இது HorizonDesk / Tamil Lifestyle-இன் தமிழ் வரலாற்றுத் தொடரின் 31-ஆம் பகுதி. முந்தைய பகுதி: பகுதி 30: தஞ்சை நாயக்கரும் செஞ்சி நாயக்கரும்.

தஞ்சை நாயக்கர் மரபு 1670-களில் வீழ்ந்தபோது, காவிரிக் கழிமுகம் எதிர்பாராத ஒரு புதிய மரபின் கைக்குச் சென்றது. மேற்குத் தக்காணத்திலிருந்து வந்த, மராத்தி பேசிய போன்ஸ்லே மராட்டியர் — மராட்டியப் பேரரசை நிறுவிய சிவாஜியின் குடும்பத்தினர் — ஏறக்குறைய 180 ஆண்டுகள் (சு. 1676–1855) சோழ நாட்டின் பழைய மையத்தை ஆண்டனர். அரசியலில் அவர்களின் கதை தேய்மானத்தின் கதை: ஆற்காடு நவாபுக்கும் ஆங்கிலக் கிழக்கிந்தியக் கம்பெனிக்கும் இடையில் சிக்கி, அதிகாரம் படிப்படியாகக் கரைந்தது. ஆனால் பண்பாட்டில் அது நேர் எதிர். ஆட்சி அதிகாரம் ஏறக்குறைய இல்லாத இரண்டாம் சரபோஜி (ஆட்சி 1798–1832) காலத்தில்தான் தஞ்சை நூல்கள், அச்சு, மருத்துவம், இசை, அறிவியல் ஆகியவற்றின் மையமாக உச்சம் தொட்டது.

ஏகோஜி தஞ்சையைக் கைப்பற்றல்

பகுதி 29-இல் பார்த்த மதுரை நாயக்கர் மரபின் சொக்கநாத நாயக்கர் சு. 1673-இல் தஞ்சை நாயக்கர் மரபை அழித்து, தம் வளர்ப்புச் சகோதரர் அழகிரியை ஆளுநராக வைத்தார். தப்பிப் பிழைத்த நாயக்கர் இளவரசன் செங்கமலதாஸை நாகப்பட்டினத்தில் ஒரு வணிகர் வீட்டில் வளர்த்தனர். பழைய அரசவை அலுவலர் ராயசம் வெங்கண்ணா அந்தச் சிறுவனின் வழக்கை, அப்போது தென்னாட்டின் மேலாதிக்கச் சக்தியாக இருந்த பீஜாப்பூர் சுல்தானிடம் கொண்டு சென்றார்.

பீஜாப்பூர் அனுப்பியவர் ஏகோஜி (வெங்கோஜி, வியங்கோஜி என்றும் அழைக்கப்படுவார்). பீஜாப்பூர்ப் படைத்தலைவர் ஷாஹஜி போன்ஸ்லேயின் மகனும், சிவாஜியின் ஒன்றுவிட்ட தம்பியுமான அவர், தந்தையின் பெங்களூர் ஜாகீரை (மானிய நிலம்) நிர்வகித்து வந்தார். அய்யம்பேட்டையில் அழகிரியைத் தோற்கடித்து செங்கமலதாஸை அரியணையில் அமர்த்தினார். ஆனால் விரைவில் அரசவைப் பூசல்கள் தொடங்கின; வெங்கண்ணா மீண்டும் பக்கம் மாறினார்; இறுதியில் ஏகோஜியே அரியணையை எடுத்துக்கொண்டார்.

எந்த ஆண்டு?

இந்த நிகழ்வின் ஆண்டு பற்றி ஆதாரங்கள் வேறுபடுகின்றன:

  • 1906 தஞ்சை மாவட்ட கெசட்டியர் சு. 1674 என்கிறது.
  • இயேசு சபைக் கடிதங்களைப் பயன்படுத்திய விருத்தகிரீசன் 1675 என்கிறார்.
  • பின்னாளில் பெரிய கோயில் சுவரில் பொறிக்கப்பட்ட நீண்ட மராத்திக் கல்வெட்டு, ஏகோஜி தஞ்சையைக் கைப்பற்றியதை ஜனவரி 1676 என்றும், நகரில் குடியேறியதை ஏப்ரல் 1676 என்றும் குறிக்கிறது (கே. ஆர். சுப்பிரமணியன், 1928).

