இது, வரலாற்றுக்கு முந்தைய காலம் முதல் நவீன தமிழ்நாடு வரையிலான தமிழ் வரலாற்றைக் காலவரிசைப்படி சொல்லும் எங்கள் தொடரின் பத்தொன்பதாம் பகுதி. பதினெட்டாம் பகுதியை – பக்தி இயக்கம்: நாயன்மாரும் ஆழ்வாரும் – இங்கே படிக்கலாம்.

சங்க இலக்கியம் போற்றிய மூவேந்தர்களில் ஒருவர் சோழர். கரிகாலன் போன்ற பெருவேந்தர்களின் புகழ் பாடல்களில் நிலைத்திருந்தாலும், சங்க காலத்துக்குப் பிறகு ஏறத்தாழ ஆறு நூற்றாண்டுகள் சோழர் பெயர் வரலாற்றில் மங்கிப்போனது. பின்னர், ஏறத்தாழக் கி.பி. 850இல், விஜயாலயன் என்ற சோழச் சிற்றரசன் காவிரிக் கழிமுகத்தில் உள்ள தஞ்சையைக் கைப்பற்றினான். நூறு ஆண்டுகளுக்குள் அவனது மகனும் பேரனும் பல்லவ நாட்டை விழுங்கினர்; மதுரைப் பாண்டியரை வென்றனர்; ஈழத்துக்கும் படை அனுப்பினர். ஆனால் கி.பி. 949இல் தக்கோலத்தில் நடந்த ஒரே போர் அந்த வளர்ச்சியை ஏறக்குறையத் தகர்த்தது. இராசராசன் கட்டிய பேரரசுக்கு அடித்தளமிட்ட இந்த மூன்று அரசர்களின் கதையே இந்தப் பகுதி.

ஒரு குறிப்பு: இந்தக் காலத்தைப் பற்றி நமக்குத் தெரிந்தவை பெரும்பாலும் கல்வெட்டுகளிலிருந்தும் செப்பேடுகளிலிருந்தும் வருகின்றன. செப்பேடுகள் பெரும்பாலும் பல ஆண்டுகள் கழித்து அரசவைப் புலவர்கள் எழுதிய புகழுரைகள். ஆகவே எது உறுதியான சான்று, எது புலவரின் புகழ்ச்சி என்பதைப் பிரித்துக் காட்ட முயல்கிறோம்.

சோழர் மறுமலர்ச்சி: ஒரு பார்வை

கேள்வி சுருக்கமான பதில்
நிறுவியவர் விஜயாலயன் (பரகேசரி), ஏறத்தாழக் கி.பி. 850 – 871
தலைநகர் தஞ்சாவூர் – முத்தரையரிடமிருந்து கைப்பற்றப்பட்டது
இரண்டாம் அரசர் முதலாம் ஆதித்தன் (இராசகேசரி), ஏறத்தாழ 871 – 907
மூன்றாம் அரசர் முதலாம் பராந்தகன், 907 – ஏறத்தாழ 955
முக்கியப் போர்கள் திருப்புறம்பியம் (ஏறத்தாழ 880 – 885), வெள்ளூர் (ஏறத்தாழ 915), தக்கோலம் (949)
முதன்மைச் சான்றுகள் திருவாலங்காட்டு, அன்பில், லெய்டன், உதயேந்திரம் செப்பேடுகள்; கன்னியாகுமரிக் கல்வெட்டு; நூற்றுக்கணக்கான கல்வெட்டுகள்
விவாதங்கள் சரியான ஆண்டுகள்; விஜயாலயனின் உண்மையான வலிமை; நார்த்தாமலைக் கோயிலைக் கட்டியவர் யார்

சங்க காலத்துக்குப் பின் நீண்ட இருள்

கரிகாலன் உறையூரிலிருந்தும் காவிரிப்பூம்பட்டினத்திலிருந்தும் ஆண்டதைச் சங்கப் பாடல்கள் சொல்கின்றன (எட்டாம் பகுதி காண்க). ஏறத்தாழக் கி.பி. மூன்றாம் நூற்றாண்டுக்குப் பிறகு அந்த ஒளி அணைகிறது. சோழர் வரலாற்றுக்கு இன்றும் அடிப்படை நூலாக விளங்கும் The Colas நூலை எழுதிய கே. ஏ. நீலகண்ட சாஸ்திரி, இந்த நூற்றாண்டுகளை "இருள்" என்கிறார்; அதில் சில "சிறு துளைகள்" வழியாகவே நமக்குக் காட்சி கிடைக்கிறது.

