இது, கற்காலம் முதல் 1947 சுதந்திரம் வரை இந்திய வரலாற்றைக் காலவரிசைப்படி சொல்லும் தமிழ் லைஃப்ஸ்டைல் தொடரின் 38-ஆம் பகுதி (மொத்தம் 47 பகுதிகள்). முந்தைய பகுதி: பகுதி 37: பிளாசி, பக்சார் போர்களும் கிழக்கிந்தியக் கம்பெனியின் எழுச்சியும்.

1799 மே 4 அன்று மதியம், காவிரி ஆற்றின் நடுவே அமைந்த ஸ்ரீரங்கப்பட்டணக் கோட்டைச் சுவரின் உடைப்பு வழியாக ஆங்கிலேயப் படைகள் உள்ளே பாய்ந்தன. அன்று மாலை, கோட்டை வாயில் அருகே குவிந்த உடல்களுக்கு நடுவே மைசூர் சுல்தான் திப்பு இறந்து கிடந்தார். பிளாசிக்குப் பின் வங்காளத்தைக் கைப்பற்றிய கிழக்கிந்தியக் கம்பெனி, அடுத்த தொண்ணூறு ஆண்டுகளில் மூன்று பெரும் இந்திய சக்திகளுடன் மோதியது: தெற்கில் மைசூர், மேற்கிலும் மையத்திலும் மராட்டியக் கூட்டமைப்பு, வடமேற்கில் சீக்கியப் பேரரசு. அந்தப் போர்களின் கதையே இந்தப் பகுதி.

பின்னணி: பிளாசிக்குப் பின் கம்பெனியின் போட்டியாளர்கள்

1765-இல் வங்காளத்தின் திவானி உரிமை கிடைத்த பின், கம்பெனிக்குப் பெரும் வருவாயும் சிப்பாய்ப் படையும் கிடைத்தன. ஆனால் இந்தியா முழுவதும் அதன் கையில் இல்லை. கம்பெனிக்கு மூன்று தளங்கள் இருந்தன: கல்கத்தா, சென்னை (மெட்ராஸ்), பம்பாய். இவற்றைச் சுற்றியிருந்த அரசுகள் வலிமையானவை; ஐரோப்பியப் பயிற்சி பெற்ற படைகள், பீரங்கிகள், பிரெஞ்சு ஆலோசகர்கள் அவர்களிடமும் இருந்தனர். இந்தப் போர்கள் ஒரே நேரத்தில் நடந்தவை அல்ல; ஆனால் ஒவ்வொன்றும் கம்பெனியின் எல்லையை விரிவாக்கின.

ஹைதர் அலியின் எழுச்சி

மைசூர் அரசு உடையார் வம்சத்தின் கீழ் இருந்தது. அதன் படையில் சாதாரண அதிகாரியாக உயர்ந்த ஹைதர் அலி (பிறந்த ஆண்டு 1717 முதல் 1722 வரை என ஆதாரங்கள் வேறுபடுகின்றன) சுமார் 1761-இல் நடைமுறை ஆட்சியாளர் ஆனார்; உடையார் அரசர்கள் பெயரளவுக்கு மட்டும் இருந்தனர். எழுதப் படிக்கத் தெரியாதவர் என்று சொல்லப்பட்டாலும், அவர் திறமையான தளபதி. பிரெஞ்சு உதவியுடன் படையை நவீனமாக்கினார்; இரும்புக் குழாய் ராக்கெட்டுகளைப் பயன்படுத்தினார்; மலபார், கனரா கரைகள் வரை இராச்சியத்தை விரிவாக்கினார்.

முதல் ஆங்கிலோ-மைசூர் போர் (1767–69)

1766-இல் ஹைதராபாத் நிஜாமுடன் சேர்ந்து கம்பெனி ஹைதர் அலிக்கு எதிராகப் போரில் இறங்கியது. 1768-இல் நிஜாம் விலகிவிட, கம்பெனி தனித்து விடப்பட்டது. 1769-இல் ஹைதர் அலி சென்னை நகரின் அருகே திடீரெனத் தோன்றி, தமது நிபந்தனைகளில் சமாதானத்தை ஏற்கவைத்தார். கைப்பற்றிய பகுதிகளைத் திருப்பித் தருவதும், மூன்றாம் தரப்பு தாக்கினால் ஒருவருக்கொருவர் உதவுவதும் அந்த மெட்ராஸ் ஒப்பந்தத்தின் முக்கிய அம்சங்கள். கம்பெனிக்கு இது அவமானகரமான முடிவு.

