இந்திய வரலாறு பகுதி 24: ராஜபுத்திரர்களும் முற்கால இடைக்கால வட இந்தியாவும்

இது, கற்காலம் முதல் 1947 சுதந்திரம் வரை இந்திய வரலாற்றைக் காலவரிசைப்படி சொல்லும் தமிழ் லைஃப்ஸ்டைல் தொடரின் 24-ஆம் பகுதி (மொத்தம் 47 பகுதிகள்). முந்தைய பகுதி: பகுதி 23: பேரரசுச் சோழர்கள் - ராஜராஜன், இராசேந்திரன், ஒரு கடல் பேரரசு.

தெற்கே ராஜராஜனும் இராசேந்திரனும் கடல் கடந்த பேரரசைக் கட்டிக்கொண்டிருந்த அதே நூற்றாண்டுகளில், வட இந்தியா பல வட்டார அரசுகளாகப் பிரிந்து கிடந்தது. சுமார் 700 முதல் 1200 வரை ராஜஸ்தான், குஜராத், மால்வா, பந்தேல்கண்ட், கங்கைச் சமவெளி எங்கும் பிரதிகாரர், சௌஹான்கள் (சாகமானர்), பரமாரர், சந்தேலர், சோலங்கிகள் (சாளுக்கியர்), கஹடவாலர், கலச்சூரியர், தோமரர் போன்ற குடும்பங்கள் போரிட்டன, மணவுறவு கொண்டன, உடன்படிக்கை செய்தன. இவர்களில் பலரைப் பின்னாளில் ராஜபுத்திரர் என்று அழைத்தனர். கஜுராஹோ, மோதேரா போன்ற அற்புதக் கோயில்களும் மலைக்கோட்டைகளும் படிக்கிணறுகளும் இவர்கள் விட்டுச்சென்ற சின்னங்கள்.

இந்தக் காலத்தைப் பிற்காலப் புலவர்களின் கதைகள் சூழ்ந்துள்ளன. எனவே கல்வெட்டுகள் சொல்வதையும், நூற்றாண்டுகளுக்குப் பின் சேர்க்கப்பட்டதையும் பிரித்துப் பார்க்க முயல்வோம். பெரும்பாலான ஆண்டுகள் தோராயமானவை.

ராஜபுத்திரர் யார்?

"ராஜபுத்திரன்" என்ற சமஸ்கிருதச் சொல்லுக்கு "அரசனின் மகன்" என்று பொருள். தொடக்கக் கல்வெட்டுகளில் இது இளவரசனையோ, பெரிய மன்னனுக்குக் கீழ் நிலம் வைத்திருந்த சிறு தலைவனையோ குறித்தது. சுமார் 12-ஆம் நூற்றாண்டு முதல்தான் இது ஒரு குலக் குழுவின் பெயராக நிலைபெறத் தொடங்கியது. இந்தப் பகுதியில் வரும் பல வம்சங்கள் தங்களை "ராஜபுத்திரர்" என்று அல்ல, சத்திரியர் என்றே அழைத்துக்கொண்டன.

இவர்களின் தோற்றம் பற்றி அறிஞர்களிடையே நீண்ட விவாதம் உண்டு; ஒரே விடை இல்லை என்பதே நேர்மையான பதில்.

