இது, கற்காலம் முதல் 1947 சுதந்திரம் வரை இந்திய வரலாற்றைக் காலவரிசைப்படி சொல்லும் தமிழ் லைஃப்ஸ்டைல் தொடரின் 19-ஆம் பகுதி. முந்தைய பகுதி: பகுதி 18: குப்தர் காலத்து அறிவியல், கலை, இலக்கியம்.

கி.பி. 6-ஆம் நூற்றாண்டின் நடுவில் குப்தப் பேரரசு சிதறியது. வட இந்தியா கன்னோசியின் மௌகரிகள், மகதத்தின் பிற்காலக் குப்தர்கள், குஜராத்தின் வல்லபி மைத்திரகர்கள், வங்காளத்தின் கௌட அரசு எனப் பல அரசுகளாகப் பிரிந்து கிடந்தது. இந்தப் போட்டியிலிருந்து எழுந்தவர்தான் ஹர்ஷவர்த்தனர் (ஹர்ஷர், சுமார் கி.பி. 590 - 647). 7-ஆம் நூற்றாண்டின் முதல் பாதியில் வடஇந்தியாவின் மிக வலிமையான அரசர் அவரே.

அதே காலத்தில் தெற்கே காஞ்சியில் பல்லவர்களும், வாதாபியில் சாளுக்கியர்களும் வலிமை பெற்றிருந்தனர். ஹர்ஷரின் கதை தமிழகத்தோடும் தொடர்புடையது: அவரைத் தோற்கடித்த புலிகேசி, பல்லவர்களின் பெரும் எதிரி; அவரது நண்பரான சீனத் துறவி யுவான் சுவாங், காஞ்சிக்கும் வந்தார்.

ஹர்ஷரை அறிய உதவும் ஆதாரங்கள்

பழங்கால இந்திய அரசர்களில் ஹர்ஷரைப் பற்றித்தான் ஒப்பீட்டளவில் அதிகத் தகவல்கள் கிடைக்கின்றன. அவரது அவைக் கவிஞர் பாணபட்டர் எழுதிய "ஹர்ஷசரிதம்", அவரது கல்வெட்டுகள், முத்திரைகள், அவர் பெயரில் உள்ள மூன்று நாடகங்கள், அவரை வென்ற புலிகேசியின் ஐஹோளே கல்வெட்டு, மேலும் சீனப் பயணி யுவான் சுவாங் (Xuanzang) எழுதிய பயணக் குறிப்புகள். ஆனால் பாணர் அரசவைப் புலவர்; யுவான் சுவாங் ஹர்ஷரின் நண்பர், தீவிர பௌத்தர். எனவே இவர்களின் புகழுரைகளை எச்சரிக்கையுடன்தான் படிக்க வேண்டும்.

தானேசுவரத்தின் புஷ்யபூதி வம்சம்

ஹர்ஷரின் குடும்பம் புஷ்யபூதி (வர்த்தன) வம்சம் எனப்படுகிறது. அதன் தலைநகர் ஸ்தானேஸ்வரம், இன்றைய ஹரியானாவில் குருக்ஷேத்திரத்துக்கு அருகிலுள்ள தானேசர். ஹர்ஷரின் தந்தை பிரபாகரவர்த்தனர் "மகாராஜாதிராஜா" பட்டம் சூடி, ஹூணர்களுடனும் அண்டை அரசுகளுடனும் போரிட்டதாகப் பாணர் கூறுகிறார். தன் மகள் ராஜ்யஸ்ரீயை கன்னோசி மௌகரி அரசன் கிரகவர்மனுக்கு மணமுடித்து வைத்தார்.

