தமிழ் வரலாறு பகுதி 20: முதலாம் இராசராச சோழன் – வெற்றிகளும் பெரிய கோயிலும்

இது, வரலாற்றுக்கு முந்தைய காலம் முதல் நவீன தமிழ்நாடு வரையிலான தமிழ் வரலாற்றைக் காலவரிசைப்படி சொல்லும் எங்கள் தொடரின் இருபதாம் பகுதி. பத்தொன்பதாம் பகுதியை – விஜயாலயனும் சோழர் மறுமலர்ச்சியும் – இங்கே படிக்கலாம்.

தக்கோலப் போரில் (949) அடிபட்டு, அடுத்த முப்பது ஆண்டுகள் அரியணைப் போட்டிகளில் தடுமாறிய சோழ அரசு, கி.பி. 985இன் நடுப்பகுதியில் ஒரு புதிய மன்னனைக் கண்டது. சுந்தரசோழனின் இளைய மகன் அருண்மொழிவர்மன் தஞ்சையில் முடிசூடி, ‘இராசராசன்’ – அரசர்க்கு அரசன் – என்ற பெயரைப் புனைந்தான். இருபத்தொன்பது ஆண்டுகளில் அவன் ஒரு மண்டல அரசைத் தென்னிந்தியாவின் மிக வலிய பேரரசாக மாற்றினான்; கடல் கடந்து ஈழத்துக்கும் தீவுகளுக்கும் படை அனுப்பினான்; ஆயிரம் ஆண்டுகள் கடந்தும் காவிரிச் சமவெளியில் தலைநிமிர்ந்து நிற்கும் பெரிய கோயிலை எழுப்பினான்.

இராசராசனைப் பற்றி நமக்குத் தெரிந்தவை பெரும்பாலும் அவனே பொறிக்கச் செய்த கல்வெட்டுகளிலிருந்து வருகின்றன. தன் வெற்றிகளை ஒவ்வொரு கல்வெட்டின் தொடக்கத்திலும் வரிசைப்படுத்தும் வழக்கத்தைத் தென்னிந்தியாவில் முதன்முதலில் தொடங்கியவன் அவனே எனக் கருதப்படுகிறது. ஆனால் அவை அரசின் அதிகாரப்பூர்வக் குரல்கள்; ஆகவே உறுதியானவற்றையும் விவாதத்தில் உள்ளவற்றையும் பிரித்துக் காட்ட முயல்கிறோம்.

இராசராசன்: ஒரு பார்வை

அரியணைக்கு வந்த பாதை

இராசராசனின் அண்ணன் இரண்டாம் ஆதித்த கரிகாலன் இளமையிலேயே வீரபாண்டியனை வென்று ‘வீரபாண்டியன் தலைகொண்ட’ என்று புகழ் பெற்றவன். ஏறத்தாழ 969இல் அவன் கொல்லப்பட்டான். இராசராசனின் இரண்டாம் ஆட்சியாண்டைச் சேர்ந்த உடையார்குடிக் கல்வெட்டு, கொலைக்குக் காரணமான அதிகாரிகளின் நிலங்களைப் பறிமுதல் செய்ய ஆணையிடுகிறது. அவர்களுக்குப் பின்னால் யார் இருந்தார் என்பது பதிவாகவில்லை. சிற்றப்பன் உத்தமசோழனுக்கு இதில் பங்கிருக்கலாம் என்று நீலகண்ட சாஸ்திரி ஐயப்பட்டார்; அதற்குப் போதிய சான்று இல்லை என்று வேறு அறிஞர்கள் மறுக்கின்றனர்.

உத்தமசோழன் ஏறத்தாழ 970 முதல் 985 வரை ஆண்டான். நாட்டு மக்கள் அருண்மொழியையே அரசனாக வேண்டினர்; ஆனால் சிற்றப்பன் நாட்டை விரும்பும் வரை தான் முடிசூடேன் என்று அவன் மறுத்து, இளவரசனாகக் காத்திருந்தான் என்று திருவாலங்காட்டுச் செப்பேடுகள் கூறுகின்றன. இது அவன் மகன் காலத்துப் புகழுரைதான்; எனினும் உத்தமசோழனுக்குப் பின் ஆட்சிமாற்றம் அமைதியாகவே நடந்தது.