இரண்டாம் போர் (1780–84): பொள்ளிலூர் முதல் மங்களூர் வரை

1771-இல் மராட்டியர் மைசூரைத் தாக்கியபோது கம்பெனி உதவாததால், ஹைதர் அலி ஒப்பந்தம் மீறப்பட்டதாகக் கருதினார். 1780-இல் பெரும் படையுடன் கர்நாடகச் சமவெளியில் (இன்றைய வட தமிழ்நாடு) இறங்கி, பல இடங்களைச் சூறையாடினார். 1780 செப்டம்பர் 10 அன்று காஞ்சிபுரம் அருகே பொள்ளிலூரில், கர்னல் வில்லியம் பெய்லியின் படையை ஹைதரும் திப்புவும் சுற்றிவளைத்து அழித்தனர்; இந்தியாவில் கம்பெனிக்கு ஏற்பட்ட மிக மோசமான தோல்விகளில் இது ஒன்று. ஆனால் கல்கத்தாவிலிருந்து வந்த ஐர் கூட், 1781 ஜூலை 1 அன்று பரங்கிப்பேட்டையில் (போர்டோ நோவோ) ஹைதரைத் தோற்கடித்தார். 1782 டிசம்பரில் ஹைதர் அலி இறந்தார். அவரது மகன் திப்பு சுல்தான் போரைத் தொடர்ந்து, 1784 மார்ச் 11 அன்று மங்களூர் ஒப்பந்தம் மூலம் இரு தரப்பும் கைப்பற்றியதைத் திருப்பித் தந்து சமாதானம் செய்தார்.

மூன்றாம் போர் (1790–92): பாதி இராச்சியம் இழப்பு

1789-இல் திப்பு கம்பெனியின் நட்பு அரசான திருவிதாங்கூரைத் தாக்கினார். கவர்னர்-ஜெனரல் கார்ன்வாலிஸ், நிஜாமையும் மராட்டியரையும் கூட்டாளிகளாகச் சேர்த்துக்கொண்டு போரில் இறங்கினார். 1791-இல் பெங்களூர் வீழ்ந்தது; 1792-இல் ஸ்ரீரங்கப்பட்டணம் முற்றுகையிடப்பட்டது. 1792 மார்ச் 18 ஸ்ரீரங்கப்பட்டண ஒப்பந்தப்படி, திப்பு தமது இராச்சியத்தின் பாதியை மூன்று கூட்டாளிகளுக்கும் விட்டுக்கொடுத்தார்; சுமார் 3.3 கோடி ரூபாய் போர் இழப்பீடு செலுத்த ஒப்புக்கொண்டார்; உத்தரவாதமாக இரண்டு மகன்களைப் பணயமாக ஒப்படைத்தார். கம்பெனிக்குக் கிடைத்த பகுதிகளில் மலபார், பாரமஹால் (சேலம்–கிருஷ்ணகிரி பகுதி), திண்டுக்கல் ஆகியவை அடங்கும்.

