இது, கற்காலம் முதல் 1947 சுதந்திரம் வரை இந்திய வரலாற்றைக் காலவரிசைப்படி சொல்லும் தமிழ் லைஃப்ஸ்டைல் தொடரின் 21-ஆம் பகுதி (மொத்தம் 47 பகுதிகள்). முந்தைய பகுதி: பகுதி 20: காஞ்சி, மாமல்லபுரப் பல்லவர்கள்.
பல்லவர் வரலாற்றைப் படிக்கும்போது திரும்பத் திரும்ப வரும் பெயர் "வாதாபி". காஞ்சியின் பல்லவர்களோடு ஒரு நூற்றாண்டுக்கு மேல் போரிட்டவர்கள் வாதாபியின் (இன்றைய பாதாமி) சாளுக்கியர்கள். அவர்களை வீழ்த்தி ஆட்சிக்கு வந்தவர்கள் ராஷ்டிரகூடர்கள். சுமார் கி.பி. 540 முதல் 973 வரை இந்த இரு வம்சங்களும் தக்காணப் பீடபூமியை ஆண்டன. வடக்கே ஹர்ஷரைத் தடுத்து நிறுத்தியதும், தெற்கே காஞ்சியையும் தஞ்சையையும் அச்சுறுத்தியதும், எல்லோராவில் ஒரு மலையையே குடைந்து கோயிலாக்கியதும் இவர்களே.
ஒரு குறிப்பு: இந்தக் காலத்தின் பெரும்பாலான தகவல்கள் அரசர்களைப் புகழும் கல்வெட்டுகள், செப்பேடுகளிலிருந்தே வருகின்றன. பல ஆண்டுகள் தோராயமானவை; சில விவரங்களில் அறிஞர்கள் வேறுபடுகிறார்கள்.
முதலாம் புலிகேசியும் வாதாபிக் கோட்டையும்
கி.பி. 6-ஆம் நூற்றாண்டின் நடுவில் வடகர்நாடகத்தில் சாளுக்கியர் எழுந்தனர். பின்னாளில் தங்களை வடநாட்டுப் புகழ்பெற்ற வம்சங்களின் வழித்தோன்றல்களாகச் சொல்லிக்கொண்டாலும், அவர்கள் பெரும்பாலும் கன்னட நாட்டு உள்ளூர்க் குடும்பமே என்பது அறிஞர் கருத்து. முதலாம் புலிகேசி வாதாபிக் குன்றில் கோட்டை கட்டினார்; அதைக் குறிக்கும் பாறைக் கல்வெட்டு கி.பி. 543-ஆம் ஆண்டைச் சேர்ந்தது. அசுவமேத யாகம் செய்து முழு அரசுரிமையை அறிவித்தார். அவரது மகன் மங்களேசன் காலத்தில், கி.பி. 578-இல், பாதாமியின் மூன்றாம் குடைவரையில் விஷ்ணுவுக்கான குகைக்கோயில் உருவானதாகக் கல்வெட்டு சொல்கிறது.
இரண்டாம் புலிகேசி: ஹர்ஷரைத் தடுத்த தென்னக மன்னன்
சித்தப்பா மங்களேசனுடன் நடந்த வாரிசுப் போருக்குப் பின் அரியணை ஏறிய இரண்டாம் புலிகேசி (சுமார் கி.பி. 610 - 642) சாளுக்கியரைத் தக்காணப் பேரரசாக்கினார். கதம்பர், கங்கர், கொங்கணக் கடற்கரை அரசுகள், குஜராத், மாளவப் பகுதிகள் எனப் பலவற்றை அடிபணிய வைத்தார்.
அவரது புகழைச் சொல்லும் முக்கிய ஆவணம் ஐகொளே கல்வெட்டு. சமணக் கவிஞர் ரவிகீர்த்தி இயற்றிய இந்தச் சமஸ்கிருதப் புகழ்மாலை, ஐகொளேயின் மேகுடி சமணக் கோயில் சுவரில் பொறிக்கப்பட்டுள்ளது. இதன் காலம் சக ஆண்டு 556, அதாவது கி.பி. 634 - 635. தன்னைக் காளிதாசர், பாரவியுடன் ஒப்பிட்டுக்கொள்கிறார் ரவிகீர்த்தி!