ஆகவே பெரும்பாலான ஆய்வாளர்கள் "1675–76" என்று குறிப்பிடுவதே பாதுகாப்பானது.

சிவாஜியின் தென்னகப் படையெடுப்பு (1676–78)

ஷாஹஜி போன்ஸ்லே 1664-இல் இறந்தபோது தம் தென்னாட்டு ஜாகீர்களை ஏகோஜிக்கு விட்டுச் சென்றார். மேற்கில் "சத்ரபதி"யாக முடிசூடியிருந்த சிவாஜி அதில் பங்கு கேட்டார். 1676–77-இல் கோல்கொண்டா சுல்தானுடன் கூட்டணி அமைத்து, அவர் பெரும் படையுடன் தமிழகம் வந்து செஞ்சிக் கோட்டையைக் கைப்பற்றினார். ஏகோஜியின் முன்னாள் அமைச்சர் ரகுநாத் நாராயண் ஹனுமந்தே, ஏகோஜியுடன் மனக்கசப்பு கொண்டு, சிவாஜியை இந்தப் படையெடுப்புக்குத் தூண்டினார் என்று மராட்டிய நூல்கள் சொல்கின்றன.

திருமழபாடியில் சகோதரர் சந்திப்பு

அக்கால ஆங்கிலக் கடிதங்களைப் பயன்படுத்தி ஜதுநாத் சர்க்கார் எழுதிய Shivaji and His Times (1920) இப்படி விவரிக்கிறது: 1677 ஜூலையில் கொள்ளிடத்துக்கு வடக்கே திருமழபாடி அருகே இரு சகோதரர்களும் சந்தித்தனர். எட்டு நாள் விருந்தும் பரிசுப் பரிமாற்றமும் நடந்தன. பிறகு தந்தையின் சொத்தில் — பணம், குதிரைகள், நகைகள், நிலம் — நான்கில் மூன்று பங்கைச் சிவாஜி கேட்டார். ஏகோஜி மறுத்து, ஒரு இரவில் ஐந்து குதிரை வீரர்களுடன் கொள்ளிடத்தைக் கடந்து தஞ்சைக்குத் தப்பி ஓடினார்.

உடன்பாடு

சிவாஜி கொள்ளிடத்துக்கு வடக்கிலுள்ள பகுதிகளைத் தம் வசம் வைத்துக்கொண்டு ஊர் திரும்பினார். 1677 இறுதியில் ஏகோஜி அந்தப் படைகளைத் தாக்கித் தோற்றார். பின்னர் உடன்பாடு ஏற்பட்டது; பெருந்தொகை செலுத்தி ஏகோஜி தம் நிலங்களைத் திரும்பப் பெற்றதாக 1678 மே மாத ஆங்கிலக் கடிதங்கள் கூறுகின்றன. சிவாஜியின் உண்மையான நோக்கம் என்ன — தந்தையின் சொத்தில் உரிமையா, தென்னாட்டில் மராட்டியத் தளமா, அல்லது சர்க்கார் கருதியபடி செல்வம் திரட்டுவதா — என்பது இன்றும் விவாதத்தில் உள்ளது.

ஷாஹஜியும் அறிஞர்களின் ஊரும்

ஏகோஜியின் மூத்த மகன் ஷாஹஜி (ஆட்சி சு. 1684–1712) சுமார் பன்னிரண்டு வயதில் அரியணை ஏறினார். இந்த மரபின் முதல் பெரும் புரவலர் அவரே. 1693-இல் அவர் திருவிசநல்லூர் கிராமத்துக்கு "ஷாஹஜிராஜபுரம்" எனப் பெயரிட்டு, தம் அரசவையின் 46 அறிஞர்களுக்கு அதை மானியமாக வழங்கினார். இலக்கண மேதை ராமபத்ர தீட்சிதர், பக்திப் பாடல்களால் இன்றும் நினைவுகூரப்படும் ஸ்ரீதர வேங்கடேச ஐயாவாள் ஆகியோர் அவர்களுள் அடங்குவர். அவரது அரசவையில் சம்ஸ்கிருத, தெலுங்கு நாடகங்களோடு, பேச்சுத் தமிழில் அமைந்த கூத்து நாடகங்களும் எழுதப்பட்டன; அவற்றின் ஓலைச்சுவடிகள் இன்றும் சரஸ்வதி மகால் நூலகத்தில் உள்ளன.

