இது, கற்காலம் முதல் 1947 சுதந்திரம் வரை இந்திய வரலாற்றைக் காலவரிசைப்படி சொல்லும் தமிழ் லைஃப்ஸ்டைல் தொடரின் 31-ஆம் பகுதி (மொத்தம் 47 பகுதிகள்). முந்தைய பகுதி: பகுதி 30: பாபர், ஹுமாயூன், ஷேர் ஷா சூரி.
1556 பிப்ரவரியில், பஞ்சாபின் கலானூர் என்ற ஊரில் ஒரு தோட்டத்தில் அவசரமாகக் கட்டப்பட்ட செங்கல் மேடையில் பதின்மூன்று வயதுச் சிறுவன் ஒருவன் அமர வைக்கப்பட்டு பேரரசனாக அறிவிக்கப்பட்டான். அவன் தந்தை ஹுமாயூன் சில வாரங்களுக்கு முன்புதான் டெல்லியில் தன் நூலகப் படிக்கட்டில் தவறி விழுந்து இறந்திருந்தார். வட இந்தியாவின் பெரும்பகுதி இன்னும் சூர் வம்ச ஆப்கானியர்களின் கையில் இருந்தது. அந்தச் சிறுவன் தான் ஜலாலுத்தீன் முகம்மது அக்பர். அடுத்த 49 ஆண்டுகளில் அவர் ஒரு நிலையற்ற ஆட்சியை உலகின் மிகப் பெரிய, ஒழுங்காக நிர்வகிக்கப்பட்ட பேரரசுகளில் ஒன்றாக மாற்றினார்.
அலைச்சலில் பிறந்த இளவரசர்
அக்பர் 1542 அக்டோபர் 15 அன்று, இன்றைய பாகிஸ்தானின் சிந்து மாகாணத்தில் உள்ள அமர்கோட்டில் (உமர்கோட்) பிறந்தார். ஷேர் ஷாவிடம் அரசை இழந்து பாரசீகம் நோக்கி அலைந்துகொண்டிருந்த ஹுமாயூனுக்கும் ஹமீதா பானு பேகத்துக்கும் அடைக்கலம் தந்தவர் அந்த ஊரின் இந்து அரசர். சிறுவயதில் அக்பர் காபூலின் கரடுமுரடான சூழலில் வளர்ந்தார்.
குதிரையேற்றம், வேட்டை, யானை பழக்குதல், போர்ப் பயிற்சி ஆகியவற்றில் அவர் நேரம் கழிந்தது; பாடங்களில் அல்ல. அவர் சரளமாக எழுதப் படிக்கக் கற்கவில்லை என்று சமகாலப் பதிவுகள் சொல்கின்றன. ஆனால் நினைவாற்றல் அபாரம்; நூல்களை உரக்கப் படிக்கச் சொல்லிக் கேட்பார். பின்னாளில் அவருடைய நூலகத்தில் ஆயிரக்கணக்கான கையெழுத்துப் பிரதிகள் இருந்தன.
ஹேமுவும் இரண்டாம் பானிபட் போரும் (1556)
சூர் அரசர் ஆதில் ஷாவின் தளபதி ஹேமு (ஹேம் சந்திரா), ரேவாரியைச் சேர்ந்த எளிய குடும்பத்தில் பிறந்து, தொடர் வெற்றிகளால் உயர்ந்தவர். 1556 அக்டோபரில் அவர் முகலாயப் படையைத் தோற்கடித்து டெல்லியைக் கைப்பற்றினார்; "விக்ரமாதித்யா" என்ற பட்டத்தையும் சூடியதாகப் பல ஆதாரங்கள் சொல்கின்றன.