இக்கல்வெட்டின் மிகப் புகழ்பெற்ற வரி: வட இந்தியப் பேரரசர் ஹர்ஷவர்த்தனரின் யானைகள் போரில் வீழ்ந்தபோது, அவரது "ஹர்ஷம்" (மகிழ்ச்சி) கரைந்துபோனது என்பது. இந்தப் போர் நர்மதை ஆற்றங்கரையில் நடந்ததாகக் கருதப்படுகிறது; அதன் பிறகு நர்மதையே இரு பேரரசுகளின் எல்லையானது. ஹர்ஷரால் இந்தத் தென்னக மன்னனை அடக்க முடியவில்லை என்று யுவான் சுவாங்கும் தனியாக எழுதுகிறார். போர் நடந்த ஆண்டு மட்டும் விவாதத்தில் உள்ளது: 612 முதல் 630-களின் தொடக்கம் வரை பல கணிப்புகள் உண்டு; சுமார் 618 - 619 என்பது பரவலானது.
பல்லவ - சாளுக்கியப் போர்: தமிழகத்தின் பார்வையில்
தமிழக வரலாற்றில் சாளுக்கியர் மிக முக்கியமானவர்கள், ஏனெனில் பல்லவர்களின் நிரந்தர எதிரிகள் அவர்களே. புலிகேசி காஞ்சி வரை படையெடுத்தபோது, பல்லவ மன்னன் மகேந்திரவர்மன் கோட்டைக்குள் ஒளிந்தான் என்று ஐகொளே கல்வெட்டு கேலி செய்கிறது. பழிதீர்த்தவர் அவரது மகன் நரசிம்மவர்மன் மாமல்லன். சுமார் கி.பி. 642-இல், தளபதி பரஞ்சோதி (பின்னாளில் சிறுத்தொண்ட நாயனார்) தலைமையில் பல்லவப் படை வாதாபியைக் கைப்பற்றி அழித்தது. புலிகேசி அப்போது அல்லது சிறிது காலத்தில் இறந்தார். "வாதாபி கொண்டான்" என்ற பட்டம் பிறந்தது இப்படித்தான். விரிவாக: தமிழ் வரலாறு பகுதி 15.
சுமார் பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் தடுமாறிய சாளுக்கிய அரசை, புலிகேசியின் மகன் முதலாம் விக்கிரமாதித்தன் (சுமார் 655 - 681) மீட்டெடுத்தார்; பல்லவ நாட்டுக்குள் ஆழமாகப் படையெடுத்தார். இரு தரப்பும் வெற்றி கொண்டாடின. தந்தையிடமிருந்து மகனுக்குக் கைமாறிய பகையாக இப்போர் தொடர்ந்தது.
இரண்டாம் விக்கிரமாதித்தன்: காஞ்சியில் ஒரு கன்னடக் கல்வெட்டு
இந்தப் பகையின் உச்சம் இரண்டாம் விக்கிரமாதித்தன் (சுமார் 733 - 746) காலம். சுமார் 740-இல் அவர் காஞ்சியையே கைப்பற்றினார். ஆனால் வாதாபிக்கு நடந்ததைப் போல் காஞ்சியை அழிக்கவில்லை. ராஜசிம்மன் கட்டிய கைலாசநாதர் கோயிலின் தூண் ஒன்றில், கோயிலின் செல்வங்களைத் திருப்பிக் கொடுத்ததாகக் கன்னடக் கல்வெட்டைப் பொறித்துச் சென்றார். இன்றும் அந்தக் கல்வெட்டைக் காஞ்சியில் காணலாம். பல்லவர் பக்கக் கதை: தமிழ் வரலாறு பகுதி 16.