இந்தக் காலத்தையே கல்கியின் ‘பொன்னியின் செல்வன்’ புதினமும் அதைத் தழுவிய திரைப்படங்களும் சித்திரிக்கின்றன. அவை சில கல்வெட்டுச் செய்திகளின் மேல் கட்டப்பட்ட புனைவுகள்; வரலாற்று நூல்கள் அல்ல.

வெற்றிப் பயணங்கள்

இராசராசனின் கல்வெட்டுகள் ‘திருமகள் போலப் பெருநிலச் செல்வியும் தனக்கே உரிமை பூண்டமை மனக்கொள’ என்று தொடங்கும் மெய்க்கீர்த்தியுடன் தொடங்குகின்றன. ஒவ்வொரு புதிய வெற்றியும் இதில் சேர்க்கப்பட்டதால், போர்களின் காலவரிசையை அறிய இது பெரிதும் உதவுகிறது.

காந்தளூர்ச் சாலை

மெய்க்கீர்த்தியின் முதல் வெற்றி ‘காந்தளூர்ச் சாலைக் கலமறுத்தருளி’. இன்றைய திருவனந்தபுரம் அருகே இருந்த காந்தளூர்ச் சாலையில் ஏறத்தாழ 988இல் நடந்த நிகழ்வு இது. ‘கலம்’ என்பது கப்பலையும் குறிக்கும்; ‘சாலை’ என்பது புகழ்பெற்ற ஒரு கல்விச் சாலையின் பெயருமாகும். ஆகவே இது கடற்படைத் தாக்குதலா, படைப்பயிற்சி நடந்த கல்விச் சாலை மீதான தாக்குதலா, இரண்டுமா என்பதில் அறிஞர்களிடையே இன்றும் கருத்து வேறுபாடு உள்ளது.

பாண்டியரும் சேரரும்

பாண்டிய மன்னன் அமரபுயங்கனைச் சிறைப்பிடித்ததையும், சோழத் தளபதி விழிஞம் துறைமுகத்தைக் கைப்பற்றியதையும் திருவாலங்காட்டுச் செப்பேடுகள் கூறுகின்றன. மலைநாட்டில் ‘உதகை’ என்ற அரணை எரித்ததைப் பின்னாளைய உலா நூல்களும் கலிங்கத்துப்பரணியும் நினைவுகூர்கின்றன. கொல்லம், கொடுங்கோளூர் வரை அவன் படைகள் சென்றன. சேர, சோழ, பாண்டிய மூன்று முடிகளுக்கும் உரியவன் என்ற பொருளில் ‘மும்முடிச் சோழன்’ என்ற பட்டம் 990களின் இறுதியில் அவன் கல்வெட்டுகளில் தோன்றுகிறது. பாண்டிய நாடு ‘இராசராசப் பாண்டி நாடு’ என்று பெயர் பெற்றது.

ஈழம்

ஐந்தாம் மகிந்தன் காலத்தில் அனுராதபுர அரசு உள்நாட்டுக் குழப்பத்தில் இருந்தது. சோழர் படை கடல் கடந்து அனுராதபுரத்தைச் சூறையாடியது; பொலன்னறுவை ‘ஜனநாதமங்கலம்’ என்று பெயர் மாற்றப்பட்டு, ‘மும்முடிச்சோழ மண்டலம்’ என்ற சோழ மாநிலத்தின் தலைநகரானது. இப்படையெடுப்பு ஏறத்தாழ 993இல் நடந்தது என்பது சாஸ்திரியின் கணிப்பு; ஈழ வரலாற்று நூலின் அடிப்படையில் ஹுல்ட்ஷ் அதை 1001 – 1004க்குள் வைத்தார். இராமன் குரங்குகளின் உதவியுடன் அணை கட்டியே இலங்கையை அடைந்தான்; இராசராசனின் படையோ கப்பல்களில் கடலைக் கடந்து இலங்கை மன்னனை எரித்தது என்று செப்பேட்டுப் புலவர் பெருமை பேசுகிறார். பொலன்னறுவையில் அக்காலச் சிவன் கோயில் ஒன்று இன்றும் நிற்கிறது. ஈழத்தின் தென்பகுதி முதலாம் இராசேந்திரன் காலம் வரை சோழர் கைக்கு வரவில்லை.

