இது, வரலாற்றுக்கு முந்தைய காலம் முதல் நவீன தமிழ்நாடு வரையிலான தமிழ் வரலாற்றைக் காலவரிசைப்படி சொல்லும் எங்கள் தொடரின் பதினான்காம் பகுதி. பதின்மூன்றாம் பகுதியை – களப்பிரர் காலம்: இருண்ட காலமா, இருட்டடிப்பா? – இங்கே படிக்கலாம்.

களப்பிரர் காலத்தின் மங்கலான சான்றுகளுக்குப் பிறகு, ஆறாம் நூற்றாண்டின் இறுதியில் தமிழக வரலாறு திடீரென ஒளி பெறுகிறது. தெற்கே மதுரையில் பாண்டியன் கடுங்கோன் எழுகிறான்; வடக்கே காஞ்சிபுரத்திலிருந்து பல்லவன் சிம்மவிஷ்ணு காவிரிப் படுகை வரை தன் ஆட்சியை விரிக்கிறான். அவன் மகன் முதலாம் மகேந்திரவர்மன் காலத்தில் தமிழகத்தில் ஒரு புதுமை நிகழ்கிறது: செங்கலும் மரமும் இன்றி, கருங்கல் மலையையே குடைந்து கோயில் அமைக்கும் கலை பிறக்கிறது. அதே அரசன் ஒரு நகைச்சுவை நாடகம் எழுதுகிறான், ஓவியம், இசை எனப் பல கலைகளில் ஈடுபடுகிறான், வடக்கிலிருந்து வந்த சாளுக்கியப் படையையும் எதிர்கொள்கிறான். பல்லவர் யார், எங்கிருந்து வந்தனர், சிம்மவிஷ்ணுவும் மகேந்திரவர்மனும் தமிழக வரலாற்றின் போக்கை எப்படி மாற்றினர் என்பதை இந்தப் பகுதியில் பார்ப்போம்.

பல்லவர்: ஒரு பார்வை

கேள்வி சுருக்கமான பதில்
தலைநகர் காஞ்சிபுரம்; ஆட்சியின் மையம் தொண்டை மண்டலம்
தொடக்கக் காலச் சான்றுகள் கி.பி. 3–4ஆம் நூற்றாண்டு பிராகிருதச் செப்பேடுகள்; பின்னர் வடமொழிச் செப்பேடுகள்
தோற்றம் உறுதியாகத் தெரியாது; ஆந்திரப் பகுதி, தொண்டையர் மரபு, பார்த்தியர் (பஹ்லவர்) எனப் பல கருத்துகள்
சிம்மவிஷ்ணு ஏறத்தாழக் கி.பி. 575–600; ‘அவனிசிம்மன்’; சோழ நாட்டைக் கைப்பற்றியதாகப் பிற்காலச் செப்பேடுகள்
முதலாம் மகேந்திரவர்மன் ஏறத்தாழக் கி.பி. 600–630; குடைவரைக் கோயில்கள், மத்தவிலாச பிரகசனம், சாளுக்கியப் போர்
சமயம் சிம்மவிஷ்ணு வைணவன் என்பர்; மகேந்திரன் சமணத்திலிருந்து சைவத்துக்கு மாறியதாக மரபு

ஆட்சியாண்டுகள் அறிஞருக்கு அறிஞர் சில ஆண்டுகள் வேறுபடுகின்றன. மகேந்திரவர்மனின் காலத்தைச் சிலர் கி.பி. 590–630 என்றும், மா. இராசமாணிக்கனார் போன்றோர் கி.பி. 615–630 என்றும் கணிக்கின்றனர்.