ஆனால் அரசியலில் தஞ்சை இப்போது சிறிய அரசு. 1691 முதல் முகலாயப் படைத்தலைவர் சுல்பிகார் கானுக்குக் கப்பம் கட்ட வேண்டியிருந்தது. மதுரை நாயக்கருடனும் ராமநாதபுரம் சேதுபதிகளுடனும் எல்லைப் போர்கள் ஓயவில்லை.

குழப்பமான ஆண்டுகளும் பிரதாப்சிங்கும்

ஷாஹஜிக்குப் பின் அவர் தம்பியர் முதலாம் சரபோஜி (இ. 1728), துக்கோஜி (இ. 1736) ஆண்டனர். அதன் பிறகு மூன்று ஆண்டுகள் குழப்பம்: குறுகிய காலம் ஆண்ட ஒரு மன்னர், அரசி சுஜான் பாய், "காட்டு ராஜா" என்று அழைக்கப்பட்ட ஒரு போலி வாரிசு எனப் பலர் அரியணைக்குப் போட்டியிட்டனர். யார் உண்மையான வாரிசு என்பதில் கெசட்டியரும் சுப்பிரமணியனும் உடன்படவில்லை. 1739-இல் துக்கோஜியின் மகன் பிரதாப்சிங் அரசரானார்.

பிரதாப்சிங் (ஆட்சி 1739–1763) தஞ்சை மராட்டியரில் கடைசி வலிமையான மன்னர். 1749-இல் ஆங்கிலக் கம்பெனி போட்டி வாரிசு ஒருவரை ஆதரித்து, கொள்ளிட முகத்துவாரத்திலுள்ள தேவிக்கோட்டையைத் தாக்கியது; முதல் முயற்சி தோற்றது, இளம் ராபர்ட் கிளைவ் இடம்பெற்ற இரண்டாம் படை அதைக் கைப்பற்றியது. இந்திய நிலத்தைப் போர் மூலம் பெற கம்பெனி செய்த முதல் முயற்சி இது என்கிறார் சுப்பிரமணியன். கிழக்கிந்தியக் கம்பெனியின் உலகளாவிய வளர்ச்சியை பிரிட்டிஷ் பேரரசின் எழுச்சியும் வீழ்ச்சியும் கட்டுரையில் காணலாம். பின்னர் கர்நாடகப் போர்களில் பிரதாப்சிங் ஆங்கிலேயர் பக்கமே நின்றார்; இருந்தும் 1762-இல் நவாபுக்கு ஆண்டுக் கப்பம் கட்ட ஒப்புக்கொள்ள வேண்டியதாயிற்று.

துளஜாஜியும் 1771, 1773 முற்றுகைகளும்

பிரதாப்சிங்கின் மகன் துளஜாஜி (ஆட்சி 1763–1787) பல மொழி அறிந்தவர்; தெலுங்கு, மராத்திப் புலவர்களை ஆதரித்தவர். 1771-இல் நவாப் முகம்மது அலியும் கம்பெனிப் படையும் தஞ்சையை முற்றுகையிட்டு, கடுமையான ஒப்பந்தத்தைத் திணித்தனர். 1773-இல் மீண்டும் வந்தனர். கெசட்டியரின்படி, செப்டம்பர் நடுவில் கோட்டை மதிலில் உடைப்பு ஏற்பட்டது; 17 செப்டம்பர் நண்பகல், காவலர்கள் உணவுக்குச் சென்றிருந்த நேரத்தில், ஆங்கில வீரர்கள் உள்ளே நுழைந்தனர். துளஜாஜி சிறைப்பட்டார்; மூன்று ஆண்டுகள் தஞ்சை நவாபின் கையில் இருந்தது.

