இது, கற்காலம் முதல் 1947 சுதந்திரம் வரை இந்திய வரலாற்றைக் காலவரிசைப்படி சொல்லும் தமிழ் லைஃப்ஸ்டைல் தொடரின் 42-ஆம் பகுதி (மொத்தம் 47 பகுதிகள்). முந்தைய பகுதி: பகுதி 41: 1858-க்குப் பின் பிரிட்டிஷ் ராஜ் – தேசியவாதத்தின் எழுச்சி.

1885-இல் பம்பாயில் 72 பிரதிநிதிகளுடன் தொடங்கிய இந்திய தேசிய காங்கிரஸ், இருபது ஆண்டுகளில் நாடு முழுவதும் அறியப்பட்ட அமைப்பாக வளர்ந்தது. ஆனால் 1905-இல் கர்சன் பிரபு வங்காளத்தை இரண்டாகப் பிரித்தபோது, காங்கிரஸுக்குள்ளேயே ஒரு பெரிய கேள்வி எழுந்தது: மனு கொடுத்துக் காத்திருப்பதா, அல்லது மக்களைத் திரட்டி நேரடியாகப் போராடுவதா? அந்தக் கேள்வி மிதவாதிகள், தீவிரவாதிகள் என்ற இரு அணிகளை உருவாக்கியது. சுதேசி இயக்கம் வங்காளத்தில் மட்டுமல்ல, தூத்துக்குடித் துறைமுகம் வரை அலை எழுப்பியது. 1885 முதல் 1911 வரையிலான இந்தக் கொந்தளிப்பான காலத்தை இந்தப் பகுதியில் பார்ப்போம்.

காங்கிரஸின் முதல் இருபது ஆண்டுகள்

தொடக்க காலக் காங்கிரஸ் ஆண்டுக்கு ஒருமுறை, டிசம்பர் கிறிஸ்துமஸ் விடுமுறையில், ஒவ்வொரு ஆண்டும் வெவ்வேறு நகரில் கூடியது. 1886-இல் கல்கத்தாவில் தாதாபாய் நௌரோஜி தலைமையில் கூடியபோது பிரதிநிதிகள் எண்ணிக்கை நானூறைத் தாண்டியது. மூன்றாவது மாநாடு 1887 டிசம்பரில் சென்னையில் பத்ருதீன் தியாப்ஜி தலைமையில் நடந்தது. பம்பாயைச் சேர்ந்த ஒரு முஸ்லிம் தலைவர் சென்னையில் தலைமை தாங்கியது, காங்கிரஸ் எல்லா மதத்தினருக்குமான அமைப்பு என்ற செய்தியைச் சொன்னது. அதன் பிறகும் சென்னை பலமுறை மாநாட்டை நடத்தியது: 1894 (ஆல்ஃபிரட் வெப்), 1898 (ஆனந்த மோகன் போஸ்), 1903 (லால்மோகன் கோஷ்), 1908 (ராஷ் பிஹாரி கோஷ்).

மாநாடுகளில் பெரும்பாலும் வழக்கறிஞர்கள், பத்திரிகையாளர்கள், ஆசிரியர்கள், வணிகர்கள் போன்ற ஆங்கிலம் படித்த நடுத்தர வர்க்கத்தினரே இருந்தனர். ஆங்கிலத்திலேயே உரைகள் நிகழ்த்தப்பட்டன. ஆனாலும் காஷ்மீர் முதல் கன்னியாகுமரி வரையிலான மனிதர்கள் ஒரே மேடையில் அமர்ந்து ‘இந்தியாவின்’ பிரச்சினைகளைப் பேசியது அதுவரை காணாத புதுமை.

மிதவாதிகள்: யார் அவர்கள்?

காங்கிரஸின் முதல் தலைமுறைத் தலைவர்களை வரலாற்றாசிரியர்கள் ‘மிதவாதிகள்’ (Moderates) என்று அழைக்கிறார்கள்.