கங்கபாடி, சாளுக்கியர், வேங்கி

பதினான்காம் ஆட்சியாண்டுக்குள் (998 – 999) இன்றைய கர்நாடகத்தின் கங்கபாடி, நுளம்பபாடி, தடிகைபாடி ஆகியவை சோழர் வசமாயின. இதனால் கல்யாணிச் சாளுக்கியருடன் நேரடி மோதல் ஏற்பட்டது. ஏறத்தாழ 1006இல் இளவரசன் இராசேந்திரன் தலைமையில் சோழப் படை சாளுக்கிய நாட்டுக்குள் ஆழமாகப் புகுந்தது. ‘இரட்டபாடி ஏழரை இலக்கம்’ வென்றதாகச் சோழர் கல்வெட்டுகள் சொல்ல, சத்தியாசிரயனின் ஹொட்டூர்க் கல்வெட்டு எதிர்த் தரப்புக் குரலைப் பதிவு செய்கிறது: ஒன்பது இலட்சம் வீரர்களுடன் வந்த ‘நூர்மடிச் சோழன்’ நாட்டைச் சூறையாடிப் பெண்களையும் குழந்தைகளையும் கொன்றான் என்று அது குற்றம் சாட்டுகிறது. அந்த எண்ணிக்கை மிகைப்படுத்தல்தான். போரில் கிடைத்த செல்வத்திலிருந்து பொன் மலர்களைப் பெரிய கோயிலுக்கு இராசராசன் வழங்கினான்.

கிழக்கே, ஆந்திரக் கடற்கரையின் வேங்கி நாட்டில் கீழைச் சாளுக்கிய இளவரசன் சக்திவர்மனை அரியணையில் அமர்த்தினான். தன் மகள் குந்தவையை அடுத்த வேங்கி மன்னன் விமலாதித்தனுக்கு மணமுடித்தான். இந்த மண உறவின் விளைவாகவே, இரண்டு தலைமுறைகளுக்குப் பின் வேங்கி இளவரசன் ஒருவன் முதலாம் குலோத்துங்கனாகச் சோழ அரியணை ஏறினான். கலிங்கமும் வெற்றிப் பட்டியலில் இடம்பெறுகிறது; அதை நடத்தியவன் இராசேந்திரனாக இருக்கலாம்.

பன்னீராயிரம் பழந்தீவு

ஆட்சியின் இறுதி ஆண்டுகளில் ‘முந்நீர்ப் பழந்தீவு பன்னீராயிரம்’ வென்றதாக மெய்க்கீர்த்தி சொல்கிறது. இவை இன்றைய மாலத்தீவுகள் (இலட்சத்தீவுகளும் சேர்ந்திருக்கலாம்) என்பதே பெரும்பான்மைக் கருத்து. அரபு நாடுகளுக்குச் செல்லும் கடல்வழியில் அமைந்த தீவுகள் இவை. அங்கு நிலையான ஆட்சி நடந்ததா, ஒரு தண்டனைப் படையெடுப்பு மட்டுமா என்பது தெளிவாகத் தெரியவில்லை.

ஆட்சி நிர்வாகம்

போர் வெற்றிகளைவிட நீடித்த பங்களிப்பு அவனது ஆட்சிமுறையே.