• அக்னிகுல மரபுக் கதை: "பிருத்விராஜ் ராசோ" காவியத்தின்படி, அபு மலையில் வசிஷ்ட முனிவர் நடத்திய வேள்வித் தீயிலிருந்து பிரதிகார, சாளுக்கிய, பரமார, சாகமான குலங்களின் முதல்வர்கள் தோன்றினர். இதன் முந்தைய வடிவம், சுமார் 1000-இல் பத்மகுப்தர் எழுதிய "நவசாகசாங்க சரிதம்", பரமாரர்களுக்கு மட்டுமே இந்தத் தீப் பிறப்பைச் சொல்கிறது. இது வரலாற்று நிகழ்வு அல்ல, தகுதியை நிலைநாட்டும் புனைவு என்பதே அறிஞர் கருத்து.
• அயல்நாட்டுத் தோற்றக் கோட்பாடு: ஜேம்ஸ் டாட், வி. ஏ. ஸ்மித், டி. ஆர். பண்டார்கர் போன்றோர், 5 - 6-ஆம் நூற்றாண்டுகளில் வந்த ஹூணர், குர்ஜரர் போன்ற மத்திய ஆசியக் குழுக்கள் இந்தியச் சமூகத்தில் கலந்து சில குலங்களாயின என்றனர்; தீ வேள்வி ஒரு "தூய்மைச் சடங்கு" என்று விளக்கினர். பிரிட்டானிகா கலைக்களஞ்சியம் இன்றும் இப்படிச் சில குழுக்கள் உள்வாங்கப்பட்டிருக்கலாம் என்கிறது; ஆனால் முழுமையான அயல்நாட்டு வம்சாவளிக்குச் சான்று குறைவு என்பது விமர்சகர்கள் வாதம்.
• உள்நாட்டுத் தோற்றக் கருத்து: சி. வி. வைத்யா, ஜி. எச். ஓஜா போன்றோர், இவர்கள் பழைய வேத - இதிகாசச் சத்திரியர்களின் வழித்தோன்றல்கள் என்றனர். இதுவும் பெரும்பாலும் பிற்கால வம்சாவளிப் பட்டியல்களையே நம்பியுள்ளது.
• "ராஜபுத்திரமயமாதல்" என்ற செயல்முறை: பி. டி. சட்டோபாத்யாயா போன்ற இன்றைய அறிஞர்கள் பலர் ஏற்கும் கருத்து இது. உள்ளூர்க் குலங்கள், பழங்குடித் தலைவர்கள், இடம்பெயர்ந்த வீரர் குழுக்கள், அதிகாரிகள் எனப் பலரும் நிலம் சேர்த்து, கோட்டையும் கோயிலும் கட்டி, அந்தணர்களையும் புலவர்களையும் ஆதரித்து, பழைய குடும்பங்களுடன் மணவுறவு கொண்டு "ராஜபுத்திர" நிலையை அடைந்தனர். சூரிய, சந்திர, அக்னி வம்சக் கதைகள் அந்தப் புதிய நிலையை உறுதிப்படுத்த எழுதப்பட்டவை.

நம் தமிழகத்திலும் இதற்கு ஒப்புமை உண்டு: பல்லவர், சோழர் காலத்தில் சிற்றரசர்களும் வேளிர்களும் புராண வம்சாவளிகளைச் செப்பேடுகளில் எழுதித் தங்கள் தகுதியை உயர்த்திக்கொண்டனர்.

பின்னணி: குர்ஜர - பிரதிகாரர்

இந்தக் காலத்தின் தொடக்கத்தில் வடக்கின் பெரிய அரசு குர்ஜர - பிரதிகாரர்களுடையது. கன்னோசிக்காக அவர்கள் பாலர், ராஷ்டிரகூடருடன் நடத்திய போராட்டத்தை பகுதி 22-இல் பார்த்தோம். முதலாம் நாகபட்டன் 730-களில் அரபுப் படைகளைத் தடுத்ததாகவும், மிகிர போஜன் (சுமார் 836 - 885) காலத்தில் பஞ்சாப் முதல் வங்கம் வரை அரசு விரிந்ததாகவும் சொல்லப்படுகிறது. 916 அளவில் ராஷ்டிரகூடத் தாக்குதலுக்குப் பின் அவர்கள் வலிமை குறைந்தது; 1018-இல் கஜினி முகமது கன்னோசியை அடைந்தபோது மன்னன் ராஜ்யபாலன் தப்பி ஓடினான். அவர்களின் சிற்றரசர்கள் தனி அரசுகளாக எழுந்தனர்.

சௌஹான்களும் பிருத்விராஜனும்

சாகம்பரி (சாம்பார் ஏரி) பகுதியில் பிரதிகாரரின் சிற்றரசர்களாகத் தொடங்கிய சாகமானர் (சௌஹான்கள்), 12-ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் அஜயராஜன் காலத்தில் அஜ்மீரை நிறுவினர். நான்காம் விக்கிரகராஜன் (சுமார் 1150 - 1164) தோமரர்களிடமிருந்து டில்லியைக் (தில்லிகா) கைப்பற்றியதாக 1170-ஆம் ஆண்டு பிஜோலியா கல்வெட்டு சொல்கிறது.