1799: ஸ்ரீரங்கப்பட்டண வீழ்ச்சி

1798-இல் கவர்னர்-ஜெனரலாக வந்த ரிச்சர்ட் வெல்லஸ்லி (அப்போது மோர்னிங்டன் பிரபு), நெப்போலியனின் எகிப்துப் படையெடுப்பு நடந்த காலத்தில் திப்பு பிரெஞ்சுக்காரர்களுடன் தொடர்பு வைத்திருப்பதைக் காரணமாகக் காட்டினார். 1799-இல் ஜெனரல் ஹாரிஸ் தலைமையில் கம்பெனிப் படையும் நிஜாமின் படையும் மைசூருக்குள் நுழைந்தன. ஏப்ரல் 5 முதல் முற்றுகை; மே 4 அன்று, ஒருகாலத்தில் திப்புவின் கைதியாக இருந்த மேஜர்-ஜெனரல் டேவிட் பெய்ர்ட் தலைமையில் கோட்டை தாக்கப்பட்டது. திப்பு போர்முனையில் உயிர் துறந்தார். சுமார் ஐந்து வயதுச் சிறுவனான மூன்றாம் கிருஷ்ணராஜ உடையார் துணைப்படை ஒப்பந்தத்தின் கீழ் அரசராக்கப்பட்டார்; கோயம்புத்தூர், கனரா போன்ற பகுதிகள் கம்பெனிக்குச் சென்றன. திப்புவின் குடும்பத்தினர் வேலூர்க் கோட்டைக்கு அனுப்பப்பட்டனர்.

திப்பு சுல்தான்: விவாதத்துக்குரிய மரபு

‘மைசூர்ப் புலி’ என்று அழைக்கப்பட்ட திப்பு, புதிய நாணயங்கள், நில வருவாய் முறை, தனி நாட்காட்டி ஆகியவற்றை அறிமுகப்படுத்தினார். அவரது இரும்பு உறை ராக்கெட்டுகள் பின்னாளில் பிரிட்டனின் காங்கிரீவ் ராக்கெட்டுக்கு முன்மாதிரியாக இருந்தன. ஆங்கிலேய வீரனைப் புலி தாக்கும் ‘திப்புவின் புலி’ இயந்திர பொம்மை இன்று லண்டன் விக்டோரியா–ஆல்பர்ட் அருங்காட்சியகத்தில் உள்ளது. ஆனால் அவரது மரபு இன்றும் விவாதப் பொருள்: குடகு, மலபார், மங்களூர்ப் பகுதிகளில் கட்டாய மதமாற்றங்கள் நடந்ததாகப் பதிவுகள் உள்ளன; அதன் காரணம் மத வெறியா, அரசியல் கணக்கா என்பதில் வரலாற்றாசிரியர்கள் வேறுபடுகின்றனர். அதே நேரம் அவர் சிருங்கேரி மடத்துக்கு உதவியதும், கோயில்களுக்கு மானியம் அளித்ததும் பதிவாகியுள்ளன. ஒரு பக்கம் விடுதலை வீரர், மறுபக்கம் கொடுங்கோலர் என்ற இரு சித்திரங்களுக்கு நடுவே உண்மை சிக்கலானது.

முதல் ஆங்கிலோ-மராட்டியப் போர் (1775–82)

பானிபட்டுக்குப் பின் மீண்டெழுந்த மராட்டியக் கூட்டமைப்பில் (அதன் பின்னணியை பகுதி 35: பேஷ்வாக்களும் மூன்றாம் பானிபட் போரும் சொல்கிறது) பேஷ்வா பதவிக்காகச் சண்டை எழுந்தது. பதவி இழந்த ரகுநாத ராவுக்கு ஆதரவாக, 1775 மார்ச் 6 சூரத் ஒப்பந்தம் மூலம் பம்பாய் கம்பெனி போரில் இறங்கியது. நானா பட்னாவிஸ், மகாதஜி சிந்தியா ஆகியோர் எதிர்த்து நின்றனர்; 1779 ஜனவரியில் வட்காவில் கம்பெனிப் படை சரணடைய நேர்ந்தது. இறுதியில் 1782 மே 17 சால்பாய் ஒப்பந்தம் போரை முடித்தது: கம்பெனி சால்செட் தீவை வைத்துக்கொண்டது; இரண்டாம் மாதவ ராவ் பேஷ்வாவாக ஏற்கப்பட்டார்; ரகுநாத ராவுக்கு ஓய்வூதியம். இதன்பின் சுமார் இருபது ஆண்டுகள் அமைதி நிலவியது.

