இது, கற்காலம் முதல் 1947 சுதந்திரம் வரை இந்திய வரலாற்றைக் காலவரிசைப்படி சொல்லும் தமிழ் லைஃப்ஸ்டைல் தொடரின் 39-ஆம் பகுதி (மொத்தம் 47 பகுதிகள்). முந்தைய பகுதி: பகுதி 38: மைசூர், மராட்டியர், சீக்கியர் – கம்பெனி ஆட்சிக்கு எதிரான போர்கள்.

போர்க்களங்களில் வென்ற கிழக்கிந்தியக் கம்பெனிக்கு அடுத்த சவால், அந்த நிலத்தை ஆள்வது. வணிகக் கம்பெனியாகத் தொடங்கிய ஒரு நிறுவனம், கோடிக்கணக்கான மக்களிடம் வரி வசூலிக்கும் அரசாக மாறியது. லண்டன் நாடாளுமன்றம் இயற்றிய சட்டங்கள், கல்கத்தாவின் ‘ரைட்டர்ஸ் கட்டடத்தில்’ அமர்ந்த எழுத்தர்கள், கிராமம் கிராமமாக நிலத்தை அளந்த வருவாய் அதிகாரிகள், சதி ஒழிப்பு போன்ற சமூகச் சீர்திருத்தங்கள், முதல் ரயில் ஆகிய அனைத்தும் 1773 முதல் 1857 வரையிலான இந்தக் காலத்தில் நடந்தன. அந்த மாற்றங்களையும், அவை பற்றிய வரலாற்றாசிரியர்களின் விவாதங்களையும் இந்தப் பகுதியில் பார்ப்போம்.

வணிகக் கம்பெனி அரசானது எப்படி?

1765-இல் வங்காளம், பீகார், ஒடிசாவின் திவானி (வரி வசூல் உரிமை) கிடைத்தபோது, கம்பெனி அதிகாரிகளுக்கு அந்த நிலத்தின் மொழியோ, பழைய வருவாய் முறையோ சரியாகத் தெரியாது. ஊழலும் அதிகப்படியான வரிச் சுரண்டலும் பெருகின. 1769–70 வங்காளப் பஞ்சத்தில் மிகப் பெரும் உயிரிழப்பு ஏற்பட்டது; அன்றைய கம்பெனி மதிப்பீடுகள் மக்கள்தொகையில் மூன்றில் ஒரு பங்கு இறந்ததாகக் கூறின, ஆனால் சில நவீன ஆய்வுகள் இதைவிடக் குறைந்த எண்ணிக்கையை முன்வைக்கின்றன. இந்த நெருக்கடியும், கம்பெனியின் கடன் சுமையும் பிரிட்டிஷ் நாடாளுமன்றத்தை நேரடியாகத் தலையிட வைத்தன.

ஒழுங்குமுறைச் சட்டம் 1773, பிட் இந்தியச் சட்டம் 1784

1773 ஒழுங்குமுறைச் சட்டம் (Regulating Act) வங்காள ஆளுநரை ‘வங்காள கவர்னர் ஜெனரல்’ ஆக்கியது; முதலில் அந்தப் பதவியை வகித்தவர் வாரன் ஹேஸ்டிங்ஸ். அவருக்கு நான்கு உறுப்பினர் கொண்ட ஆலோசனைக் குழு அமைந்தது; சென்னை, பம்பாய் மாகாணங்கள் வங்காளத்தின் மேற்பார்வைக்குக் கீழ் வந்தன. 1774-இல் கல்கத்தா ஃபோர்ட் வில்லியத்தில் உச்ச நீதிமன்றம் அமைந்தது. ஆனால் கவர்னர் ஜெனரலுக்கு ‘வீட்டோ’ அதிகாரம் இல்லாததால், குழுவுடன் ஓயாத மோதல்கள் நடந்தன.

1784-இல் பிரதமர் வில்லியம் பிட் கொண்டுவந்த சட்டம் ‘இரட்டைக் கட்டுப்பாட்டை’ உருவாக்கியது: வணிக விவகாரங்களைக் கம்பெனியின் இயக்குநர் குழு கவனிக்கும்; அரசியல் விவகாரங்களில் பிரிட்டிஷ் அரசின் ‘கட்டுப்பாட்டு வாரியம்’ (Board of Control) இறுதி முடிவு எடுக்கும். இந்த அமைப்பு 1858 வரை நீடித்தது.

