தமிழ் வரலாறு பகுதி 17: முற்காலப் பாண்டியர் – மதுரையின் முதல் பேரரசு

இது, வரலாற்றுக்கு முந்தைய காலம் முதல் நவீன தமிழ்நாடு வரையிலான தமிழ் வரலாற்றைக் காலவரிசைப்படி சொல்லும் எங்கள் தொடரின் பதினேழாம் பகுதி. பதினாறாம் பகுதியை – பிற்காலப் பல்லவர்களும் காஞ்சி கைலாசநாதர் கோயிலும் – இங்கே படிக்கலாம்.

காஞ்சியில் பல்லவர் கற்றளிகளைக் கட்டிக்கொண்டிருந்த அதே மூன்று நூற்றாண்டுகளில், தெற்கே வைகைக் கரையில் மதுரையை மையமாகக் கொண்டு இன்னொரு பேரரசு வளர்ந்தது. களப்பிரர் காலம் என்று அழைக்கப்படும் இருண்ட இடைவெளிக்குப் பிறகு, ஆறாம் நூற்றாண்டின் இறுதியில் கடுங்கோன் என்ற பாண்டியன் மீண்டும் மீன் கொடியை உயர்த்தினான். அவன் வழிவந்தவர்கள் கொங்கு நாடு, சேர நாடு, சோழ நாடு வரை படை நடத்தி, ஈழம் வரை சென்றனர். பத்தாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் சோழர் எழுச்சியால் அந்தப் பேரரசு வீழ்ந்தது. வரலாற்று ஆசிரியர்கள் இதை ‘முற்காலப் பாண்டியர்’ அல்லது ‘முதல் பாண்டியப் பேரரசு’ என்கின்றனர். பதின்மூன்றாம் நூற்றாண்டில் எழுந்த ‘இரண்டாம் பேரரசு’ வேறு கதை. இந்தப் பகுதியில் சொல்லப்படும் ஆட்சியாண்டுகள் அறிஞர் கணிப்புகள்; சில அரசர்களுக்கு இருபது, முப்பது ஆண்டுகள் வரை வேறுபாடு உண்டு.

முற்காலப் பாண்டியர்: ஒரு பார்வை

செப்பேடுகள் சொல்லும் வரலாறு

இந்த மன்னர்களைப் பற்றி நமக்குத் தெரிந்தவை பெரும்பாலும் செப்பேடுகளிலிருந்தே வருகின்றன. ஒவ்வொன்றும் ஒரு நிலக்கொடையைப் பதிவு செய்கிறது; அதற்கு முன் வழங்கும் அரசனின் முன்னோர் பட்டியலையும் அவர்கள் செய்த போர்களையும் புகழ்ந்து சொல்கிறது.

• வேள்விக்குடிச் செப்பேடுகள்: நெடுஞ்சடையனின் மூன்றாம் ஆட்சியாண்டில் வெளியானவை (ஏறத்தாழக் கி.பி. 768–770). கூடலில் (மதுரையில்) ஒருவன் அரசனிடம் முறையிட்டான்: சங்ககாலப் பாண்டியன் பல்யாகசாலை முதுகுடுமிப் பெருவழுதி வழங்கிய வேள்விக்குடி என்ற ஊரைக் களப்பிரர் பறித்துக்கொண்டனர். சான்று காட்டியதும், அரசன் அந்த ஊரைக் கொற்கைத் தலைவன் காமக்காணி நற்சிங்கனுக்கு மீண்டும் வழங்கினான். கடுங்கோன் முதல் ஏழு தலைமுறை அரசர்களின் பட்டியல் இதில் உண்டு.
• சென்னை அருங்காட்சியகச் செப்பேடுகள்: அதே அரசனின் 17ஆம் ஆட்சியாண்டு.
• தளவாய்புரச் செப்பேடுகள்: பராந்தக வீரநாராயணன் காலத்தவை.
• பெரிய சின்னமனூர்ச் செப்பேடுகள்: கடைசி அரசன் இரண்டாம் இராசசிம்மனின் 16ஆம் ஆட்சியாண்டு. வடமொழிப் பகுதி கிரந்த எழுத்திலும், தமிழ்ப் பகுதி வட்டெழுத்திலும் உள்ளன.

