இது HorizonDesk / Tamil Lifestyle-இன் தமிழ் வரலாற்றுத் தொடரின் 38-ஆம் பகுதி. முந்தைய பகுதி: பகுதி 37: வேலு நாச்சியாரும் குயிலியும் — காளையார்கோவில் முதல் சிவகங்கை மீட்பு வரை.

1801 ஜூன் 16. திருச்சிராப்பள்ளிக் கோட்டைக்குள் ஆற்காடு நவாபின் அரண்மனைக்குச் செல்லும் பெரிய வாயிலின் சுவரில் ஒரு காகிதம் ஒட்டப்பட்டிருந்தது. அதே போன்ற இன்னொரு காகிதம் ஸ்ரீரங்கம் கோவில் சுவரில். "இதைப் பார்க்கும் எவரும் கவனத்துடன் படிக்கட்டும்" என்று தொடங்கிய அந்த அறிக்கை, சாதி, மதம் பாராமல் "ஜம்புத்தீவின்" மக்கள் அனைவரும் ஐரோப்பியர்களுக்கு எதிராக ஆயுதம் ஏந்த வேண்டும் என்று அழைத்தது. அதன் கீழ் இருந்த பெயர்: மருது பாண்டியன்.

நான்கு மாதங்கள் கழித்து, 1801 அக்டோபர் 24 அன்று, அந்த அறிக்கையை வெளியிட்ட சின்ன மருதுவும் அவர் அண்ணன் பெரிய மருதுவும் திருப்பத்தூர் கோட்டையின் இடிபாடுகளில் தூக்கிலிடப்பட்டனர். பகுதி 37-இல் வேலு நாச்சியாருக்குச் சிவகங்கையை மீட்டுக் கொடுத்த தளபதிகளாக அவர்களைச் சந்தித்தோம். இந்தப் பகுதி, அவர்கள் தலைமையில் எழுந்த 1800–1801 தென்னிந்தியப் புரட்சியின் கதை. எது ஆவணங்களால் உறுதியானது, எது மரபு அல்லது விவாதம் என்பதையும் வழக்கம்போல் பிரித்துப் பார்ப்போம்.

வெற்றிலைக்காரரிலிருந்து தளபதி வரை

சிவகங்கை மாவட்ட நிர்வாகத்தின் வரலாற்றுக் குறிப்பின்படி, மருது சகோதரர்கள் மூக்கையா பழனியப்பன் சேர்வை (உடையார் சேர்வை) – பொன்னாத்தாள் தம்பதியின் மகன்கள்; இராமநாதபுரத்தைச் சேர்ந்தவர்கள். "சேர்வைக்காரர்" என்பது பட்டம்; "மருது" குடும்பப் பெயர். அவர்கள் பழைய பாளையக்காரர் குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் அல்ல என்பதையும் அந்தக் குறிப்பு அழுத்திச் சொல்கிறது.

  • பெரிய மருது (வெள்ளை மருது): 1748–1801 என்று தமிழ்நாடு பாடநூல் தருகிறது.
  • சின்ன மருது: 1753–1801. பிற்காலப் போராட்டத்தின் அரசியல் மூளை இவரே; ஆங்கிலேய ஆவணங்கள் "மருது பாண்டியன்" என்று பெரும்பாலும் இவரையே குறிக்கின்றன.

சின்ன மருது சிவகங்கை அரசர் முத்து வடுகநாதரின் சேவையில் வெற்றிலைப் பணியாளராகத் தொடங்கியவர் என்று 1899-இல் வெளியான Sivaganga Zemindary நூலை மேற்கோள் காட்டி வரலாற்றாசிரியர் கே. ராஜய்யன் எழுதுகிறார். பின்னர் இருவரும் படைத் தலைவர்களாக உயர்ந்தனர். வளரி எறிவதில் இருவரும் வல்லவர்கள் என்றும், போர்களில் வளரியைப் பயன்படுத்தினர் என்றும் மாவட்டக் குறிப்பு "சொல்லப்படுகிறது" என்ற எச்சரிக்கையுடன் பதிவு செய்கிறது.

வேலு நாச்சியாருக்குப் பின் சிவகங்கை

1772-இல் காளையார்கோவில் போரில் முத்து வடுகநாதர் கொல்லப்பட்டதும், மருது சகோதரர்கள் அரசி வேலு நாச்சியாருடன் விருப்பாட்சிக்குச் சென்றனர். 1780-இல் ஹைதர் அலியின் போர் உருவாக்கிய வாய்ப்பில் சிவகங்கை மீட்கப்பட்டபோது, சின்ன மருது அமைச்சராகவும் பெரிய மருது தலைமைத் தளபதியாகவும் நியமிக்கப்பட்டனர்.