பட்டயச் சட்டங்கள்: 1813, 1833, 1853

கம்பெனிக்கு இருபது ஆண்டுக்கு ஒருமுறை நாடாளுமன்றம் ‘பட்டயம்’ (charter) புதுப்பித்தது. ஒவ்வொரு புதுப்பிப்பிலும் கம்பெனியின் அதிகாரம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகக் குறைந்தது:

  • 1813: இந்தியாவுடனான வணிக ஏகபோகம் முடிந்தது (தேயிலை, சீன வணிகம் தவிர); கல்விக்கு ஆண்டுக்கு ஒரு லட்சம் ரூபாய் ஒதுக்கப்பட்டது; கிறிஸ்தவ மிஷனரிகளுக்கு அனுமதி கிடைத்தது.
  • 1833: கம்பெனியின் எல்லா வணிகமும் நின்றது; அது முழுக்க நிர்வாக அமைப்பானது. ‘வங்காள கவர்னர் ஜெனரல்’ பதவி ‘இந்திய கவர்னர் ஜெனரல்’ ஆனது; முதலில் அந்தப் பெயரைப் பெற்றவர் வில்லியம் பென்டிங்க். மெக்காலே தலைமையிலான முதல் சட்ட ஆணையம் (1834) அமைந்தது; அதன் வரைவே பின்னாளில் 1860 இந்தியத் தண்டனைச் சட்டமாக (IPC) மாறியது.
  • 1853: கடைசிப் பட்டயம். உயர் அரசுப் பணிகள் (சிவில் சர்வீஸ்) திறந்த போட்டித் தேர்வு மூலம் நிரப்பப்படும் என்று அறிவிக்கப்பட்டது.

கார்ன்வாலிஸ் சட்டத்தொகுப்பும் சிவில் சர்வீஸும்

1786–93-இல் கவர்னர் ஜெனரலாக இருந்த கார்ன்வாலிஸ் கம்பெனி நிர்வாகத்தைச் சீரமைத்தார். அதிகாரிகளின் தனியார் வணிகத்தைத் தடை செய்து, அதற்குப் பதிலாகச் சம்பளத்தை உயர்த்தினார். 1793 ‘கார்ன்வாலிஸ் சட்டத்தொகுப்பு’ (Cornwallis Code) பணிகளை வருவாய், நீதி, வணிகம் என மூன்றாகப் பிரித்தது; மாவட்ட நீதிமன்றங்களும் அரசுக் காவல்துறையும் அமைந்தன. இதுவே இந்திய சிவில் சர்வீஸின் தொடக்கமாகக் கருதப்படுகிறது. ஆனால் ஒரு கசப்பான பக்கமும் உண்டு: உயர் பதவிகள் ஐரோப்பியர்களுக்கு மட்டுமே ஒதுக்கப்பட்டு, இந்தியர்கள் பொறுப்பான நிர்வாகத்திலிருந்து விலக்கப்பட்டனர்.

நிரந்தர நிலவரித் திட்டம் (1793)

கார்ன்வாலிஸின் மிகப் பெரிய, மிக அதிகம் விவாதிக்கப்படும் முடிவு வங்காளம், பீகாரில் கொண்டுவந்த ‘நிரந்தரக் குடியேற்றம்’ (Permanent Settlement). ஜமீன்தார்கள் நிலத்தின் உரிமையாளர்களாக அறிவிக்கப்பட்டனர்; அவர்கள் அரசுக்குச் செலுத்த வேண்டிய வரி என்றென்றைக்குமாக நிர்ணயிக்கப்பட்டது. குறித்த நாளில் வரி கட்டாவிட்டால் ஜமீன் ஏலத்துக்கு வரும்.