1556 நவம்பர் 5 அன்று, முப்பது ஆண்டுகளுக்கு முன் பாபர் வென்ற அதே பானிபட் சமவெளியில், அக்பரின் காப்பாளர் பைராம் கான் தலைமையிலான முகலாயப் படை ஹேமுவைச் சந்தித்தது. ஹேமுவின் யானைப்படை முன்னேறிக்கொண்டிருந்தபோது, ஒரு அம்பு அவர் கண்ணில் பாய்ந்தது. தலைவர் வீழ்ந்ததைக் கண்ட படை சிதறியது. பிடிபட்ட ஹேமு தலை துண்டிக்கப்பட்டார். அக்பரே வாளை வீசினாரா, மறுத்தாரா என்பதில் வரலாற்றாசிரியர்களிடையே வேறுபட்ட பதிவுகள் உள்ளன. எப்படியிருந்தாலும், இந்துஸ்தானை முகலாயர்களே ஆள்வார்கள் என்பதை இந்தப் போர் முடிவு செய்தது.
பைராம் கானின் காப்பாட்சி
நான்கு ஆண்டுகள் பைராம் கான் அக்பரின் பெயரில் ஆட்சி செய்து ஆக்ரா, குவாலியர், அஜ்மீர் ஆகியவற்றை மீட்டார். ஆனால் அவரின் அதிகாரம் அரசவையில் பகையை வளர்த்தது. 1560-இல் பதினெட்டு வயது அக்பர் அவரைப் பதவியிலிருந்து நீக்கி மக்காவுக்குப் புனிதப் பயணம் செல்லச் சொன்னார். 1561-இல் குஜராத்தின் பட்டனில் ஒரு ஆப்கானியர் பைராம் கானைக் கொன்றார். அவரது சிறு மகன் அப்துர் ரஹீமை அக்பர் தன் அரண்மனையில் வளர்த்தார்; அவரே பின்னாளில் புகழ்பெற்ற தளபதியும் கவிஞருமான அப்துர் ரஹீம் கான்-இ-கானான்.
1562-இல் வளர்ப்புத் தாய் மாஹம் அங்காவின் மகன் ஆதம் கான் அரண்மனைக்குள்ளேயே ஒரு அமைச்சரைக் கொன்றபோது, அக்பர் அவனை மாடியிலிருந்து தூக்கி எறியச் செய்தார். அன்று முதல் அக்பர் நேரடியாக ஆட்சி செய்தார்.
ராஜபுத்திரக் கூட்டணி
1562-இல் அம்பர் (ஜெய்ப்பூர் அருகே) கச்வாஹா ராஜபுத்திர அரசர் ராஜா பார்மல் தன் மகளை அக்பருக்கு மணமுடித்துக் கொடுத்தார். பின்னாளில் "மரியம்-உஸ்-ஸமானி" என்று போற்றப்பட்ட இவரே ஜஹாங்கீரின் (சலீம், பிறப்பு 1569) தாய். இவரை "ஜோதா பாய்" என்று மக்கள் அழைப்பது வழக்கம்; ஆனால் அந்தப் பெயர் மிகப் பிற்கால ஆதாரங்களில்தான் வருகிறது.
இந்த மணம் நீண்டகாலக் கூட்டணியைத் தொடங்கி வைத்தது. பார்மலின் பேரன் மான் சிங் பேரரசின் தலைசிறந்த தளபதிகளில் ஒருவரானார். ராஜபுத்திர அரசர்கள் தங்கள் பரம்பரை நிலங்களை வைத்துக்கொண்டே பேரரசின் அதிகாரிகளாகப் பணியாற்றினர். ராஜபுத்திரர்களின் பின்னணியை பகுதி 24-இல் பார்த்தோம். மேலும் 1563-இல் இந்து யாத்திரீகர் வரியையும், 1564-இல் முஸ்லிம் அல்லாதோர் மீதான ஜிஸியா வரியையும் அக்பர் நீக்கினார்.
படையெடுப்புகள்: மால்வா முதல் தக்காணம் வரை
- மால்வா, கோண்ட்வானா (1561–1564): மால்வாவின் பாஸ் பகதூர் விரட்டப்பட்டார்; கோண்ட் அரசி ராணி துர்காவதி 1564-இல் போரிட்டு உயிர் துறந்தார்.