ஒரு குடும்ப நெருக்கடி

சுமார் கி.பி. 605-இல் பிரபாகரவர்த்தனர் இறந்தார். அப்போது மூத்த மகன் ராஜ்யவர்த்தனர் ஹூணர்களுடன் போரில் இருந்தார். விரைவில், மாளவ அரசன் (பெரும்பாலும் தேவகுப்தன் என அடையாளம் காணப்படுபவன்) கிரகவர்மனைக் கொன்று ராஜ்யஸ்ரீயைச் சிறைப்படுத்தினான் என்ற செய்தி வந்தது. ராஜ்யவர்த்தனர் மாளவப் படையை வென்றார்; ஆனால் மாளவத்தின் கூட்டாளியாகத் தோன்றும் கௌட (வங்காள) அரசன் சசாங்கனால் கொல்லப்பட்டார். நட்பு காட்டி வஞ்சகமாகக் கொன்றதாகப் பாணரும் யுவான் சுவாங்கும் சொல்கிறார்கள். இருவரும் ஹர்ஷர் பக்கம் நின்றவர்கள்; சசாங்கனின் தரப்புக் கதை நமக்குக் கிடைக்கவில்லை.

அப்போது சுமார் 16 வயதான ஹர்ஷர் அரியணை ஏறினார். விந்தியக் காட்டில் தீயில் இறங்கவிருந்த தங்கை ராஜ்யஸ்ரீயை அவர் கடைசி நொடியில் காப்பாற்றியதாகப் பாணர் விவரிக்கிறார். பின் சசாங்கனைப் பழிவாங்கச் சபதம் செய்து, கௌடத்தின் கிழக்கே இருந்த காமரூப (அசாம்) அரசன் பாஸ்கரவர்மனுடன் கூட்டணி அமைத்தார்.

ஹர்ஷ சகாப்தமும் கன்னோசித் தலைநகரும்

கி.பி. 606-இல் தொடங்கும் ஒரு சகாப்தத்தை (ஆண்டுக் கணக்கை) 11-ஆம் நூற்றாண்டு அறிஞர் அல்-பிருனி குறிப்பிடுகிறார்; அது ஹர்ஷர் ஆட்சிக்கு வந்த ஆண்டாகப் பொதுவாகக் கருதப்படுகிறது. தொடக்கத்தில் அவர் முழு அரசப் பட்டம் சூடாமல் சீலாதித்தியன் என்ற பெயரில் எச்சரிக்கையாக ஆண்டதாக யுவான் சுவாங் கூறுகிறார். மௌகரி வம்சம் முடிந்துவிட்டதால் கன்னோசியையும் ஏற்று, அதையே தலைநகராக்கினார். அதன்பின் பல நூற்றாண்டுகள் வடஇந்திய அரசியலின் பெரும் பரிசாகக் கன்னோசி இருந்தது.

சசாங்கன் முழுமையாக வீழ்த்தப்படவில்லை; சுமார் 637 வரை கௌடத்தை ஆண்டான். அவன் பௌத்தர்களைத் துன்புறுத்தி, புத்தகயாவின் போதி மரத்தைச் சேதப்படுத்தியதாக யுவான் சுவாங் குற்றம் சாட்டுகிறார் (புத்தரின் ஞானம் பெற்ற இடம் பற்றி: பகுதி 8: கௌதம புத்தர், பௌத்தத்தின் பிறப்பு).

ஹர்ஷரின் பேரரசு எவ்வளவு பெரியது?

பழைய பாடநூல்கள் ஹர்ஷரை "வட இந்தியாவின் கடைசி பெரிய இந்துப் பேரரசர்" என்று அழைத்தன. இன்றைய வரலாற்றாசிரியர்கள் இதை ஏற்பதில்லை. அவருக்குப் பின்னும் வடக்கில் பெரும் அரசுகள் வந்தன; அவரது மதத்தையும் ஒரே சொல்லில் அடக்க முடியாது.