ஒரு எச்சரிக்கை: இந்தச் செப்பேடுகளில் அரசர்கள் பெரும்பாலும் பட்டப்பெயர்களால் அழைக்கப்படுகின்றனர். ‘மாறவர்மன்’, ‘சடையவர்மன்’ என்ற பட்டங்கள் தலைமுறை மாறி மாறி வருகின்றன. அதனால் யார் யார் என்று பிரித்தறிவதில் அறிஞர்களிடையே கருத்து வேறுபாடு உண்டு. கே. ஏ. நீலகண்ட சாஸ்திரி ஒரு வரிசையைத் தருகிறார். டி. வி. சதாசிவப் பண்டாரத்தாரைப் பின்பற்றும் தமிழ்ப் பாடநூல்கள் நெடுஞ்சடையனுக்கும் சீமாறனுக்கும் இடையில் இன்னொரு இராசசிம்மனையும் முதலாம் வரகுணனையும் வைக்கின்றன. அதனால் கடைசி அரசனை அவை ‘மூன்றாம் இராசசிம்மன்’ என்கின்றன. கீழே பெரும்பாலும் சாஸ்திரியின் வரிசையைப் பின்பற்றுகிறோம்.

கடுங்கோனும் பாண்டிய மீட்சியும்

வேள்விக்குடிச் செப்பேடுகளின்படி, களப்பிரர் பிடியிலிருந்து பாண்டிய நாட்டை மீட்டவன் கடுங்கோன். அவனைப் பற்றி வேறு சான்று எதுவும் இல்லை. ஆகவே அவனது போர்கள் பற்றிய விவரமும் தெரியாது. ஏறத்தாழ இதே காலத்தில் வடக்கே சிம்மவிஷ்ணு பல்லவ அரசை வலுப்படுத்திக்கொண்டிருந்தான் (பதினான்காம் பகுதி). அவன் மகன் மாறவர்மன் அவனிசூளாமணி, பேரன் செழியன் சேந்தன் ஆகியோர் பற்றியும் புகழுரைகளுக்கு மேல் அதிகம் தெரியவில்லை. சேந்தன் சேரரை வென்றதால் ‘வானவன்’ என்ற பட்டம் பெற்றான் என்று தெரிகிறது.

அரிகேசரி மாறவர்மன்: பேரரசின் தொடக்கம்

சேந்தனின் மகன் அரிகேசரி மாறவர்மன் (சின்னமனூர்ச் செப்பேடுகளில் ‘அரிகேசரி பராங்குசன்’) காலத்தில்தான் பாண்டியர் தம் எல்லையைத் தாண்டிப் படை நடத்தத் தொடங்கினர். பாழி, நெல்வேலி, செந்நிலம் ஆகிய இடங்களில் வென்றதாகவும், பரவரை அடக்கியதாகவும், குறுநாட்டை அழித்ததாகவும், கேரள அரசனைச் சிறைப்பிடித்ததாகவும் செப்பேடுகள் சொல்கின்றன. பல்லவருடனான நீண்ட போராட்டமும் அவன் காலத்திலேயே தொடங்கியது.