அடுத்த இருபது ஆண்டுகளில் சிவகங்கையின் உண்மையான அதிகாரம் படிப்படியாக மருது சகோதரர்களிடம் குவிந்தது. 1790களில் அரசியின் மகள் வெள்ளச்சியும் பின்னர் அரசியும் (1796 என்பது பரவலான தேதி) மறைந்த பின், வெள்ளச்சியின் கணவர் வேங்கன் பெரிய உடையத் தேவர் பெயரளவில் ஆட்சியாளராக இருந்தார்; மருது சகோதரர்கள் அவருடைய அமைச்சர்கள். (இந்த வாரிசு மாற்றங்களின் சரியான ஆண்டுகள் ஆதாரங்களுக்கிடையே வேறுபடுகின்றன.) இதை ஆங்கிலேயர் "அதிகாரப் பறிப்பு" என்றும், மருதுவின் ஆதரவாளர்கள் "நாட்டைக் காத்த பொறுப்பு" என்றும் வெவ்வேறு விதமாகப் பார்த்தனர்.

கோவில்களும் குளங்களும்

1783 முதல் 1801 வரை மருது சகோதரர்கள் மக்கள் நலனுக்காக உழைத்தனர், சிவகங்கைச் சீமை வளமாக இருந்தது, காளையார்கோவில் உள்ளிட்ட பல கோவில்களையும் ஊருணிகளையும் குளங்களையும் அமைத்தனர் என்று மாவட்ட வரலாறு கூறுகிறது. காளையார்கோவிலின் உயர்ந்த இராஜகோபுரத்தை அவர்கள் எழுப்பினர் என்பது வலுவான மரபு; குன்றக்குடி உள்ளிட்ட பல கோவில்களிலும் அவர்கள் திருப்பணி செய்ததாக உள்ளூர் வரலாறுகள் சொல்கின்றன.

இவ்வளவு அதிகாரம் இருந்தும் சின்ன மருது காவலர் இல்லாத திறந்த வீட்டில் வாழ்ந்தார், யார் வேண்டுமானாலும் உள்ளே சென்று பார்க்கலாம் என்று அவரை நேரில் அறிந்த ஆங்கிலேய அதிகாரி ஜேம்ஸ் வெல்ஷ் தம் Military Reminiscences நூலில் எழுதியதாக ராஜய்யன் மேற்கோள் காட்டுகிறார். எதிர்த் தரப்பு அதிகாரியின் இந்தச் சான்று குறிப்பிடத்தக்கது.

மோதல் வளர்ந்த விதம்

பதற்றம் புதியதல்ல. 1789-இலேயே மருது சகோதரர்கள் 12,000 வீரர்களுடன் நவாபின் பகுதிகளைத் தாக்கினர்; ஏப்ரல் 29 அன்று கொல்லங்குடியில் கம்பெனிப் படை தோற்கடிக்கப்பட்டது. 1790களில் நிலைமை வேகமாக மாறியது:

  1. பகுதி 34-இல் பார்த்தபடி, கடனில் மூழ்கிய ஆற்காடு நவாபின் வரி வசூல் உரிமைகள் கம்பெனியின் கைக்கு மாறிக்கொண்டிருந்தன.
  2. 1799-இல் நான்காம் ஆங்கில–மைசூர் போரில் திப்பு சுல்தான் கொல்லப்பட்டார். தென்னிந்தியப் பாளையக்காரர்கள் நம்பியிருந்த பெரும் வெளிச் சக்தி மறைந்தது. (இந்தப் போர்களின் விரிவான கதையை இந்திய வரலாறு பகுதி 38-இல் பார்க்கலாம்.)
  3. அதே 1799-இல் பாஞ்சாலங்குறிச்சி வீழ்ந்தது; அக்டோபர் 16 அன்று வீரபாண்டிய கட்டபொம்மன் கயத்தாறில் தூக்கிலிடப்பட்டார் (பகுதி 36).
  4. பாளையக்காரர்களின் கோட்டைகளை இடிக்கவும் ஆயுதங்களைப் பறிக்கவும் கம்பெனி நடவடிக்கை எடுத்தது.

சிவகங்கையிடம் கம்பெனி வருவாயில் மூன்றில் ஒரு பங்கு என்ற வழக்கமான திறையைத் தவிர வேறு கடும் கோரிக்கை வைக்கவில்லை என்றும், இருந்தும் சின்ன மருது விடுதலை உணர்வால் உந்தப்பட்டு எழுந்தார் என்றும் ராஜய்யன் வாதிடுகிறார். மாறாக, பாளையங்களின் சுயாட்சி முழுவதுமாகப் பறிபோகும் அபாயத்தைக் கண்ட ஓர் அரசியல் கணக்கும் அதில் இருந்தது என்று பிற வரலாற்றாசிரியர்கள் கருதுகிறார்கள். இரண்டும் ஒன்றையொன்று மறுப்பவை அல்ல.