தொடக்கக் காலப் பல்லவர்கள்

பிராகிருதச் செப்பேடுகள்

பல்லவர்களைப் பற்றிய மிகப் பழைய நேரடிச் சான்றுகள் தமிழில் இல்லை; அவை பிராகிருத மொழியில் எழுதப்பட்ட செப்பேடுகள். ஆந்திர மாநிலம் குண்டூர் பகுதியில் கிடைத்த மயிதவோலு செப்பேடு, இளவரசனாக (யுவமகாராஜா) இருந்த சிவஸ்கந்தவர்மன் காஞ்சிபுரத்திலிருந்து ஆந்திரப் பகுதியில் ஓர் ஊரை அந்தணர்களுக்கு வழங்கியதைச் சொல்கிறது. கர்நாடகத்தின் பெல்லாரி பகுதியில் கிடைத்த ஹிரஹடகல்லி செப்பேட்டில் அதே சிவஸ்கந்தவர்மன் ‘தர்ம மகாராஜாதிராஜன்’ என்ற பெரும் பட்டத்துடன், அசுவமேதம், வாஜபேயம் போன்ற வேள்விகளைச் செய்தவனாகக் காட்சியளிக்கிறான். இளவரசன் புத்தவர்மனின் மனைவி சாருதேவி வழங்கிய கொடையைப் பதிவு செய்யும் ‘பிரிட்டிஷ் மியூசியம் செப்பேடு’ம் இந்தக் குழுவைச் சேர்ந்தது. இவை ஏறத்தாழக் கி.பி. 3–4ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்தவை என்று கணிக்கப்படுகின்றன.

கி.பி. நான்காம் நூற்றாண்டின் நடுவில் குப்தப் பேரரசன் சமுத்திரகுப்தனின் அலகாபாத் தூண் கல்வெட்டு, அவன் வென்ற தென்னக அரசர்களில் ‘காஞ்சியின் விஷ்ணுகோபன்’ என்பவனைக் குறிப்பிடுகிறது. ஐந்தாம், ஆறாம் நூற்றாண்டுகளில் பல்லவர் செப்பேடுகள் வடமொழிக்கு மாறுகின்றன. இந்தக் காலகட்டத்தின் அரசர் பட்டியல் குழப்பமானது; ஒரே பெயர் பலமுறை வருவதால் வரலாற்றாசிரியர்கள் அவர்களை ‘முதலாம்’, ‘இரண்டாம்’ என எண்ணிட்டு வேறுபடுத்துகின்றனர், அந்த எண்ணிக்கையிலும் ஒருமித்த கருத்து இல்லை.

பல்லவர் எங்கிருந்து வந்தனர்?

இந்தக் கேள்விக்கு இன்றுவரை உறுதியான விடை இல்லை. முக்கியக் கருத்துகள்:

  • பார்த்தியர் (பஹ்லவர்) கோட்பாடு: ‘பல்லவ’ என்ற பெயர் ஈரானிய ‘பஹ்லவ’ என்ற சொல்லிலிருந்து வந்தது என்று தொடக்கக் கால ஆய்வாளர்கள் சிலர் கருதினர். இதற்கு உறுதியான சான்று இல்லாததால் இன்று பெரும்பாலான வரலாற்றாசிரியர்கள் இதை ஏற்பதில்லை.
  • தொண்டையர் மரபு: சங்க இலக்கியமான பெருபாணாற்றுப்படை, காஞ்சியை ஆண்ட தொண்டைமான் இளந்திரையனைப் பாடுகிறது. சோழ மன்னன் ஒருவனுக்கும் நாக இளவரசி பீலிவளைக்கும் பிறந்த மகனே தொண்டை நாட்டு அரசன் ஆனான் என்ற கதை மணிமேகலையில் வருகிறது. இவற்றைக் கொண்டு பல்லவரை உள்ளூர்த் தொண்டையர் மரபோடு இணைப்பவர்கள் உண்டு.
  • ஆந்திரப் பகுதியிலிருந்து வந்தவர்கள்: பழைய செப்பேடுகள் பிராகிருதத்தில், ஆந்திரப் பகுதி நிலங்களைப் பற்றிப் பேசுவதால், சாதவாகனர்களின் கீழ் கிருஷ்ணா – குண்டூர் பகுதியில் ஆட்சி செய்த அதிகாரிகள் தெற்கே காஞ்சிக்குப் பரவினர் என்ற கருத்தைக் கே. ஏ. நீலகண்ட சாஸ்திரி உள்ளிட்ட பல அறிஞர்கள் ஏற்கின்றனர்.