மிகப் புகழ்பெற்றவன் மூன்றாம் பிருத்விராஜன் - பிருத்விராஜ் சௌஹான் (சுமார் 1177 - 1192). 1182-இல் சந்தேல மன்னன் பரமர்தியை வென்றான்; இதுவே பின்னாளில் "ஆல்ஹா - ஊதல்" நாட்டுப்புறப் பாடல்களாயிற்று. 1191-இல் தானேசர் அருகே நடந்த முதல் தரைன் போரில் முகமது கோரியைத் தோற்கடித்தான்; ஆனால் 1192-இல் இரண்டாம் தரைன் போரில் தோற்று, பிடிபட்டுக் கொல்லப்பட்டான். அந்தக் கதை அடுத்த பகுதியில்.

பரமாரரும் போஜ ராஜனும்

மால்வாவின் பரமாரர் ராஷ்டிரகூடரின் சிற்றரசர்களாகத் தொடங்கி, 10-ஆம் நூற்றாண்டில் சீயகன், கவிஞன் முஞ்சன் காலத்தில் தனி அரசானார்கள்; தலைநகர் தாரா (இன்றைய தார்). அவர்களில் மிகப் புகழ்பெற்றவன் போஜன் (சுமார் 1010 - 1055). இலக்கணம், கவிதையியல், கட்டடக் கலை பற்றிய பல நூல்கள் அவன் பெயரில் வழங்குகின்றன; "சமராங்கண சூத்திரதாரம்" என்ற கட்டடக்கலை நூல் அவற்றில் ஒன்று. போபால் அருகே போஜ்பூரில் உள்ள, முடிக்கப்படாத பிரம்மாண்டமான போஜேஸ்வரர் சிவன் கோயில் அவன் காலத்தோடு இணைக்கப்படுகிறது. தமிழில் பிரபலமான விக்கிரமாதித்தன் கதைகளின் (சிம்மாசனக் கதைகள்) சட்டகக் கதையில் வரும் போஜ ராஜனோடும் இவனை மரபு இணைக்கிறது.

இங்கே ஒரு தமிழகத் தொடர்பு: போஜனும் இராசேந்திர சோழனும் சமகாலத்தவர்கள். இருவருக்கும் பொது எதிரி மேலைச் சாளுக்கியர். பரமாரர், கலச்சூரியர், சோழர் மூவரும் சாளுக்கிய ஜெயசிம்மனுக்கு எதிராக ஒரே நேரத்தில் போரிட்டதாகச் சில பரமாரக் கல்வெட்டுகளை வைத்து அறிஞர்கள் ஊகிக்கின்றனர்; ஆனால் இது முறையான கூட்டணியா என்பது உறுதியில்லை. இராசேந்திரனின் கங்கைப் படையெடுப்பு (சுமார் 1019 - 1023) பற்றி விரிவாக: தமிழ் வரலாறு பகுதி 21: முதலாம் இராசேந்திர சோழன். வாழ்வின் இறுதியில் போஜன், சாளுக்கிய (சோலங்கி) முதலாம் பீமன், கலச்சூரி லட்சுமிகர்ணன் கூட்டணியால் தோற்கடிக்கப்பட்டான்; தாரா சூறையாடப்பட்டது.