அவனைச் சுற்றி ஒரு புகழ்பெற்ற மரபும் உண்டு. பெரியபுராணம் போற்றும் ‘நின்றசீர் நெடுமாற நாயனார்’ – கூன் பாண்டியன் – சமண சமயத்தைப் பின்பற்றியவன்; அவனது சோழ அரசி மங்கையர்க்கரசியாரும் அமைச்சர் குலச்சிறையாரும் திருஞானசம்பந்தரை மதுரைக்கு அழைத்தனர்; சம்பந்தர் அரசனின் நோயைத் தீர்த்து அவனைச் சைவனாக்கினார். சுந்தரர் ‘நெல்வேலி வென்ற நின்றசீர் நெடுமாறன்’ என்று பாடுகிறார். அந்த நெல்வேலி வெற்றி அரிகேசரிக்கும் உரியதாக இருப்பதால், நெடுமாறனும் அரிகேசரியும் ஒருவரே என்று பெரும்பாலான அறிஞர்கள் கருதுகின்றனர். ஆனால் இது ஒரு அடையாளக் கணிப்பு; செப்பேடுகள் அதை நேரடியாகச் சொல்லவில்லை. அதன் பின் எண்ணாயிரம் சமணர் கழுவேற்றப்பட்டனர் என்ற கதை பிற்கால இலக்கியத்தில் மட்டுமே வருகிறது; அதை வரலாறாக ஏற்க முடியாது என்று சாஸ்திரியே கருதினார். அதன் பின்னும் பாண்டிய நாட்டில் சமணம் நீடித்ததைக் கழுகுமலை, சித்தன்னவாசல் போன்ற இடங்கள் காட்டுகின்றன. சம்பந்தரும் பக்தி இயக்கமும் அடுத்த பகுதியின் கதை.

கோச்சடையனும் முதலாம் இராசசிம்மனும்

அரிகேசரியின் மகன் கோச்சடையன் ரணதீரன் (ஏறத்தாழக் கி.பி. 700–730) ‘வானவன்’, ‘செம்பியன்’, ‘சோழன்’, ‘மதுரகருநாடகன்’, ‘கொங்கர்கோமான்’ என்று பல பட்டங்கள் பெற்றான். மருதூரில் ஆய் வேளை வென்றதும், மங்களாபுரத்தில் (மங்களூராக இருக்கலாம்) ‘மகாரதர்களை’த் தாக்கியதும் அவன் செயல்கள் எனச் செப்பேடுகள் கூறுகின்றன.

அவன் மகன் முதலாம் மாறவர்மன் இராசசிம்மன் (ஏறத்தாழக் கி.பி. 730–765) காலத்தில் பல்லவப் போர் உச்சமடைந்தது. பதினாறாம் பகுதியில் பார்த்த பல்லவ வாரிசுச் சிக்கலில் அவன் போட்டியாளன் சித்திரமாயன் பக்கம் நின்றதாக நீலகண்ட சாஸ்திரி கருதுகிறார். நெடுவயல், குறுமடை, மண்ணிக்குறிச்சி, பூவலூர், கொடும்பாளூர் உட்படப் பல இடங்களில் பல்லவமல்லனை (இரண்டாம் நந்திவர்மனை) வென்றதாக வேள்விக்குடிச் செப்பேடுகள் சொல்கின்றன. நந்திபுரத்தில் அவனை முற்றுகையிட்டதும், பல்லவப் படைத்தலைவன் உதயசந்திரன் அந்த முற்றுகையை உடைத்ததும் இதே போரின் இரு பக்கங்கள். பின்னர் காவிரியைக் கடந்து மழகொங்கத்தை அடக்கி, வெண்பைப் போரில் சாளுக்கிய இரண்டாம் கீர்த்திவர்மனையும் அவனது கங்கத் துணையையும் எதிர்த்தான். போருக்குப் பின் கங்க இளவரசியைத் தன் மகனுக்கு மணமுடித்து உடன்படிக்கை செய்தான். ‘கூடல், வஞ்சி, கோழி’ ஆகிய நகர்களின் மதில்களைப் புதுப்பித்ததாகவும், இரணியகர்ப்பம், துலாபாரம் போன்ற பெருந்தானங்களைச் செய்ததாகவும் செப்பேடுகள் கூறுகின்றன.

நெடுஞ்சடையன்: பேரரசின் உச்சம்

இராசசிம்மனின் மகன் ஜடில பராந்தக நெடுஞ்சடையன் (ஏறத்தாழக் கி.பி. 765–815) ‘வரகுண மகாராஜன்’, ‘மாறஞ்சடையன்’ என்றும் அழைக்கப்படுகிறான். அவனது கல்வெட்டுகள் 3ஆம் ஆட்சியாண்டு முதல் 43ஆம் ஆண்டு வரை கிடைக்கின்றன.