  • தாதாபாய் நௌரோஜி – ‘இந்தியாவின் முதுபெரும் மனிதர்’; செல்வ வடிகால் கோட்பாட்டை முன்வைத்தவர்; 1892-இல் பிரிட்டிஷ் நாடாளுமன்றத்துக்குத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட முதல் இந்தியர்.
  • பெரோஸ்ஷா மேத்தா – பம்பாய் நகராட்சி அரசியலின் முடிசூடா மன்னர் என்று அழைக்கப்பட்ட வழக்கறிஞர்.
  • சுரேந்திரநாத் பானர்ஜி – இந்தியச் சங்கத்தை நிறுவியவர், ‘தி பெங்காலி’ இதழாசிரியர், வங்காளத்தின் தலைசிறந்த பேச்சாளர்.
  • மகாதேவ் கோவிந்த் ரானடே – புனே சார்வஜனிக் சபையின் வழிகாட்டி, நீதிபதி, சமூகச் சீர்திருத்தவாதி; 1887-இல் தேசிய சமூக மாநாட்டைத் தொடங்கியவர்களில் ஒருவர்.
  • கோபால கிருஷ்ண கோகலே – ரானடேவின் சீடர்; 1905-இல் ‘இந்திய சேவகர் சங்கம்’ (Servants of India Society) நிறுவியவர்; பின்னாளில் காந்தியடிகள் தம் அரசியல் குருவாகக் கருதியவர்.

சென்னையில் ‘தி இந்து’ ஆசிரியர் ஜி. சுப்பிரமணிய ஐயர் போன்றோரும் இந்த அணியின் முக்கியக் குரல்கள்.

மிதவாதிகளின் வழிமுறையும் கோரிக்கைகளும்

பிரிட்டிஷ் நீதியுணர்வின் மீது மிதவாதிகளுக்கு நம்பிக்கை இருந்தது. சரியான தகவல்களுடன் வாதிட்டால் ஆங்கிலேய மக்களும் நாடாளுமன்றமும் இந்தியாவுக்கு நியாயம் செய்வார்கள் என்று அவர்கள் நினைத்தார்கள். அதனால் தீர்மானங்கள், மனுக்கள், விண்ணப்பங்கள், பத்திரிகைக் கட்டுரைகள், பொதுக்கூட்ட உரைகள் ஆகியவையே அவர்களின் கருவிகள். 1889-இல் லண்டனில் காங்கிரஸின் பிரிட்டிஷ் குழு அமைக்கப்பட்டு, ‘இந்தியா’ என்ற இதழும் நடத்தப்பட்டது.

அவர்களின் முக்கியக் கோரிக்கைகள்: சட்டமன்றக் குழுக்களை விரிவுபடுத்தித் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட இந்திய உறுப்பினர்களைச் சேர்ப்பது; ஐசிஎஸ் தேர்வை இங்கிலாந்திலும் இந்தியாவிலும் ஒரே நேரத்தில் நடத்துவது; ராணுவச் செலவைக் குறைப்பது; நீதித்துறையை நிர்வாகத்திலிருந்து பிரிப்பது; நிலவரி, உப்பு வரிச் சுமையைக் குறைப்பது; இந்தியத் தொழில்களுக்குப் பாதுகாப்பு வழங்குவது; பேச்சு, பத்திரிகைச் சுதந்திரம். இதன் விளைவாகக் கிடைத்தது 1892 இந்தியக் குழுக்கள் சட்டம் மட்டுமே; அதுவும் மிகக் குறைந்த சீர்திருத்தம்.

‘மனு கொடுக்கும் அரசியல்’ என்று பின்னாளில் அவர்கள் கேலி செய்யப்பட்டனர். ஆனால் பிரிட்டிஷ் ஆட்சி இந்தியாவை எப்படி ஏழையாக்கியது என்பதைப் புள்ளிவிவரங்களுடன் நிறுவியது அவர்களின் நீடித்த பங்களிப்பு என்று பிபன் சந்திரா போன்ற வரலாற்றாசிரியர்கள் மதிப்பிடுகிறார்கள்.