பாதாமி, ஐகொளே, பட்டடக்கல்: கோயில் கலையின் சோதனைக்கூடம்
சாளுக்கியரின் நீடித்த புகழ் அவர்களின் கட்டடக் கலையில் உள்ளது. மலப்பிரபா ஆற்றங்கரையில், சுமார் 30 கி.மீ. சுற்றளவுக்குள், இந்துக் கோயிலைக் கட்டும் ஏறக்குறைய எல்லா வழிகளையும் அவர்களின் சிற்பிகள் முயன்று பார்த்தனர்.
- பாதாமி: அகத்தியர் ஏரிக்கு மேலே சிவப்பு மணற்கல் பாறையில் குடைந்த நான்கு குகைக்கோயில்கள்; மூன்று சிவன், விஷ்ணுவுக்கானவை, ஒன்று சமணக் குகை. பதினெட்டுக் கைகளுடன் ஆடும் நடராஜர் சிற்பம் புகழ்பெற்றது.
- ஐகொளே: நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட கோயில்கள்; "இந்தியக் கோயில் கட்டடக் கலையின் தொட்டில்" என்று அழைக்கப்படுகிறது. அரைவட்ட வடிவத் துர்க்கைக் கோயில் (இப்பெயர் தேவியிடமிருந்து அல்ல, அருகில் இருந்த "துர்க்கம்" எனும் கோட்டையிலிருந்து வந்திருக்கலாம்), லாட்கான் கோயில், மேகுடி ஆகியவை முக்கியமானவை.
- பட்டடக்கல்: சாளுக்கிய மன்னர்களின் முடிசூட்டுத் தலம்; ஒன்பது இந்துக் கோயில்களும் ஒரு சமணக் கோயிலும் உள்ளன. 1987-இல் யுனெஸ்கோ உலகப் பாரம்பரியச் சின்னமானது. தென்னகத் திராவிட விமானமும் வடநாட்டு நாகர சிகரமும் இங்கு அருகருகே நிற்கின்றன.
பட்டடக்கல்லின் சிகரம் விருபாக்ஷர் கோயில். கணவர் இரண்டாம் விக்கிரமாதித்தன் பல்லவர்களை வென்றதைக் கொண்டாட, அரசி லோகமகாதேவி சுமார் கி.பி. 740-இல் கட்டியது இது. சுவாரசியம் என்னவென்றால், இந்தக் கோயில் காஞ்சிக் கைலாசநாதரைப் பெரிதும் ஒத்திருக்கிறது. காஞ்சியிலிருந்து அழைத்து வரப்பட்ட தமிழ்ச் சிற்பிகள் இங்கு பணியாற்றியிருக்கலாம் என்று பல அறிஞர்கள் கருதுகின்றனர். போரில் எதிரிகள், கலையில் ஆசிரியர் - மாணவர்!
வேங்கியின் கீழைச் சாளுக்கியர்
கிருஷ்ணா - கோதாவரி கழிமுகப் பகுதியான வேங்கியை வென்ற இரண்டாம் புலிகேசி, சுமார் 624-இல் தம்பி குப்ஜ விஷ்ணுவர்த்தனனை அங்கு ஆட்சியில் அமர்த்தினார். அவரது வழிவந்த கீழைச் சாளுக்கியர் தாய் வம்சத்தைவிடப் பல நூற்றாண்டுகள் நீடித்தனர். பின்னர் சோழர்களுடன் மணவுறவு கொண்டனர்; அந்த வழியில் வந்த ராஜேந்திரன், 1070-இல் முதலாம் குலோத்துங்க சோழனாக சோழ அரியணை ஏறினான். தெலுங்கு மொழி கல்வெட்டு, இலக்கிய மொழியாக வளர்ந்ததும் இவர்கள் காலத்தில்தான்.