• நில அளவை. ஏறத்தாழ 1001இல் (16ஆம் ஆட்சியாண்டு) நாடு முழுவதும் நிலம் அளக்கப்பட்டு வரி மதிப்பிடப்பட்டது. ஒரு வேலியின் மிக நுண்ணிய பின்னங்கள் வரை அளவுகள் பதிவாயின. இப்பணியோடு தொடர்புடைய அதிகாரி ‘குரவன் உலகளந்தான்’ – உலகை அளந்தவன் – என்ற பெயர் பெற்றான்.
• வளநாடுகள். மண்டலங்கள் ‘வளநாடு’ எனப் புதிய பிரிவுகளாகப் பிரிக்கப்பட்டு, மன்னனின் பட்டப்பெயர்களால் அழைக்கப்பட்டன.
• ஆவணக் காப்பு. திருமழபாடிக் கோயிலைப் புதுப்பிக்கும் முன், சுவரில் இருந்த கல்வெட்டுகளை ஒரு நூலில் படியெடுத்து, கட்டி முடித்த பின் மீண்டும் பொறிக்க அவன் ஆணையிட்டான். ஊர்ச் சபைகள் தம் உரிமைகளுடன் இயங்கின; அவற்றின் கணக்குகள் அரசின் தணிக்கைக்கு உட்பட்டன.
• படைகள். யானைப்படை, குதிரைப்படை, காலாட்படை எனப் பல ‘தெரிந்த’ படைப்பிரிவுகளின் பெயர்கள் தஞ்சைக் கல்வெட்டுகளில் உள்ளன; பல மன்னனின் பட்டங்களைத் தாங்கியவை.
• சமயப் பொறை. தீவிரச் சைவனாக இருந்தும், ஸ்ரீவிஜய (கடாரம்) மன்னன் நாகப்பட்டினத்தில் கட்டிய பௌத்த சூடாமணி விகாரத்துக்கு ஆனைமங்கலம் என்ற ஊரைக் கொடையாக அளித்தான் என்று பெரிய லெய்டன் செப்பேடுகள் கூறுகின்றன. சமணர் ஊர்களும் அவனது வரி ஆணைகளில் பிராமணர் ஊர்களுக்கு இணையாக இடம்பெறுகின்றன.

திருமுறை கண்ட சோழன். சிதம்பரம் கோயிலின் ஓர் அறையில் கறையான் அரித்த நிலையில் கிடந்த தேவாரச் சுவடிகளை இராசராச மன்னனும் நம்பியாண்டார் நம்பியும் மீட்டனர் என்று பின்னாளைய ‘திருமுறை கண்ட புராணம்’ கூறுகிறது (நாயன்மார் பற்றிய பதினெட்டாம் பகுதி காண்க). இது புனித மரபுக் கதை; அந்த அரசன் பின்வந்த வேறொருவன் என்று கருதுவோரும் உண்டு. ஆனால் இராசராசன் கோயிலில் தேவாரப் பதிகங்களைப் பாட ஊதியம் பெற்ற பாடகர்கள் நியமிக்கப்பட்டதைத் தஞ்சைக் கல்வெட்டுகள் உறுதிப்படுத்துகின்றன. தில்லை நடராசர் கோயிலுக்கும் சோழர்களுக்கும் இருந்த நெருக்கம் இங்கும் தெரிகிறது.

இந்த அரசு எந்த அளவு மையப்படுத்தப்பட்டிருந்தது என்பதில் விவாதம் உண்டு. மன்னனின் நேரடி அதிகாரம் காவிரிச் சமவெளிக்கு அப்பால் பெரிதாகச் செல்லவில்லை என்று பர்ட்டன் ஸ்டைன் வாதிட்டார்; அதே கல்வெட்டுகளில் வலுவான அரச நிர்வாகத்தைக் காண்கின்றனர் நொபொரு கராஷிமா போன்றோர்.

தஞ்சைப் பெரிய கோயில் – இராசராசேச்சுரம்

கல்லில் எழுந்த மலை

இராசராசன் தன் பெயரால் ‘இராசராசேச்சுரம்’ என்று அழைத்த இக்கோயில், இன்று பிரகதீசுவரர் கோயில், பெருவுடையார் கோயில், மக்கள் மொழியில் ‘பெரிய கோயில்’ என்று அறியப்படுகிறது. கல்வெட்டுகள் இதைத் ‘தட்சிண மேரு’ – தென்னாட்டு மேருமலை – என்றும் அழைக்கின்றன.