புதிய குரல்கள்: லால்–பால்–பால்

1890-களில் இளைய தலைமுறை பொறுமை இழக்கத் தொடங்கியது. அடிக்கடி வந்த பஞ்சங்கள், 1896–97 பிளேக் நோய்க் கெடுபிடிகள், மனுக்களுக்குக் கிடைத்த அலட்சியம் ஆகியவை கோபத்தை வளர்த்தன. இந்தப் புதிய போக்கின் முகங்களாக மூவர் உருவானார்கள்: பஞ்சாபின் லாலா லஜபதி ராய், மகாராஷ்டிரத்தின் பால கங்காதர திலகர், வங்காளத்தின் பிபின் சந்திர பால். ‘லால்–பால்–பால்’ என்று இவர்கள் சேர்த்தே நினைவுகூரப்படுகிறார்கள்.

திலகர் தமது ‘கேசரி’ (மராத்தி), ‘மராட்டா’ (ஆங்கிலம்) இதழ்களில் அரசை நேரடியாக விமர்சித்தார். 1893-இல் விநாயகர் சதுர்த்தியையும், 1895–96 முதல் சிவாஜி விழாவையும் பொது விழாக்களாக மாற்றி மக்களைத் திரட்டினார். 1897-இல் தேசத்துரோக வழக்கில் சிறை சென்றார். வங்காளத்தில் அரவிந்த கோஷ் ‘மனுக்களால் சுதந்திரம் வராது’ என்று எழுதினார். தீவிரவாதிகள் (Extremists) என்று ஆங்கிலேயர் அழைத்த இவர்கள் தங்களை ‘தேசியவாதிகள்’ என்றே சொல்லிக்கொண்டனர். அவர்களின் கருவிகள்: புறக்கணிப்பு, சுதேசி, தேசியக் கல்வி, சாத்வீக எதிர்ப்பு, மக்கள் திரள் இயக்கம்.

கர்சன் பிரபுவும் வங்கப் பிரிவினையும்

1899 முதல் 1905 வரை வைஸ்ராயாக இருந்த கர்சன் பிரபு திறமையான, ஆனால் இந்தியப் படித்த வர்க்கத்தை வெளிப்படையாக இகழ்ந்த நிர்வாகி. கல்கத்தா மாநகராட்சியில் இந்திய உறுப்பினர்களைக் குறைத்தது, 1904 பல்கலைக்கழகச் சட்டத்தின் மூலம் கல்வியின் மீது அரசுக் கட்டுப்பாட்டை இறுக்கியது ஆகியவை ஏற்கனவே கோபத்தைக் கிளப்பியிருந்தன.

அப்போதைய வங்க மாகாணம் (இன்றைய மேற்கு வங்கம், வங்கதேசம், பிகார், ஒடிசா உட்பட) சுமார் 7.8 கோடி மக்களைக் கொண்டிருந்தது. இவ்வளவு பெரிய மாகாணத்தை ஒரு ஆளுநர் நிர்வகிக்க முடியாது என்பது அரசின் அதிகாரப்பூர்வக் காரணம். 1905 அக்டோபர் 16 அன்று, டாக்காவைத் தலைநகராகக் கொண்டு முஸ்லிம்கள் பெரும்பான்மையான ‘கிழக்கு வங்கமும் அஸ்ஸாமும்’ என்ற புதிய மாகாணம் உருவானது. ஆனால் வங்காள தேசிய உணர்வை உடைக்கவும், இந்துக்களையும் முஸ்லிம்களையும் பிரிக்கவுமே இது செய்யப்பட்டது என்று தேசியவாதிகள் கருதினர். அதிகாரிகளின் அப்போதைய குறிப்புகளும் இந்த அரசியல் நோக்கத்தைக் காட்டுவதாகப் பல வரலாற்றாசிரியர்கள் சுட்டுகின்றனர்.