ஆறு ஆண்டுகள் போரிட்டு "ஐந்து இந்தியாக்களையும்" அடிபணியச் செய்ததாக யுவான் சுவாங் எழுதுகிறார்; இது மிகைப்படுத்தல் என்றே கருதப்படுகிறது. பஞ்சாப் முதல் வங்காளம், ஒடிசா வரை அவரது செல்வாக்கு பரவியது; வல்லபி அரசன் இரண்டாம் துருவசேனன் அவரது மகளை மணந்தான். ஆனால் அவர் நேரடியாக ஆண்ட பகுதி இன்றைய உத்தரப் பிரதேசமும், பஞ்சாப், ராஜஸ்தானின் சில பகுதிகளும்தான் என்று பிரிட்டானிக்கா குறிப்பிடுகிறது. ரொமிலா தாப்பர், உபிந்தர் சிங் போன்றோர் கூறுவதுபோல, இது மௌரியர் போன்ற மையப்படுத்தப்பட்ட அரசு அல்ல; கப்பம் செலுத்தி, படை அனுப்பி, தங்கள் அரியணையைத் தக்கவைத்த சாமந்தர்கள் எனும் சிற்றரசர்களின் வலைப்பின்னல்.

நர்மதைக் கரையில் தோல்வி: இரண்டாம் புலிகேசி

தெற்கே விரிவடைய முயன்ற ஹர்ஷரை, வாதாபி (பாதாமி) சாளுக்கிய அரசன் இரண்டாம் புலிகேசி நர்மதை ஆற்றின் கரையில் தடுத்து நிறுத்தினான். இதன் முக்கியச் சான்று கி.பி. 634-635-ஆம் ஆண்டின் ஐஹோளே கல்வெட்டு; புலிகேசியின் அவைப் புலவர் ரவிகீர்த்தி எழுதிய சமஸ்கிருதக் கவிதை அது. போரில் தன் யானைகள் விழுவதைக் கண்டபோது ஹர்ஷரின் "ஹர்ஷம்" (மகிழ்ச்சி) உருகி ஓடியது என்று அது சிலேடையாகச் சொல்கிறது. சீலாதித்தியன் இந்த அரசனை அடக்க முடியவில்லை என்று யுவான் சுவாங்கும் உறுதிப்படுத்துகிறார்.

போர் நடந்த ஆண்டு விவாதத்துக்குரியது: பலர் 630-களின் தொடக்கம் என்கிறார்கள்; சில செப்பேடுகளை வைத்து சுமார் 618-619 என்று வாதிடுவோரும் உண்டு. தமிழக வாசகர்களுக்கு இந்தப் புலிகேசி பரிச்சயமானவன்: அவன் காஞ்சி வரை படையெடுத்து மகேந்திரவர்மப் பல்லவனுடன் மோதினான் (தமிழ் வரலாறு பகுதி 14). பின்னர் சுமார் 642-இல் நரசிம்மவர்மப் பல்லவன் வாதாபியைக் கைப்பற்றினான்; அந்தப் போரில் புலிகேசி இறந்ததாகக் கருதப்படுகிறது (தமிழ் வரலாறு பகுதி 15).

நாடகாசிரியர் ஹர்ஷர், வரலாற்றாசிரியர் பாணர்

மூன்று சமஸ்கிருத நாடகங்கள் ஹர்ஷரின் பெயரில் உள்ளன: உதயன மன்னனின் காதலைச் சொல்லும் ரத்னாவளி, பிரியதர்சிகா; நாகத்தைக் காக்கக் கருடனுக்குத் தன்னையே தரும் இளவரசன் ஜீமூதவாகனனின் கதையான நாகானந்தம். அவைக் கவிஞர் ஒருவர் பணம் பெற்று எழுதினார் என்று பிற்கால விமர்சகர் மம்மடர் குறிப்பிட்டாலும், பல அறிஞர்கள் ஹர்ஷரையே ஆசிரியராக ஏற்கின்றனர். பாணரின் "ஹர்ஷசரிதம்" அலங்கார உரைநடையின் உச்சம்; ஹர்ஷரின் இளமைக் காலத்தை மட்டுமே சொல்லி, திடீரென நின்றுவிடுகிறது. ஆனாலும் அன்றைய அரசவை, படைமுகாம், கிராம வாழ்க்கை பற்றிய அரிய சித்திரம் அது.