• பல்லவரோடு: காவிரியின் தென்கரையில் உள்ள பெண்ணாகடத்தில் பல்லவனை (காடவனை) வென்றான்.
• கொங்கு: தகடூர் அதிகமானையும் அவனுக்குத் துணை வந்த பல்லவ, கேரளப் படைகளையும் வென்றான். மேற்குக் கொங்கு அரசனைச் சிறைப்பிடித்து மதுரைக்குக் கொண்டுவந்தான்; கொங்கு நாடு பாண்டியர் வசமானது.
• தெற்கே: வேணாட்டை வென்று, விழிஞம் துறைமுகத்தைத் தாக்கினான்; ஆய் வேளின் கிளர்ச்சியை அடக்கினான்.
• வடக்கே: பெண்ணையாற்றங்கரையில் அரசூரில் பாசறை அமைத்ததை அம்பாசமுத்திரக் கல்வெட்டு சொல்கிறது. பாண்டியப் படை தொண்டைநாட்டுக்குள்ளும் சென்றதை இது காட்டுகிறது.

சென்னை அருங்காட்சியகச் செப்பேடுகள் அவனைப் ‘பரம வைஷ்ணவன்’ என்கின்றன. ஆனாலும் சிவன் கோயில்களுக்கும் அவன் கொடைகள் வழங்கினான்.

அமைச்சர்களும் குடைவரைகளும்

இந்த ஆட்சியின் மிகத் தெளிவான நினைவுச் சின்னங்கள் அரசனுடையவை அல்ல, அவனது அதிகாரிகளுடையவை. அமைச்சர்கள் பலர் கரவந்தபுரத்தின் (களக்குடி) வைத்திய குலத்தவர்.

• ஆனைமலை நரசிங்கர் குடைவரை: மதுரைக்கு அருகிலுள்ள யானைமலையின் அடிவாரத்தில் உள்ளது. அங்குள்ள வடமொழிக் கல்வெட்டு கலியாண்டு 3871இல், அதாவது கி.பி. 770இல், பொறிக்கப்பட்டது. அதன் தமிழ்க் கல்வெட்டின்படி உத்தரமந்திரி (தலைமை அமைச்சன்) மாறங்காரி இந்தக் கற்றளியைத் தொடங்கி, முடிக்கும் முன் இறந்தான். அவன் தம்பி மாறன் எயினன் முகமண்டபத்தைக் கட்டி அதைக் குடமுழுக்குச் செய்தான்.
• திருப்பரங்குன்றம்: மகாசாமந்தன் சாத்தன் கணபதி மாறஞ்சடையனின் 6ஆம் ஆட்சியாண்டில் இங்குள்ள குடைவரைக் கோயிலையும் குளத்தையும் செய்வித்தான். அவன் மனைவி நக்கன் கொற்றி துர்க்கைக்கும் சேட்டைக்கும் சன்னதிகள் அமைத்தாள். கலியாண்டு 3874 (கி.பி. 773) என்ற தேதி இங்கும் உண்டு. இந்தத் தலத்தின் முருகன் கோயில் பற்றி எங்கள் திருப்பரங்குன்றம் கோயில் கட்டுரையில் படிக்கலாம்.

இந்த இரு தேதிகளும் சேர்ந்து, நெடுஞ்சடையனின் ஆட்சி ஏறத்தாழக் கி.பி. 765–768இல் தொடங்கியது என்பதற்கு முக்கியச் சான்றாகின்றன. அவனது அமைச்சர் மதுரகவி, வைணவ ஆழ்வார் மதுரகவியே என்ற கருத்தும் உண்டு; அதற்குச் சான்று போதாது என்று சாஸ்திரி கருதினார்.