பல்லவர்கள் தங்களைப் பரத்வாஜ கோத்திரத்தவர்கள் என்றும், அசுவத்தாமன் வழி வந்தவர்கள் என்றும் தங்கள் செப்பேடுகளில் சொல்லிக்கொள்கின்றனர். இது அரச மரபுக்குப் புனிதம் சேர்க்கும் வழக்கமான புராண உரிமைகோரல். மகேந்திரவர்மனின் பல்லாவரம் குடைவரையில் பல தெலுங்குப் பட்டப்பெயர்கள் இருப்பது, ஆந்திரத் தொடர்பு நீண்ட காலம் நீடித்ததைக் காட்டுவதாகச் சிலர் கருதுகின்றனர்.

சிம்மவிஷ்ணு: காவிரி வரை

சிம்மவர்மனின் மகனான சிம்மவிஷ்ணு (ஏறத்தாழக் கி.பி. 575–600) முதல், பல்லவர் வரலாறு தெளிவான தொடர்ச்சியுடன் கிடைக்கிறது. அதனால்தான் பல வரலாற்றாசிரியர்கள் இவனிலிருந்தே ‘பிற்காலப் பல்லவர்’ அல்லது ‘பேரரசுப் பல்லவர்’ காலத்தைத் தொடங்குகின்றனர். அவனது பட்டப்பெயர் ‘அவனிசிம்மன்’, அதாவது பூமியின் சிங்கம்.

எட்டாம் நூற்றாண்டில் இரண்டாம் நந்திவர்மன் வெளியிட்ட காசாக்குடிச் செப்பேடுகளும், ஒன்பதாம் நூற்றாண்டு வேலூர்பாளையம் செப்பேடுகளும் அவனது வெற்றியைப் போற்றுகின்றன. ‘நெல் வயல்களைக் காடுகளாக அணிந்து, பாக்குத் தோப்புகள் நிறைந்த, காவிரி மகள் அழகு செய்யும் சோழ நாட்டை அவன் விரைவில் கைப்பற்றினான்’ என்கிறது வேலூர்பாளையம் செப்பேடு. காசாக்குடிச் செப்பேடு இன்னும் ஒரு படி மேலே சென்று, அவன் களப்பிரர், மாளவர், சோழர், பாண்டியர், சிங்களர், கேரளர் ஆகியோரை வென்றதாகக் கூறுகிறது. இவை அவனுக்கு ஒன்றரை நூற்றாண்டு கழித்து எழுதப்பட்ட அரச மரபுப் புகழுரைகள் என்பதால், பாண்டியர், சிங்களர் மீதான வெற்றிகள் மிகைப்படுத்தப்பட்டவையாக இருக்கலாம். ஆனால் காவிரியின் வடகரை வரையிலான சோழ நாடு அவன் காலத்தில் பல்லவர் கைக்கு வந்தது என்பதை அறிஞர்கள் பொதுவாக ஏற்கின்றனர். அந்தப் பகுதியை ஆண்ட களப்பிரரின் ஆட்சிக்கு இதுவே முடிவுரை எழுதியது என்பதை முந்தைய பகுதியில் பார்த்தோம். சங்க காலத்தில் மூவேந்தர்களில் ஒருவராகப் புகழ்பெற்ற சோழர்கள் அடுத்த மூன்று நூற்றாண்டுகள் உறையூர்ப் பகுதியில் சிற்றரசர்களாகவே தங்கியிருந்தனர்.

சிம்மவிஷ்ணு திருமாலின் பக்தன் என்று சொல்லப்படுகிறது. கிராதார்ஜுனீயம் இயற்றிய வடமொழிக் கவிஞர் பாரவி அவனது அவைக்கு வந்ததாகப் பிற்காலத் தண்டியின் ‘அவந்திசுந்தரி கதை’ கூறுகிறது; இதை எல்லா அறிஞர்களும் ஏற்பதில்லை. மாமல்லபுரம் ஆதிவராகர் குடைவரையில், ‘சிம்மவிண்ண போத்தாதிராஜன்’ என்ற பெயர்ப்பொறிப்புடன் இரு அரசியருடன் அமர்ந்திருக்கும் அரசன் சிற்பம் உள்ளது. இது சிம்மவிஷ்ணுவின் உருவம் என்று பலர் கருதுகின்றனர், ஆனால் அந்தக் குடைவரையே பிற்காலத்தது என்பதால் இது அவன் நினைவாக வடிக்கப்பட்ட உருவமாக இருக்கலாம்.