சுதேசி, புறக்கணிப்பு, வந்தே மாதரம்

1905 ஆகஸ்ட் 7 அன்று கல்கத்தா டவுன் ஹாலில் நடந்த பெருங்கூட்டத்தில் பிரிட்டிஷ் பொருட்களைப் புறக்கணிக்கும் தீர்மானம் நிறைவேறியது. பிரிவினை நடைமுறைக்கு வந்த அக்டோபர் 16 துக்க நாளாக அனுசரிக்கப்பட்டது. மக்கள் உண்ணாநோன்பு இருந்தனர், கங்கையில் நீராடினர். இந்து–முஸ்லிம் ஒற்றுமையின் அடையாளமாக ஒருவருக்கொருவர் ராக்கி கட்டும்படி ரவீந்திரநாத் தாகூர் அழைத்தார். அவர் எழுதிய ‘ஆமார் சோனார் பாங்ளா’ பாடல், இன்று வங்கதேசத்தின் தேசிய கீதம்.

‘வந்தே மாதரம்’ முழக்கம் இயக்கத்தின் போர்க்குரலானது. வெளிநாட்டுத் துணிகள் தெருக்களில் எரிக்கப்பட்டன. சுதேசி நெசவு, சோப்பு, தீப்பெட்டி, மருந்துத் தொழில்கள், தேசியப் பள்ளிகள், 1906-இல் வங்காள தேசியக் கல்லூரி (அரவிந்தர் முதல்வர்) ஆகியவை தோன்றின. இளைஞர்கள் ‘சமிதி’களில் சேர்ந்து உடற்பயிற்சி, தொண்டு, பிரச்சாரம் செய்தனர். சிலர் ரகசியப் புரட்சிக் குழுக்களை நோக்கியும் நகர்ந்தனர்.

1906: சுயராஜ்யம் என்ற இலக்கும் முஸ்லிம் லீக்கும்

1906 டிசம்பர் கல்கத்தா காங்கிரஸில் 81 வயதான நௌரோஜி தலைவராக இருந்தார். பிரிட்டிஷ் குடியேற்ற நாடுகளில் இருப்பது போன்ற ‘சுயராஜ்யம்’ தான் காங்கிரஸின் இலக்கு என்று முதல்முறையாக அவர் அறிவித்தார். சுதேசி, புறக்கணிப்பு, தேசியக் கல்வி பற்றிய தீர்மானங்களும் நிறைவேறின. இரு அணிகளையும் ஒன்றாக வைத்திருக்க நௌரோஜியின் மதிப்பே உதவியது.

அதே ஆண்டு அக்டோபரில் ஆகா கான் தலைமையில் முஸ்லிம் பிரமுகர்களின் குழு சிம்லாவில் வைஸ்ராய் மிண்டோவைச் சந்தித்து, முஸ்லிம்களுக்குத் தனிப் பிரதிநிதித்துவம் கேட்டது. டிசம்பர் 30 அன்று டாக்காவில் அகில இந்திய முஸ்லிம் லீக் தொடங்கப்பட்டது. இந்தச் சந்திப்பை அரசே ஊக்குவித்ததா என்பதில் வரலாற்றாசிரியர்களிடையே கருத்து வேறுபாடு உண்டு.

தமிழகத்தில் சுதேசி அலை: வ.உ.சி.யின் கப்பல்

வங்காளத்தின் அதிர்வு தமிழகத்திலும் கேட்டது. ஒட்டப்பிடாரத்தில் பிறந்த வழக்கறிஞர் வ. உ. சிதம்பரனார் திலகரின் தீவிர ஆதரவாளர். தூத்துக்குடி–கொழும்பு கடல்வழியில் பிரிட்டிஷ் இந்தியா நீராவிக் கப்பல் நிறுவனம் (BISN) ஏகபோகம் செலுத்தியது. அதை உடைக்க, 1906 அக்டோபரில் ‘சுதேசி நீராவிக் கப்பல் நிறுவனம்’ (Swadeshi Steam Navigation Company) பதிவு செய்யப்பட்டது. ரூ.25 மதிப்புள்ள 40,000 பங்குகள் மூலம் பத்து லட்சம் ரூபாய் மூலதனம் திரட்டத் திட்டமிடப்பட்டது. பாண்டித்துரைத் தேவர், ஹாஜி பக்கீர் முகமது ராவுத்தர் போன்றோர் பெரும் பங்குகள் வாங்கினர்.