அந்தத் துளைகள் வழியாகத் தெரிவன:

  • களப்பிரர். ஏறத்தாழ 4 – 6ஆம் நூற்றாண்டுகளில் களப்பிரர் என்ற மர்மமான ஆட்சியாளர்கள் பழைய அரசுகளைக் கலைத்தனர். அக்காலத்துப் பௌத்த அறிஞர் புத்ததத்தர், களப்பிர குலத்து அச்சுதவிக்கந்தன் சோழ நாட்டை ஆண்டதையும், அப்போதும் செழித்திருந்த காவிரிப்பூம்பட்டினத்தையும் குறிப்பிடுகிறார்.
  • பல்லவர், பாண்டியர் ஆதிக்கம். 6ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதியில் பல்லவரும் பாண்டியரும் மீண்டு எழுந்தனர்; சோழர் எழவில்லை. காவிரி பாயும் சோழ நாட்டைச் சிம்மவிஷ்ணு (ஏறத்தாழ 575 – 600) கைப்பற்றியதாகப் பல்லவச் செப்பேடுகள் கூறுகின்றன. சாளுக்கிய மன்னன் முதலாம் விக்கிரமாதித்தன் கி.பி. 674இல் உறையூரில் பாசறை அமைத்திருந்ததாக அவனது செப்பேடு சொல்கிறது.
  • பிறருக்குப் பணிந்த சோழ இளவரசர்கள். சோழ வழியினர் உறையூர்ப் பகுதியில் சிற்றரசர்களாக, வலிய அரசர்களுக்குக் கீழ்ப்பட்டு வாழ்ந்தனர் என்பது சாஸ்திரியின் கருத்து. சோழ வம்சம் என்று உரிமை கொண்டாடிய குடும்பங்கள் தெலுங்கு நாடு வரை பரவியிருந்தன; கரிகாலனைத் தம் முன்னோனாகக் கூறிய ‘ரேநாண்டுச் சோழர்’ அவர்களில் ஒருவர். கி.பி. 640 அளவில் சீனப் பயணி யுவான் சுவாங் ‘சு-லி-யே’ (சோழ) என்ற சிறிய, மக்கள் குறைந்த நாட்டைக் குறிப்பிடுகிறார்; அது தெலுங்குப் பகுதியில் இருந்தது என்பதே பெரும்பான்மை அறிஞர் கருத்து.
  • பதிகங்களில் நினைவுகள். தேவாரம், ஆழ்வார் பாசுரங்கள், பின்னாளைய பெரியபுராணம் ஆகியவை உறையூர்ச் சோழ அரசர்களை நினைவுகூர்கின்றன. எழுபது மாடக்கோயில்கள் கட்டியதாகப் போற்றப்படும் கோச்செங்கணான் அவர்களில் ஒருவன். இவை பக்தி மரபுகள்; காலம் கணிக்கக்கூடிய வரலாறு அல்ல.

9ஆம் நூற்றாண்டில் தஞ்சையைச் சுற்றிய வளமான கழிமுக நிலம் முத்தரையர் கையில் இருந்தது. செந்தலை, நியமம் ஆகிய ஊர்களைத் தலைமையிடமாகக் கொண்ட இந்தக் குறுநிலத் தலைவர்கள், தம் கல்வெட்டுகளில் ‘தஞ்சைக் கோன்’ என்று தம்மை அழைத்துக்கொண்டனர். சூழலுக்கு ஏற்ப ஒருமுறை பல்லவருக்கும் மறுமுறை பாண்டியருக்கும் ஆதரவு தந்தனர்.