- சித்தோர், ரணதம்போர் (1567–1569): மேவாரின் பெருங்கோட்டை சித்தோர் 1568 பிப்ரவரியில் நீண்ட முற்றுகைக்குப் பின் வீழ்ந்தது; பெருமளவிலான மக்கள் கொல்லப்பட்டனர். அபுல் ஃபஸல் சொல்லும் "சுமார் 30,000" என்ற எண்ணிக்கையைச் சரிபார்க்க வழியில்லை.
- குஜராத் (1572–1573): வளமான துறைமுகங்களுடன் இணைக்கப்பட்டது. 1573 கிளர்ச்சியின்போது அக்பர் பதினொரு நாட்களில் ஃபதேபூர் சிக்ரியிலிருந்து அகமதாபாத் வரை குதிரையில் விரைந்தார்.
- வங்காளம், பீகார் (1574–1576): கர்ரானி ஆப்கானியர்கள் துக்காரோயி (1575), ராஜ்மஹால் (1576) போர்களில் தோற்றனர்.
- வடமேற்கு (1581–1595): காபூல் (1581), காஷ்மீர் (1586), சிந்து (1591), காந்தஹார் (1595).
- தக்காணம் (1595–1601): பேரார், சாந்த் பீபியின் வீரமான எதிர்ப்புக்குப் பின் அகமத்நகர் (1600), அசிர்கர் கோட்டை (1601).
ஆனால் மேவாரின் மகாராணா பிரதாப் அடிபணியவில்லை. 1576 ஜூன் 18 அன்று ஹல்திகாட்டி போரில் மான் சிங் தலைமையிலான முகலாயப் படை அவரைப் பின்வாங்கச் செய்தாலும், அது தீர்க்கமான வெற்றியல்ல. ஆரவல்லி மலைகளிலிருந்து பிரதாப் தொடர்ந்து போராடி, 1597-இல் இறப்பதற்குள் மேவாரின் பெரும்பகுதியை மீட்டார். இந்தப் போரை மதப் போராக மட்டும் பார்க்காமல், இறையாண்மைக்கான போராகவே வரலாற்றாசிரியர்கள் விளக்குகின்றனர்.
மன்சப்தாரி முறை
இவ்வளவு பெரிய பேரரசை இணைத்து வைக்க நம்பகமான அதிகாரிகள் தேவை. அக்பரின் தீர்வு மன்சப்தாரி முறை. ஒவ்வொரு உயர் அதிகாரிக்கும், அவர் பாரசீகரோ, துரானியோ, ஆப்கானியரோ, ராஜபுத்திரரோ, இந்திய முஸ்லிமோ, ஒரு எண் தரம் (மன்சப்) வழங்கப்பட்டது. ஸாத் தரம் அவரின் சம்பளத்தையும் அந்தஸ்தையும் குறித்தது; பின்னர் சேர்க்கப்பட்ட சவார் தரம், அவர் பராமரிக்க வேண்டிய குதிரைவீரர் எண்ணிக்கையைக் குறித்தது. தரங்கள் 10 முதல் 5,000 வரை இருந்தன.
சம்பளம் பெரும்பாலும் ஜாகீர் வடிவில், அதாவது ஒரு பகுதியின் வருவாயை வசூலிக்கும் உரிமையாகத் தரப்பட்டது. யாரும் உள்ளூரில் வேரூன்றாதபடி ஜாகீர்கள் சில ஆண்டுகளுக்கு ஒருமுறை மாற்றப்பட்டன. குதிரைகளுக்கு முத்திரை (தாக்) இடுதல், வீரர்களின் அடையாளப் பதிவு (சேஹ்ரா) போன்றவை போலிக் கணக்கைத் தடுத்தன.