சந்தேலரும் கஜுராஹோவும்

இன்றைய பந்தேல்கண்ட் பகுதியை (ஜேஜாகபுக்தி) ஆண்ட சந்தேலர், யசோவர்மன் (சுமார் 925 - 950) காலத்தில் காலிஞ்சர் கோட்டையைக் கைப்பற்றினர்; தங்கன் (சுமார் 950 - 1002) காலத்தில் முழு விடுதலை பெற்றனர். அவர்களின் நினைவுச் சின்னம் கஜுராஹோ. யுனெஸ்கோ குறிப்பின்படி, வம்சம் உச்சத்தில் இருந்த 950 - 1050 காலத்தில் இந்தக் கோயில்கள் கட்டப்பட்டன; இன்று இந்து, சமணக் கோயில்கள் சுமார் 20 மட்டுமே மூன்று குழுக்களாக எஞ்சியுள்ளன. லட்சுமணர் கோயில் (சுமார் 954), விஸ்வநாதர் கோயில் (சுமார் 1002), கந்தாரிய மகாதேவர் கோயில் (சுமார் 1030) ஆகியவை முதிர்ந்த நாகர பாணியைக் காட்டுகின்றன: உயர்ந்த மேடை, கருவறை நோக்கிச் செல்லும் மண்டபங்கள், சிறு சிகரங்கள் சூழ மலைத்தொடர் போல உயரும் முதன்மைச் சிகரம். தெய்வங்கள், நடன மகளிர், அன்றாட வாழ்க்கைக் காட்சிகள், புகழ்பெற்ற காமச் சிற்பங்கள் - இவற்றின் பொருள் இன்றும் விவாதத்தில் உள்ளது. 1986-இல் உலகப் பாரம்பரியச் சின்னமானது.

ஒப்பிட்டுப் பார்க்கச் சுவையான விஷயம்: கந்தாரிய மகாதேவர் கோயிலும் கங்கைகொண்ட சோழபுரம் கோயிலும் ஏறக்குறைய ஒரே காலத்தவை. வடக்கே வளைந்த "சிகரம்" கொண்ட நாகர பாணி, தெற்கே படிநிலை "விமானம்" கொண்ட திராவிட பாணி - ஒரே நூற்றாண்டில் இரு பெரும் கட்டடக் கலை மரபுகள் உச்சம் தொட்டன.

குஜராத்தின் சோலங்கிகள்

10-ஆம் நூற்றாண்டின் நடுவில் மூலராஜன் நிறுவிய சாளுக்கிய (சோலங்கி) வம்சம், அனகிலபாடகம் (இன்றைய பாடன்) தலைநகரிலிருந்து குஜராத்தை ஆண்டது. (இவர்கள் தக்காணத்துச் சாளுக்கியரிலிருந்து வேறானவர்கள்.) முதலாம் பீமன் காலத்தில், 1025 - 1026-இல், கஜினி முகமது சௌராஷ்டிரக் கடற்கரையிலுள்ள சோமநாதர் கோயிலைச் சூறையாடினான். ஆனாலும் குஜராத் விரைவில் மீண்டது: மோதேரா சூரியன் கோயில் கல்வெட்டு பொதுவாக 1026 - 1027 என்று காலமிடப்படுகிறது; அபு மலையில் விமல வசஹி சமணக் கோயில் 1031-இல் பீமனின் அமைச்சர் விமலனால் கட்டப்பட்டது. பீமனின் அரசி உதயமதி கட்டியதாகக் கருதப்படும் பாடனின் ராணி கி வாவ் படிக்கிணறு 2014-இல் உலகப் பாரம்பரியச் சின்னமானது. ஜெயசிம்ம சித்தராஜன் (சுமார் 1092 - 1142), குமாரபாலன் (சுமார் 1143 - 1172) காலத்தில் அரசு உச்சம் அடைந்தது; சமண அறிஞர் ஹேமசந்திரர் இலக்கணம், காவியம், வரலாறு எழுதினார். குமாரபாலன் சுமார் 1169-இல் சோமநாதர் கோயிலை மீண்டும் கட்டினான்.

கஹடவாலர், கலச்சூரியர், தோமரர்

• கஹடவாலர்: சுமார் 1090-இல் சந்திரதேவன் கன்னோசி, வாரணாசியைக் கைப்பற்றினான். கோவிந்தசந்திரன் (சுமார் 1114 - 1155) ஏராளமான நிலக்கொடைச் செப்பேடுகளை வழங்கினான்; அவன் அமைச்சர் லட்சுமிதரர் "கிருத்தியகல்பதரு" என்ற தர்ம சாஸ்திரத் தொகுப்பை எழுதினார். கடைசிப் பெரிய மன்னன் ஜெயச்சந்திரன் 1194-இல் சந்தாவர் போரில் கோரியின் படையிடம் தோற்று உயிரிழந்தான்.
• கலச்சூரியர்: ஜபல்பூர் அருகே திரிபுரியைத் தலைநகராகக் கொண்டவர்கள்; காங்கேயதேவன், அவன் மகன் லட்சுமிகர்ணன் (சுமார் 1041 - 1073) காலத்தில் உச்சம்.
• தோமரர்: டில்லிப் பகுதியை ஆண்டவர்கள். மரபுப்படி அனங்கபாலன் தோமர் டில்லியை நிறுவினான்; இரும்புத் தூணில் அவன் பெயர் கொண்ட சிறு பொறிப்பு உண்டு. 11-ஆம் நூற்றாண்டின் லால் கோட் கோட்டையைப் பின்னர் சௌஹான்கள் "கிலா ராய் பிதோரா" என விரிவுபடுத்தினர்; அதன் இடிபாடுகள் இன்றைய குதுப் மினார் வளாகத்தைச் சுற்றியுள்ளன.