‘கப்பல்களுடன் திரும்புவேன், இல்லையேல் கடலிலேயே மடிவேன்’ என்று உறுதியெடுத்து அவர் பம்பாய் வரை சென்று நிதி திரட்டினார் என்பது பரவலாகச் சொல்லப்படும் செய்தி. ‘காலியா’, ‘லாவோ’ என்ற இரண்டு கப்பல்கள் வாங்கப்பட்டன. போட்டியைச் சமாளிக்க பிரிட்டிஷ் நிறுவனம் கட்டணத்தைக் கடுமையாகக் குறைத்தது, சில நேரங்களில் இலவசப் பயணமும் அளித்ததாகக் கூறப்படுகிறது. இதனால்தான் வ.உ.சி. இன்றும் ‘கப்பலோட்டிய தமிழன்’ என்று போற்றப்படுகிறார்; தூத்துக்குடித் துறைமுகம் அவர் பெயரைத் தாங்குகிறது. அவர் பிறந்த ஊருக்கு அருகிலுள்ள பாஞ்சாலங்குறிச்சியின் பழைய எதிர்ப்புக் கதையை வீரபாண்டிய கட்டபொம்மன் பற்றிய பகுதியில் படிக்கலாம்.

கோரல் மில் வேலைநிறுத்தமும் 1908 திருநெல்வேலி எழுச்சியும்

1908 பிப்ரவரி இறுதியில் தூத்துக்குடி கோரல் மில் தொழிலாளர்கள் குறைந்த கூலி, நீண்ட வேலை நேரத்தை எதிர்த்து வேலைநிறுத்தம் செய்தனர். வ.உ.சி.யும் சுப்பிரமணிய சிவாவும் அதை வழிநடத்தினர். சுமார் ஒன்பது நாட்களுக்குப் பிறகு கூலி உயர்வும் ஞாயிறு விடுமுறையும் கிடைத்தன. தென்னிந்தியாவின் தொடக்ககால அரசியல் சார்ந்த தொழிலாளர் போராட்டங்களில் இது ஒன்றாகக் கருதப்படுகிறது.

1908 மார்ச் 12 அன்று இருவரும் கைது செய்யப்பட்டனர். மறுநாள் திருநெல்வேலியிலும் தூத்துக்குடியிலும் கலவரம் வெடித்தது; அரசு அலுவலகங்கள் தாக்கப்பட்டன, காவல்துறை துப்பாக்கிச் சூட்டில் சிலர் உயிரிழந்தனர். தேசத்துரோக வழக்கில் வ.உ.சி.க்கு இரண்டு ஆயுள் தண்டனைகள் (40 ஆண்டுகள்) விதிக்கப்பட்டன. மேல்முறையீட்டில் தண்டனை குறைக்கப்பட்டது; ஆனால் கோவை, கண்ணனூர் சிறைகளில் மாட்டுக்குப் பதிலாகச் செக்கு இழுக்க வைக்கப்பட்டார். 1912 இறுதியில் விடுதலையானபோது அவரது கப்பல் நிறுவனம் கலைக்கப்பட்டிருந்தது. சிறையில் தொழுநோய் தாக்கிய சுப்பிரமணிய சிவா, விடுதலைக்குப் பிறகும் ரயிலில் பயணிக்கத் தடை விதிக்கப்பட்டு நடந்தே பிரச்சாரம் செய்தார்.