வெல்லஸ்லியின் துணைப்படை ஒப்பந்த முறை

வெல்லஸ்லி (1798–1805) போரைவிட நுட்பமான ஓர் ஆயுதத்தைப் பெரிய அளவில் பயன்படுத்தினார்: ‘துணைப்படை ஒப்பந்தம்’ (Subsidiary Alliance). இதை ஏற்கும் அரசர் தமது தலைநகரில் கம்பெனிப் படையை நிறுத்தி, அதன் செலவுக்குப் பணமோ நிலமோ தர வேண்டும்; கம்பெனியின் ‘ரெசிடென்ட்’ அதிகாரியை அரசவையில் ஏற்க வேண்டும்; பிற ஐரோப்பியரை வேலையில் வைக்கக்கூடாது; பிற அரசுகளுடன் கம்பெனியின் அனுமதியின்றி உறவு கொள்ளக்கூடாது. வெளியிலிருந்து பாதுகாப்பு கிடைத்தது; ஆனால் இறையாண்மை போனது. 1798-இல் ஹைதராபாத் நிஜாம் முதலில் ஏற்றார்; பின்னர் மைசூர், தஞ்சாவூர் (1799), அவத் (1801), பேஷ்வா (1802) எனத் தொடர்ந்தது. இதே காலத்தில் 1801-இல் ஆற்காடு நவாபின் கர்நாடகப் பகுதிகளையும் கம்பெனி நேரடியாக எடுத்துக்கொண்டது.

பஸ்ஸீன் ஒப்பந்தமும் இரண்டாம் மராட்டியப் போரும் (1803–05)

1802 அக்டோபரில் யஷ்வந்த்ராவ் ஹோல்கரிடம் தோற்ற பேஷ்வா இரண்டாம் பாஜிராவ், ஆங்கிலேயரிடம் தஞ்சம் புகுந்து, 1802 டிசம்பரில் பஸ்ஸீன் (வசை) ஒப்பந்தத்தில் கையெழுத்திட்டு துணைப்படையை ஏற்றார். இதை மராட்டியத் தலைவர்கள் தங்கள் சுதந்திரத்துக்கான அச்சுறுத்தலாகக் கண்டனர். சிந்தியாவும் நாக்பூர் போஸ்லேயும் போரில் இறங்கினர். 1803 செப்டம்பர் 23 அன்று அசாயில் ஆர்தர் வெல்லஸ்லி (பின்னாளில் வாட்டர்லூவில் நெப்போலியனை வென்ற வெலிங்டன் பிரபு) எண்ணிக்கையில் குறைவான படையுடன் வென்றார்; வடக்கில் ஜெனரல் லேக் தில்லியையும், நவம்பரில் லஸ்வாரியையும் வென்றார். முகலாயப் பேரரசர் ஷா ஆலம் கம்பெனியின் பாதுகாப்பில் வந்தார். 1803 டிசம்பர் ஒப்பந்தங்களால் கட்டாக், தில்லி–ஆக்ரா பகுதிகள் கம்பெனிக்குச் சென்றன. ஹோல்கர் 1804–05-இல் கடுமையாகப் போராடினாலும், 1805 ராஜ்காட் ஒப்பந்தத்துடன் போர் முடிந்தது.

மூன்றாம் போர் (1817–18): பேஷ்வா பதவியின் முடிவு

கவர்னர்-ஜெனரல் ஹேஸ்டிங்ஸ் பிரபு மத்திய இந்தியாவில் பிண்டாரிக் கொள்ளைக் குழுக்களுக்கு எதிராகப் படை நடத்தியபோது, பாஜிராவ் 1817 நவம்பரில் புனே அருகே கட்கியில் (கிர்கீ) ஆங்கிலேயரைத் தாக்கித் தோற்றார். நாக்பூரில் சிதாபுல்டியிலும், மஹித்பூரில் ஹோல்கரும் தோற்றனர். 1818 ஜனவரி 1 அன்று பீமா நதிக்கரை கோரேகாவில் நடந்த மோதலில், மகார் வீரர்கள் உட்பட சிறு கம்பெனிப் படை பேஷ்வாவின் படையை எதிர்த்து நின்றது; அதன் நினைவுத் தூண் இன்று தலித் சமூகத்தின் முக்கிய நினைவிடம், அதன் விளக்கம் விவாதத்துக்குரியது. 1818 ஜூன் 3 அன்று பாஜிராவ் சரணடைந்தார்; ஆண்டுக்கு 8 லட்சம் ரூபாய் ஓய்வூதியத்துடன் கான்பூர் அருகே பிதூருக்கு அனுப்பப்பட்டார். பேஷ்வா பதவி ஒழிக்கப்பட்டது; சதாரா அரசர் சிறு சமஸ்தானமாக விடப்பட்டார். பாஜிராவின் வளர்ப்பு மகன் நானா சாகிப் 1857 புரட்சியில் முக்கியப் பங்கு வகிப்பார்.