லண்டனிலிருந்த கம்பெனி இயக்குநர்கள் இதை ஏற்கவில்லை. 1776 ஏப்ரல் 11-இல் துளஜாஜி மீண்டும் அரியணையில் அமர்த்தப்பட்டார் — ஆனால் சொந்தப் படை இல்லாமல், தம் வருவாயிலிருந்து கம்பெனிப் படைக்குச் செலவு செய்யும் நிபந்தனையுடன். 1781-இல் ஹைதர் அலியின் படையெடுப்பு கழிமுகத்தைச் சூறையாடி, பஞ்சத்தைக் கொண்டு வந்தது.

அமர்சிங், ஸ்வார்ட்ஸ், சர்ச்சைக்குரிய தத்தெடுப்பு

துளஜாஜியின் பிள்ளைகள் அவருக்கு முன்பே இறந்துவிட்டதால், உறவுக் கிளையைச் சேர்ந்த ஒரு சிறுவனை — 1777-இல் பிறந்த சரபோஜியை — தத்தெடுத்தார். 1787-இல் இறக்கும் தறுவாயில், தம் ஒன்றுவிட்ட சகோதரர் அமர்சிங்கை அவருக்குக் காப்பாளராக (ரீஜண்ட்) நியமித்தார். சிறுவனின் பொறுப்பை, அரசவையின் நம்பிக்கை பெற்ற ஜெர்மன் லூத்தரன் மறைப்பணியாளர் கிறிஸ்டியன் ஃப்ரீட்ரிக் ஸ்வார்ட்ஸிடமும் ஒப்படைத்தார்.

ஆனால் ஒரு பண்டிதர் குழு — பின்னாளில் லஞ்சம் பெற்றதாகக் கருதப்பட்டது — தத்தெடுப்பு செல்லாது என்று அறிவித்தது; அமர்சிங் மன்னரானார். ஸ்வார்ட்ஸ் இளவரசனின் உரிமைக்காகப் போராடினார். 1792-இல் சரபோஜி பாதுகாப்புக்காகச் சென்னைக்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்டார். புதிய விசாரணை தத்தெடுப்பு செல்லும் என்று முடிவு செய்ய, 1798-இல் அவர் அரியணை ஏறினார். அதே ஆண்டின் தொடக்கத்தில் ஸ்வார்ட்ஸ் மறைந்தார். ஸ்வார்ட்ஸின் மரணப் படுக்கை அருகே சரபோஜி நிற்கும் பளிங்குச் சிற்பம் (ஜான் ஃபிளாக்ஸ்மன் செதுக்கியது) இன்றும் தஞ்சைக் கோட்டைக்குள் உள்ள ஸ்வார்ட்ஸ் தேவாலயத்தில் உள்ளது.

இரண்டாம் சரபோஜி: அரசில்லா அரசர்

புதிய மன்னரின் சுதந்திரம் ஓராண்டுக்குக் கூட நீடிக்கவில்லை. 1799 அக்டோபர் 25 ஒப்பந்தத்தின்படி, இரண்டாம் சரபோஜி தம் நாட்டின் நிர்வாகத்தை கிழக்கிந்தியக் கம்பெனியிடம் ஒப்படைத்தார். பதிலுக்கு ஒரு லட்சம் பகோடா (தங்க நாணயம்) ஓய்வூதியமும், நிகர வருவாயில் ஐந்தில் ஒரு பங்கும் கிடைத்தன. தஞ்சைக் கோட்டையிலும் அதைச் சுற்றிய சிறு பகுதியிலும் மட்டுமே அவருக்கு முழு அதிகாரம் இருந்தது. அவர் எவ்வளவு விருப்பத்துடன் இதற்கு ஒப்புக்கொண்டார் என்பது இன்றும் விவாதம்.

ஆட்சிச் சுமை இல்லாத சரபோஜி தம் வாழ்நாளை அறிவுக்கு அர்ப்பணித்தார். ஆங்கிலத்தில் சரளமாகப் பேசவும் எழுதவும் கற்றிருந்தார்; தாம் வாங்கிய ஐரோப்பிய நூல்களின் ஓரங்களில் குறிப்புகள் எழுதினார்.