நடைமுறையில் விளைவுகள் வேறாக இருந்தன. முதல் சில பத்தாண்டுகளில் பல பழைய ஜமீன் குடும்பங்கள் நிலத்தை இழந்தன; நகர வணிகர்கள் புதிய நிலக்கிழார்களானார்கள். உழவர்களின் உரிமைகள் (பட்டா) பெரும்பாலும் புறக்கணிக்கப்பட்டன; வரி நிலையாக இருந்ததால் காலப்போக்கில் அரசின் வருவாயும் குறைந்தது. சில வரலாற்றாசிரியர்கள் இது ஆங்கிலேயருக்கு விசுவாசமான நிலக்கிழார் வர்க்கத்தையும் ஒருவகை நிலைத்தன்மையையும் உருவாக்கியது என்பர்; பெரும்பாலோர் உழவர்களின் துயரத்தையே முன்னிறுத்துகின்றனர்.

ரயத்வாரி முறை: தமிழ்நாட்டின் நிலவரி

சென்னை மாகாணம் வேறு பாதையில் சென்றது. மூன்றாம் மைசூர்ப் போருக்குப் பின் (1792) கிடைத்த பாரமஹால் பகுதியில் (இன்றைய சேலம், கிருஷ்ணகிரி, தருமபுரி) கேப்டன் அலெக்சாண்டர் ரீடும் இளம் அதிகாரி தாமஸ் மன்றோவும் புதிய முறையைச் சோதித்தனர். இடைத்தரகர் இல்லாமல், ஒவ்வொரு உழவரிடமும் (ரயத்) அரசே நேரடியாக வரி வசூலிப்பதே ‘ரயத்வாரி’.

ஒவ்வொரு நிலமும் அளக்கப்பட்டு, மண்ணின் தரம், விளைச்சல் திறன் அடிப்படையில் வரி நிர்ணயிக்கப்பட்டது; பயிரிடப்படும் நிலத்துக்கே வரி. மன்றோ 1820–27-இல் சென்னை ஆளுநராக இருந்தபோது இதை மாகாணம் முழுவதும் நிலைநிறுத்தினார். இடைத்தரகர் ஒழிப்பு இதன் நன்மை; ஆனால் வரி விகிதம் பெரும்பாலும் கடுமையாக இருந்தது, அவ்வப்போது மறுமதிப்பீடு செய்யப்பட்டது, கீழ்நிலை வருவாய் ஊழியர்களுக்குக் கட்டுப்பாடற்ற அதிகாரம் கிடைத்தது என்று விமர்சனங்கள் உண்டு. 1827-இல் சுற்றுப்பயணத்தின்போது காலராவால் இறந்த மன்றோவின் குதிரைச் சிலை (சான்ட்ரி வடித்தது, 1839) இன்றும் சென்னை தீவுத்திடல் அருகே நிற்கிறது.

மகல்வாரி முறை

வடமேற்கு மாகாணங்களில் (இன்றைய உத்தரப் பிரதேசத்தின் பெரும்பகுதி), பின்னர் பஞ்சாபில், மூன்றாவது முறை வந்தது. 1822-இல் ஹோல்ட் மெக்கன்சி முன்மொழிந்து, 1833-இல் பென்டிங்க் காலத்தில் திருத்தப்பட்ட ‘மகல்வாரி’ முறையில், கிராமம் அல்லது ‘மகல்’ முழுவதும் ஒரு அலகாகக் கருதப்பட்டு, கிராமத் தலைவர்கள் கூட்டாக வரி செலுத்தினர்.

பென்டிங்க் காலம்: சதி ஒழிப்பு (1829)

1828–35-இல் கவர்னர் ஜெனரலாக இருந்த வில்லியம் பென்டிங்க் ‘சீர்திருத்தக் காலம்’ என்ற பெயருக்கு உரியவர். 1829 டிசம்பர் 4 அன்று வங்காளச் சதி ஒழுங்குமுறை மூலம், கணவனின் சிதையில் விதவையை எரிக்கும் ‘சதி’ வழக்கம் சட்டவிரோதமாக்கப்பட்டு, கொலைக் குற்றமாக நீதிமன்றங்களில் தண்டிக்கப்படும் என்று அறிவிக்கப்பட்டது; அடுத்த ஆண்டு சென்னை, பம்பாய் மாகாணங்களும் இதைப் பின்பற்றின. பழமைவாதிகள் லண்டன் பிரிவி கவுன்சிலில் மேல்முறையீடு செய்தனர்; 1832-இல் அது தள்ளுபடி ஆனது.

