெண்கள், மாணவர்கள் அனைவரின் இயக்கமாக மாறியது. சிறை செல்வது அவமானம் அல்ல, பெருமை என்ற எண்ணம் வேரூன்றியது. கதர் தேசிய அடையாளமானது. அகிம்சை வழிப் பெருந்திரள் போராட்டம் என்ற ஆயுதம் சோதிக்கப்பட்டது; அதன் அடுத்த கட்டம் எட்டு ஆண்டுகள் கழித்து உப்புச் சத்தியாகிரகமாக வெளிப்பட்டது.
காலவரிசை ஒரு பார்வையில்
| ஆண்டு / நாள் | நிகழ்வு |
|---|---|
| 1915 ஜனவரி 9 | காந்தி தென்னாப்பிரிக்காவிலிருந்து பம்பாய் திரும்புகிறார் |
| 1916 | ஹோம் ரூல் இயக்கங்கள்; லக்னோ ஒப்பந்தம் |
| 1917 ஏப்ரல் | சம்பாரண் சத்தியாகிரகம்; சபர்மதி ஆசிரமம் |
| 1918 | அகமதாபாத் ஆலை வேலைநிறுத்தம்; கேடா சத்தியாகிரகம் |
| 1919 மார்ச் 18 | ரௌலட் சட்டம் நிறைவேற்றம் |
| 1919 ஏப்ரல் 6 | நாடு தழுவிய ஹர்த்தால் |
| 1919 ஏப்ரல் 13 | ஜாலியன்வாலா பாக் படுகொலை |
| 1919 டிசம்பர் | இந்திய அரசுச் சட்டம் 1919 (இரட்டை ஆட்சி) |
| 1920 ஆகஸ்ட் 1 | ஒத்துழையாமை இயக்கம் தொடக்கம்; திலகர் மறைவு |
| 1920 செப்., டிச. | கல்கத்தா சிறப்பு மாநாடு; நாக்பூர் மாநாடு (சி. விஜயராகவாச்சாரியார்) |
| 1921 ஆகஸ்ட் | மலபார் கிளர்ச்சி |
| 1921 செப்டம்பர் 22 | மதுரையில் காந்தி இடுப்பு வேட்டிக்கு மாறுகிறார் |
| 1922 பிப்ரவரி 4–12 | சௌரி சௌரா; பர்தோலித் தீர்மானம் – இயக்கம் நிறுத்தம் |
| 1922 மார்ச் | காந்தி கைது; ஆறு ஆண்டுச் சிறைத் தண்டனை |
| 1924 மார்ச் | துருக்கியில் கலீஃபா பதவி ஒழிப்பு |
முக்கியக் குறிப்புகள்
- சம்பாரண் (1917), அகமதாபாத், கேடா (1918) ஆகிய உள்ளூர்ப் போராட்டங்கள் சத்தியாகிரகத்தை இந்திய மண்ணில் சோதித்தன.
- ரௌலட் சட்டமும் ஜாலியன்வாலா பாக் படுகொலையும் பிரிட்டிஷ் நீதி மீதான நம்பிக்கையைத் தகர்த்தன.
- கிலாஃபத்–ஒத்துழையாமை கூட்டணி இந்து–முஸ்லிம் ஒற்றுமையின் உச்சக் காலம்.
- நாக்பூர் 1920 காங்கிரஸை மக்கள் இயக்கமாக மாற்றியது; அதற்குத் தலைமை தாங்கியவர் ஒரு தமிழர்.
- ஹர்த்தால் யோசனை (சென்னை, 1919), இடுப்பு வேட்டி முடிவு (மதுரை, 1921) – இரண்டும் தமிழகத்துடன் தொடர்புடையவை.
- சௌரி சௌராவுக்குப் பின் இயக்கத்தை நிறுத்திய முடிவு இன்றும் விவாதத்துக்குரியது.
அடுத்த பகுதி
காந்தியின் அகிம்சை வழியை எல்லோரும் ஏற்கவில்லை. கடல் கடந்து அமெரிக்காவில் உருவான கதர் கட்சி, காகோரி ரயில் கொள்ளை, சிட்டகாங் ஆயுதக் கிடங்குத் தாக்குதல், பகத் சிங்கின் தூக்குமேடை வரை – இந்தியப் புரட்சியாளர்களின் கதையைப் பகுதி 44-இல் பார்ப்போம். அந்தக் காலகட்டத்தின் உலகப் பின்னணிக்கு பிரிட்டிஷ் பேரரசின் எழுச்சியும் வீழ்ச்சியும் படிக்கலாம்.
ஆதாரங்கள்
- Encyclopaedia Britannica: Mahatma Gandhi
- Encyclopaedia Britannica: Jallianwala Bagh Massacre
- Encyclopaedia Britannica: Khilafat movement
- Wikipedia: Champaran Satyagraha
- Wikipedia: Kheda Satyagraha
- Wikipedia: Rowlatt Act
- Wikipedia: Non-cooperation movement (1919–1922)
- Wikipedia: Chauri Chaura incident
- Wikipedia: Malabar rebellion
- Wikipedia: C. Vijayaraghavachariar
- Wikipedia: Periyar E. V. Ramasamy
- M.K. Gandhi, An Autobiography, or The Story of My Experiments with Truth (Navajivan, 1927–29).
- Bipan Chandra et al., India's Struggle for Independence, 1857–1947 (Penguin, 1989).
- Judith M. Brown, Gandhi's Rise to Power: Indian Politics 1915–1922 (Cambridge University Press, 1972).
படம்: 1918 கேடா சத்தியாகிரகக் காலத்தில் மோகன்தாஸ் கரம்சந்த் காந்தி, புகைப்படக் கலைஞர் அறியப்படவில்லை, பொதுக் களம் (PD-India), Wikimedia Commons (வெட்டி அமைக்கப்பட்டது)