சீமாறன் சீவல்லபன்: ஈழம், குடமூக்கு, தெள்ளாறு

நெடுஞ்சடையனின் மகன் சீமாறன் சீவல்லபன் (ஏறத்தாழக் கி.பி. 815–862) ‘ஏகவீரன்’, ‘பரசக்கரகோலாகலன்’ என்ற பட்டங்கள் பெற்றான். குன்னூரிலும் விழிஞத்திலும் வென்றதாகவும், குடமூக்கில் (கும்பகோணத்தில்) கங்கர், பல்லவர், சோழர், கலிங்கர், மகதர் போன்றோர் சேர்ந்த கூட்டணியை முறியடித்ததாகவும் சின்னமனூர்ச் செப்பேடுகள் புகழ்கின்றன.

இலங்கையின் சூளவம்சம் இதன் இன்னொரு பக்கத்தைக் காட்டுகிறது. முதலாம் சேனன் காலத்தில் பாண்டியன் ஈழத்தின் மீது படையெடுத்தான்; அநுராதபுரம் சூறையாடப்பட்டது; விகாரைகளின் பொன் படிமங்கள் மதுரைக்குக் கொண்டுவரப்பட்டன; பின்னர் உடன்படிக்கை ஏற்பட்டது. இந்தப் பாண்டியன் சீமாறனே என்று பொதுவாகக் கருதப்படுகிறது.

ஆனால் வடக்கே அவனுக்குப் பின்னடைவுகள் காத்திருந்தன. மூன்றாம் நந்திவர்மன் அவனைத் தெள்ளாற்றில் வென்றான்; பின்னர் நிருபதுங்கன் அரிசில் ஆற்றங்கரையில் தோற்கடித்தான். அதே காலத்தில் இரண்டாம் சேனன், பாண்டிய அரியணைக்கு உரிமை கோரிய ஓர் இளவரசனுடன் சேர்ந்து மதுரை மீது பழிவாங்கும் படையெடுப்பு நடத்தியதாகச் சூளவம்சம் சொல்கிறது. அதன்படி அரசன் போர்க்காயங்களால் இறந்தான், ஈழப் படைத்தலைவன் புதிய அரசனை முடிசூட்டினான். நீலகண்ட சாஸ்திரி தமது 1929 நூலில் இந்தச் செய்தியை ஐயத்துடன் பார்த்தார்; பின்னாளைய ‘தென்னிந்திய வரலாறு’ நூலில் சீமாறன் காயங்களால் இறந்தான், இரண்டாம் வரகுணனை ஈழப் படைத்தலைவன் அரியணையில் அமர்த்தினான் என்று ஏற்கிறார். இந்த நிகழ்வுகளின் சரியான வரிசையும் ஆண்டுகளும் இன்னும் விவாதத்திலேயே உள்ளன.

இரண்டாம் வரகுணனும் திருப்புறம்பியமும்

இரண்டாம் வரகுணன் கி.பி. 862இல் அரியணை ஏறினான் என்பது இந்தக் காலத்தின் மிக உறுதியான தேதிகளில் ஒன்று: அய்யம்பாளையம் கல்வெட்டு சக ஆண்டு 792ஐ அவனது 8ஆம் ஆட்சியாண்டு என்கிறது. சோழ நாட்டுக்குள் புகுந்து, காவிரியின் வடகரையில் உள்ள இடவை வரை அவன் சென்றான். ஆனால் கும்பகோணம் அருகிலுள்ள திருப்புறம்பியத்தில், ஏறத்தாழக் கி.பி. 880–885இல், பல்லவ அபராஜிதன், கங்க மன்னன் முதலாம் பிருதிவிபதி, சோழன் முதலாம் ஆதித்தன் ஆகியோர் கூட்டணியிடம் பெருந்தோல்வி அடைந்தான். பிருதிவிபதி அந்தப் போரிலேயே மாண்டான். அதன் பெரும் பயனை அடைந்தவன் ஆதித்த சோழன்; அதைப் பதினாறாம் பகுதியில் பார்த்தோம்.