ராஜா ராம்மோகன் ராயும் பிரம்ம சமாஜமும்

இந்தச் சட்டத்தின் பின்னால் நின்ற இந்தியக் குரல் ராம்மோகன் ராய் (1772–1833). சதி வேதங்களிலோ உபநிடதங்களிலோ அடிப்படை கொண்டதல்ல என்று 1818 முதல் துண்டுப் பிரசுரங்கள் வெளியிட்டார். 1823-இல் கல்கத்தா பத்திரிகைத் தணிக்கைக்கு எதிராகக் குரல் கொடுத்தார். 1828 ஆகஸ்டில் ஒரே கடவுள் வழிபாட்டை முன்வைத்த ‘பிரம்ம சபை’யைத் தொடங்கினார்; அதுவே பின்னர் பிரம்ம சமாஜம் ஆனது. முகலாயப் பேரரசர் தந்த ‘ராஜா’ பட்டத்துடன் இங்கிலாந்து சென்ற அவர், 1833-இல் பிரிஸ்டலில் காலமானார். பலர் அவரை ‘நவீன இந்தியாவின் தந்தை’ என்கின்றனர்.

‘தக்கீ’ ஒடுக்கம்: உண்மையும் மிகைப்படுத்தலும்

வழிப்போக்கர்களுடன் நண்பர்களாகப் பழகி, கழுத்தை நெரித்துக் கொன்று கொள்ளையடிக்கும் ‘தக்’ (Thug) கும்பல்களை ஒடுக்க வில்லியம் ஹென்றி ஸ்லீமன் 1830-களில் தீவிர நடவடிக்கை எடுத்தார்; 1835-இல் தனித் ‘தக்கீ துறை’ அமைந்தது. ஆனால் இன்றைய வரலாற்றாசிரியர்கள் ஒரு எச்சரிக்கை சொல்கின்றனர்: காளி வழிபாட்டுடன் இணைந்த, இந்தியா முழுவதும் பரவிய ரகசியச் சமயக் குழு என்ற பிம்பம், பெரும்பாலும் கைதிகள் அளித்த ‘அப்ரூவர்’ வாக்குமூலங்களையும் காலனிய எழுத்துகளையும் அடிப்படையாகக் கொண்டது; நெடுஞ்சாலைக் கொள்ளைக் கும்பல்கள் இருந்தது உண்மை, ஆனால் அதன் ‘மத’ வடிவம் மிகைப்படுத்தப்பட்டிருக்கலாம்.

மெக்காலேயின் குறிப்பும் ஆங்கிலக் கல்வியும் (1835)

1813-இல் ஒதுக்கப்பட்ட கல்வி நிதியை எதற்குச் செலவிடுவது? சம்ஸ்கிருதம், அரபு, பாரசீகக் கல்விக்கா (‘கீழைத்தேயவாதிகள்’) அல்லது ஆங்கில வழி மேற்கத்தியக் கல்விக்கா (‘ஆங்கிலவாதிகள்’)? 1835 பிப்ரவரி 2 அன்று தாமஸ் பாபிங்டன் மெக்காலே எழுதிய குறிப்பு ஆங்கிலக் கல்விக்கு ஆதரவாக நின்றது. ‘நிறத்தாலும் ரத்தத்தாலும் இந்தியர்கள், ஆனால் ரசனையிலும் கருத்திலும் ஆங்கிலேயர்களான ஒரு வர்க்கத்தை’ உருவாக்க வேண்டும் என்று அவர் எழுதினார்; ஒரு நல்ல ஐரோப்பிய நூலகத்தின் ஒரு அலமாரி இந்தியா, அரேபியாவின் மொத்த இலக்கியத்துக்கும் சமம் என்ற அவரது இழிவான கூற்று இன்றும் விமர்சிக்கப்படுகிறது. 1835 மார்ச் 7 அன்று பென்டிங்க் அரசு ஆங்கிலக் கல்விக்கு நிதி ஒதுக்கும் தீர்மானத்தை வெளியிட்டது; 1837 முதல் நீதிமன்ற மொழியாக இருந்த பாரசீகத்துக்குப் பதிலாக ஆங்கிலமும் உள்ளூர் மொழிகளும் வந்தன.