தந்திதுர்க்கனும் ராஷ்டிரகூடர் எழுச்சியும்
ராஷ்டிரகூடர்கள் முதலில் சாளுக்கியரின் சிற்றரசர்கள்; இன்றைய மகாராஷ்டிரப் பகுதியில் இருந்தவர்கள். சுமார் கி.பி. 753-இல் தந்திதுர்க்கன் கிளர்ந்தெழுந்தான். சிறு படையுடனேயே கடைசிச் சாளுக்கிய மன்னன் இரண்டாம் கீர்த்திவர்மனின் "கர்நாடகப் படையை" வென்றதாக அவனது சாமங்கட் செப்பேடுகள் சொல்கின்றன. சில ஆண்டுகளில் வாதாபிச் சாளுக்கியர் ஆட்சி முடிந்தது.
முதலாம் கிருஷ்ணனும் எல்லோராக் கைலாசமும்
தந்திதுர்க்கனின் சித்தப்பா முதலாம் கிருஷ்ணன் (சுமார் 756 - 774) பெயருடன் இணைந்தது, இந்தியாவின் மிகப் பிரமிப்பூட்டும் சின்னங்களில் ஒன்றான எல்லோராவின் கைலாசக் கோயில் (16-ஆம் குகை). "ஏலாபுரத்தில்" கிருஷ்ணன் எழுப்பிய அற்புதக் கோயிலைக் கண்டு, அதைச் செய்த சிற்பியே "இதை நானா செய்தேன்?" என்று வியந்ததாகப் பிற்கால ராஷ்டிரகூடச் செப்பேடு ஒன்று சொல்கிறது. பெரும்பாலான அறிஞர்கள் அது கைலாசக் கோயிலையே குறிக்கிறது என்கின்றனர்; பிற்கால மன்னர்களும் பணியைத் தொடர்ந்திருக்கலாம்.
இந்தக் கோயில் கட்டப்பட்டதல்ல, செதுக்கப்பட்டது. கருங்கல் (பசால்ட்) மலைச்சரிவில் மூன்று பக்கமும் ஆழமான அகழ்களை வெட்டி, ஒரு பெரும் பாறைத்தொகுதியைத் தனியாகப் பிரித்து, மேலிருந்து கீழாகக் குடைந்து முழுக் கோயிலாக்கினர்: நுழைவாயில், நந்தி மண்டபம், திராவிட பாணி விமானம் கொண்ட கருவறை, அடிப்பகுதியைச் சுற்றி உயிர் அளவு யானைச் சிற்பங்கள், இரு தனித் தூண்கள், சுற்றிலும் பாறைச் சுவரில் குடைந்த மண்டபங்கள். சுமார் இரண்டு லட்சம் டன் பாறை அகற்றப்பட்டதாக மதிப்பிடப்படுகிறது; இது தோராயக் கணக்கே. கைலாச மலையை ராவணன் அசைக்கும் சிற்பம் இங்கு புகழ்பெற்றது. இதன் வடிவமைப்பு பட்டடக்கல் விருபாக்ஷரை ஒத்திருப்பதால், காஞ்சி - பட்டடக்கல் - எல்லோரா எனக் கலைத் தொடர்ச்சியைக் காணலாம்.
எல்லோராவில் 2 கி.மீ.க்கு மேல் நீளும் பாறைச் சுவரில், கி.பி. 600 முதல் 1000 வரை குடையப்பட்ட 34 பௌத்த, இந்து, சமணக் குகைகள் அருகருகே உள்ளன. இந்த மத இணக்கத்தைச் சுட்டிக்காட்டி யுனெஸ்கோ 1983-இல் இதை உலகப் பாரம்பரியச் சின்னமாக அறிவித்தது.