பாரதியின் எழுதுகோல்

எட்டயபுரத்தில் பிறந்த சுப்பிரமணிய பாரதி 1904-இல் ‘சுதேசமித்திரன்’ இதழில் உதவி ஆசிரியரானார். 1905 டிசம்பரில் காசி காங்கிரஸுக்குச் சென்று திரும்பும் வழியில் சகோதரி நிவேதிதாவைச் சந்தித்து, அவரைத் தம் குருவாக ஏற்றார். பின்னர் ‘இந்தியா’ வார இதழை நடத்தி, திலகர் அணியின் கருத்துகளைத் தமிழில் பரப்பினார். அவரது தேசபக்திப் பாடல்கள் படித்தவர்களைத் தாண்டி சாதாரண மக்களையும் அரசியலுக்கு அழைத்தன. 1907 சூரத் மாநாட்டுக்கு வ.உ.சி.யுடன் சென்றார். 1908-இல் கைதாகும் அபாயம் எழுந்தபோது பிரெஞ்சுப் புதுச்சேரிக்குச் சென்று சுமார் பத்தாண்டுகள் அங்கேயே வாழ்ந்தார். அந்தக் காலச் சென்னை மாகாணத்தின் பின்னணியை தமிழக வரலாறு பகுதி 41: சென்னை மாகாணம் விரிவாகச் சொல்கிறது.

சூரத் பிளவு, 1907

1907 டிசம்பரில் சூரத்தில் கூடிய காங்கிரஸ் மாநாட்டில் இரு அணிகளும் நேருக்கு நேர் மோதின. தலைவராக மிதவாதிகள் ராஷ் பிஹாரி கோஷை முன்மொழிந்தனர்; தீவிரவாதிகள் லஜபதி ராயை அல்லது திலகரை விரும்பினர். 1906 கல்கத்தா தீர்மானங்கள் கைவிடப்படுமோ என்ற அச்சமும் இருந்தது. மேடையில் கூச்சல், நாற்காலிகள், ஒரு காலணி பறந்தது; மாநாடு கலைந்தது. அதன் பிறகு 1916 லக்னோ மாநாடு வரை காங்கிரஸ் மிதவாதிகளின் கையிலேயே இருந்தது. மிதவாதிகளைத் தம் பக்கம் இழுத்து தீவிரவாதிகளைத் தனிமைப்படுத்துவதே அரசின் உத்தி என்று பல ஆய்வாளர்கள் கருதுகின்றனர்.

அடக்குமுறை: மாண்டலே சிறையில் திலகர்

பிளவுக்குப் பிறகு அரசு தீவிரவாதிகளை ஒடுக்கியது. 1907-இல் லஜபதி ராயும் அஜித் சிங்கும் விசாரணையின்றி பர்மாவின் மாண்டலேக்கு நாடு கடத்தப்பட்டனர். 1908 ஏப்ரல் 30 அன்று முசாஃபர்பூரில் குதிராம் போஸும் பிரஃபுல்ல சாகியும் ஒரு நீதிபதியைக் குறிவைத்து வீசிய குண்டு, தவறுதலாக இரண்டு ஆங்கிலேயப் பெண்களைக் கொன்றது. 18 வயது குதிராம் தூக்கிலிடப்பட்டார். அலிப்பூர் குண்டு வழக்கில் அரவிந்தர் கைதாகி, 1909-இல் விடுதலையான பின் 1910-இல் புதுச்சேரிக்குச் சென்றார்.

இந்தக் குண்டுவெடிப்பு பற்றி ‘கேசரி’யில் எழுதிய கட்டுரைகளுக்காக, 1908 ஜூலையில் திலகருக்கு ஆறு ஆண்டுச் சிறைத் தண்டனை விதிக்கப்பட்டு மாண்டலேக்கு அனுப்பப்பட்டார். அதைக் கண்டித்து பம்பாய் ஆலைத் தொழிலாளர்கள் நடத்திய வேலைநிறுத்தம் இந்தியத் தொழிலாளர் அரசியலின் முக்கிய நிகழ்வு. மாண்டலே சிறையில்தான் திலகர் ‘கீதா ரகசியம்’ எழுதினார். தேசத்துரோகக் கூட்டங்கள் சட்டம் (1907), பத்திரிகைச் சட்டம் (1908) போன்றவை கருத்துச் சுதந்திரத்தை நெரித்தன.