தென்னிந்தியக் கூட்டமைப்பு

1800–1801 எழுச்சியின் தனிச் சிறப்பு, அது ஒரு பாளையத்தின் கலகம் அல்ல என்பதே. ஆங்கிலேய ஆவணங்கள் இதை "இரண்டாம் பாளையக்காரர் போர்" என்று அழைக்கின்றன. தமிழ்நாட்டுப் பாடநூலின்படி, இந்தக் கூட்டமைப்பில் இருந்தவர்கள்:

  • சிவகங்கையின் மருது பாண்டியர் — முதன்மை ஒருங்கிணைப்பாளர்.
  • திண்டுக்கல்லின் கோபால நாயக்கர் — விருப்பாட்சிப் பாளையக்காரர்; ராஜய்யன் அவரை இயக்கத்தின் "மிகப் பெரிய ராஜதந்திரி" என்கிறார். வேலு நாச்சியாருக்கு அடைக்கலம் தந்தவரும் இவரே.
  • மலபாரின் கேரள வர்மா — பழசி ராஜா என்று அறியப்படுபவர்; வயநாட்டுக் காடுகளில் கம்பெனியை எதிர்த்தவர்.
  • மைசூரின் கிருஷ்ணப்ப நாயக்கர், தூண்டாஜி வாக் — திப்புவின் வீழ்ச்சிக்குப் பின் கன்னட–மராட்டிய எல்லையில் கம்பெனியை எதிர்த்தவர்கள்.
  • பாஞ்சாலங்குறிச்சி — கட்டபொம்மனின் தம்பி ஊமைத்துரையும் சிவத்தையாவும்; இராமநாதபுரத்தின் மேலப்பன் போன்ற தலைவர்களும்.

விருப்பாட்சிக் கூட்டம்

1800 ஏப்ரலில் கூட்டமைப்பின் பிரதிநிதிகள் விருப்பாட்சியில் கூடி எழுச்சியைத் திட்டமிட்டனர் என்று பாடநூல் கூறுகிறது. தூண்டாஜியின் தூதுக்குழு 1800 ஏப்ரல் 28 அன்று விருப்பாட்சியை அடைந்தது என்று ராஜய்யன் ஆவணங்களிலிருந்து குறிப்பிடுகிறார். 1800 ஜூனில் கோயம்புத்தூரில் எழுச்சி வெடித்து இராமநாதபுரம், மதுரை வரை பரவியது.

ஆனால் கூட்டமைப்பு எவ்வளவு இறுக்கமாக ஒருங்கிணைந்து செயல்பட்டது என்பதில் எச்சரிக்கை தேவை. தூதர்கள் பெரும்பாலும் வாய்மொழிச் செய்திகளையே கொண்டு சென்றனர்; பிடிபடும் அபாயம் வந்தால் கடிதங்களை அழித்தனர். எனவே கிடைக்கும் சான்றுகள் "மிகக் குறைவு" என்று ராஜய்யனே ஒப்புக்கொள்கிறார். 1800 செப்டம்பரில் தூண்டாஜி ஆர்தர் வெல்லஸ்லியின் படைகளுடனான போரில் கொல்லப்பட்டதால், வடக்குப் பகுதி தொடக்கத்திலேயே பலவீனமானது.

ஊமைத்துரைக்கு அடைக்கலம், அக்னியூவின் எச்சரிக்கை

1801 பிப்ரவரியில் கட்டபொம்மனின் தம்பிகள் ஊமைத்துரையும் சிவத்தையாவும் பாளையங்கோட்டைச் சிறையிலிருந்து தப்பினர். கமுதியில் அவர்களைச் சந்தித்த சின்ன மருது தம் தலைநகர் சிறுவயலுக்கு அழைத்துச் சென்றார். பாஞ்சாலங்குறிச்சிக் கோட்டை வியக்கத்தக்க வேகத்தில் மீண்டும் கட்டப்பட்டது.

கேட்கவும் பேசவும் முடியாதவர் என்று சொல்லப்படும் ஊமைத்துரையைப் பற்றி வெல்ஷ் எழுதியது புகழ்பெற்றது: "நான் அறிந்தவர்களில் மிக அசாதாரணமான மனிதர்களில் ஒருவர்"; அவர் சிறு சைகையே மக்களுக்குக் கட்டளை. முதல் தாக்குதலில் கர்னல் கொலின் மெக்காலேயின் படை பின்வாங்க நேர்ந்தது; பின்னர் வலுப்படுத்தப்பட்ட கம்பெனிப் படை 1801 மே மாதம் பெரும் உயிரிழப்புகளுக்குப் பின் கோட்டையைக் கைப்பற்றியது (பாடநூல் இதை ஏப்ரல் என்கிறது). படுகாயமடைந்த ஊமைத்துரையை ஒரு கிராமத்துப் பெண்கள் "அம்மை நோயால் இறந்தவர்" என்று துணி போர்த்தி எதிரிப் படையிடமிருந்து காப்பாற்றினர் என்ற கதையை ராஜய்யன் பதிவு செய்கிறார். மே 28 அன்று கமுதியில் மருது பாண்டியர் பெரும் மக்கள் கூட்டத்துடன் அவரை வரவேற்றார்.