முதலாம் மகேந்திரவர்மன்: கலைஞன் அரசன்

சிம்மவிஷ்ணுவுக்குப் பின் அரியணை ஏறிய முதலாம் மகேந்திரவர்மன் (ஏறத்தாழக் கி.பி. 600–630), தென்னிந்திய வரலாற்றின் மிகவும் வண்ணமயமான அரசர்களில் ஒருவன். அவனது கல்வெட்டுகள் அவனுக்குச் சூட்டும் பட்டப்பெயர்களே அவன் ஆளுமையைச் சொல்லிவிடுகின்றன.

பட்டப்பெயர்கள் சொல்லும் கதை

  • விசித்திரசித்தன் – புதுமை நாடும் மனம் கொண்டவன்
  • சித்திரகாரப்புலி – ஓவியர்களுள் புலி
  • மத்தவிலாசன் – அவன் இயற்றிய நாடகத்தின் பெயரோடு தொடர்புடையது
  • குணபரன் – நற்பண்புகளின் சுமை தாங்குபவன்
  • சேத்தகாரி (சைத்யகாரி) – கோயில் கட்டுபவன்
  • லலிதாங்குரன், அவனிபாஜனன், சத்ருமல்லன், சத்யசந்தன், நித்யவினீதன்
  • சங்கீர்ணஜாதி – இசையின் தாள வகையோடு தொடர்புடைய பெயர் என்று சிலர் விளக்குகின்றனர்
  • பகாபிடுகு போன்ற தெலுங்குப் பட்டங்களும் பல்லாவரம் குடைவரையில் உள்ளன

மண்டகப்பட்டு: செங்கலும் மரமும் இல்லாத கோயில்

மகேந்திரவர்மனின் மிகப் புகழ்பெற்ற சான்று, இன்றைய விழுப்புரம் மாவட்டத்தில் உள்ள மண்டகப்பட்டு என்ற சிற்றூரின் சிறு குன்றில் குடையப்பட்ட கோயில். அதன் முகப்புத் தூணில் பல்லவக் கிரந்த எழுத்தில், வடமொழியில் நான்கு வரிகள் உள்ளன. ‘செங்கல் இன்றி, மரம் இன்றி, உலோகம் இன்றி, சுதை இன்றி, விசித்திரசித்தன் என்ற அரசனால் பிரம்மா, ஈஸ்வரன், விஷ்ணு ஆகிய மூவருக்கும் எழுப்பப்பட்ட இந்த லக்ஷிதாயதனம்’ என்பது அதன் பொருள்.

இந்தச் சிறிய கல்வெட்டு ஒரு பெரிய உண்மையைச் சொல்கிறது. அதற்கு முன் தமிழகக் கோயில்கள் செங்கல், மரம், உலோக ஆணிகள், சுண்ணச் சாந்து போன்ற அழியக்கூடிய பொருள்களால் கட்டப்பட்டன; அதனால்தான் அவை இன்று எஞ்சவில்லை. இதை எபிகிராபியா இண்டிகாவின் 17ஆம் தொகுதியில் பதிப்பித்த டி. ஏ. கோபிநாத ராவ் இதுவே மகேந்திரனின் முதல் குடைவரை என்று கருதினார். கல்வெட்டைப் படிக்கப் பல ஆண்டுகள் உழைத்து அரசன் பெயரைக் கண்டுபிடித்தவர் புதுச்சேரியைச் சேர்ந்த பிரெஞ்சு ஆய்வாளர் ஜுவோ துப்ரேய். இதற்கு முன்பும் தமிழகப் பாறைகள் வெறுமையாக இல்லை; தமிழ்-பிராமிக் கல்வெட்டுகள் உள்ள இயற்கைக் குகைகளில் சமணத் துறவிகள் கற்படுக்கைகளில் வாழ்ந்தனர். ஆனால் பாறையைக் குடைந்து தூண்களும் கருவறைகளும் கொண்ட கோயிலாக மாற்றியது மகேந்திரன் காலத்திலேயே தொடங்கியது என்பது பெரும்பாலோர் கருத்து.