வுட்டின் அறிக்கையும் 1857 பல்கலைக்கழகங்களும்

1854-இல் சார்லஸ் வுட் அனுப்பிய கல்வி அறிக்கை (Wood’s Despatch), ‘இந்திய ஆங்கிலக் கல்வியின் மகா சாசனம்’ என்று அழைக்கப்படுகிறது. கிராம அளவில் தாய்மொழிப் பள்ளிகள், மாவட்டங்களில் ஆங்கிலப் பள்ளிகள், தனியார் பள்ளிகளுக்கு மானியம், ஒவ்வொரு மாகாணத்திலும் கல்வித் துறை, பெண் கல்விக்கு ஊக்கம் ஆகியவற்றை அது பரிந்துரைத்தது. லண்டன் பல்கலைக்கழக மாதிரியில் 1857-இல் கல்கத்தா, பம்பாய், சென்னைப் பல்கலைக்கழகங்கள் தொடங்கின.

சென்னை மாகாணக் கல்வி: பச்சையப்பர் முதல் சென்னைப் பல்கலைக்கழகம் வரை

சென்னையில் கல்விக்கான ஆர்வம் அரசு உத்தரவுக்கு முன்பே இருந்தது. 1794-இல் மறைந்த துபாஷ், வணிகர் பச்சையப்ப முதலியார் தமது சொத்தை அறப்பணிகளுக்கு எழுதி வைத்தார்; அந்த நிதியிலிருந்து 1842 ஜனவரி 1 அன்று பாப்பம்ஸ் பிராட்வேயில் ‘பச்சையப்பர் மத்தியக் கல்வி நிலையம்’ தொடங்கியது; அதுவே இன்றைய பச்சையப்பன் கல்லூரி. 1839-இல் சுமார் 70,000 பேர் கையெழுத்திட்ட மனு ஆளுநர் எல்பின்ஸ்டனிடம் உயர் கல்வி கோரியது. 1840-இல் தொடங்கிய பல்கலைக்கழக உயர்நிலைப் பள்ளி பின்னர் மாநிலக் கல்லூரி (Presidency College) ஆனது. 1857 செப்டம்பர் 5 அன்று சென்னைப் பல்கலைக்கழகம் சட்டப்படி நிறுவப்பட்டது. தமிழகக் கடற்கரையில் ஐரோப்பியர் வந்த தொடக்கக் காலம் பற்றி தமிழ் வரலாறு பகுதி 33 விரிவாகச் சொல்கிறது.

டல்ஹௌசியும் ‘வாரிசு இழப்புக் கொள்கையும்’

1848–56-இல் கவர்னர் ஜெனரலாக இருந்த டல்ஹௌசி, ஆங்கில ஆட்சி இந்திய ஆட்சியை விடச் சிறந்தது என்று உறுதியாக நம்பினார். நேரடி ஆண் வாரிசு இல்லாத சார்பு அரசுகளின் ஆட்சியாளர் தத்தெடுத்த மகனை அங்கீகரிக்க மறுத்து, அந்த அரசை இணைத்துக்கொள்வதே ‘வாரிசு இழப்புக் கொள்கை’ (Doctrine of Lapse). சதாரா (1848), ஜெய்த்பூர், சம்பல்பூர் (1849), ஜான்சி (1853), நாக்பூர் (1854) இப்படி இணைக்கப்பட்டன. தமிழ்நாட்டிலும் இதன் தாக்கம் உண்டு: 1855-இல் தஞ்சாவூர் மராட்டிய மன்னர் இரண்டாம் சிவாஜி ஆண் வாரிசின்றி இறந்தபோது அரச பதவி ஒழிக்கப்பட்டது; அதே ஆண்டு கர்நாடக (ஆற்காடு) நவாப் பட்டமும் நீக்கப்பட்டது. 1856-இல் ‘தவறான ஆட்சி’ என்ற காரணம் காட்டி அவத் இணைக்கப்பட்டது. இவை இளவரசர்கள், பழைய பிரபுக்கள் மத்தியில் உருவாக்கிய அச்சமும் கோபமும் 1857 எழுச்சிக்கான காரணங்களில் ஒன்றாகக் கருதப்படுகின்றன.