துருவனும் மூன்றாம் கோவிந்தனும்: வடக்கு நோக்கிய படையெடுப்புகள்
ராஷ்டிரகூடர்கள் விரைவில் கங்கைச் சமவெளியின் கௌரவ நகரான கன்னோசிக்கான போட்டியில் இறங்கினர். துருவன் (சுமார் 780 - 793) வடக்கே சென்று கூர்ஜர - பிரதிகார மன்னன் வத்சராஜனையும், வங்கத்தின் பால மன்னன் தர்மபாலனையும் வென்றான். அவன் மகன் மூன்றாம் கோவிந்தன் (793 - 814) இரண்டாம் நாகபட்டனை வென்று, இமயமலை அடிவாரம் வரை சென்றதாக அவனது செப்பேடுகள் சொல்கின்றன; பின்னர் தெற்கே பல்லவர், பாண்டியர், சேரரையும் எதிர்கொண்டான். இந்த மூன்று வம்சப் போட்டியே அடுத்த பகுதியின் கதை.
அமோகவர்ஷன்: மான்யகேடத்தின் அறிஞர் மன்னன்
சிறுவனாக 814-இல் அரியணை ஏறிய முதலாம் அமோகவர்ஷன் சுமார் 878 வரை, அறுபது ஆண்டுகளுக்கு மேல் ஆண்டார். தலைநகரை மான்யகேடத்துக்கு (இன்றைய கர்நாடகத்தின் மால்கேட்) மாற்றினார். போரைவிடக் கலை, இலக்கியத்துக்காகவே அவர் நினைவுகூரப்படுகிறார்.
- கன்னடத்தின் மிகப் பழைய இலக்கண - அணி நூலான "கவிராஜமார்க்கம்" அவரது அவையில் எழுதப்பட்டது. மன்னரே எழுதினார் என்றும், அவைப் புலவர் ஸ்ரீவிஜயன் எழுதினார் என்றும் இரு கருத்துகள் உண்டு. "காவிரி முதல் கோதாவரி வரை" கன்னட நாடு பரந்திருந்ததாக அது சொல்கிறது.
- சமண அறிஞர் ஜினசேனர் அவருக்கு ஆசான்; கணித அறிஞர் மகாவீராச்சாரியர் "கணிதசாரசங்கிரகம்" எழுதியதும் இவர் காலத்தில்தான்.
- சுமார் 851-இல் எழுதப்பட்ட அரபு வணிகர் குறிப்பு, ராஷ்டிரகூட மன்னனை ("பல்ஹாரா") கலீஃபா, சீனப் பேரரசர், பைசாந்தியப் பேரரசர் ஆகியோருடன் சேர்த்து உலகின் நான்கு பேரரசர்களில் ஒருவராகக் குறிப்பிடுகிறது.
மூன்றாம் கிருஷ்ணனும் தக்கோலப் போரும்
தமிழக வாசகர்களுக்கு மிக முக்கியமான ராஷ்டிரகூட மன்னன் மூன்றாம் கிருஷ்ணன் (939 - 967). அப்போது தெற்கே வளர்ந்துகொண்டிருந்தவர்கள் சோழர்கள். கி.பி. 949-இல் அரக்கோணம் அருகே உள்ள தக்கோலத்தில், கிருஷ்ணனும் அவனது கங்க நண்பன் இரண்டாம் பூதுகனும் சேர்ந்து, முதலாம் பராந்தக சோழனின் படையை வென்றனர். சோழ இளவரசன் இராசாதித்தன் யானை மேல் இருந்தபடியே கொல்லப்பட்டான்; அதனால் அவன் "யானை மேல் துஞ்சிய தேவர்" என்று நினைவுகூரப்படுகிறான். தமிழ்க் கல்வெட்டுகள் கிருஷ்ணனைக் "கச்சியும் தஞ்சையும் கொண்ட கன்னரதேவன்" என்று அழைக்கின்றன. ஆனால் அவன் உண்மையில் தஞ்சை வரை ஆட்சி செலுத்தினானா என்பது விவாதத்துக்குரியது; வடதமிழகத்தில் மட்டுமே அவனது கல்வெட்டுகள் பரவலாக உள்ளன. சோழர் பக்கக் கதை: தமிழ் வரலாறு பகுதி 19. தக்கோலத்தின் அடியிலிருந்து சோழர் மீண்டு எழுந்து பேரரசான கதைக்கு: தமிழ் வரலாறு பகுதி 20: ராஜராஜ சோழன்.