தப்பியோடியவர்களை ஒப்படைக்க வேண்டும் என்ற கம்பெனியின் கோரிக்கையை மருது சகோதரர்கள் மறுத்தனர். கர்னல் அக்னியூ (Agnew), கர்னல் இன்னஸ் (Innes) தலைமையில் படைகள் சிவகங்கையை நோக்கி நகர்ந்தன. 1801 ஜூன் 12 அன்று அக்னியூ ஓர் அறிவிப்பு வெளியிட்டார்:

  • சின்ன மருது "முன்னாள் அரசரின் வீட்டில் அடிமையாக இருந்தவர்", அதிகாரத்தைப் பறித்தவர் என்று இழிவுபடுத்தியது.
  • சிவகங்கை அரியணைக்கு உரிமை கோருபவர்கள் தம் முகாமுக்கு வர வேண்டும் என்று அழைத்தது.
  • பெரிய மருது தம்பியின் செயலை ஏற்கவில்லை என்று கூறி, அவரைப் பிரித்தெடுக்க முயன்றது.

மக்களிடையே பிளவை உண்டாக்கும் நோக்கம் இதில் தெளிவாகத் தெரிகிறது. பெரிய மருது இந்த வலையில் சிக்கவில்லை.

ஜம்புத்தீவுப் பிரகடனம் — 1801 ஜூன் 16

அக்னியூவின் அறிவிப்புக்கு நான்கே நாட்களில் பதில் வந்தது. திருச்சிராப்பள்ளிக் கோட்டையில் நவாபின் அரண்மனை வாயிலிலும் ஸ்ரீரங்கம் கோவில் சுவரிலும் ஒட்டப்பட்ட அறிக்கைகள் 1801 ஜூன் 16 அன்று ஆங்கிலேய நிர்வாகத்துக்குத் தெரியவந்தன. இதுவே திருச்சிராப்பள்ளிப் பிரகடனம், ஸ்ரீரங்கப் பிரகடனம் அல்லது ஜம்புத்தீவுப் பிரகடனம் என்று அழைக்கப்படுகிறது. "ஜம்புத்தீவு" (நாவலந்தீவு) என்பது இந்தியாவைக் குறிக்கும் பழம்பெயர்.

பிரகடனம் சொன்னது என்ன?

ராஜய்யன் வெளியிட்ட அன்றைய ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பின் சாரம்:

  • யாருக்கு: "பிராமணர், க்ஷத்திரியர், வைசியர், சூத்திரர், முசல்மான்கள்" — ஜம்புத்தீவில் உள்ள அனைவருக்கும்.
  • குற்றச்சாட்டு: ஐரோப்பியர்களுக்கு இடம் கொடுத்த நவாப் "விதவையைப் போல" ஆனார்; ஐரோப்பியர் நம்பிக்கை துரோகம் செய்து நாட்டைத் தமதாக்கிக் கொண்டனர்; மக்களிடையே ஒற்றுமை இல்லாததால் நாடு அவர்களிடம் சரணடைந்தது.
  • பொருளாதாரம்: அவர்கள் ஆட்சியில் மக்கள் ஏழைகளானார்கள்; "சோறு கஞ்சியாகிவிட்டது."
  • அழைப்பு: ஒவ்வொருவரும் தம் ஊரிலும் பாளையத்திலும் ஆயுதம் ஏந்தி ஒன்றுபட வேண்டும்; கம்பெனியின் சுபேதார்களும் சிப்பாய்களும் கூடச் சேர வேண்டும்.
  • பரப்புதல்: படித்தவர் நகல் எடுத்துப் பரப்ப வேண்டும்; சுவரிலிருந்து கிழிப்பவர் ஐம்பெரும் பாவங்களைச் செய்தவர்.

அறிக்கை இப்படி முடிகிறது: "மருது பாண்டியன், பெரும் அரசர்களின் ஊழியன், ஆனால் ஐரோப்பிய இழிஞர்களின் சமரசமற்ற எதிரி." சென்னை அரசு ஆவணக் காப்பகத்தில், இந்தப் பிரகடனத்தின் மொழிபெயர்ப்பை இணைத்து தலைமைச் செயலர் ஜே. வெப் அக்னியூவுக்கு எழுதிய 1801 ஜூலை 10 தேதியிட்ட கடிதம் 2023-இல் கண்டெடுக்கப்பட்டதாக தி இந்து செய்தி வெளியிட்டது.

அதன் வரம்புகள்

பிரகடனம் "நவீன தேசியவாத" ஆவணம் என்று எளிதாகச் சொல்லிவிட முடியாது. அது நவாபை அகற்றக் கோரவில்லை; ஆற்காடு நவாப், தஞ்சாவூர் அரசர், மதுரையில் நாயக்கர் வாரிசு உள்ளிட்ட ஒவ்வொருவருக்கும் "பரம்பரை உரிமைகள்" மீண்டும் வழங்கப்பட வேண்டும் என்றே கேட்டது. பழைய அரசியல் ஒழுங்கை மீட்பதே அதன் இலக்கு என்பதை ராஜய்யனும் ஒப்புக்கொள்கிறார். ஆனால் சாதி, மத எல்லைகளைக் கடந்து, ஒரு பாளையத்தைத் தாண்டி முழு நாட்டையும் நோக்கிப் பேசிய அதன் பார்வை அந்தக் காலத்துக்குப் புதியது — அதனால்தான் இந்தியாவில் ஆங்கிலேயருக்கு எதிரான தொடக்ககாலப் பொது அழைப்புகளில் ஒன்றாக அது நினைவுகூரப்படுகிறது.