தமிழ்நாட்டுத் தொடர்பு: பாளையக்காரர்கள், தஞ்சாவூர், வேலூர்

இந்தப் போர்களின் அதிர்வுகள் தமிழ்நாட்டிலும் எதிரொலித்தன. 1799-இல் ஸ்ரீரங்கப்பட்டணம் வீழ்ந்த அதே ஆண்டு அக்டோபரில், பாஞ்சாலங்குறிச்சியின் வீரபாண்டிய கட்டபொம்மன் கயத்தாறில் தூக்கிலிடப்பட்டார். தீரன் சின்னமலை திப்புவுடன் இணைந்து போரிட்டதாக மரபுக் கதைகள் சொல்கின்றன; 1800–01 இரண்டாம் பாளையக்காரர் போரில் மருது சகோதரர்கள் உள்ளிட்டோர் கம்பெனியை எதிர்த்தனர். 1799-இல் தஞ்சாவூர் மராட்டிய அரசர் இரண்டாம் சரபோஜி நிர்வாகத்தைக் கம்பெனியிடம் ஒப்படைத்தார். 1806 ஜூலை 10 அன்று, திப்புவின் மகன்கள் தங்கவைக்கப்பட்டிருந்த வேலூர்க் கோட்டையில், புதிய தலைப்பாகை, மீசை, நெற்றிக் குறி விதிகளால் கோபமடைந்த சிப்பாய்கள் கிளர்ந்தனர்; சுமார் 130 ஆங்கிலேய வீரர்கள் கொல்லப்பட்டனர். ஆற்காட்டிலிருந்து வந்த கர்னல் கில்லெஸ்பி சில மணி நேரத்தில் கோட்டையை மீட்டார்; நூற்றுக்கணக்கான சிப்பாய்கள் கொல்லப்பட்டனர். திப்புவின் குடும்பத்தினர் கல்கத்தாவுக்கு மாற்றப்பட்டனர்.

ரஞ்சித் சிங்கின் சீக்கியப் பேரரசு

வடமேற்கில், 1780-இல் பிறந்த ரஞ்சித் சிங் 1799-இல் லாகூரைக் கைப்பற்றி, 1801-இல் பஞ்சாபின் மகாராஜாவாக முடிசூடினார். சிதறியிருந்த சீக்கிய ‘மிசல்’களை ஒன்றிணைத்து, முல்தான், காஷ்மீர், பெஷாவர் வரை பேரரசை விரிவாக்கினார். ஐரோப்பிய அதிகாரிகளைக் கொண்டு பயிற்றுவித்த அவரது ‘கால்சா’ படை ஆசியாவின் வலிமையான படைகளில் ஒன்று. 1809 அமிர்தசரஸ் ஒப்பந்தம் மூலம் சட்லெஜ் நதியை எல்லையாக ஏற்று, ஆங்கிலேயருடன் மோதலைத் தவிர்த்தார். கோஹினூர் வைரமும் அவரிடம் வந்தது. 1839 ஜூன் 27 அன்று அவர் இறந்த பின், அரண்மனைச் சதிகளும் கொலைகளும் தொடர்ந்தன; இறுதியில் சிறுவன் துலீப் சிங் அரசரானார், தாய் ஜிந்த் கௌர் அரசப் பிரதிநிதியானார்; உண்மை அதிகாரம் படையின் கையில் இருந்தது.