கஹடவாலருக்கும் சோழருக்குமான ஒரு புதிரான தொடர்பு: கங்கைகொண்ட சோழபுரத்தில், முதலாம் குலோத்துங்கனின் பெயரும் ஆண்டும் கொண்ட கல்வெட்டின் பின்னால், கஹடவால மன்னர்களின் வம்சாவளிப் புகழ்மாலை (பிரசஸ்தி) பொறிக்கப்பட்டுள்ளது. அது பாதியில் முடிவதால் யார் வெளியிட்டது என்பது தெளிவில்லை; இரு அரசுகளுக்கும் நட்புறவு இருந்திருக்கலாம் என்று அறிஞர்கள் ஊகிக்கின்றனர். குலோத்துங்கன் பற்றி: தமிழ் வரலாறு பகுதி 23: பிற்காலச் சோழர்கள்.

சாமந்தர்களும் "இந்திய நிலவுடைமை" விவாதமும்

ஒவ்வொரு மன்னனுக்குக் கீழும் சாமந்தர்கள் எனப்படும் சிற்றரசர்கள் இருந்தனர்: கப்பம் கட்டினர், படை அனுப்பினர், தங்களுக்கும் பெரும் பட்டங்களைச் சூட்டிக்கொண்டனர். அந்தணர்கள், கோயில்கள், அதிகாரிகளுக்கு நிலங்களும் ஊர்களும் வரி வசூலிக்கும் உரிமையுடன் வழங்கப்பட்டன.

1965-இல் ஆர். எஸ். சர்மா தமது "இந்திய நிலவுடைமை" (Indian Feudalism) நூலில், இந்த நிலக்கொடைகள் மைய அதிகாரத்தைச் சிதைத்தன, உழவர்களை நிலக்கிழார்களுக்குக் கட்டுப்படுத்தின, வணிகமும் நாணயமும் நகரங்களும் குறைந்தன என்று வாதிட்டு, இதை இடைக்கால ஐரோப்பாவுடன் ஒப்பிட்டார். டி. சி. சர்க்கார், ஹர்பன்ஸ் முக்கியா (1981) போன்றோர் இதை மறுத்தனர்; உழவர்கள் உற்பத்தியில் பெரும் கட்டுப்பாட்டை வைத்திருந்தனர் என்றார் முக்கியா. பி. டி. சட்டோபாத்யாயா, ஹெர்மன் குல்கே போன்றோர், புதிய அரசுகள் வேளாண்மையை விரிவாக்கி உள்ளூர்த் தலைவர்களை ஒரு பரந்த அமைப்புக்குள் இணைத்த "ஒருங்கிணைப்பு" செயல்முறை என்று விளக்கினர். சோழ அரசு பற்றிய "மைய அரசா, பிரிவுநிலை அரசா" விவாதத்தை இது நினைவூட்டுகிறது.