மிண்டோ–மார்லி சீர்திருத்தங்கள், 1909

ஒருபுறம் அடக்குமுறை, மறுபுறம் சலுகை. இந்தியச் செயலர் ஜான் மார்லியும் வைஸ்ராய் மிண்டோவும் கொண்டுவந்த 1909 இந்தியக் குழுக்கள் சட்டம், மத்திய, மாகாணச் சட்டமன்றக் குழுக்களை விரிவுபடுத்தி, சில உறுப்பினர்களை மறைமுகத் தேர்தல் மூலம் தேர்ந்தெடுக்க வழி செய்தது. சத்யேந்திர பிரசன்ன சின்ஹா வைஸ்ராயின் நிர்வாகக் குழுவில் இடம்பெற்ற முதல் இந்தியர் ஆனார். ஆனால் இதன் மிக நீண்ட விளைவு, முஸ்லிம்களுக்கான தனித் தொகுதிகள் (separate electorates): முஸ்லிம் வாக்காளர்கள் முஸ்லிம் உறுப்பினர்களைத் தனியாகத் தேர்ந்தெடுக்கும் முறை. இது வகுப்புவாத அரசியலுக்கு அடித்தளம் இட்டது என்று தேசியவாத வரலாற்றாசிரியர்கள் விமர்சிக்கின்றனர்; சிறுபான்மையினரின் நியாயமான கோரிக்கைக்கான பதில் என்று வேறு சிலர் வாதிடுகின்றனர்.

1911: பிரிவினை ரத்து, தலைநகர் தில்லிக்கு

ஆறு ஆண்டுப் போராட்டத்துக்குப் பிறகு அரசு பின்வாங்கியது. 1911 டிசம்பர் 12 அன்று தில்லி தர்பாரில் மன்னர் ஐந்தாம் ஜார்ஜ் வங்கப் பிரிவினை ரத்து செய்யப்படுவதாக அறிவித்தார். வங்காள மொழி பேசும் மாவட்டங்கள் மீண்டும் இணைந்தன; பிகார்–ஒடிசா, அஸ்ஸாம் தனியாகப் பிரிக்கப்பட்டன. அதே மேடையில், பிரிட்டிஷ் இந்தியாவின் தலைநகர் கல்கத்தாவிலிருந்து தில்லிக்கு மாற்றப்படும் என்ற அறிவிப்பும் வந்தது. புதிய தலைநகர் புது தில்லி 1931-இல் தான் முறைப்படி திறக்கப்பட்டது. வங்காளத் தேசியவாதத்தின் மையத்திலிருந்து விலகுவதும் இந்த மாற்றத்தின் ஒரு நோக்கம் என்று பரவலாகக் கருதப்படுகிறது.

மணியாச்சி, 1911

அதே ஆண்டு தமிழகத்தில் ஒரு அதிர்ச்சி நிகழ்வு நடந்தது. 1911 ஜூன் 17 அன்று, செங்கோட்டையைச் சேர்ந்த வாஞ்சிநாதன், மணியாச்சி ரயில் நிலையத்தில் திருநெல்வேலி மாவட்ட ஆட்சியர் ராபர்ட் ஆஷைச் சுட்டுக் கொன்றார்; பின்னர் தம்மைத் தாமே சுட்டுக்கொண்டார். சுதேசிக் கப்பல் நிறுவனத்தையும் 1908 எழுச்சியையும் ஒடுக்கியதில் ஆஷின் பங்கே இதற்குக் காரணம் என்று பொதுவாகச் சொல்லப்படுகிறது. ஆனால் வாஞ்சியின் சட்டைப் பையில் இருந்த கடிதம், ‘பாரத மாதா சங்கம்’ என்ற ரகசியக் குழுவுடனான தொடர்பு, நோக்கங்கள் ஆகியவை பற்றி வரலாற்றாசிரியர்களிடையே இன்றும் விவாதம் உண்டு. பிரிட்டிஷ் ஆட்சிக் காலத்தில் தென்னிந்தியாவில் கொல்லப்பட்ட ஒரே உயர் பிரிட்டிஷ் அதிகாரி ஆஷ் என்று கூறப்படுகிறது. இன்று அந்த நிலையம் ‘வாஞ்சி மணியாச்சி’ என்று அழைக்கப்படுகிறது.