‘இராசராசன்’ என்ற பட்டம் முதன்முதலில் தோன்றும் 19ஆம் ஆட்சியாண்டு (1003 – 1004) அளவில் கட்டுமானம் தொடங்கியிருக்கலாம். 25ஆம் ஆட்சியாண்டின் 275ஆம் நாளில் (ஏறத்தாழ 1010) விமானத்தின் உச்சியில் வைக்கச் செப்புக் கலசத்தை (ஸ்தூபி) மன்னன் வழங்கினான் – கருவறைப் பணியின் இறுதிக் கட்டம் அது. பல நூற்றாண்டுகளாகப் படிப்படியாக வளர்ந்த பிற கோயில்களைப் போலன்றி, இது ஒரே திட்டத்தில் முழுமையாகக் கட்டப்பட்டது.

யுனெஸ்கோ, இந்தியத் தொல்லியல் துறை தரும் முக்கியத் தகவல்கள்:

• விமானம் தரையிலிருந்து 59.82 மீட்டர் உயரம் (அளக்கும் முறையைப் பொறுத்து 66 மீ / 216 அடி என்றும் சொல்லப்படுகிறது).
• பதின்மூன்று தளங்கள்; உச்சியில் எண்கோணச் சிகரம்.
• கருவறையைச் சுற்றி இரு தளச் சுற்றுப்பாதை; மேல் தளத்தில் பரதநாட்டியத்தின் 108 கரணங்களில் 81 சிற்பங்களாகச் செதுக்கப்பட்டுள்ளன.
• முழுவதும் கருங்கல். தஞ்சை அருகே மலை இல்லாததால், பல பத்துக் கிலோமீட்டர் தொலைவிலிருந்து கற்கள் கொண்டுவரப்பட்டிருக்க வேண்டும்.

சில பரவலான நம்பிக்கைகளைக் கவனத்துடன் அணுக வேண்டும். உச்சியில் உள்ள சிகரம் 80 டன் எடையுள்ள ஒரே கல் என்று பரவலாகச் சொல்லப்படுகிறது; அது பல கற்களால் ஆனது என்று சில வல்லுநர்கள் கருதுகின்றனர். கோபுரத்தின் நிழல் தரையில் விழாது என்பது வெறும் கட்டுக்கதை. முற்றத்தில் உள்ள பெரிய நந்தியும் அதன் மண்டபமும் 16ஆம் நூற்றாண்டு நாயக்கர் காலத்தவை; இராசராசன் காலத்தவை அல்ல.

கல்லில் எழுதிய கணக்குப் புத்தகம்

கோயிலை ‘நாம் எடுப்பித்த திருக்கற்றளி’ என்று மன்னனே குறிப்பிடுகிறான். 107 பத்திகள் கொண்ட அதன் நீண்ட கல்வெட்டு, அரண்மனைத் திருமஞ்சனசாலையில் அமர்ந்தபடி மன்னன் இட்ட ஆணையைப் பதிவு செய்கிறது: தான் கொடுத்தவை, தன் அக்கன் கொடுத்தவை, தன் மனைவியர் கொடுத்தவை, பிறர் கொடுத்தவை எல்லாம் கல்லில் வெட்டப்பட வேண்டும். இன்று நாம் ஒரு கணக்கேட்டில் பதிவு செய்வதை, அவன் கருங்கல் சுவர்களில் பதிவு செய்தான். மன்னனுக்கு அடுத்த இடம் அக்கா குந்தவைக்கு – அவள் பெற்றிருந்த மதிப்புக்கு இதுவே சான்று. குந்தவை தன் பெயரிலும் தன் தாய், தந்தை பெயரிலும் திருமேனிகளையும் அணிகலன்களையும் இக்கோயிலுக்கு அளித்தாள்; அவற்றின் எடையும் மதிப்பும் கல்வெட்டுகளில் விரிவாகப் பதிவாகியுள்ளன.