இலக்கியமும் "பிருத்விராஜ் ராசோ" எச்சரிக்கையும்

இந்தக் காலத்தில் சமஸ்கிருதத்துடன் பிராகிருதம், அபப்ரம்சம் மொழிகளிலும் நூல்கள் எழுந்தன. காஷ்மீர வரலாற்றாசிரியர் கல்ஹணரின் "ராஜதரங்கிணி" (சுமார் 1148 - 1149) இக்காலத்தின் மிகச் சிறந்த வரலாற்று நூல். பிருத்விராஜனின் அவைப் புலவர் சந்த் பர்தாயி எழுதியதாகக் கருதப்படும் "பிருத்விராஜ் ராசோ" மிகப் புகழ்பெற்றது; ஆனால் அதன் பல பதிப்புகள் நீளத்தில் பெரிதும் வேறுபடுகின்றன, பிற்கால மொழியும் காலப்பிழைகளும் உள்ளன. இன்றுள்ள வடிவம் 16 - 17-ஆம் நூற்றாண்டினது என்பதே பல அறிஞர்களின் கருத்து. மன்னன் வாழ்ந்த காலத்திலேயே ஜெயானகர் எழுதிய சமஸ்கிருத "பிருத்விராஜ விஜயம்" மிக நம்பகமான சான்று - அதுவும் ஓர் அரசவைக் காவியமே.

துருக்கியர் வருகைக்கு முன்

1000 அளவிலேயே கஜினியின் துருக்கிய மன்னர்கள் பஞ்சாபிலும் கங்கைச் சமவெளியிலும் தாக்குதல் நடத்தத் தொடங்கியிருந்தனர். வட இந்திய அரசுகள் செல்வமும் படைவலிமையும் கொண்டவை - முதல் தரைன் போர் அதற்குச் சான்று - ஆனால் ஒருவரோடொருவர் ஓயாமல் போரிட்டுப் பிளவுபட்டிருந்தன. துருக்கியக் குதிரை வில்லாளிகள், மையப்படுத்தப்பட்ட தலைமை போன்ற காரணங்களையும் அறிஞர்கள் சுட்டுகின்றனர்; சாதியையோ "நலிவையோ" குற்றம் சாட்டிய பழைய விளக்கங்கள் இன்று ஏற்கப்படுவதில்லை.

முக்கியக் குறிப்புகள்

• "ராஜபுத்திரன்" என்றால் "அரசனின் மகன்"; இது ஒரு குல அடையாளமாக மெல்ல, குறிப்பாக 12-ஆம் நூற்றாண்டு முதல், நிலைபெற்றது.
• அக்னிகுலக் கதை பிற்காலப் புனைவு; ராஜபுத்திரத் தோற்றம் பலதரப்பட்டது, அந்த நிலை காலப்போக்கில் அடையப்பட்டது என்பதே இன்றைய பெரும்பான்மைக் கருத்து.
• பிரதிகாரர் வீழ்ச்சிக்குப் பின் சௌஹான், பரமார, சந்தேல, சோலங்கி, கஹடவால, கலச்சூரி, தோமர வம்சங்கள் வடக்கைப் பகிர்ந்துகொண்டன.
• கஜுராஹோ, மோதேரா, ராணி கி வாவ், மலைக்கோட்டைகள், போஜன், ஹேமசந்திரர் - இவர்களின் பண்பாட்டு மரபு.
• போஜன் - இராசேந்திரன் சமகாலம், கங்கைகொண்ட சோழபுரத்தின் கஹடவாலக் கல்வெட்டு போன்றவை வடக்கு - தெற்குத் தொடர்புகளைக் காட்டுகின்றன.

அடுத்த பகுதி

பகுதி 25-இல்: அரபு, துருக்கியர் வருகை - சிந்து, கஜினி முகமது, முகமது கோரி. 712-இல் அரபியர் சிந்துவைக் கைப்பற்றியது முதல் தரைன் போர்கள் வரை.

ஆதாரங்கள் (Sources)

• Encyclopaedia Britannica, Rajput; Prithviraja III
• UNESCO World Heritage Centre, Khajuraho Group of Monuments; Rani-ki-Vav at Patan
• Chattopadhyaya, B. D. (1994), The Making of Early Medieval India, Oxford University Press
• Sharma, R. S. (1965), Indian Feudalism: c. 300 to 1200, University of Calcutta
• Mukhia, H. (1981), "Was There Feudalism in Indian History?", Journal of Peasant Studies
• Singh, U. (2008), A History of Ancient and Early Medieval India, Pearson Longman
• Talbot, C. (2016), The Last Hindu Emperor: Prithviraj Chauhan and the Indian Past, 1200 to 2000, Cambridge University Press
• South Indian Inscriptions, Vol. 3, Introduction (Gahadavala prasasti at Gangaikondacholapuram)