வீழ்ச்சியும் கல்யாணிச் சாளுக்கியரும்
கிருஷ்ணனுக்குப் பின் வீழ்ச்சி விரைவாக வந்தது. 972-இல் மாளவத்தின் பரமார மன்னன் சீயகன் மான்யகேடத்தைச் சூறையாடினான். 973-இல், பழைய வாதாபிச் சாளுக்கியரின் வழித்தோன்றல் எனத் தன்னைச் சொல்லிக்கொண்ட சிற்றரசன் இரண்டாம் தைலப்பன், கடைசி ராஷ்டிரகூட மன்னன் இரண்டாம் கர்க்கனை வீழ்த்தினான். இவனது வழியினரே மேலைச் சாளுக்கியர் அல்லது கல்யாணிச் சாளுக்கியர். அடுத்த இரு நூற்றாண்டுகள் இவர்கள் சோழர்களுடன் தொடர்ந்து போரிட்டனர். வாதாபியில் தொடங்கிய சாளுக்கிய - தமிழ்ப் பகை, பெயர் மாறி மீண்டும் தொடர்ந்தது.
முக்கியக் குறிப்புகள்
- முதலாம் புலிகேசி கி.பி. 543-இல் வாதாபிக் கோட்டையைக் கட்டினார்; இரண்டாம் புலிகேசி நர்மதைக் கரையில் ஹர்ஷரைத் தடுத்தார் என்று ஐகொளே கல்வெட்டு (634 - 635) சொல்கிறது.
- சுமார் 642-இல் பல்லவர் வாதாபியை அழித்தனர்; சுமார் 740-இல் இரண்டாம் விக்கிரமாதித்தன் காஞ்சியைக் கைப்பற்றினாலும் கைலாசநாதர் கோயிலைத் தொடவில்லை.
- பாதாமி, ஐகொளே, பட்டடக்கல் (யுனெஸ்கோ 1987) சாளுக்கியக் கோயில் கலையின் சான்றுகள்.
- சுமார் 753-இல் தந்திதுர்க்கன் ராஷ்டிரகூட ஆட்சியை நிறுவினான்; எல்லோராக் கைலாசக் கோயில் (யுனெஸ்கோ 1983) முதலாம் கிருஷ்ணனுக்கு உரியது.
- அமோகவர்ஷன் காலத்தின் கவிராஜமார்க்கம் கன்னடத்தின் மிகப் பழைய இலக்கிய நூல்.
- 949 தக்கோலப் போரில் மூன்றாம் கிருஷ்ணன் சோழரை வென்றான்; 973-இல் கல்யாணிச் சாளுக்கியரிடம் ராஷ்டிரகூடர் வீழ்ந்தனர்.
அடுத்த பகுதி
பகுதி 22-இல், கன்னோசிக்காக நடந்த மும்முனைப் போட்டியைப் பார்ப்போம்: பாலர்கள், பிரதிகாரர்கள், ராஷ்டிரகூடர்கள் - கங்கைச் சமவெளிக்கான நீண்ட போராட்டம்.
ஆதாரங்கள் (Sources)
- UNESCO World Heritage Centre, Group of Monuments at Pattadakal
- UNESCO World Heritage Centre, Ellora Caves
- Encyclopaedia Britannica, Chalukya dynasty; Rashtrakuta dynasty
- Kielhorn, F. (1900-01), "Aihole Inscription of Pulikesin II; Saka-Samvat 556", Epigraphia Indica 6
- Altekar, A. S. (1934), The Rashtrakutas and Their Times, Oriental Book Agency, Poona
- Nilakanta Sastri, K. A. (1955), A History of South India from Prehistoric Times to the Fall of Vijayanagar, Oxford University Press
- Michell, G. (2014), Temple Architecture and Art of the Early Chalukyas, Niyogi Books
- Thapar, R. (2002), Early India: From the Origins to AD 1300; Singh, U. (2008), A History of Ancient and Early Medieval India