யுவான் சுவாங்கின் நீண்ட பயணம்

யுவான் சுவாங் (602-664), பௌத்த நூல்களை, குறிப்பாக யோகாசார தத்துவத்தை, மூல சமஸ்கிருதத்தில் கற்க விரும்பிய சீனத் துறவி. வெளிநாட்டுப் பயணத் தடையை மீறி, 629-இல் (சில குறிப்புகளின்படி 627) டாங் தலைநகர் சாங்கானிலிருந்து பட்டுப் பாதை வழியே புறப்பட்டார். பத்து ஆண்டுகளுக்கும் மேல் காஷ்மீர் முதல் வங்காளம், ஆந்திரம், தமிழகம் வரை சுற்றி, நூற்றுக்கணக்கான சுவடிகளுடன் 645-இல் சீனா திரும்பினார். அவர் சொல்லச் சொல்ல எழுதப்பட்ட "மேற்குப் பகுதிகளின் பதிவுகள்" (Da Tang Xiyu Ji, 646) நூலும், அவரது சீடர் ஹுய்லி எழுதிய வாழ்க்கை வரலாறும் இன்றும் முக்கியச் சான்றுகள். ஆனால் அவற்றில் நேரில் கண்டவையும் செவிவழிச் செய்திகளும் புராணக் கதைகளும் கலந்துள்ளன.

அவர் நீண்ட காலம் தங்கியது பீகாரின் நாளந்தா மகாவிகாரத்தில்; முதிய ஆசிரியர் சீலபத்திரரிடம் பயின்றார். அங்கு பௌத்த தத்துவத்துடன் இலக்கணம், தர்க்கம், மருத்துவம், வேதங்களும் கற்பிக்கப்பட்டதாக அவர் எழுதுகிறார். 10,000 பேர் தங்கியிருந்தனர் என்ற எண்ணிக்கை மிகைப்படுத்தலாக இருக்கலாம்; சில பத்தாண்டுகள் கழித்து வந்த யிஜிங் 3,000-க்கும் மேல் என்கிறார்.

யுவான் சுவாங் கண்ட காஞ்சி

சுமார் கி.பி. 640-இல் யுவான் சுவாங் "திராவிட" நாட்டின் தலைநகரான காஞ்சிபுரத்துக்கு வந்தார். அப்போது ஆண்டவன் பெரும்பாலும் முதலாம் நரசிம்மவர்மன் (மாமல்லன், சுமார் 630-668). காஞ்சி மக்கள் துணிவும் நேர்மையும் கல்வியார்வமும் கொண்டவர்கள் என்று அவர் புகழ்கிறார். அங்கு சுமார் 100 பௌத்த விகாரங்களும், அவற்றில் ஸ்தவிர (தேரவாத) மரபைச் சேர்ந்த 10,000 துறவிகளும், சுமார் 80 இந்துக் கோயில்களும், ஏராளமான திகம்பர சமணர்களும் இருந்ததாக எழுதுகிறார். நாளந்தாவின் புகழ்பெற்ற அறிஞர் தர்மபாலர் காஞ்சியில் பிறந்தவர் என்றும் குறிப்பிடுகிறார்.

இந்தக் குறிப்பு முக்கியமானது: பல்லவர் காலக் காஞ்சி சைவம், வைணவம், பௌத்தம், சமணம் எல்லாம் செழித்த ஒரு பன்மத நகரமாக இருந்ததை வெளிநாட்டுச் சாட்சி ஒருவர் உறுதிப்படுத்துகிறார். அதே நூற்றாண்டில்தான் நாயன்மார்களும் ஆழ்வார்களும் பக்தி இயக்கத்தை வளர்த்தனர்; பின்னாளில் காஞ்சியின் கோயில்கள் பெருகின (உதாரணமாக: காஞ்சிபுரம் ஏகாம்பரேஸ்வரர் கோவில்). இலங்கைக்குக் கப்பலேற நினைத்த யுவான் சுவாங், அங்கு குழப்பம் நிலவுவதாகக் கேட்டு வடக்கே திரும்பினார். வழியில் புலிகேசியின் "மகாராஷ்டிர" நாட்டைக் கடந்தபோது, அங்குள்ள மக்கள் தன்மானமும் போர்க்குணமும் மிக்கவர்கள் என்று எழுதினார்.