ரயில், தந்தி, அஞ்சல்: ‘மூன்று பெரும் இயந்திரங்கள்’

டல்ஹௌசி ரயில், மின் தந்தி, சீரான அஞ்சல் கட்டணம் ஆகியவற்றை ‘சமூக முன்னேற்றத்தின் மூன்று பெரும் இயந்திரங்கள்’ என்று அழைத்தார். 1853 ஏப்ரல் 16 அன்று பம்பாய் முதல் தானே வரை 34 கி.மீ. தூரம், 14 பெட்டிகளில் சுமார் 400 பயணிகளுடன் இந்தியாவின் முதல் பயணிகள் ரயில் ஓடியது. தென்னிந்தியாவில் சென்னை ராயபுரம் முதல் ஆற்காடு (வாலாஜா சாலை) வரையிலான 97 கி.மீ. பாதை 1856 ஜூலை 1 அன்று திறக்கப்பட்டது; பெரம்பூர் பணிமனையும் அதே ஆண்டு தொடங்கியது. சென்னையின் இந்த ‘முதல்’ சாதனைகளை சென்னையின் முதல் சாதனைகள் கட்டுரையில் படிக்கலாம். 1850-களில் பெரு நகரங்களை இணைக்கும் தந்திக் கம்பிகள் போடப்பட்டன; 1854 அஞ்சல் சட்டம் தூரம் பாராமல் அரை அணா கட்டணத்தையும் தபால் தலைகளையும் கொண்டுவந்தது. இவை இந்தியாவை இணைத்தன என்பது உண்மை; ஆனால் ரயில்பாதைகள் முதன்மையாகத் துறைமுகங்களுக்குப் பருத்தி போன்ற மூலப்பொருட்களைக் கொண்டுசெல்லவும் படைகளை நகர்த்தவும் வடிவமைக்கப்பட்டன என்பதும் உண்மை.

விதவை மறுமணச் சட்டம் (1856)

வங்காளத்தின் கல்வியாளர் ஈஸ்வர சந்திர வித்யாசாகர், இந்து விதவைகள், குறிப்பாகக் குழந்தை விதவைகள், மறுமணம் செய்ய சாஸ்திரங்களே அனுமதிக்கின்றன என்று வாதிட்டு மனு அளித்தார். அதற்கு எதிராக ராதாகாந்த தேவ், தர்ம சபை ஆகியோர் கிட்டத்தட்ட நான்கு மடங்கு கையெழுத்துகளுடன் எதிர் மனு அளித்தனர். ஆனாலும் டல்ஹௌசி காலத்தில் தயாரான மசோதா, 1856 ஜூலையில் கானிங் காலத்தில் ‘இந்து விதவை மறுமணச் சட்டம்’ ஆனது.

பொருளாதாரம்: தொழில் வீழ்ச்சியா, உலகப் போட்டியா?

18-ஆம் நூற்றாண்டில் வங்காள மஸ்லின், சென்னைக் கரையின் சின்ட்ஸ், காலிகோ துணிகள் உலகெங்கும் விற்பனையாயின. 19-ஆம் நூற்றாண்டின் நடுவில் நிலைமை தலைகீழானது: இந்தியா மூலப் பருத்தி, அவுரி (இண்டிகோ), அபின் ஏற்றுமதி செய்யும் நாடாகவும், லங்காஷயர் இயந்திரத் துணிகளை இறக்குமதி செய்யும் சந்தையாகவும் மாறியது. இந்திய துணிகளுக்கு பிரிட்டனில் உயர் வரியும் தடைகளும், பிரிட்டிஷ் துணிகளுக்கு இந்தியாவில் கிட்டத்தட்ட வரியின்மையும் இருந்தன. ஆர். சி. தத் போன்ற தேசியவாத வரலாற்றாசிரியர்கள் இதை ‘தொழில்மயமிழப்பு’ (deindustrialisation) என்றனர். பிரிட்டனில் நடந்த மாற்றத்தின் பின்னணிக்கு பிரிட்டன் தொழிற்புரட்சி வரலாறு கட்டுரையைப் பார்க்கலாம்.

இன்றைய ஆய்வாளர்கள் இதை இன்னும் நுணுக்கமாகப் பார்க்கின்றனர். தீர்த்தங்கர் ராய் போன்றோர், இயந்திர உற்பத்தியின் உலகளாவிய போட்டி முக்கியக் காரணம், கைத்தறி முழுமையாக அழியவில்லை, வீழ்ச்சி பகுதிக்குப் பகுதி வேறுபட்டது என்கின்றனர்; மற்றவர்கள் காலனிய வரிக் கொள்கையும் அரசியல் அதிகாரமும் இந்த வீழ்ச்சியை வேகப்படுத்தின என்று வலியுறுத்துகின்றனர்.