கல்வெட்டுகள் பதிவு செய்துள்ளவற்றில் சில:

• பிற கோயில்களிலிருந்து அழைத்துவரப்பட்ட நானூறு தளிச்சேரிப் பெண்டுகள் (ஆடல் மகளிர்) – ஒவ்வொருவரின் பெயரும், கோயில் தெருக்களில் அவருக்கு ஒதுக்கப்பட்ட வீடும் பங்கும்;
• பாடகர், இசைக்கலைஞர், கணக்கர், பொற்கொல்லர், தச்சர், வண்ணார், சோதிடர், காவலர் – அவர்தம் ஊதியத்துடன்;
• பல செப்புத் திருமேனிகளின் துல்லிய அளவுகள்; ஒவ்வொரு மணியும் விவரிக்கப்பட்ட அணிகலன்கள்;
• கோயிலுக்கு வரி செலுத்திய ஊர்கள் – ஈழத்தில் உள்ள சில ஊர்களும் உட்பட.

கோயிலைக் கட்டிய தலைமைச் சிற்பி ‘குஞ்சர மல்லன் இராசராசப் பெருந்தச்சன்’ என்றும், அவனுக்கு உதவிய இரண்டு பெருந்தச்சர்களின் பெயர்களும் கல்வெட்டில் பொறிக்கப்பட்டுள்ளன. இடைக்கால இந்தியாவில் கட்டடக் கலைஞர்களின் பெயர்கள் இவ்வாறு பதிவாவது மிக அரிது.

மறைந்திருந்த ஓவியங்கள்

1931 ஏப்ரலில், அண்ணாமலைப் பல்கலைக்கழக வரலாற்று விரிவுரையாளர் எஸ். கே. கோவிந்தசாமி, கருவறையைச் சுற்றிய இருண்ட பாதையை விளக்கொளியில் ஆராய்ந்தார். உதிர்ந்துகொண்டிருந்த 17ஆம் நூற்றாண்டு நாயக்கர் ஓவியங்களுக்கு அடியில், சோழர் கால ஓவியங்கள் இருப்பதைக் கண்டறிந்தார். திரிபுராந்தகராகச் சிவன், வெள்ளை யானையில் கயிலை செல்லும் சுந்தரர், தில்லை நடராசரை வணங்கும் அரசக் குடும்பம் ஆகியவை அவற்றில் உள்ளன. ‘இராசராசனும் அவன் குரு கருவூர்த் தேவரும்’ என்று பரவலாக அறியப்படும் உருவங்கள் வெறும் அடியார்களாக இருக்கலாம் என்று சில கலை வரலாற்றாசிரியர்கள் கருதுகின்றனர்.

1987இல் யுனெஸ்கோ உலகப் பாரம்பரியச் சின்னமாக அறிவிக்கப்பட்ட இக்கோயில், 2004இல் கங்கைகொண்ட சோழபுரம், தாராசுரம் கோயில்களுடன் சேர்த்து ‘வாழும் பெருஞ்சோழர் கோயில்கள்’ என விரிவாக்கப்பட்டது. இன்றும் நாள்தோறும் வழிபாடு நடக்கும் உயிருள்ள கோயில் இது. பல்லவ இராசசிம்மனின் காஞ்சி கைலாசநாதர் கோயிலில் தொடங்கிய கற்றளி மரபை இராசராசனின் சிற்பிகள் புதிய உயரத்துக்குக் கொண்டுசென்றனர்.

இறுதி ஆண்டுகளும் மரபும்

1012இல் இராசேந்திரனை இணை அரசனாக்கிய இராசராசன், 1014இன் தொடக்கத்தில் மறைந்தான். கும்பகோணம் அருகே உள்ள உடையாளூரில் அவனது பள்ளிப்படை உள்ளதாக உள்ளூர் நம்பிக்கை உண்டு; அது உறுதிப்படுத்தப்படவில்லை. பெரிய கோயிலில் மாதந்தோறும் சதய நாளில் விழா நடத்த அவன் நிவந்தம் அளித்தது, சதயமே அவன் பிறந்த நட்சத்திரம் என்பதைக் காட்டுகிறது. இன்றும் ஐப்பசி மாதச் சதய நாளில் தஞ்சையில் ‘சதய விழா’ கொண்டாடப்படுகிறது; அன்று மன்னனின் சிலைக்கு மாலை அணிவித்து, பெரிய கோயிலில் சிறப்பு வழிபாடும் திருமுறை ஓதுதலும் நடைபெறுகின்றன.