நூலகம், அச்சகம், பள்ளி

சரஸ்வதி மகால் நூலகம்

அரண்மனை நூலகம் நாயக்கர் காலத்திலேயே தொடங்கியது. சரபோஜி அதைப் பெரிதாக்கி, ஓலைச்சுவடிகளுக்கும் காகிதச் சுவடிகளுக்கும் பட்டியல் தயாரித்தார். அவர் பெயரையே தாங்கும் தஞ்சாவூர் மகாராஜா சரபோஜியின் சரஸ்வதி மகால் நூலகம் 1918-இல் பொதுமக்களுக்குத் திறக்கப்பட்டது. இன்று சுமார் 49,000 சுவடிகள் (அவற்றில் 3,000-க்கும் மேற்பட்டவை தமிழ்), மோடி எழுத்தில் அமைந்த மராத்தி அரசவை ஆவணங்கள், பல்லாயிரக்கணக்கான அச்சு நூல்கள் அங்கு உள்ளன. சங்க நூல்களின் பழைய படிகளும் உரைகளும் கூட அவற்றில் அடக்கம்.

தேவநாகரி அச்சகம்

சு. 1805-இல் சரபோஜி அமைத்த அச்சகமே தென்னிந்தியாவில் தேவநாகரி எழுத்துருவுடன் இயங்கிய முதல் அச்சகம் என்று 1872 இந்தியன் ஆன்டிகுவரி இதழ் பதிவு செய்கிறது. நவவித்யா கலாநிதி என்று பெயரிடப்பட்ட அந்த அச்சகம் பஞ்சாங்கங்கள், 1808-இல் காளிதாசரின் ரகுவம்சம், சம்ஸ்கிருதப் பாடநூல்கள், மராத்தியில் ஈசாப் கதைகள் ஆகியவற்றை அச்சிட்டது.

ஐந்து மொழிகளின் அரசவை

மராட்டியர் அரசவையில் மராத்தி ஆட்சி மொழி; நாயக்கர் காலத் தொடர்ச்சியாகத் தெலுங்கு இசைக்கும் கவிதைக்குமான மொழி; சம்ஸ்கிருதம் அறிஞர்களின் மொழி; தமிழ் மக்களின் மொழி. ஷாஹஜியின் காலத்திலேயே அரசவையில் ஏறக்குறைய ஐந்து மொழிகள் கலந்து புழங்கியதாகச் சுப்பிரமணியன் குறிப்பிடுகிறார். சரபோஜியின் பெயரில் மராத்தி நாடகங்களும் சம்ஸ்கிருதப் படைப்புகளும் உள்ளன; அவற்றில் சில அவரது பண்டிதர்கள் எழுதி மன்னர் பெயரில் வெளியிட்டவை என்று இந்தியன் ஆன்டிகுவரி குறிப்பிடுகிறது. தமிழ்ச் சுவடிகளைப் பாதுகாத்ததும் படியெடுக்கச் செய்ததும் இந்த அரசவையின் அமைதியான, ஆனால் நீடித்த பங்களிப்பு.

பள்ளிகளும் காசி யாத்திரையும்

யாத்திரிகர்களுக்காக மராட்டியர் நடத்திய சத்திரங்களோடு இணைந்த இலவசப் பள்ளிகளையும் சரபோஜி நடத்தினார். 1820-இல் பண்டிதர்கள், எழுத்தர்கள், ஓவியர்கள் உள்ளிட்ட சுமார் 300 பேருடன் காசிக்கு நீண்ட யாத்திரை புறப்பட்டு, சு. 1822-இல் திரும்பினார். வழியெங்கும் சுவடிகள் வாங்கப்பட்டன, படியெடுக்கப்பட்டன. கங்கைக் கரையின் 64 படித்துறைகளை எட்டு நீண்ட தகடுகளில் வரைந்த ஓவியங்கள் இன்றும் நூலகத்தில் உள்ளன.