வரகுணன் சிறந்த சிவபக்தனாகப் போற்றப்படுகிறான். ‘வரகுண மகாராஜன்’ என்ற அரசன் திருச்செந்தூர்க் கோயிலுக்கு 1,400 பொற்காசுகளை வழங்கி, அதைப் பதினாறு ஊர்களிடம் வைப்பாக ஒப்படைத்ததைக் கல்வெட்டு ஒன்று கூறுகிறது. இது எந்த வரகுணனின் கொடை என்பதில் கருத்து வேறுபாடு உண்டு. அந்தத் தலம் பற்றி எங்கள் திருச்செந்தூர் முருகன் கோயில் கட்டுரையில் படிக்கலாம்.

வீழ்ச்சி: வீரநாராயணனும் இரண்டாம் இராசசிம்மனும்

வரகுணனுக்குப் பின் அவன் தம்பி பராந்தக வீரநாராயணன் (ஏறத்தாழக் கி.பி. 880–900) ஆண்டான். கொங்கிலும் தெற்கிலும் போர் செய்ததையும், கொடைகள் வழங்கியதையும் தளவாய்புரச் செப்பேடுகள் கூறுகின்றன. அவன் அரசி வானவன்மாதேவி சேர இளவரசியாக இருக்கலாம்.

அவன் மகன் இரண்டாம் இராசசிம்மன் (ஏறத்தாழக் கி.பி. 900–920) முதல் பேரரசின் கடைசி வேந்தன். பெரிய சின்னமனூர்ச் செப்பேடுகளை வெளியிட்டவன் இவனே; சமணப் பள்ளிகளுக்கும் கொடை அளித்தான். ஆனால் கி.பி. 907இல் சோழ அரியணை ஏறிய முதலாம் பராந்தகன், 910 அளவிலேயே ‘மதுரை கொண்ட’ என்ற பட்டம் சூடினான். இராசசிம்மன் ஈழ அரசன் ஐந்தாம் காசியபனிடம் உதவி கேட்டான். ஈழப் படை வந்தது; ஆனால் வெள்ளூர்ப் போரில் (ஏறத்தாழக் கி.பி. 915–920; இடம் இன்னும் உறுதியாக அடையாளம் காணப்படவில்லை) பாண்டிய–ஈழக் கூட்டுப்படை தோற்றது. இராசசிம்மன் ஈழத்துக்குத் தப்பினான். பின்னர் தன் மணிமுடியையும் அரச சின்னங்களையும் அங்கேயே விட்டுவிட்டுத் தன் தாயின் பிறந்தகமான கேரளத்துக்குச் சென்றான். அந்தச் சின்னங்களை மீட்கப் பராந்தகன் செய்த முயற்சி தோற்றது; ஒரு நூற்றாண்டு கழித்து முதலாம் இராசேந்திர சோழன் அவற்றைக் கைப்பற்றினான். பின்னாளில் வீரபாண்டியன் போன்றோர் மதுரையை மீட்க முயன்றனர்; ஆனால் முதல் பாண்டியப் பேரரசு அதோடு முடிந்தது.