இராசராசனின் உண்மையான மரபு அவன் மகனிடம் ஒப்படைத்த அரசே. ஒழுங்கான நில அளவை, வலிய படை, கடல் கடக்கும் கப்பல்கள், வேங்கியுடனான மண உறவு, கோயிலைச் சுற்றி வளர்ந்த பொருளாதாரம் – இவை அனைத்தும் முதலாம் இராசேந்திரன் கங்கைக் கரை வரையும் கடாரம் வரையும் படை நடத்த அடித்தளம் அமைத்தன. ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்குப் பின்னும், தஞ்சையின் வானில் தெரியும் விமானமே அவன் பெயரை நினைவூட்டுகிறது.

காலவரிசை

உறுதியாகச் சொல்லக்கூடியவை

• உறுதி: 985இல் இராசராசன் முடிசூடினான்; பாண்டிய, சேர நாடுகளையும் வட ஈழத்தையும் வென்றான்; மேலைச் சாளுக்கியருடன் போரிட்டு, வேங்கியில் தன் ஆதரவாளனை அமர்த்தினான்; ஏறத்தாழ 1010இல் நிறைவுற்ற இராசராசேச்சுரத்தைக் கட்டி, பெரும் நிவந்தங்களை அளித்தான்.
• விவாதம்: ஆதித்த கரிகாலன் கொலைக்குப் பின்னால் இருந்தவர் யார்; காந்தளூர்ச் சாலையில் நடந்தது என்ன; ஈழப் படையெடுப்பின் சரியான ஆண்டு; ‘பன்னீராயிரம் தீவுகள்’ வெற்றியின் உண்மை அளவு; தேவாரத்தை மீட்டவன் இவன்தானா; விமானத்தின் உச்சிக்கல்லை எவ்வாறு ஏற்றினர்.

அடுத்த பகுதி

இருபத்தோராம் பகுதி – முதலாம் இராசேந்திர சோழன்: கங்கைகொண்ட சோழபுரமும் ஸ்ரீவிஜயமும். கங்கை வரை படை நடத்தி, அந்த வெற்றியைக் கொண்டாடப் புதிய தலைநகரை எழுப்பி, வங்கக் கடல் கடந்து தென்கிழக்காசியாவின் ஸ்ரீவிஜய அரசைத் தாக்கிய இராசராசனின் மகனின் கதை.

ஆதாரங்கள்

• K. A. Nilakanta Sastri, The Colas (இரண்டாம் பதிப்பு, சென்னைப் பல்கலைக்கழகம், 1955), முதலாம் இராசராசன் இயல்
• K. A. Nilakanta Sastri, A History of South India
• South Indian Inscriptions II (தஞ்சை இராசராசேச்சுரக் கல்வெட்டுகள்): இராசராசன் ஆட்சி பற்றிய முன்னுரை
• S. R. Balasubrahmanyam, Middle Chola Temples: Rajaraja I to Kulottunga I (1975)
• UNESCO, Great Living Chola Temples
• The Hindu, Written in stone – Big Temple's inscriptions reveal a King's passion
• The Hindu, Big Temple – up close
• The Hindu, An exciting discovery and a 1931 scoop for The Hindu (சோழர் ஓவியங்கள்)
• Frontline, Photographic feat (தொல்லியல் துறையின் ஓவிய ஆவணப்படுத்தல்)
• The Hindu, Murals at Thanjavur
• தமிழ் இணையக் கல்விக்கழகம்: விசயாலயன் பரம்பரை
• ABP நாடு, கட்டிடக்கலை நிபுணர்களுக்கும் கல்வெட்டில் இடம் கொடுத்த மாமன்னர் ராஜராஜ சோழன்