மருத்துவம், அறிவியல், நினைவுச் சின்னங்கள்

அரண்மனையில் அவர் அமைத்த தன்வந்திரி மகாலில் சித்தா, ஆயுர்வேதம், யுனானி, ஆங்கில மருத்துவம் ஆகிய முறைகளைச் சேர்ந்த மருத்துவர்கள் ஒன்றாகப் பணியாற்றினர். அங்கு பதிவான மருந்துக் குறிப்புகள் பின்னாளில் சரபேந்திர வைத்திய முறைகள் என்ற தமிழ் நூல்களாக வெளியாயின. கண் நோயாளிகளின் வண்ண ஓவியங்களுடன் கூடிய பதிவுகளையும், 1827-இல் செய்யப்பட்ட கண்புரை அறுவைச் சிகிச்சைக் குறிப்பையும் 2012-இல் இந்தியக் கண் மருத்துவ இதழ் ஆய்வு விவரிக்கிறது. மன்னரே கண் நோய்களுக்குச் சிகிச்சை அளித்ததாகவும் சொல்லப்படுகிறது.

காற்றுப் பம்பு, மின் இயந்திரம், தந்தத்தால் ஆன மனித எலும்புக்கூடு, வானியல் கருவிகள் — இவையும் அவர் அரண்மனையில் இருந்தன. அவர் எழுப்பிய சின்னங்கள்:

  • மனோரா: சரபேந்திரராஜன்பட்டினம் கடற்கரையில், நெப்போலியனுக்கு எதிரான பிரிட்டிஷ் வெற்றிகளைக் கொண்டாட 1814-இல் கட்டப்பட்ட 75 அடி உயர, எட்டு அடுக்கு அறுகோணக் கோபுரம்.
  • போன்ஸ்லே வம்ச சரித்திரம்: சு. 1803-இல் தஞ்சைப் பெரிய கோயில் சுவரில் பொறிக்கப்பட்ட, மராத்தியின் மிக நீண்ட கல்வெட்டுகளுள் ஒன்று; போன்ஸ்லே குடும்ப வரலாறும் ஸ்வார்ட்ஸ் மீதான புகழுரையும் அதில் உள்ளன.
  • தஞ்சை அரண்மனை: நாயக்கர் தொடங்கி மராட்டியர் விரிவாக்கிய வளாகம்; சங்கீத மகால், மணிக்கூண்டு, ஆயுதக் கோபுரம் ஆகியவை அங்கு உள்ளன.

இசை, நடனம், ஓவியம்

மும்மூர்த்திகளின் காலம்

கர்நாடக இசையின் மும்மூர்த்திகள் — தியாகராஜர், முத்துசுவாமி தீட்சிதர், சியாமா சாஸ்திரி — மூவரும் தஞ்சை மராட்டிய அரசுக்குட்பட்ட திருவாரூரில் பிறந்தவர்கள்; இந்த மன்னர்களின் காலத்திலேயே வாழ்ந்தவர்கள். சரபோஜியின் அழைப்பை தியாகராஜர் "நிதி சால சுகமா" என்ற கீர்த்தனையால் மறுத்தார் என்பது பிரபலமான கதை. ஆனால் அவரது சீடர் எழுதிய முதல் வாழ்க்கை வரலாறு, மன்னர் பலமுறை அழைத்தும் தியாகராஜர் அரசவைக்குச் செல்ல மறுத்தார் என்பதை மட்டுமே சொல்கிறது என்று இசை வரலாற்றாளர் வி. ஸ்ரீராம் சுட்டிக்காட்டுகிறார்.

தஞ்சை நால்வர்

சின்னய்யா, பொன்னய்யா, சிவானந்தம், வடிவேலு என்ற நான்கு சகோதரர்கள் சரபோஜியின் அரசவையில் நட்டுவனார்களாக இருந்தனர். முத்துசுவாமி தீட்சிதரின் சீடர்களான இவர்கள், அலாரிப்பு முதல் தில்லானா வரையிலான நடன நிகழ்ச்சி வரிசையை வகுத்தவர்களாகப் போற்றப்படுகிறார்கள்; அதுவே பின்னாளில் பரதநாட்டியத்தின் முதுகெலும்பானது. இந்துஸ்தானி இசைக் கலைஞர்களும் நடனக் கலைஞர்களும் இந்த அரசவையில் இருந்ததை மோடி ஆவணங்கள் காட்டுகின்றன.

தஞ்சாவூர் ஓவியம்

தங்க இலை, கற்கள் பதித்த பளபளக்கும் தெய்வ ஓவியங்களான தஞ்சாவூர் ஓவியங்கள் மராட்டியர் ஆதரவில் தம் செவ்வியல் வடிவைப் பெற்றன. இன்று இந்தக் கலைக்குப் புவிசார் குறியீடு (GI) உண்டு.