ஆட்சி முறையும் ஊர்ச் சபைகளும்

• அரசவை: உத்தரமந்திரி (தலைமை அமைச்சன்), மகாசாமந்தர், யானைப் படைத் தலைவர் போன்ற பதவிகள் செப்பேடுகளில் வருகின்றன. அரச ஆணையை நிறைவேற்றும் அதிகாரி ‘ஆணத்தி’ எனப்பட்டான்.
• நிலப் பிரிவுகள்: நாடு, கூற்றம் என்ற பிரிவுகள்; ‘மங்கலம்’, ‘குடி’, ‘ஊர்’ என முடியும் ஊர்ப்பெயர்கள். அந்தணருக்கு வழங்கப்பட்ட ஊர் ‘பிரமதேயம்’.
• எல்லை வகுத்தல்: கொடையாக வழங்கும் ஊரின் எல்லையைக் கண்டறியப் பெண் யானை ஒன்றை நடக்கவிட்டு, அது சென்ற வழியில் கல்லும் கள்ளிச் செடியும் நட்டு எல்லை குறித்தனர்.
• ஊர்ச் சபைகள்: கோயில் வைப்பு நிதிகளைச் சபைகள் நிர்வகித்தன. அம்பாசமுத்திரச் சபையிடம் 290 பொற்காசுகள் வைப்பாக ஒப்படைக்கப்பட்டன. திருநெல்வேலி மாவட்ட மானூரில் கிடைத்த, மாறஞ்சடையனின் 35ஆம் ஆட்சியாண்டுக் கல்வெட்டு (ஏறத்தாழக் கி.பி. 800) சபை உறுப்பினர் தகுதி விதிகளைச் சொல்கிறது. ஒவ்வொரு முன்மொழிவையும் ‘வேண்டாம், வேண்டாம்’ என்று எதிர்ப்பவர்களுக்கு அபராதமும் அதில் உண்டு. புகழ்பெற்ற சோழர் கால உத்தரமேரூர்க் கல்வெட்டுகளுக்கு ஒரு நூற்றாண்டுக்கு முந்தையது இது.

பாண்டியர் குடைவரைகள்

தமிழகத்தின் தென்பகுதியில் உள்ள பாண்டிய, சிற்றரசர் காலக் குடைவரைக் கோயில்களே பாறையில் குடைந்த தொடக்ககாலக் கட்டடக்கலையின் மிகப் பெரிய தொகுதி என்று தொல்லியலாளர் அ. தயாளன் கூறுகிறார். அவற்றுள் பெரும்பாலானவை அரசர்களால் அல்ல, உள்ளூர்ப் புரவலர்களால் அமைக்கப்பட்டவை. பல்லவக் குடைவரைகளில் இல்லாத பள்ளிகொண்ட பெருமாள், விநாயகர், துர்க்கை உருவங்களும், ஒற்றைக்கல் நந்தியும் இவற்றில் காணப்படுகின்றன.

• கழுகுமலை வெட்டுவான் கோயில்: மலையின் உச்சியிலிருந்து கீழ்நோக்கி வெட்டப்பட்ட, முடிக்கப்படாத ஒற்றைக்கல் கோயில். ஏறத்தாழக் கி.பி. 800இல், நெடுஞ்சடையன் காலத்தில் தொடங்கப்பட்டதாகக் கருதப்படுகிறது. ‘தென்னகத்தின் எல்லோரா’ என்று புகழப்படுகிறது. அதே மலையில் சமணத் தீர்த்தங்கரர் புடைப்புச் சிற்பங்களும் உள்ளன.
• ஆனைமலை, திருப்பரங்குன்றம்: மேலே பார்த்த, தேதியிட்ட அமைச்சர் குடைவரைகள்.
• சித்தன்னவாசல்: சீமாறன் காலத்தில் மதுரை ஆசிரியன் இளங்கௌதமன் இந்தச் சமணக் குடைவரையைப் புதுப்பித்தான்.
• பறைக்குளம் முதலியன: 2023இல் தமிழக அரசு பத்து முற்காலப் பாண்டியக் குடைவரைகளைப் பாதுகாக்கப்பட்ட சின்னங்களாக அறிவித்தது.

மதுரை: கூடல் மாநகர்

வேள்விக்குடிச் செப்பேடு மதுரையை ‘மாடமும் உயர்ந்த மதில்களும் கொண்ட கூடல்’ என்று வர்ணிக்கிறது. கூடலின் மதில்களைப் புதுப்பித்ததாக முதலாம் இராசசிம்மன் பெருமை கொள்கிறான். வைகைக் கரை நகரைச் சுற்றியே, மேலே பார்த்த யானைமலை, திருப்பரங்குன்றம், சமணர் மலை போன்ற குன்றுகளில் சமண, சைவ, வைணவச் சின்னங்கள் அமைந்தன. இன்று நாம் காணும் மதுரை மீனாட்சி அம்மன் கோயிலின் பெரும்பாலான கட்டடங்கள் மிகப் பிற்காலத்தவை. ஆனால் அந்த நகரம் தலைநகராக நிலைத்ததற்கு, இந்த முதல் பேரரசு அமைத்த அடித்தளமே முக்கியக் காரணம்.