முதல் ஆங்கிலோ-சீக்கியப் போர் (1845–46)

பரஸ்பர சந்தேகங்களுக்கு நடுவே, 1845 டிசம்பரில் சீக்கியப் படை சட்லெஜைக் கடந்தது. முத்கி (டிசம்பர் 18), பெரோஸ்ஷா (டிசம்பர் 21–22), அலிவால் (1846 ஜனவரி 28), சோப்ரான் (பிப்ரவரி 10) ஆகிய கடுமையான போர்களில் சீக்கியர் தோற்றனர். சீக்கியத் தளபதிகள் லால் சிங், தேஜ் சிங் வேண்டுமென்றே படையைக் கைவிட்டதாகச் சீக்கிய வரலாற்றாசிரியர்கள் குற்றம் சாட்டுகின்றனர்; இது இன்றும் விவாதத்துக்குரியது. 1846 மார்ச் 9 லாகூர் ஒப்பந்தப்படி சட்லெஜ்–பியாஸ் இடையிலான ஜலந்தர் தோவாப் கம்பெனிக்குச் சென்றது; படை குறைக்கப்பட்டது; லாகூரில் ஆங்கிலேய ரெசிடென்ட் அமர்ந்தார். காஷ்மீர் 75 லட்சம் ரூபாய்க்கு ஜம்முவின் குலாப் சிங்கிடம் விற்கப்பட்டது.

இரண்டாம் போர் (1848–49): பஞ்சாப் இணைப்பு

1848 ஏப்ரலில் முல்தான் ஆளுநர் மூல்ராஜின் கிளர்ச்சி, செப்டம்பரில் சீக்கியப் படை முழுவதும் சேர்ந்த தேசியக் கிளர்ச்சியாக மாறியது. ராம்நகர், 1849 ஜனவரி 13 சில்லியன்வாலா போர்களில் கம்பெனிக்குப் பெரும் இழப்பு ஏற்பட்டது. ஆனால் 1849 பிப்ரவரி 21 குஜராத் (பஞ்சாபில் உள்ள நகரம்) போரில் சீக்கியர் முற்றிலும் தோற்றனர். 1849 மார்ச் இறுதியில் கவர்னர்-ஜெனரல் டல்ஹௌசி பஞ்சாபைக் கம்பெனி ஆட்சியுடன் இணைத்தார். சிறுவன் துலீப் சிங் பின்னர் இங்கிலாந்துக்கு அனுப்பப்பட்டார்; கோஹினூர் வைரம் விக்டோரியா அரசிக்கு வழங்கப்பட்டது.

இந்திய அரசுகள் ஏன் தோற்றன?

வரலாற்றாசிரியர்கள் பல காரணங்களைச் சொல்கின்றனர்; எதுவும் தனியாக முழு விளக்கம் அல்ல. இந்திய அரசுகள் ஒருவருக்கொருவர் எதிராக கம்பெனியுடன் கூட்டு சேர்ந்தன: மைசூருக்கு எதிராக நிஜாமும் மராட்டியரும் நின்றனர். கம்பெனிக்கு வங்காள வருவாயும் லண்டன் கடன் சந்தையும் தொடர்ந்து பணம் தந்தன; சிப்பாய்களுக்குச் சம்பளம் ஒழுங்காகச் சென்றது. இந்தியப் படைகளும் நவீனமாக இருந்தாலும், தலைமைப் பிளவுகளும் துரோகங்களும் அவற்றைப் பலவீனப்படுத்தின. ‘பிரித்தாளும்’ சூழ்ச்சி மட்டுமல்ல; இந்திய அரசியலின் பிளவுகளை கம்பெனி திறமையாகப் பயன்படுத்தியது.

படத்தில் உள்ள காட்சி

இந்தக் கட்டுரையின் படம், 1802-இல் ஜான் வென்ட்ராமினி செதுக்கிய ‘ஸ்ரீரங்கப்பட்டணத் தாக்குதல்’ என்ற செதுக்கு ஓவியம் (engraving). இடிந்த கோட்டைச் சுவர் மீது ஏறும் சிவப்புச் சீருடை வீரர்கள், கொடிகள், புகை மண்டலம், வாள் ஏந்திய மைசூர் வீரர்கள் ஆகியோர் தெரிகின்றனர். 1799 வெற்றியை இங்கிலாந்தில் கொண்டாடிய காலத்தின் பார்வை இது; இன்று பிரிட்டிஷ் நூலகத்தின் இந்திய அலுவலகத் தொகுப்பில் (P779) உள்ளது.