சிறுவயல் தீயும் பிரித்தாளும் சூழ்ச்சியும்

மருதுவின் படை சுமார் 20,000 வீரர்களைத் திரட்டியது என்று பாடநூல் கூறுகிறது. கம்பெனி வங்காளம், இலங்கை, மலாயாவிலிருந்து கூடுதல் படைகளை வரவழைத்தது; புதுக்கோட்டை, எட்டயபுரம், தஞ்சாவூர் அரசர்கள் கம்பெனியின் பக்கம் நின்றனர்.

1801 ஜூலை 27 அன்று அக்னியூவும் இன்னஸும் ஒக்கூரிலிருந்து சிறுவயலை நோக்கி நகர்ந்தனர். ஒவ்வொரு அடிக்கும் போராட வேண்டியிருந்தது. ஜூலை 30 அன்று படை நெருங்கியபோது, மருதுவின் வீரர்கள் அகலமான தெருக்களும் நல்ல வீடுகளும் கொண்ட தங்கள் அழகிய தலைநகரைத் தாங்களே தீயிட்டுக் கொளுத்திவிட்டுக் காளையார்கோவில் காடுகளுக்குப் பின்வாங்கினர். எதிரிக்கு எதுவும் கிடைக்கக் கூடாது என்பதே நோக்கம்.

அடுத்த ஒரு மாதம் கம்பெனிக்குக் கசப்பானது. கடிதம் அனுப்பவோ பெறவோ முடியாதபடி சூழப்பட்டோம் என்று வெல்ஷ் எழுதினார். ஆகஸ்ட் இறுதியில் அக்னியூ காளையார்கோவில் திட்டத்தைக் கைவிட்டுப் பின்வாங்கினார்.

உடையத் தேவரின் முடிசூட்டு

போரில் வெல்ல முடியாததை அரசியலால் வெல்லக் கம்பெனி முயன்றது. சிவகங்கை அரச குடும்பத்தைச் சேர்ந்த படமாத்தூர் உடையத் தேவரை (ஆங்கில ஆவணங்களில் "Woya Tevar"; பிற்காலத்தில் கௌரி வல்லபத் தேவர் என்று அறியப்பட்டவர்) போட்டி வாரிசாக முன்னிறுத்தியது. 1801 செப்டம்பர் 12 அன்று சோழபுரத்தில் 11 பீரங்கி வணக்கத்துடன் அவருக்கு முடிசூட்டப்பட்டது. அரச குடும்ப உறுப்பினர் ஒருவர் கம்பெனியின் பக்கம் சென்றதைக் கண்ட பல கிராமங்கள் அவர் பக்கம் சாய்ந்தன; காளையார்கோவில் காட்டுப் பாதைகளை அறிந்தவர்களும் அவர்களில் இருந்தனர்.

காளையார்கோவில் வீழ்ச்சி

பதினெட்டு அடி உயரக் கல் மதில் சூழ்ந்த காளையார்கோவில் ஆலயம், புரட்சியாளர்களின் கடைசிக் கோட்டையாக இருந்தது. கம்பெனி இம்முறை கவனமாகத் திட்டமிட்டது:

  • ஒற்று: வேட்டைக்காரர்கள் போல் வேடமிட்ட முகமது கலீல் குழு காட்டின் ரகசியப் பாதைகளைக் கண்டறிந்தது.
  • வெளிக் கோட்டைகள்: செப்டம்பர் 17 அன்று மேஜர் டோவ்டன் பிரான்மலைக் கோட்டையைக் கைப்பற்றினார்.
  • பல முனைத் தாக்குதல்: செப்டம்பர் 30 அன்று பல திசைகளிலிருந்து படைகள் நகர்ந்தன; சிவகங்கை வழியாகத் தாக்குவதாகப் போக்குக் காட்டப்பட்டது.

1801 அக்டோபர் 1 விடியலில் லெப்டினன்ட் கர்னல் ஸ்ப்ரை தலைமையிலான ஸ்காட்டிஷ் படைப்பிரிவு ஆலயத்தைத் தாக்கியது. அக்னியூவின் படையை எதிர்கொண்டிருந்த சின்ன மருது ஆலயத்தைக் காக்க விரைந்தார்; ஆனால் தம் மக்களைப் பாதுகாப்பாக வெளியேற்றும் அளவுக்கே நேரம் இருந்தது. ஊமைத்துரை குழு வடக்கே திண்டுக்கல் நோக்கியும், மருது பாண்டியர் சிங்கம்புணரிக் காடுகளை நோக்கியும் சென்றனர்.

பிடிபடுதலும் திருப்பத்தூர் தூக்கும்

காளையார்கோவில் வீழ்ந்ததும் அக்னியூ தலைவர்களின் தலைக்கு விலை வைத்தார்: உயிருடன் ஒப்படைத்தால் முழுத் தொகை, இறந்தால் பாதி. இரு மருதுகளுக்கும் தலா 1,500 "கல்லிச் சக்கரங்கள்"; அவர்கள் மகன்கள், வேங்கன் பெரிய உடையத் தேவர் உள்ளிட்டோருக்குத் தலா 1,000.