விஜயாலயன் தஞ்சையைக் கைப்பற்றுதல்

தஞ்சை கைப்பற்றப்பட்டது

இதற்கு முதன்மைச் சான்று, முதலாம் இராசேந்திரனின் ஆறாம் ஆட்சியாண்டில் (ஏறத்தாழ 1018) வெளியிடப்பட்ட திருவாலங்காட்டுச் செப்பேடுகள். வானளாவும் கோபுரங்களும், அளகாபுரி போன்ற அழகும் கொண்ட ‘தஞ்சாபுரி’யை, ஒருவன் தன் மனைவியின் கையைப் பற்றுவது போல எளிதாக விஜயாலயன் கைப்பற்றினான் என்று அவை புலவர் நடையில் புனைந்துரைக்கின்றன. சமகாலக் கல்வெட்டுகளும் இதை உறுதிப்படுத்துகின்றன: அவனது மூன்றாம் ஆட்சியாண்டுக் கல்வெட்டு ஒன்று அவனைத் ‘தஞ்சை கொண்ட பரகேசரி’ என்று அழைக்கிறது. பின்வந்த சோழ மன்னர்கள் ‘பரகேசரி’, ‘இராசகேசரி’ என்ற பட்டங்களை மாறி மாறிப் புனைந்தனர்.

எப்போது? எந்தக் கல்வெட்டும் நேரடியாக ஆண்டைச் சொல்லவில்லை. முதலாம் பராந்தகன் கி.பி. 907இல் முடிசூடியது, அவனது கல்வெட்டுகளில் உள்ள வானியல் குறிப்புகளால் உறுதியாகிறது. அங்கிருந்து பின்னோக்கிக் கணக்கிட்டால், ஆதித்தன் ஏறத்தாழ 36 ஆண்டுகள் ஆண்டான்; எனவே விஜயாலயனின் ஆட்சி ஏறத்தாழ 870 – 871இல் முடிந்து, 850க்குச் சற்று முன் தொடங்கியிருக்கலாம். பாடநூல்களில் 846, 848, 850 என்று வேறுபட்ட ஆண்டுகள் காணப்படுகின்றன; ‘ஏறத்தாழ 850’ என்பதே பாதுகாப்பான கூற்று.

யாரிடமிருந்து? முத்தரையர் பாண்டியர் பக்கம் சாய்ந்ததால், பல்லவருக்குக் கீழ்ப்பட்ட சிற்றரசனாக இருந்த விஜயாலயன் தஞ்சையைக் கைப்பற்றினான் என்பது சாஸ்திரியின் விளக்கம்; இன்றும் பலர் இதையே ஏற்கின்றனர். புலிக்குட்டிக்கு இரத்தச் சுவையைப் பழக்குகிறோம் என்பது அந்தப் பல்லவ மன்னனுக்குத் தெரிந்திருக்காது என்கிறார் சாஸ்திரி – சோழர் கொடியிலும் புலி! தஞ்சையை இழந்த முத்தரையத் தலைவன் யார் என்பது பதிவாகவில்லை.

எவ்வளவு வலியவன்? பெரும்பாலும் நடுத்தர அளவே. காஞ்சி, சுசீந்திரம் போன்ற தொலைவான இடங்களில் உள்ள ‘பரகேசரி’ கல்வெட்டுகள் ஒருகாலத்தில் விஜயாலயனுக்கு உரியவை எனக் கருதப்பட்டன; புதிதாக எழுந்த ஒருவன் அவ்வளவு பரந்த நிலத்தை ஆண்டிருப்பானா என்று சாஸ்திரியே ஐயப்பட்டார். அவன் உடலில் தொண்ணூற்றாறு விழுப்புண்கள் இருந்தன என்ற செய்தி பின்னாளைய உலா நூல்களில் வருகிறது; அது புலவர் புகழ்ச்சி.