இரண்டாம் சிவாஜியும் 1855 இணைப்பும்

சரபோஜி 1832-இல் மறைந்தார் (ஒரு பழைய நூல் 1833 என்கிறது). அவர் மகன் இரண்டாம் சிவாஜி அரசவை மரபைத் தொடர்ந்தார்; ஆனால் அவருக்கு ஆண் வாரிசு இல்லை. 1855 அக்டோபர் 29-இல் அவர் இறந்தபோது, தல்ஹவுசி பிரபுவின் அரசு "வாரிசு இழப்புக் கொள்கை"யை (Doctrine of Lapse) பயன்படுத்தி, அரச பட்டம் முடிந்துவிட்டதாக அறிவித்து அரண்மனைச் சொத்துகளைக் கைப்பற்றியது. மூத்த அரசி காமாட்சி அம்பா பாய் நீதிமன்றம் சென்றார்; 1859-இல் லண்டன் பிரிவி கவுன்சில் அதை நீதிமன்றம் விசாரிக்க முடியாத "அரசுச் செயல்" என்று தீர்ப்பளித்தது. பின்னர் தனிச் சொத்துகள் குடும்பத்துக்குத் திருப்பித் தரப்பட்டன. கைலாச மகாலில் உள்ள அரச சமாதிகளும், இன்றும் அரண்மனைக் கோயில்களைப் பராமரிக்கும் வாரிசுகளும் அந்த மரபின் நினைவாக நிற்கின்றனர்.

கால அட்டவணை

ஆண்டு நிகழ்வு
சு. 1673 மதுரைப் படை தஞ்சை நாயக்கர் மரபை அழிக்கிறது; அழகிரி ஆளுநர்
1674–1676 அய்யம்பேட்டையில் அழகிரி தோல்வி; ஏகோஜி அரியணை ஏறுகிறார் (கல்வெட்டு: ஜனவரி 1676)
1677 சிவாஜியின் தென்னகப் படையெடுப்பு; திருமழபாடியில் சகோதரர் சந்திப்பு
1678 உடன்பாடு: பணம் செலுத்தி ஏகோஜி நிலங்களை மீட்கிறார்
சு. 1684–1712 ஷாஹஜி ஆட்சி; திருவிசநல்லூர் 46 அறிஞர்களுக்கு மானியம் (1693)
1691 முகலாயப் படைத்தலைவர் சுல்பிகார் கான் கப்பம் விதிக்கிறார்
1739 குழப்பத்துக்குப் பின் பிரதாப்சிங் அரியணை
1749 ஆங்கிலேயர் தேவிக்கோட்டையைக் கைப்பற்றுகின்றனர்
1771, 1773 நவாப்–கம்பெனி முற்றுகைகள்; 1773-இல் துளஜாஜி சிறை
1776 துளஜாஜி மீண்டும் அரியணை (ஏப்ரல் 11)
1787 துளஜாஜி மறைவு; அமர்சிங் ஆட்சி
1798 இரண்டாம் சரபோஜி அரியணை; ஸ்வார்ட்ஸ் மறைவு
1799 அக்டோபர் 25 ஒப்பந்தம்: நிர்வாகம் கம்பெனிக்கு
சு. 1805 தேவநாகரி அச்சகம்
1814 மனோரா கோபுரம்
1820–சு. 1822 காசி யாத்திரை
1832 சரபோஜி மறைவு; இரண்டாம் சிவாஜி
1855 இரண்டாம் சிவாஜி மறைவு; வாரிசு இழப்புக் கொள்கையால் இணைப்பு