  • அக். 19: சோழபுரம் அருகே நடந்த மோதலில் சின்ன மருது காயமடைந்து பிடிபட்டார் என்று ராஜய்யன் ஆவணங்களிலிருந்து குறிப்பிடுகிறார்.
  • காளையார்கோவில் காட்டில் பதுங்கியிருந்த பெரிய மருதுவின் மகன்கள் கருத்த தம்பி, மூலிக்குட்டித் தம்பி உள்ளிட்ட பலர் பிடிபட்டனர். பெரிய மருதுவும் அதே நாட்களில் பிடிபட்டார்.
  • அக். 24: இரு சகோதரர்களும் சிவகங்கை மாவட்டம் திருப்பத்தூர் கோட்டையின் இடிபாடுகளில் தூக்கிலிடப்பட்டனர். இந்தத் தேதியைத் தமிழ்நாடு பாடநூலும் மாவட்ட நிர்வாகமும் ஒருமித்துத் தருகின்றன.

தந்தை–மகன், தாத்தா–பேரன் என்ற வேறுபாடின்றிக் குடும்பத்தினர் பலர் ஒரே தூக்குமரத்தில் தூக்கிலிடப்பட்டனர் என்று ராஜய்யன் எழுதுகிறார். மூன்று அதிகாரிகள் கொண்ட இராணுவ நீதிமன்றங்கள் சாட்சிகளை முறையாக விசாரிக்காமலே தண்டனை விதித்தன; இந்தக் கடுமையைக் கண்டு கம்பெனியின் இயக்குநர் குழுவே 1805-இல் அதிருப்தி தெரிவித்தது.

அவர்களின் தலைகள் காளையார்கோவில் ஆலயத்தை நோக்கியபடி புதைக்கப்பட்டன, உடல்கள் திருப்பத்தூரில் அடக்கம் செய்யப்பட்டன என்பது வலுவான மரபு. வெல்ஷின் நூலை அடிப்படையாகக் கொண்டதாகச் சொல்லப்படும் இந்த விவரத்தைப் பிற சமகால ஆவணங்களுடன் ஒப்பிட்டு உறுதிசெய்ய வேண்டியுள்ளது. கோவிலை இடிப்போம் என்ற மிரட்டலுக்குப் பிறகே அவர்கள் சரணடைந்தனர் என்ற கதையும் உண்டு; ஆனால் பாடநூலும் ராஜய்யனும் அதை "பிடிபட்டனர்" என்றே பதிவு செய்கின்றனர்.

மற்ற தலைவர்களின் முடிவு:

  • ஊமைத்துரை, சிவத்தையா: 51 மைல் துரத்தலுக்குப் பின் பிடிபட்டு, 1801 நவம்பர் 16 அன்று பாஞ்சாலங்குறிச்சியில் தலை துண்டிக்கப்பட்டனர்.
  • கோபால நாயக்கர்: 73 வயதில், சென்னை அரசின் உறுதிப்படுத்தலுக்குக்கூடக் காத்திராமல் தூக்கிலிடப்பட்டார்.
  • நாடுகடத்தல்: 73 பேர் (சில ஆதாரங்களில் 72) மலாயாவின் பினாங்குக்கு நிரந்தரமாக நாடுகடத்தப்பட்டனர். அவர்களில் வேங்கன் பெரிய உடையத் தேவரும், சின்ன மருதுவின் சுமார் 12 வயது மகன் துரைசாமியும் அடங்குவர்.

பின்விளைவுகள்: கர்நாடக உடன்படிக்கையும் ஜமீன்தாரி முறையும்

1801 தென் தமிழ்நாட்டின் அரசியல் வரைபடத்தையே மாற்றியது.

  1. கர்நாடக உடன்படிக்கை (1801 ஜூலை 31): நவாப் மீது துரோகக் குற்றம் சாட்டிய கம்பெனி, வட ஆற்காடு, தென் ஆற்காடு, திருச்சிராப்பள்ளி, மதுரை, திருநெல்வேலி பகுதிகளையும் நிர்வாக அதிகாரங்களையும் தன்வசமாக்கியது. நவாப் பெயரளவு ஆட்சியாளரானார்.
  2. பாளையக்காரர் முறையின் முடிவு: கோட்டைகள் இடிக்கப்பட்டன; படைகள் கலைக்கப்பட்டன. 1801 டிசம்பர் 1 அன்று ஆளுநர் எட்வர்ட் கிளைவ் வெளியிட்ட பிரகடனம் பொது மன்னிப்பு அறிவித்தது; மக்கள் துப்பாக்கிகளை ஒப்படைக்க உத்தரவிட்டது (ஒவ்வொரு மஸ்கட் துப்பாக்கிக்கும் பத்து ரூபாய் இழப்பீடு).
  3. ஜமீன்தாரி முறை: அதே பிரகடனம், வங்காளத்தைப் போல நிரந்தர நிலவரித் திட்டத்தை அறிவித்தது. பாளையக்காரர்கள் இராணுவக் கடமை இல்லாத ஜமீன்தார்களாக மாற்றப்பட்டனர். கம்பெனிக்கு விசுவாசமாக இருந்தவர்களுக்குப் புரட்சியாளர்களின் நிலங்கள் வழங்கப்பட்டன.
  4. சிவகங்கை: கம்பெனியால் முடிசூட்டப்பட்ட உடையத் தேவரின் வழியில் சிவகங்கை ஒரு ஜமீனாகத் தொடர்ந்தது; இன்றைய சிவகங்கை மாவட்டம் பெருமளவில் அந்த ஜமீனின் நிலப்பரப்பே.