நிசும்பசூதனி – சோழரின் போர்த் தெய்வம்

தஞ்சையைக் கைப்பற்றிய பின், நிசும்பன் என்ற அசுரனை அழித்த துர்க்கையின் வடிவான நிசும்பசூதனியை விஜயாலயன் அங்கு நிறுவினான் என்று அதே செப்பேடுகள் சொல்கின்றன. அவளருளால் உலகம் முழுவதையும் ஒரு மாலையைப் போல எளிதாகச் சுமந்தான் என்கிறார் புலவர். அந்த முதல் கோயில் எது என்று உறுதியாகக் கண்டறியப்படவில்லை. தஞ்சையில் உள்ள சில காளி, துர்க்கைக் கோயில்கள் அதன் தொடர்ச்சி என்று கருதப்படுகின்றன; அது மரபுவழி நம்பிக்கை, உறுதியான சான்று அல்ல.

நார்த்தாமலைக் கோயில் யாருடையது?

புதுக்கோட்டை மாவட்டம் நார்த்தாமலையின் குன்றின் மேல் உள்ள கோயில் ‘விஜயாலய சோழீச்சுரம்’ என்று அழைக்கப்படுகிறது. மேற்கு நோக்கிய சிறிய கருவறை; சதுரமான கீழ்த் தளங்கள், வட்டமான மேல் தளம், உருண்டையான சிகரம்; சுற்றிலும் சிறு பரிவாரக் கோயில்கள் – தமிழகத்தின் மிகச் சிறந்த தொடக்கக் காலக் கற்கோயில்களில் இதுவும் ஒன்று. இது இந்தியத் தொல்லியல் துறையின் பாதுகாப்பில் உள்ளது.

ஆனால் ‘விஜயாலய சோழீச்சுரம்’ என்ற பெயர் முதன்முதலில் 13ஆம் நூற்றாண்டுப் பாண்டியர் கல்வெட்டு ஒன்றிலேயே வருகிறது. கோயிலில் உள்ள அதற்கு முந்தைய கல்வெட்டு, ‘சாத்தம் பூதியான இளங்கோவதி அரையன் எடுப்பித்த கற்றளி’ மழையால் இடிந்து அழிய, ‘மல்லன் விதுமன் ஆன தென்னவன் தமிழதிரையன்’ அதைப் புதுப்பித்தான் என்று சொல்கிறது. இளங்கோவதி அரையன் என்ற இந்த முத்தரையத் தலைவனின் காலம் பற்றி இரு கருத்துகள் உள்ளன. சிலர் அவனை விஜயாலயன் காலத்தவனாகக் கொண்டு கோயிலை 9ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதிக்கு உரியதாகக் கருதுகின்றனர். வேறு சிலர் அவனைப் பல்லவ இரண்டாம் நந்திவர்மன் காலத்தவனாக (8ஆம் நூற்றாண்டு) வைக்கின்றனர். ஆகவே இது சோழர் கோயிலா, முத்தரையர் கோயிலா, இருவரின் பங்கும் உள்ளதா என்பது இன்னும் விவாதத்தில் உள்ளது. எப்படியிருந்தாலும், சோழர் கோயில் கலை எந்த மரபிலிருந்து வளர்ந்தது என்பதை இக்கோயில் தெளிவாகக் காட்டுகிறது.

முதலாம் ஆதித்தன்: சிற்றரசனிலிருந்து பேரரசனாக

விஜயாலயனின் மகன் முதலாம் ஆதித்தன் (ஏறத்தாழ 871 – 907), சரியான தருணத்தைத் தேர்ந்தெடுத்துச் செயல்பட்டதன் மூலம் கழிமுகச் சிற்றரசை ஒரு பெரும் அரசாக மாற்றினான்.

திருப்புறம்பியப் போர்

880களில் பாண்டிய மன்னன் இரண்டாம் வரகுணன் சோழ நாட்டுக்குள் படையெடுத்து, காவிரியின் வடகரையில் உள்ள இடவை வரை வந்தான். கும்பகோணம் அருகே உள்ள திருப்புறம்பியத்தில் பல்லவ மன்னன் அபராஜிதனும் அவனது கூட்டாளிகளும் அவனை முறியடித்தனர். கங்க மன்னன் முதலாம் பிருதிவிபதி தன் உயிரைக் கொடுத்து, அபராஜிதனை (வெல்லப்படாதவன்) பெயரளவில் மட்டுமின்றி உண்மையிலும் வெல்லப்படாதவனாக்கினான் என்று உதயேந்திரச் செப்பேடுகள் கூறுகின்றன. போர் நடந்த ஆண்டு ஏறத்தாழ 879 முதல் 885 வரை எனப் பலவாறு கணிக்கப்படுகிறது.