குடைவரைக் கோயில்களின் தொடர்

மண்டகப்பட்டுக்குப் பிறகு மகேந்திரன் காலத்தில் பல குடைவரைகள் எழுந்தன:

  • பல்லாவரம் (சென்னை): ஐந்து கருவறைகள் கொண்டது; பல பட்டப்பெயர்கள் பொறிக்கப்பட்டுள்ளன
  • மாமண்டூர் (காஞ்சிபுரம் அருகே): அவனது பல பட்டங்களையும் நாடகங்களையும் இசை ஆர்வத்தையும் குறிப்பிடும் சிதைந்த நீண்ட கல்வெட்டு; அருகே சித்திரமேகத் தடாகம் என்ற ஏரி
  • தளவானூர்: ‘சத்ருமல்லேஸ்வராலயம்’
  • சீயமங்கலம்: ‘அவனிபாஜன பல்லவேஸ்வரம்’
  • மகேந்திரவாடி: திருமாலுக்கான ‘மகேந்திர விஷ்ணுகிருகம்’; அருகே மகேந்திரத் தடாகம்
  • திருச்சிராப்பள்ளி மலைக்கோட்டை: ‘லலிதாங்குர பல்லவேஸ்வர கிருகம்’; புகழ்பெற்ற கங்காதரர் சிற்பம்

இவற்றின் பொது அடையாளம், மேலும் கீழும் சதுரமாகவும் நடுவில் எண்கோணமாகவும் செதுக்கப்பட்ட கனமான தூண்கள், கருவறையின் இருபுறமும் துவாரபாலகர்கள், எளிய முகப்பு. இந்த ‘மகேந்திர பாணி’யை வரையறுத்தவர் தொல்லியல் அறிஞர் கே. ஆர். சீனிவாசன். மாமல்லபுரத்தின் புகழ்பெற்ற ரதங்களும் கடற்கரைக் கோயிலும் இந்த அடித்தளத்தின் மேல் பின்னர் எழுந்தவை.

மத்தவிலாச பிரகசனம்

மகேந்திரவர்மன் இயற்றியதாகக் கருதப்படும் ‘மத்தவிலாச பிரகசனம்’ வடமொழியும் பிராகிருதமும் கலந்த ஓரங்க நகைச்சுவை நாடகம். காஞ்சி நகரத் தெருக்களே இதன் களம். கள் மயக்கத்தில் திரியும் காபாலிகத் துறவி சத்தியசோமனும் அவன் துணைவி தேவசோமாவும், தாங்கள் உணவு ஏந்தும் மண்டையோட்டுக் கலத்தைத் தொலைத்துவிடுகின்றனர். அதை நாகசேனன் என்ற பௌத்தத் துறவி திருடினான் என்று குற்றம் சாட்டுகின்றனர். பாசுபதத் துறவி ஒருவன் நடுவராக வருகிறான். இறுதியில் ஒரு நாய் கவ்விச் சென்ற அந்தக் கலம் ஒரு பித்தனின் கையில் கிடைக்கிறது. மது, இன்பம் இவற்றை ரகசியமாக விரும்பும் துறவிகளைக் கேலி செய்யும் இந்த நாடகம், அக்காலக் காஞ்சியின் சமயப் பன்மையையும் நகர வாழ்க்கையையும் படம்பிடிக்கிறது.

திருவனந்தபுரத்தில் டி. கணபதி சாஸ்திரி 1917இல் இதைப் பதிப்பித்தார். கேரளத்தின் கூடியாட்டம் மரபில் இந்த நாடகம் நூற்றாண்டுகளாக நடிக்கப்பட்டு வந்தது குறிப்பிடத்தக்கது. மாமண்டூர் கல்வெட்டு இந்த நாடகத்தையும் ‘பகவதஜ்ஜுகம்’ என்ற மற்றொரு நகைச்சுவை நாடகத்தையும் குறிப்பிடுவதால், பகவதஜ்ஜுகமும் மகேந்திரனுடையதே என்று சிலர் வாதிடுகின்றனர்; இது இன்னும் விவாதத்தில் உள்ளது.