நம்பிக்கையுடன் சொல்லக்கூடியவை

  • சிவாஜியின் ஒன்றுவிட்ட தம்பி ஏகோஜி தொடங்கிய போன்ஸ்லே மராட்டிய மரபு சு. 1675–76 முதல் 1855 வரை தஞ்சையை ஆண்டது.
  • அதன் அதிகாரம் படிப்படியாகக் குறைந்தது: 1691 முகலாயக் கப்பம், 1771, 1773 முற்றுகைகள், 1776 கம்பெனிப் பாதுகாப்பு, 1799 நிர்வாக ஒப்படைப்பு.
  • இரண்டாம் சரபோஜி நூலகம், அச்சகம், இலவசப் பள்ளிகள், மருத்துவமனை, அறிவியல் சேகரிப்புகள் மூலம் தஞ்சையை அறிவு மையமாக்கினார்.
  • கர்நாடக இசை, பரதநாட்டியம், தஞ்சாவூர் ஓவியம் ஆகியவற்றை வடிவமைத்த கலைஞர்களுக்கு இந்த அரசவை ஆதரவளித்தது.
  • இன்னும் விவாதத்தில்: ஏகோஜி அரியணை ஏறிய சரியான ஆண்டு, சிவாஜியின் நோக்கம், 1730-களின் உண்மையான வாரிசு, சரபோஜி–தியாகராஜர் கதைகள்.

அடுத்த பகுதி

பகுதி 32-இல் ராமேசுவரம் சுற்றிய கடற்கரையை ஆண்டு, இந்தக் காலம் முழுவதும் தஞ்சையுடனும் மதுரையுடனும் மோதிய ராமநாதபுரம் சேதுபதிகளின் வரலாற்றைப் பார்ப்போம்.

ஆதாரங்கள்

  1. கே. ஆர். சுப்பிரமணியன், The Maratha Rajas of Tanjore (1928) — Internet Archive.
  2. எஃப். ஆர். ஹெமிங்வே, Madras District Gazetteers: Tanjore (1906) — Internet Archive.
  3. ஜதுநாத் சர்க்கார், Shivaji and His Times (1920) — Internet Archive.
  4. The Indian Antiquary, தொகுதி 1 (1872), தஞ்சை தேவநாகரி அச்சகம் பற்றிய குறிப்பு — Internet Archive.
  5. ஜே. பிஸ்வாஸ் மற்றும் பலர், "Ophthalmic contributions of Raja Serfoji II (1798–1832)", Indian Journal of Ophthalmology (2012) — PubMed Central.
  6. தி இந்து — "What the kings read" (சரஸ்வதி மகால் நூலகம், காசி யாத்திரை).
  7. தி இந்து — பிரதீப் சக்கரவர்த்தி, "A book-lover's paradise".
  8. தி இந்து — "The saint and the king" (சரபோஜியும் தியாகராஜரும்).
  9. தி இந்து — "Thanjavur emerged as a thriving cultural capital under the Marathas".
  10. தி இந்து — "Bharatanatyam's original mentors" (தஞ்சை நால்வர்).
  11. தி இந்து — பெரிய கோயில் மராத்திக் கல்வெட்டுகள் (போன்ஸ்லே வம்ச சரித்திரம்).
  12. தி இந்து — "Manora fort in Thanjavur gets a facelift".
  13. தி இந்து — பிரதீப் சக்கரவர்த்தி, "Life beyond the vault" (கைலாச மகால், 1855 இணைப்பு).
  14. தி இந்து — தஞ்சாவூர் ஓவியமும் அதன் மராட்டியக் கால வேர்களும்.
  15. தஞ்சாவூர் மாவட்ட நிர்வாகம் (தமிழ்நாடு அரசு) — மனோரா கோட்டை.
  16. இன்க்ரெடிபிள் இந்தியா (இந்திய அரசு) — தஞ்சாவூர் அரண்மனை.

இணைக்கப்படாத ஆனால் திசைகாட்டப் பயன்படுத்தியவை: 1675 என்ற ஆண்டுக்கு வி. விருத்தகிரீசனின் The Nayaks of Tanjore (1942) (பகுதி 30 காண்க); மனோரா, தஞ்சை அரண்மனை பற்றிய தமிழ்நாடு தொல்லியல் துறைப் பக்கங்கள் (tnarch.gov.in) — சரிபார்த்தபோது சர்வர் பிழை தந்தன; அச்சகம், தன்வந்திரி மகால் பற்றிய தகவல்களை ஒப்பிட மட்டும் பயன்படுத்திய அரச குடும்பத்தின் சரபோஜி நினைவு மண்டபப் பக்கங்கள்.