தோடர்மாலும் நில வருவாயும்
ஷேர் ஷாவின் அளவீட்டு முறையை அடிப்படையாகக் கொண்டு, நிதியமைச்சர் ராஜா தோடர்மால் ஸப்த் முறையை உருவாக்கினார். நிலம் சீரான அளவுகோலால் அளக்கப்பட்டது; ஒவ்வொரு பயிரின் சராசரி விளைச்சலும் விலையும் முந்தைய பத்து ஆண்டுகளின் கணக்கில் கணிக்கப்பட்டன (1580-இன் தஹ்சாலா ஏற்பாடு). அரசின் பங்கு பொதுவாக விளைச்சலில் மூன்றில் ஒரு பங்கு, பணமாக நிர்ணயிக்கப்பட்டது.
பேரரசு சுபா எனப்படும் மாகாணங்களாகப் பிரிக்கப்பட்டது: 1580-இல் 12, ஆட்சியின் இறுதியில் 15. ஒவ்வொன்றிலும் ஆளுநர் (சுபேதார்), வருவாய் அதிகாரி (திவான்), படைச் சம்பள அதிகாரி (பக்ஷி), நீதிபதிகள், கோத்வால் போன்றோர் இருந்தனர். இவை பற்றிய விவரங்களில் பெரும்பகுதி அபுல் ஃபஸலின் ஐன்-இ-அக்பரி நூலிலிருந்தே கிடைக்கின்றன.
ஃபதேபூர் சிக்ரி
அக்பர் 1565 முதல் ஆக்ரா கோட்டையைச் சிவப்புக் கல்லில் மீண்டும் கட்டினார். சிஷ்தி சூபி ஞானி ஷேக் சலீமின் ஆசியால்தான் மகன் சலீம் பிறந்தான் என்று நம்பிய அவர், சிக்ரி மலைமேட்டில் புதிய தலைநகரை எழுப்பினார். 1571 முதல் சுமார் 1585 வரை கட்டப்பட்ட ஃபதேபூர் சிக்ரியில் ஜாமா மஸ்ஜித், பிரம்மாண்டமான புலந்த் தர்வாசா, ஐந்து அடுக்கு பஞ்ச் மஹால், ஒற்றைச் செதுக்குத் தூண் கொண்ட திவான்-இ-காஸ் ஆகியவை உள்ளன. இது யுனெஸ்கோ உலகப் பாரம்பரியச் சின்னம். 1585-இல் அரசவை லாகூருக்கும், 1598-இல் மீண்டும் ஆக்ராவுக்கும் மாறியது. தண்ணீர்ப் பற்றாக்குறையே காரணம் என்று பரவலாகச் சொல்லப்பட்டாலும், அரசியல், படைத் தேவைகளே முக்கியக் காரணம் என்று பல வரலாற்றாசிரியர்கள் கருதுகின்றனர்.
இபாதத் கானா: சமய விவாதங்கள்
1575-இல் ஃபதேபூர் சிக்ரியில் இபாதத் கானா (வழிபாட்டு இல்லம்) கட்டப்பட்டது. முதலில் சுன்னி அறிஞர்கள் மட்டுமே விவாதித்தனர்; அவர்களின் சண்டைகளால் ஏமாற்றமடைந்த அக்பர், ஷியா இறையியலாளர்கள், சூபிகள், இந்துப் பண்டிதர்கள், ஹீரவிஜய சூரி போன்ற சமணத் துறவிகள், பார்சி குருக்கள், 1580 முதல் கோவாவிலிருந்து வந்த இயேசு சபைப் பாதிரியார்கள் என அனைவரையும் அழைத்தார். பாதிரியார்கள் அவரை மதம் மாற்ற முடியும் என நம்பினர்; அது நடக்கவில்லை.