ஓவியமும் இசையும்

‘சித்திரகாரப்புலி’ என்ற பட்டம் அவனது ஓவிய ஆர்வத்தைக் காட்டுகிறது. மாமண்டூர் கல்வெட்டில் வரும் ‘தட்சிண சித்திரம்’ என்ற சொல்லை ஓவிய நூல் ஒன்றின் பெயராகச் சிலரும், இசைச் சொல்லாகச் சிலரும் படிக்கின்றனர். சித்தன்னவாசல் சமணக் குகை ஓவியங்கள் ஒருகாலத்தில் மகேந்திரன் காலத்தவை என்று கருதப்பட்டன; இன்று அவை பெரும்பாலும் ஒன்பதாம் நூற்றாண்டுப் பாண்டியர் காலத்தவை என்று கணிக்கப்படுகின்றன.

இசையைப் பொறுத்தவரை, புதுக்கோட்டை மாவட்டம் குடுமியான்மலையில் உள்ள இசைக் கல்வெட்டு இந்திய இசை வரலாற்றின் மிகப் பழைய இசைக் குறிப்புகளில் ஒன்று. ‘ருத்ராச்சாரியாரின் சீடனான, மகேஸ்வர பக்தனான ஓர் அரசன் மாணவர்களுக்காக இவற்றை அமைத்தான்’ என்கிறது அதன் இறுதிக் குறிப்பு; அருகே ‘பரிவாதினி’ என்ற வீணை வகையின் பெயரும் உள்ளது. ஜுவோ துப்ரேய், டி. என். இராமச்சந்திரன், சி. மீனாட்சி போன்றோர் இதை மகேந்திரவர்மனுடையது என்றனர். ஆனால் அக்காலத்தில் காவிரியே பல்லவ நாட்டின் தென்னெல்லை, அங்கு வேறு பல்லவக் கல்வெட்டு இல்லை, கோயில் அமைப்பு பாண்டியர் பாணியில் உள்ளது போன்ற காரணங்களால், பிற்காலப் பாண்டிய அரசன் அல்லது அவர்களின் சிற்றரசன் ஒருவனுடையது என்று பிற அறிஞர்கள் வாதிடுகின்றனர். இது இன்றும் தீர்க்கப்படாத விவாதம்.

சமணத்திலிருந்து சைவத்துக்கு: அப்பர் மரபு

மகேந்திரவர்மன் இளமையில் சமணனாக இருந்து, பின்னர் சைவத்தைத் தழுவினான் என்பது புகழ்பெற்ற மரபு. இதன் முதன்மை ஆதாரம், ஐந்து நூற்றாண்டுகள் கழித்துச் சேக்கிழார் இயற்றிய பெரியபுராணத்தின் திருநாவுக்கரசு நாயனார் புராணம்.

அதன்படி, திருவாமூரில் பிறந்த மருள்நீக்கியார் இளமையில் சமணத்தைத் தழுவி, பாடலிபுத்திரத்தில் (இன்றைய கடலூர் அருகிலுள்ள திருப்பாதிரிப்புலியூர்) ‘தருமசேனர்’ என்ற பெயரில் சமணப் பெரும் அறிஞராக விளங்கினார். கடும் சூலை நோய் வந்தபோது, திருவதிகை வீரட்டானத்தில் சிவத்தொண்டு செய்துவந்த தமக்கை திலகவதியாரிடம் சென்று திருநீறு பெற்றார்; நோய் நீங்கியது; ‘திருநாவுக்கரசு’ என்ற பெயர் பெற்றார். சமணர்கள் முறையிட, பல்லவ அரசன் அவரைச் சுண்ணாம்புக் காளவாயில் அடைத்தான், நஞ்சு ஊட்டினான், யானையை ஏவினான், கல்லில் கட்டிக் கடலில் எறிந்தான்; ஒவ்வொரு முறையும் அவர் உயிர் பிழைத்தார் என்கிறது புராணம். இறுதியில் மனம் மாறிய அரசன் சைவத்தைத் தழுவி, பாடலிபுத்திரச் சமணப் பள்ளிகளை இடித்து, அந்தப் பொருள்களைக் கொண்டு திருவதிகையில் ‘குணபரவீச்சரம்’ என்ற கோயிலைக் கட்டினான்.