யுவான் சுவாங்கின் கண்களில் இந்தியா

  • வரி: வரிகள் குறைவு. அரச நிலத்தில் பயிரிட்டோர் விளைச்சலில் ஆறில் ஒரு பங்கு தந்தனர்; கட்டாய வேலைக்குக் கூலி தரப்பட்டது.
  • அதிகாரிகள்: அமைச்சர்களுக்கும் அதிகாரிகளுக்கும் பணத்துக்குப் பதிலாக நிலம் வழங்கப்பட்டது.
  • தண்டனை: கொடிய குற்றவாளிகள் சிறையில் அடைக்கப்பட்டனர்; சிலருக்கு மூக்கு, காது, கை, கால் வெட்டப்பட்டது அல்லது நாடு கடத்தப்பட்டனர். நீர், நெருப்பு, எடை, நஞ்சு மூலம் "சோதனைகள்" நடந்தன.
  • சமூகம்: கசாப்பு, மீன்பிடி, துப்புரவுத் தொழில் செய்தோர் நகருக்கு வெளியே வாழ வேண்டியிருந்தது; தீண்டாமை இறுகியதன் அடையாளம் இது.
  • பாதுகாப்பு: பாதைகள் பாதுகாப்பாக இல்லை; கங்கையில் கொள்ளையர்கள் அவரை ஒரு தெய்வத்துக்குப் பலியிட முயன்றனர்.

கன்னோசி மாநாடும் பிரயாகைக் கொடையும்

சுமார் 642-643-இல் ஹர்ஷர் யுவான் சுவாங்கை அழைத்து, கன்னோசியில் பெரும் சமய மாநாடு நடத்தினார்; சுமார் 20 அரசர்கள், ஆயிரக்கணக்கான பௌத்த, அந்தண, சமண அறிஞர்கள் கலந்துகொண்டதாகவும், யானை மீது பொற்புத்தர் சிலை ஊர்வலம் வந்ததாகவும் அவரது குறிப்புகள் சொல்கின்றன. பின் கங்கை-யமுனை சங்கமமான பிரயாகையில் ஐந்தாண்டுக்கு ஒருமுறை நடக்கும் கொடை விழாவுக்கு அழைத்துச் சென்றார். சுமார் 75 நாட்கள் புத்தர், சூரியன், சிவன் வழிபாடுகள் நடந்தன; ஐந்தாண்டுச் செல்வம் முழுவதையும் துறவிகள், அந்தணர், ஏழைகளுக்கு வழங்கி, இறுதியில் தங்கையிடம் ஒரு பழைய ஆடையை இரவல் வாங்கினாராம். இத்தகைய கொடைகள் நடந்தது உண்மை என்றாலும், அளவும் பௌத்தச் சாயலும் மிகைப்படுத்தப்பட்டிருக்கலாம். ஹர்ஷரின் கல்வெட்டுகள் அவரை "பரம மாகேஸ்வரன்" (சிவபக்தன்) என்கின்றன; பல மதங்களையும் ஆதரித்து, பிற்காலத்தில் பௌத்தத்தை அதிகம் சார்ந்தார் என்பதே பொருத்தமான முடிவு.

சீனாவுடன் தூதுறவு, ஹர்ஷருக்குப் பின்

641-இல் ஹர்ஷர் டாங் பேரரசன் தைசோங்கிடம் தூதரை அனுப்பினார்; இந்திய அரசர் ஒருவருக்கும் சீன அரசவைக்கும் இடையிலான முதல் பதிவான தூதுறவு இது. பதிலுக்கு 643-இல் வந்த சீனத் தூதுக் குழுவில் வாங் சுவான்செ இருந்தார்.