காலவரிசை

ஆண்டு நிகழ்வு
1761 ஹைதர் அலி மைசூரின் நடைமுறை ஆட்சியாளர்
1767–69 முதல் ஆங்கிலோ-மைசூர் போர்; மெட்ராஸ் ஒப்பந்தம்
1775–82 முதல் ஆங்கிலோ-மராட்டியப் போர்; 1782 சால்பாய் ஒப்பந்தம்
1780 பொள்ளிலூர் போர் (செப்டம்பர் 10)
1781 பரங்கிப்பேட்டைப் போர் (ஜூலை 1)
1784 மங்களூர் ஒப்பந்தம்
1792 ஸ்ரீரங்கப்பட்டண ஒப்பந்தம்: மைசூரின் பாதி இழப்பு
1798 வெல்லஸ்லி வருகை; நிஜாமுடன் துணைப்படை ஒப்பந்தம்
1799 ஸ்ரீரங்கப்பட்டண வீழ்ச்சி, திப்பு மரணம் (மே 4); கட்டபொம்மன் தூக்கு
1802 பஸ்ஸீன் ஒப்பந்தம்
1803–05 இரண்டாம் ஆங்கிலோ-மராட்டியப் போர்; அசாய் (1803)
1806 வேலூர் சிப்பாய் எழுச்சி (ஜூலை 10)
1809 ரஞ்சித் சிங்குடன் அமிர்தசரஸ் ஒப்பந்தம்
1817–18 மூன்றாம் ஆங்கிலோ-மராட்டியப் போர்; பேஷ்வா பதவி ஒழிப்பு
1839 ரஞ்சித் சிங் மறைவு
1845–46 முதல் ஆங்கிலோ-சீக்கியப் போர்; லாகூர் ஒப்பந்தம்
1848–49 இரண்டாம் ஆங்கிலோ-சீக்கியப் போர்; பஞ்சாப் இணைப்பு

முக்கியக் குறிப்புகள்

  • நான்கு மைசூர்ப் போர்களில் முதல் இரண்டில் ஹைதர் அலியும் திப்புவும் கம்பெனிக்குக் கடும் சவால் விடுத்தனர்; 1799-இல் மைசூர் வீழ்ந்தது.
  • மூன்று மராட்டியப் போர்களின் முடிவில் 1818-இல் பேஷ்வா பதவி ஒழிந்தது.
  • வெல்லஸ்லியின் துணைப்படை ஒப்பந்தம் போரின்றியே பல அரசுகளின் இறையாண்மையைப் பறித்தது.
  • ரஞ்சித் சிங்கின் மறைவுக்குப் பின் இரண்டு போர்களில் 1849-இல் பஞ்சாப் இணைக்கப்பட்டது.
  • பாளையக்காரர் போர்களும் 1806 வேலூர் எழுச்சியும் இந்தப் போர்களின் தமிழ்நாட்டு எதிரொலிகள்.

அடுத்த பகுதி

பகுதி 39-இல், போர்களால் விரிந்த கம்பெனி இந்தியாவை எப்படி ஆண்டது என்று பார்ப்போம்: கம்பெனி ஆட்சி – சீர்திருத்தங்கள், பொருளாதாரம், சமூக மாற்றங்கள் – நிரந்தர நிலவரித் திட்டம், ரயத்வாரி முறை, சதி ஒழிப்பு, ஆங்கிலக் கல்வி, டல்ஹௌசியின் ‘வாரிசு இழப்புக் கொள்கை’ வரை. கர்நாடகப் போர்களின் தமிழ்நாட்டுப் பின்னணிக்கு தமிழ் வரலாறு பகுதி 34: கர்நாடகப் போர்கள் படிக்கலாம்.

ஆதாரங்கள்

படம்: ஜான் வென்ட்ராமினி, "The storming of Seringapatam" (ஸ்ரீரங்கப்பட்டணத் தாக்குதல்), செதுக்கு ஓவியம், 1802, பிரிட்டிஷ் நூலகம் (P779), CC0 (பொதுக் களம்), Wikimedia Commons (வெட்டி அமைக்கப்பட்டது)