பகுதி 35-இல் விஜயநகரக் காலத்தில் தொடங்கியதாகப் பார்த்த பாளையக்காரர் முறை, இவ்வாறு 1801-இல் முடிவுக்கு வந்தது.

நினைவில் மருது சகோதரர்கள்

  • திருப்பத்தூர் மணிமண்டபம்: ஒவ்வோர் ஆண்டும் அக்டோபர் 24 அன்று அரசு விழாவாக நினைவு நாள் கடைப்பிடிக்கப்படுகிறது. 2026 அக்டோபர் 24 அன்று 225-ஆவது நினைவு நாளில் அமைச்சர்களும் அனைத்துக் கட்சித் தலைவர்களும் அஞ்சலி செலுத்தினர்.
  • காளையார்கோவில் நினைவிடம்: அக்டோபர் 27 அன்று குருபூஜை; 2026-இல் 500-க்கும் மேற்பட்ட பெண்கள் பால்குடம் எடுத்தனர். (இந்தக் கட்டுரையின் முதன்மைப் படம் இந்த நினைவிடமே.)
  • அஞ்சல் தலை: இந்திய அஞ்சல் துறை 2004 அக்டோபர் 24 அன்று மருது பாண்டியர் சகோதரர்கள் நினைவு அஞ்சல் தலையை வெளியிட்டது.
  • "முதல் விடுதலைப் போர்": ராஜய்யன் தம் 1971 நூலுக்கு South Indian Rebellion: The First War of Independence என்று பெயரிட்டார். பொதுவாக 1857 எழுச்சிக்கே அந்தப் பட்டம் வழங்கப்படுகிறது; 1801-ஐ அவ்வாறு அழைப்பது ஒரு வரலாற்று விளக்கம், அனைவரும் ஏற்ற முடிவு அல்ல.

காலவரிசை

ஆண்டு நிகழ்வு
1748 / 1753 பெரிய மருது, சின்ன மருது பிறப்பு (பாடநூல்)
1772 ஜூன் 25 காளையார்கோவில் போர்; முத்து வடுகநாதர் மரணம்
1780 சிவகங்கை மீட்பு; சின்ன மருது அமைச்சர், பெரிய மருது தளபதி
1789 ஏப். 29 கொல்லங்குடியில் கம்பெனிப் படை தோல்வி
1799 அக். 16 கயத்தாறில் கட்டபொம்மன் தூக்கு
1800 ஏப். விருப்பாட்சியில் கூட்டமைப்புப் பிரதிநிதிகள் சந்திப்பு
1800 ஜூன் கோயம்புத்தூரில் எழுச்சி தொடக்கம்
1801 பிப். ஊமைத்துரை, சிவத்தையா பாளையங்கோட்டைச் சிறையிலிருந்து தப்புதல்
1801 ஏப்.–மே பாஞ்சாலங்குறிச்சி மீண்டும் வீழ்ச்சி
1801 ஜூன் 12 அக்னியூவின் அறிவிப்பு
1801 ஜூன் 16 திருச்சி / ஸ்ரீரங்கம் சுவர்களில் ஜம்புத்தீவுப் பிரகடனம்
1801 ஜூலை 30 சிறுவயல் தீக்கிரை; புரட்சியாளர்கள் காட்டுக்குப் பின்வாங்கல்
1801 ஜூலை 31 கர்நாடக உடன்படிக்கை
1801 செப். 12 சோழபுரத்தில் உடையத் தேவருக்குக் கம்பெனி முடிசூட்டு
1801 அக். 1 காளையார்கோவில் வீழ்ச்சி
1801 அக். 24 திருப்பத்தூரில் மருது சகோதரர்கள் தூக்கு
1801 நவ. 16 பாஞ்சாலங்குறிச்சியில் ஊமைத்துரை, சிவத்தையா மரண தண்டனை
1801 டிச. 1 கிளைவ் பிரகடனம்: பொது மன்னிப்பு, ஆயுதப் பறிப்பு, ஜமீன்தாரி

உறுதியானவை, விவாதத்துக்குரியவை

உறுதியாகச் சொல்லக்கூடியவை:

  • மருது சகோதரர்கள் 1780 முதல் சிவகங்கையின் அமைச்சர், தளபதி; 1800–1801 கூட்டமைப்பின் முதன்மைத் தலைவர்கள்.
  • 1801 ஜூன் 16 பிரகடனம் கம்பெனி ஆவணங்களில் மொழிபெயர்ப்புடன் பதிவாகியுள்ளது.
  • 1801 அக்டோபர் 1 காளையார்கோவில் வீழ்ச்சி; அக்டோபர் 24 திருப்பத்தூரில் தூக்கு.