‘செல்வ வடிகால்’ விவாதம்

பின்னாளில் தாதாபாய் நௌரோஜி ‘செல்வ வடிகால்’ (Drain of Wealth) கோட்பாட்டை முன்வைத்தார்: ஆங்கில அதிகாரிகளின் சம்பளம், ஓய்வூதியம், கடன் வட்டி, லண்டன் நிர்வாகச் செலவுகள் (‘ஹோம் சார்ஜஸ்’) எனப் பெரும் தொகை எந்த ஈடுமின்றி ஆண்டுதோறும் இந்தியாவிலிருந்து பிரிட்டனுக்குச் சென்றது; அதிக வரி மக்களை ஏழ்மையாக்கியது என்றார் (Poverty and Un-British Rule in India, 1901). இப்படி ஒரு நிகர பணப் பரிமாற்றம் நடந்தது என்பதைப் பெரும்பாலான பொருளாதார வரலாற்றாசிரியர்கள் ஏற்கின்றனர்; அதன் அளவு எவ்வளவு, இந்தியாவின் வறுமைக்கு அது எவ்வளவு காரணம் என்பதில்தான் இன்றும் கடும் விவாதம் தொடர்கிறது.

பஞ்சங்கள்

கம்பெனி ஆட்சிக் காலம் பல பஞ்சங்களைக் கண்டது: 1769–70 வங்காளப் பஞ்சம், 1783–84 ‘சாலீசா’ பஞ்சம், சென்னை மாகாணத்தின் வடக்கு மாவட்டங்களைத் தாக்கிய 1832–33 குண்டூர் பஞ்சம், சுமார் 8 லட்சம் பேர் இறந்ததாக மதிப்பிடப்படும் 1837–38 ஆக்ரா பஞ்சம். வறட்சியே தொடக்கம் என்றாலும், கடுமையான வரி வசூல், தானிய வணிகத்தில் அரசு தலையிடாத ‘சந்தைக் கொள்கை’, போதாத நிவாரணம் ஆகியவை உயிரிழப்பைப் பெருக்கின என்று பல ஆய்வாளர்கள் கருதுகின்றனர். தமிழகத்தை உலுக்கிய 1876–78 ‘தாது வருஷப் பஞ்சம்’ கம்பெனிக்குப் பிந்தைய அரசி ஆட்சிக் காலத்தில் நடந்தது.

படத்தில் உள்ள காட்சி

இந்தக் கட்டுரையின் படம், தாமஸ் டேனியல், வில்லியம் டேனியல் வரைந்து 1812-இல் லண்டனில் வெளியிட்ட ‘ரைட்டர்ஸ் கட்டடம், கல்கத்தா’ என்ற அக்வாடின்ட் செதுக்கு ஓவியம் (Oriental Scenery தொகுப்பு). கம்பெனியின் இளநிலை ஊழியர்கள் ‘ரைட்டர்கள்’ (எழுத்தர்கள்) என்று அழைக்கப்பட்டனர்; அவர்கள் தங்கிப் பணியாற்றிய கட்டடமே இது. முன்னால் தெரியும் உயர்ந்த தூண், 1756 ‘கருங்குழி’ நிகழ்வின் நினைவாக ஹால்வெல் எழுப்பியது; இந்த ஓவியம் லாஸ் ஏஞ்சலஸ் கவுண்டி கலை அருங்காட்சியகத் (LACMA) தொகுப்பில் உள்ளது.