‘குணபர’ என்ற பெயர் மகேந்திரனின் பட்டப்பெயரோடு ஒத்துப்போவதால், அந்த அரசன் மகேந்திரவர்மனே என்று வி. வெங்கையா முதலில் முன்மொழிந்தார்; பல அறிஞர்கள் இதை ஏற்றனர். திருச்சி மலைக்கோட்டைக் குடைவரைக் கல்வெட்டும் இதற்குத் துணையாகக் காட்டப்படுகிறது: ‘இலிங்க வழிபாட்டாளனான குணபரன் என்ற அரசனால், மாறுபட்ட நெறியிலிருந்து (விபக்ஷ) திரும்பிய ஞானம் உலகில் நெடுங்காலம் பரவட்டும்’ என்கிறது அதன் ஒரு செய்யுள். ஆனால் இந்தச் செய்யுள் தர்க்கச் சொற்களைக் கொண்ட இரட்டுறமொழி (சிலேடை) என்பதால், அதன் பொருள் பற்றிக் கருத்து வேறுபாடுகள் உள்ளன. அவனது முதல் குடைவரையான மண்டகப்பட்டு மும்மூர்த்திகளுக்கும், மகேந்திரவாடி திருமாலுக்கும் அமைக்கப்பட்டதால், அவன் தொடக்கத்திலிருந்தே பல சமயங்களை மதித்தவன் என்றும், பிற்காலத்தில்தான் சைவத்தில் ஆழ்ந்தான் என்றும் கே. ஆர். சீனிவாசன் கருதினார். எனவே ‘சமணனாக இருந்து சைவனாக மாறினான்’ என்பதை வரலாற்று உறுதியாக அல்லாமல், வலுவான மரபாகவே கொள்வது பொருத்தம். சமணம் தோன்றிய வரலாற்றை எங்கள் இந்திய வரலாற்றுத் தொடரில் விரிவாகப் பார்த்தோம்.

இந்தக் காலகட்டம், அடுத்த சில நூற்றாண்டுகள் தமிழகத்தை மாற்றியமைத்த பக்தி இயக்கத்தின் தொடக்கமும் கூட. அப்பர் பாடிய தேவாரப் பதிகங்களில், பல்லவர் தலைநகரின் காஞ்சி ஏகாம்பரநாதர் உள்ளிட்ட பல தலங்கள் போற்றப்படுகின்றன.

சாளுக்கியப் போர்: புள்ளலூர்

மகேந்திரனின் ஆட்சியின் பிற்பகுதியில் வடக்கிலிருந்து பெரும் அச்சுறுத்தல் வந்தது. வாதாபியை (இன்றைய பாதாமி) தலைநகராகக் கொண்ட சாளுக்கியப் பேரரசன் இரண்டாம் புலிகேசி (ஏறத்தாழக் கி.பி. 610–642) தெற்கு நோக்கிப் படையெடுத்தான். அவனது அவைக் கவிஞர் இரவிகீர்த்தி கி.பி. 634–635இல் பொறித்த ஐஹொளே கல்வெட்டு, ‘தன் எழுச்சியை எதிர்த்த பல்லவ வேந்தனின் ஒளியைத் தன் படையின் புழுதியால் மறைத்து, அவனைக் காஞ்சிபுர மதில்களுக்குப் பின்னால் மறையச் செய்தான்’ என்கிறது. அதே காலகட்டத்தில் கிருஷ்ணை – கோதாவரிப் பகுதியான வேங்கி சாளுக்கியர் கைக்குச் சென்றது; புலிகேசியின் தம்பி குப்ஜ விஷ்ணுவர்த்தனன் அங்கே கீழைச் சாளுக்கிய மரபைத் தொடங்கினான்.

பல்லவர் தரப்புக் கதை வேறு. மகேந்திரவர்மன் ‘புள்ளலூரில் தன் முதன்மைப் பகைவர்களை அழித்தான்’ என்று காசாக்குடிச் செப்பேடுகள் சொல்கின்றன. புள்ளலூர் காஞ்சிபுரத்துக்கு வடக்கே உள்ள ஊராக அடையாளம் காணப்படுகிறது. அந்தப் பகைவர்கள் யார் என்று செப்பேடு பெயர் சொல்லாவிட்டாலும், அவர்கள் சாளுக்கியரே என்பது பெரும்பாலான அறிஞர்களின் கருத்து. இரு தரப்பும் வெற்றி கோருவதால், காஞ்சி காப்பாற்றப்பட்டது, ஆனால் வடக்கே வேங்கி உள்ளிட்ட பகுதிகள் இழக்கப்பட்டன என்பதே நடந்திருக்கக்கூடியது என்று வரலாற்றாசிரியர்கள் முடிவு செய்கின்றனர். இந்தப் போர், அடுத்த ஒன்றரை நூற்றாண்டு நீடித்த பல்லவ – சாளுக்கியப் பகைக்குத் தொடக்கமாக அமைந்தது.