காலவரிசை ஒரு பார்வையில்

ஆண்டு / நாள் நிகழ்வு
1885 டிசம்பர் பம்பாயில் முதல் காங்கிரஸ் மாநாடு
1887 டிசம்பர் சென்னையில் மூன்றாவது மாநாடு (பத்ருதீன் தியாப்ஜி)
1892 இந்தியக் குழுக்கள் சட்டம்; நௌரோஜி பிரிட்டிஷ் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்
1894, 1898, 1903 சென்னையில் மீண்டும் காங்கிரஸ் மாநாடுகள்
1899 கர்சன் வைஸ்ராய் ஆனார்
1905 அக்டோபர் 16 வங்கப் பிரிவினை நடைமுறைக்கு வந்தது
1906 அக்டோபர் வ.உ.சி.யின் சுதேசி நீராவிக் கப்பல் நிறுவனம்
1906 டிசம்பர் கல்கத்தா காங்கிரஸில் ‘சுயராஜ்யம்’; டாக்காவில் முஸ்லிம் லீக்
1907 டிசம்பர் சூரத் பிளவு
1908 பிப்ரவரி–மார்ச் கோரல் மில் வேலைநிறுத்தம்; வ.உ.சி., சிவா கைது
1908 ஜூலை திலகருக்கு ஆறு ஆண்டுச் சிறை (மாண்டலே)
1909 மிண்டோ–மார்லி சீர்திருத்தங்கள், தனித் தொகுதிகள்
1911 ஜூன் 17 மணியாச்சியில் ஆஷ் கொலை
1911 டிசம்பர் 12 பிரிவினை ரத்து; தலைநகர் தில்லிக்கு மாற்றம் அறிவிப்பு

முக்கியக் குறிப்புகள்

  • மிதவாதிகள் அரசியல் விழிப்புணர்வையும் பொருளாதார விமர்சனத்தையும் விதைத்தனர்; தீவிரவாதிகள் அதை மக்கள் இயக்கமாக்கினர்.
  • வங்கப் பிரிவினை சுதேசி, புறக்கணிப்பு, தேசியக் கல்வி என்ற புதிய போராட்ட முறைகளைப் பிறப்பித்தது; இவையே பின்னாளில் காந்திய இயக்கங்களின் முன்னோடிகள்.
  • தூத்துக்குடியும் திருநெல்வேலியும் வ.உ.சி., சிவா, பாரதி வழியாகத் தேசிய இயக்கத்தின் முன்வரிசைக்கு வந்தன.
  • 1909 தனித் தொகுதிகள் அடுத்த நாற்பது ஆண்டுகளின் அரசியலில் நீண்ட நிழலை விட்டுச் சென்றன.

அடுத்த பகுதி

1915-இல் தென்னாப்பிரிக்காவிலிருந்து ஒரு வழக்கறிஞர் இந்தியா திரும்பினார். சம்பாரண் அவுரி விவசாயிகளின் போராட்டம், ஒத்துழையாமை இயக்கம், கிலாஃபத் இயக்கம் வழியாக மோகன்தாஸ் கரம்சந்த் காந்தி தேசிய இயக்கத்தையே மாற்றியமைத்த கதையை பகுதி 43-இல் பார்ப்போம். இடையில் முதல் உலகப் போரில் இந்தியர்களின் பங்கை அறிய முதல் உலகப் போரில் இந்திய வீரர்கள் படிக்கலாம்; உலக அளவில் அந்தப் பேரரசின் பின்னணிக்கு பிரிட்டிஷ் பேரரசின் எழுச்சியும் வீழ்ச்சியும் உதவும்.

ஆதாரங்கள்

படம்: லாலா லஜபதி ராய், பால கங்காதர திலகர், பிபின் சந்திர பால் (‘லால்–பால்–பால்’) – "The three pillars of Swarajya", மகாராஷ்டிர டிஜிட்டல் ஆவணக் காப்பகம் (Maharashtra Digital Archives), CC BY-SA 2.5, Wikimedia Commons (வெட்டி அமைக்கப்பட்டது)