1579-இல் அறிஞர்கள் கையெழுத்திட்ட மஹ்ஸர் அறிக்கை, சட்ட விளக்கங்களில் அறிஞர்கள் முரண்படும்போது தேர்ந்தெடுக்கும் உரிமையைப் பேரரசருக்கு வழங்கியது. இவை பகுதி 29-இல் பார்த்த பக்தி, சூபி இயக்கங்களின் பின்னணியில் புரிந்துகொள்ள வேண்டியவை.
சுல்ஹ்-இ-குல்லும் தீன்-இ-இலாஹியும்
இவற்றிலிருந்து உருவான கொள்கை சுல்ஹ்-இ-குல், அதாவது "அனைவருடனும் அமைதி": அரசன் எல்லாப் பிரிவுகளுக்கும் மேலாக நின்று அனைத்து மக்களையும் சமமாக நடத்த வேண்டும். சுமார் 1582-இல் அக்பர் தனக்கு விசுவாசமான சீடர்களின் வட்டம் ஒன்றை உருவாக்கினார்; அதுவே பின்னர் தீன்-இ-இலாஹி என்று அழைக்கப்பட்டது.
இது ஒரு புதிய மதமா? அக்பரை விமர்சித்த வரலாற்றாசிரியர் பதாயூனி அப்படிச் சித்தரித்தார். ஆனால் இன்றைய பெரும்பாலான அறிஞர்கள், இது பொதுமக்கள் மீது திணிக்கப்படாத, சில உயர்குடியினரை மட்டுமே கொண்ட ஒரு சீடர் அமைப்பு என்றே கருதுகின்றனர்.
கலை, மொழிபெயர்ப்பு, "நவரத்தினங்கள்"
அக்பரின் ஓவியக் கூடங்களில் பாரசீக ஓவியர்கள் மீர் சையத் அலி, அப்துஸ் ஸமத் ஆகியோரும் இந்திய ஓவியர்கள் தஸ்வந்த், பசாவன் ஆகியோரும் இணைந்து ஹம்ஸாநாமா போன்ற படைப்புகளை உருவாக்கினர்; இதுவே முகலாய ஓவியப் பாணியின் தொடக்கம். மகாபாரதம் ரஸ்ம்நாமா என்ற பெயரில் பாரசீகத்தில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டது; ராமாயணமும் மொழிபெயர்க்கப்பட்டது.
அபுல் ஃபஸல், கவிஞர் ஃபைஸி, இசைமேதை தான்சேன், பீர்பால், தோடர்மால், மான் சிங், அப்துர் ரஹீம் போன்றோர் அரசவையை அலங்கரித்தனர். இவர்களை "நவரத்தினங்கள்" என்று அழைப்பது பிற்கால மரபு; அக்பர் காலத்தில் அப்படி ஒரு அதிகாரப்பூர்வ அமைப்பு இருந்ததில்லை. பீர்பால்–அக்பர் கதைகள் தமிழிலும் சிறுவர்களிடையே மிகப் பிரபலம்; ஆனால் அவற்றில் பெரும்பாலானவை நாட்டுப்புறக் கதைகள், வரலாற்றுப் பதிவுகள் அல்ல.
அதே காலத்தில் தமிழகத்தில்
அக்பரின் பேரரசு தென்கோடியை எட்டவே இல்லை. அவரின் ஆட்சியின் தொடக்கத்தில், 1565-இல் தக்காண சுல்தான்களின் கூட்டணி தலைக்கோட்டைப் போரில் விஜயநகரத்தைத் தோற்கடித்தது. அதன் பின் தமிழகத்தில் மதுரை, தஞ்சாவூர், செஞ்சி நாயக்கர்கள் படிப்படியாகத் தன்னாட்சி பெற்றனர்; மதுரை நாயக்கர்கள் பற்றிய தமிழக வரலாற்றுப் பகுதி இதை விரிவாகச் சொல்கிறது. முகலாய ஆதிக்கம் தெற்கே வலுவாக வர இன்னும் எண்பது ஆண்டுகளுக்கு மேல், ஔரங்கசீப் காலம் வரை, ஆனது.