எச்சரிக்கையுடன் அணுக வேண்டியவை:

  • கூட்டமைப்பு எவ்வளவு ஒருங்கிணைந்து செயல்பட்டது என்பது — சான்றுகள் குறைவு.
  • பிரகடனம் "தேசியவாத" ஆவணமா, பழைய ஒழுங்கை மீட்கும் அழைப்பா என்பது — இரண்டும் கலந்தது.
  • சரணடைந்தனரா, பிடிபட்டனரா; தலைகள் புதைக்கப்பட்ட இடம்; பிறந்த ஆண்டுகள்; நாடுகடத்தப்பட்டோர் எண்ணிக்கை (72/73).
  • "முதல் விடுதலைப் போர்" என்ற பட்டம்.

அடுத்த பகுதி

பகுதி 39, கொங்கு மண்ணின் வீரர் தீரன் சின்னமலையைப் பார்க்கிறது. 1800-இல் கோயம்புத்தூரில் வெடித்த எழுச்சியோடு தொடர்புடையவர், திப்புவின் படையில் போரிட்டவர், ஓடாநிலையில் கோட்டை கட்டிக் கெரில்லா போர் நடத்தியவர், 1805-இல் சங்ககிரிக் கோட்டையில் தூக்கிலிடப்பட்டவர் — மருது சகோதரர்கள் வீழ்ந்த பிறகும் அணையாத நெருப்பின் கதை அது.

ஆதாரங்கள்

  1. தமிழ்நாடு அரசு பாடநூல் (SCERT, 2019), 10-ஆம் வகுப்பு சமூக அறிவியல் தொகுதி 2, அலகு 6 "Early Revolts against British Rule in Tamil Nadu" — மருது சகோதரர்கள், திருச்சிராப்பள்ளிப் பிரகடனம், கர்நாடக உடன்படிக்கை (PDF நகல்).
  2. கே. ராஜய்யன், South Indian Rebellion: The First War of Independence 1800–1801 (1971), அத்தியாயங்கள் III, IX–XI (பிரகடனத்தின் முழு மொழிபெயர்ப்பு, அக்னியூ அறிவிப்பு, காளையார்கோவில் வீழ்ச்சி, கிளைவ் பிரகடனம்), Internet Archive.
  3. சிவகங்கை மாவட்ட நிர்வாகம் — வரலாறு.
  4. சிவகங்கை மாவட்ட நிர்வாகம் — முக்கியப் பிரமுகர்கள் (மருது சகோதரர்கள்).
  5. தி இந்து — "The first declaration of war against the British from Srirangam" (2022).
  6. தி இந்து — "Letter alerting British military about Marudu brothers' Srirangam declaration discovered" (2023).
  7. தி இந்து — "1801, the year of colonial carnage in Tamil Nadu".
  8. தி இந்து — "The saga of the Marudhu brothers on stage" (ஜேம்ஸ் வெல்ஷ் குறிப்புகள், தலைகள் புதைக்கப்பட்ட மரபு).
  9. தி இந்து — "Maruthu brothers remembered on memorial day" (2026 அக். 24).
  10. தி இந்து — "Political leaders pay homage to Marudhu brothers at Kalaiyarkovil" (2026 அக். 27).
  11. தினத்தந்தி — "திருப்பத்தூர் மருதுபாண்டியர் குருபூஜை: 225-வது ஆண்டு விழா" (2026).
  12. இந்திய அஞ்சல் — மருது பாண்டியர் சகோதரர்கள் நினைவு அஞ்சல் தலை (2004), Wikimedia Commons; சென்னையில் 2004 அக். 24 அன்று நடந்த வெளியீட்டு விழா (PIB படம்), Wikimedia Commons.

கூடுதலாகப் பார்த்தவை: ஜேம்ஸ் வெல்ஷின் Military Reminiscences (1830) குறித்த ராஜய்யனின் மேற்கோள்கள்; கே. அண்ணாசாமி ஐயரின் Sivaganga Zemindary (1899) குறித்த மேற்கோள்கள். விக்கிப்பீடியா வழிகாட்டியாக மட்டுமே பயன்பட்டது. ஆதாரங்களுக்கு இடையே மாறுபடும் தேதிகளும் விவரங்களும் உரையில் எச்சரிக்கையுடன் குறிக்கப்பட்டுள்ளன.

படம்: Ssriram mt, "Marudhupandiyar Memorial, Kalayarkoil (3)" — காளையார்கோவிலில் உள்ள மருது பாண்டியர் நினைவிடம், சிவகங்கை மாவட்டம் (2018), CC BY-SA 4.0, Wikimedia Commons