சுமார் 647-இல் ஹர்ஷர் வாரிசின்றி இறந்தார்; பேரரசு சிதறியது. சீன, திபெத்தியக் குறிப்புகளின்படி, அருணாசுவன் என்ற அமைச்சன் ஆட்சியைப் பிடித்து, சுமார் 648-இல் வந்த வாங் சுவான்செயின் குழுவைத் தாக்கினான். வாங் திபெத்துக்குத் தப்பி, திபெத்திய, நேபாளப் படைகளுடன் திரும்பி அவனை வென்று சீனாவுக்குக் கைதியாகக் கொண்டு சென்றதாகச் சொல்லப்படுகிறது. இந்தியச் சான்றுகள் இதைப் பற்றிப் பேசவில்லை; கதை மிகைப்படுத்தப்பட்டிருக்கலாம்.

முக்கியக் குறிப்புகள்

  • புஷ்யபூதி வம்ச ஹர்ஷர், அண்ணன் ராஜ்யவர்த்தனர் சசாங்கனால் கொல்லப்பட்ட பின் கி.பி. 606-இல் ஆட்சிக்கு வந்து, கன்னோசியைத் தலைநகராக்கினார்.
  • வடக்கின் முதன்மை அரசர் என்றாலும், அவரது பேரரசு சிற்றரசர்களின் தளர்வான கூட்டமைப்பு; "கடைசி பெரிய இந்துப் பேரரசர்" என்ற பட்டம் பொருந்தாது.
  • இரண்டாம் புலிகேசி அவரை நர்மதையில் தடுத்தான் (ஐஹோளே கல்வெட்டு); போர் நடந்த ஆண்டு விவாதத்தில் உள்ளது.
  • யுவான் சுவாங் நாளந்தாவில் பயின்று, பல்லவர் காஞ்சியைப் பன்மத, கல்வி நகரமாக விவரித்தார்.
  • அவரது குறிப்புகள் அன்றைய வரி, நீதி, சமூகம் பற்றிய அரிய சான்று; ஆனால் புகழுரைகளில் மிகைப்படுத்தல் உண்டு.

அடுத்த பகுதி

பகுதி 20-இல், யுவான் சுவாங் கண்ட நகரை ஆண்ட காஞ்சி, மாமல்லபுரப் பல்லவர்களைப் பார்ப்போம்: சாளுக்கியர்களுடன் ஒரு நூற்றாண்டு போரிட்டு, கடற்கரையில் கல்லில் கவிதை வடித்த வம்சம் அது.

ஆதாரங்கள் (Sources)

  • Encyclopaedia Britannica, Harsha and Xuanzang
  • World History Encyclopedia, Harsha and Pushyabhuti Dynasty
  • Beal, S. (trans.) (1884), Si-Yu-Ki: Buddhist Records of the Western World, Trubner; Watters, T. (1904-1905), On Yuan Chwang's Travels in India, 629-645 A.D., Royal Asiatic Society
  • Cowell, E. B. and Thomas, F. W. (trans.) (1897), The Harsa-carita of Bana, Royal Asiatic Society
  • Kielhorn, F. (1900-1901), "Aihole Inscription of Pulikesin II", Epigraphia Indica 6
  • Sen, T. (2003), Buddhism, Diplomacy, and Trade: The Realignment of Sino-Indian Relations, 600-1400, University of Hawaii Press
  • Devahuti, D. (1998), Harsha: A Political Study, Oxford University Press
  • Nilakanta Sastri, K. A. (1955), A History of South India from Prehistoric Times to the Fall of Vijayanagar, Oxford University Press
  • Minakshi, C. (1938), Administration and Social Life under the Pallavas, University of Madras
  • Thapar, R. (2002), Early India: From the Origins to AD 1300; Singh, U. (2008), A History of Ancient and Early Medieval India