காலவரிசை

ஆண்டு நிகழ்வு
1769–70 வங்காளப் பெரும் பஞ்சம்
1773 ஒழுங்குமுறைச் சட்டம்; வாரன் ஹேஸ்டிங்ஸ் கவர்னர் ஜெனரல்
1784 பிட் இந்தியச் சட்டம்: கட்டுப்பாட்டு வாரியம், இரட்டைக் கட்டுப்பாடு
1793 கார்ன்வாலிஸ் சட்டத்தொகுப்பு; நிரந்தர நிலவரித் திட்டம்
1792–99 பாரமஹாலில் ரீட், மன்றோவின் ரயத்வாரி சோதனை
1813 பட்டயச் சட்டம்: வணிக ஏகபோகம் முடிவு, கல்விக்கு ரூ.1 லட்சம்
1820–27 தாமஸ் மன்றோ சென்னை ஆளுநர்; ரயத்வாரி விரிவாக்கம்
1822 மகல்வாரி முறை (ஹோல்ட் மெக்கன்சி)
1828 ராம்மோகன் ராயின் பிரம்ம சபை
1829 சதி ஒழிப்பு (டிசம்பர் 4)
1833 பட்டயச் சட்டம்: கம்பெனி வணிகம் முடிவு; ‘இந்திய கவர்னர் ஜெனரல்’
1835 மெக்காலே குறிப்பு; ஆங்கிலக் கல்வித் தீர்மானம்; தக்கீ துறை
1842 சென்னையில் பச்சையப்பர் கல்வி நிலையம் தொடக்கம்
1848–56 டல்ஹௌசி: வாரிசு இழப்புக் கொள்கை இணைப்புகள்
1853 பம்பாய்–தானே முதல் பயணிகள் ரயில்; கடைசிப் பட்டயச் சட்டம்
1854 வுட்டின் கல்வி அறிக்கை; அஞ்சல் சட்டம்
1855 தஞ்சாவூர் அரசும் ஆற்காடு நவாப் பட்டமும் ஒழிப்பு
1856 ராயபுரம்–ஆற்காடு ரயில் (ஜூலை 1); அவத் இணைப்பு; விதவை மறுமணச் சட்டம்
1857 கல்கத்தா, பம்பாய், சென்னைப் பல்கலைக்கழகங்கள்

முக்கியக் குறிப்புகள்

  • 1773, 1784 சட்டங்களும் பட்டயச் சட்டங்களும் கம்பெனியை படிப்படியாக பிரிட்டிஷ் அரசின் கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டுவந்தன; 1833-இல் அதன் வணிகம் முற்றிலும் நின்றது.
  • வங்காளத்தில் நிரந்தரத் திட்டம், தமிழ்நாடு உள்ளிட்ட சென்னை மாகாணத்தில் ரயத்வாரி, வடக்கில் மகல்வாரி என மூன்று நிலவரி முறைகள் இருந்தன.
  • சதி ஒழிப்பு, விதவை மறுமணச் சட்டம் ஆகியவற்றின் பின்னால் ராம்மோகன் ராய், வித்யாசாகர் போன்ற இந்தியச் சீர்திருத்தவாதிகள் இருந்தனர்.
  • 1835 ஆங்கிலக் கல்விக் கொள்கையும் 1854 வுட்டின் அறிக்கையும் 1857 பல்கலைக்கழகங்களுக்கு வழிவகுத்தன.
  • ரயில், தந்தி, அஞ்சல் இந்தியாவை இணைத்தன; தொழில்மயமிழப்பு, செல்வ வடிகால் ஆகியவற்றின் அளவு பற்றி இன்றும் விவாதம் தொடர்கிறது.

அடுத்த பகுதி

பகுதி 40-இல், இந்த மாற்றங்களால் உருவான கோபம் வெடித்த தருணத்தைப் பார்ப்போம்: 1857 பெரும் எழுச்சி – மீரட் சிப்பாய்கள், தில்லியில் பகதூர் ஷா ஜஃபர், ஜான்சி ராணி லட்சுமிபாய், நானா சாகிப், தாந்தியா தோபே, கம்பெனி ஆட்சியின் முடிவு வரை. உலக அளவில் ஆங்கிலேய ஆதிக்கம் எப்படி வளர்ந்தது என்பதற்கு பிரிட்டிஷ் பேரரசின் எழுச்சியும் வீழ்ச்சியும் படிக்கலாம்.

ஆதாரங்கள்

படம்: தாமஸ் டேனியல், வில்லியம் டேனியல், "The Writers' Buildings, Calcutta" (ரைட்டர்ஸ் கட்டடம், கல்கத்தா), அக்வாடின்ட் செதுக்கு ஓவியம், 1812, லாஸ் ஏஞ்சலஸ் கவுண்டி கலை அருங்காட்சியகம் (M.2010.158a-b), பொதுக் களம், Wikimedia Commons (வெட்டி அமைக்கப்பட்டது)