கிளர்ச்சியும் இறுதிக் காலமும்
அக்பரின் மகன்கள் முராத், தானியால் இளவயதிலேயே மதுப்பழக்கத்தால் இறந்தனர். மூத்த மகன் சலீம் 1600-இல் கிளர்ச்சி செய்து அலகாபாத்தில் தனி அரசவை அமைத்தார். 1602-இல் சலீமின் தூண்டுதலால் புந்தேலா தலைவன் பீர் சிங் தேவ் அபுல் ஃபஸலைக் கொன்றான். 1604-இல் தந்தையும் மகனும் சமாதானமாயினர். 1605 அக்டோபரில் (பெரும்பாலான ஆதாரங்களின்படி 26–27 இரவு) அக்பர் ஆக்ராவில் காலமானார்; சிக்கந்தராவில் அடக்கம் செய்யப்பட்டார்.
அக்பரை மதிப்பிடுதல்
சமய சகிப்புத்தன்மையின் முன்னோடியாகவும், பன்மைத்துவ இந்தியாவின் முன்மாதிரியாகவும் அக்பர் போற்றப்படுகிறார். அதே சமயம், சித்தோர் போன்ற முற்றுகைகளின் கொடூரம், உழவர்கள் மீதான கடும் வரிச்சுமை, எல்லாமே பேரரசரின் தனிப்பட்ட அதிகாரத்தைச் சார்ந்திருந்தது ஆகியவற்றை விமர்சகர்கள் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர். மன்சப் தரங்கள், ஸப்த் வருவாய் முறை, மாகாண அமைப்பு ஆகியவை அவருக்குப் பின்னும் நீண்டகாலம் நிலைத்தன என்பதில் வரலாற்றாசிரியர்களிடையே பெரிய கருத்து வேறுபாடு இல்லை.
முக்கியக் குறிப்புகள்
- 1556-இல் 13 வயதில் அரியணை ஏறிய அக்பர், இரண்டாம் பானிபட் போரில் ஹேமுவை வென்று முகலாய ஆட்சியை உறுதிப்படுத்தினார்.
- ராஜபுத்திரக் கூட்டணி, ஜிஸியா நீக்கம் ஆகியவை பேரரசின் அடித்தளத்தை விரிவாக்கின.
- காபூல், காஷ்மீர் முதல் வங்காளம், குஜராத், வடக்குத் தக்காணம் வரை பேரரசு விரிந்தது; மகாராணா பிரதாப் எதிர்த்து நின்றார்.
- மன்சப்தாரி முறையும் தோடர்மாலின் ஸப்த் முறையும் முகலாய நிர்வாகத்தின் முதுகெலும்பாயின.
- இபாதத் கானா, சுல்ஹ்-இ-குல், தீன்-இ-இலாஹி பற்றிய விவாதங்கள் இன்றும் தொடர்கின்றன.
அடுத்த பகுதி
பகுதி 32-இல் அக்பருக்குப் பின் வந்த ஜஹாங்கீர், ஷாஜஹான் ஆகியோரைப் பார்ப்போம்: நூர்ஜஹானின் செல்வாக்கு, முகலாய ஓவியத்தின் பொற்காலம், மயிலாசனம், ஷாஜஹானாபாத், தாஜ்மஹால் உருவான கதை.
ஆதாரங்கள்
- Encyclopaedia Iranica: Akbar I (Fritz Lehmann)
- Encyclopaedia Britannica: Akbar
- UNESCO World Heritage Centre: Fatehpur Sikri
- Abul Fazl, The Ain-i Akbari, trans. H. Blochmann and H. S. Jarrett (Asiatic Society of Bengal, 1873–1894).
- John F. Richards, The Mughal Empire (Cambridge University Press, 1993).
- Irfan Habib, The Agrarian System of Mughal India, 1556–1707 (Oxford University Press, 1999).
- Satish Chandra, Medieval India: From Sultanat to the Mughals, Part II (Har-Anand, 2005).