காலவரிசை

காலம் (ஏறத்தாழ) நிகழ்வு உறுதி நிலை
கி.பி. 3–4ஆம் நூற்றாண்டு சிவஸ்கந்தவர்மனின் பிராகிருதச் செப்பேடுகள் (மயிதவோலு, ஹிரஹடகல்லி) அறிஞர் கணிப்பு
கி.பி. 350 சமுத்திரகுப்தனின் அலகாபாத் கல்வெட்டில் ‘காஞ்சியின் விஷ்ணுகோபன்’ ஓரளவு உறுதி
கி.பி. 550 சிம்மவர்மனின் பள்ளன்கோவில் செப்பேடுகள் ஓரளவு உறுதி
கி.பி. 575 சிம்மவிஷ்ணு அரியணை ஏறி, சோழ நாட்டைக் கைப்பற்றுகிறான் அறிஞர் கணிப்பு
கி.பி. 600 முதலாம் மகேந்திரவர்மன் ஆட்சி தொடங்குகிறது (சிலர் 590 அல்லது 615) விவாதம்
கி.பி. 7ஆம் நூற்றாண்டு முற்பகுதி மண்டகப்பட்டு உள்ளிட்ட குடைவரைகள், மத்தவிலாச பிரகசனம் ஓரளவு உறுதி
கி.பி. 610–630 அப்பரின் தாக்கத்தால் சைவத்துக்கு மாறியதாக மரபு மரபு
கி.பி. 610களின் பிற்பகுதி – 620கள் புலிகேசியின் படையெடுப்பு, புள்ளலூர்ப் போர் அறிஞர் கணிப்பு
கி.பி. 630 மகேந்திரன் மறைவு; மகன் முதலாம் நரசிம்மவர்மன் அரியணை ஏறுகிறான் அறிஞர் கணிப்பு
கி.பி. 634–635 ஐஹொளே கல்வெட்டு உறுதி
கி.பி. 12ஆம் நூற்றாண்டு பெரியபுராணத்தில் அப்பர் – பல்லவ அரசன் கதை உறுதி
1917 மத்தவிலாச பிரகசனம் பதிப்பிக்கப்பட்டது உறுதி

உறுதியாகச் சொல்லக்கூடியவை

  • உறுதி: ஆறாம் நூற்றாண்டு இறுதியில் சிம்மவிஷ்ணு பல்லவர் ஆட்சியைக் காவிரி வரை விரிவுபடுத்தினான்; மகேந்திரவர்மன் காலத்தில் தமிழகத்தின் தொடக்கக் குடைவரைக் கோயில்கள் குடையப்பட்டன; மண்டகப்பட்டுக் கல்வெட்டு அழியக்கூடிய பொருள்களிலிருந்து கல்லுக்கு மாறியதைப் பதிவு செய்கிறது; இரண்டாம் புலிகேசியுடன் போர் நடந்தது.
  • விவாதம்: பல்லவரின் தோற்றம், சரியான ஆட்சியாண்டுகள், மகேந்திரன் சமணனாக இருந்தானா, குடுமியான்மலை இசைக் கல்வெட்டு அவனுடையதா, பகவதஜ்ஜுகம் அவன் எழுதியதா, புள்ளலூரில் உண்மையில் யார் வென்றனர் என்பவை.

அடுத்த பகுதி

பதினைந்தாம் பகுதி – முதலாம் நரசிம்மவர்மனும் மாமல்லபுரச் சின்னங்களும். தந்தையின் தோல்விக்குப் பழிதீர்க்க வாதாபியை வென்ற ‘மாமல்லன்’, உலகப் புகழ்பெற்ற மாமல்லபுரத்து ரதங்கள், குடைவரைகள், பெரும் புடைப்புச் சிற்பம் ஆகியவற்றை அடுத்த பகுதியில் பார்ப்போம்.

ஆதாரங்கள்