காலவரிசை

உறுதியாகச் சொல்லக்கூடியவை

• உறுதி: களப்பிரருக்குப் பின் கடுங்கோன் வழியில் பாண்டிய அரசு மீண்டது; அதன் தலைநகர் மதுரை; வேள்விக்குடி, சின்னமனூர்ச் செப்பேடுகள் அரச வரிசையைத் தருகின்றன; ஆனைமலை (770), திருப்பரங்குன்றம் (773) கல்வெட்டுகள் நெடுஞ்சடையன் காலத்தவை; இரண்டாம் வரகுணன் 862இல் அரியணை ஏறினான்; திருப்புறம்பியத்தில் தோற்றான்; முதலாம் பராந்தக சோழன் மதுரையைக் கைப்பற்றினான்; இராசசிம்மன் ஈழத்துக்குத் தப்பினான்.
• விவாதம்: தொடக்க அரசர்களின் சரியான ஆட்சியாண்டுகள்; அரிகேசரியும் நின்றசீர் நெடுமாறனும் ஒருவரா; ‘வரகுண’ என்ற பெயர் கொண்ட கல்வெட்டுகள் எந்த அரசனுடையவை; அரச வரிசையில் இன்னொரு இராசசிம்மனும் வரகுணனும் உண்டா; சூளவம்சம் சொல்லும் ஈழப் படையெடுப்புகளின் ஆண்டுகள்; வெள்ளூர் எங்கே இருந்தது.

அடுத்த பகுதி

பதினெட்டாம் பகுதி – பக்தி இயக்கம்: நாயன்மாரும் ஆழ்வாரும். பல்லவர், பாண்டியர் காலத்தில் தமிழகத்தின் சமய வாழ்வை மாற்றிய சைவ, வைணவ அடியார்கள், அவர்களின் பாடல்கள், சமண–பௌத்த சமயங்களுடனான மோதல் ஆகியவற்றை அடுத்த பகுதியில் பார்ப்போம்.

ஆதாரங்கள்

• K. A. Nilakanta Sastri, The Pandyan Kingdom (1929; ‘The First Empire’ இயல்கள்); A History of South India
• H. Krishna Sastri, “Velvikudi Grant of Nedunjadaiyan”, Epigraphia Indica XVII (வேள்விக்குடிச் செப்பேடு)
• V. Venkayya, “Madras Museum Plates of Jatilavarman”, Indian Antiquary XXII (1893)
• South Indian Inscriptions III, Part IV (சின்னமனூர்ச் செப்பேடுகள்)
• South Indian Inscriptions XIV (பாண்டியர் கல்வெட்டுகள்): முன்னுரை, கல்வெட்டுகள் 1–25
• SII II: இரண்டாம் பிருதிவிபதியின் உதயேந்திரம் செப்பேடுகள் (எண் 75–76) (திருப்புறம்பியம், மதுரை வீழ்ச்சி)
• Wilhelm Geiger (மொ.பெ.), Culavamsa, Part I (சூளவம்சம்)
• தமிழ் இணையக் கல்விக்கழகம்: முற்காலப் பாண்டிய மன்னர்கள்
• டி. வி. சதாசிவப் பண்டாரத்தார், பாண்டியர் வரலாறு (மதுரைத் திட்டம்)
• சேக்கிழார், பெரியபுராணம் – The History of Ninrasir Nedumara Nayanar (Shaivam.org)
• The New Indian Express: An 8th-century cave temple for Narasimha near Madurai (2026)
• The Hindu: Kazhugumalai hillock to be declared as protected archaeological monument; Rich in architectural splendour; Pandya period rock-cut cave temple at Paraikulam declared a protected monument; Study uncovers interesting details of cave temple architecture; வெ. வேதாசலம், Jain caves of Madurai
• Frontline: Southern connection (கழுகுமலை வெட்டுவான் கோயில்)