ஆதித்தன் இப்போரில் கலந்துகொண்டான் என்பதற்கு நேரடிச் சான்று இல்லை; ஆனால் அவன் பல்லவர் பக்கம் நின்று போரிட்டான் என்றே பெரும்பாலான வரலாற்றாசிரியர்கள் கொள்கின்றனர் (பதினாறாம் பகுதி, பதினேழாம் பகுதி காண்க). போருக்குப் பின் பாண்டியர் பழைய வலிமையைப் பெறவே இல்லை; கங்க மன்னன் இறந்தான்; வென்ற பல்லவனும் சோர்ந்துபோனான். நன்றியுணர்வால் அபராஜிதன் தஞ்சையை ஆதித்தனிடமே விட்டதோடு மேலும் சில பகுதிகளையும் அளித்திருக்கலாம் என்பது சாஸ்திரியின் ஊகம்.

பல்லவர் ஆட்சியின் முடிவு

சில ஆண்டுகளுக்குப் பின் ஆதித்தன் தன் மேலரசனையே எதிர்த்தான். அபராஜிதனை வென்று அவனது நாட்டைக் கைக்கொண்டான் என்று திருவாலங்காட்டுச் செப்பேடுகள் கூறுகின்றன. ஆதித்தனைக் ‘கோதண்டராமன்’ என்று அழைக்கும் வீரராசேந்திரனின் கன்னியாகுமரிக் கல்வெட்டு (11ஆம் நூற்றாண்டு), உயர்ந்த யானை மீது அமர்ந்திருந்த பல்லவ மன்னன் மீது பாய்ந்து அவனைக் கொன்றான் என்கிறது. காஞ்சியைச் சுற்றிய பல்லவரின் தாயகமான தொண்டை மண்டலம் ஏறத்தாழ 890இல் சோழர் வசமானது என்பது சாஸ்திரியின் கணிப்பு; சிலர் 897 அளவில் வைக்கின்றனர். ஏறத்தாழ அறுநூறு ஆண்டுகள் வட தமிழகத்தை ஆண்ட பல்லவர், தனி அரச குலமாக இத்துடன் மறைகின்றனர்.

கொங்கு நாட்டையும் ஆதித்தன் கைப்பற்றியதாகத் தெரிகிறது; மேலைக் கங்க மன்னனும் அவனது மேலாதிக்கத்தை ஏற்றான். இராஷ்டிரகூட மன்னன் இரண்டாம் கிருஷ்ணனின் மகள் இளங்கோன் பிச்சியை அவன் மணந்தான். இந்தத் திருமணமே பின்னாளில் சிக்கலுக்குக் காரணமானது.

காவிரிக் கரைக் கற்றளிகள்

காவிரியின் இரு கரைகளிலும், சஹ்ய மலை முதல் கடல் வரை, சிவனுக்கு உயர்ந்த கற்கோயில்களை வரிசையாக ஆதித்தன் எழுப்பினான் என்று சுந்தரசோழனின் அன்பில் செப்பேடுகள் (ஏறத்தாழ 961) கூறுகின்றன. இது புலவர் மிகைப்படுத்தல்தான்; ஆனால் செங்கல் கோயில்களுக்குப் பதிலாகக் கருங்கல் கோயில்கள் (கற்றளிகள்) எழத் தொடங்கியது உண்மை. அவன் காலத்தவை என்று உறுதியாகச் சொல்லக்கூடிய கோயில்கள் குறைவு; கும்பகோணம் நாகேசுவரன் கோயில், திருக்கட்டளை சுந்தரேசுவரர் கோயில் போன்றவை பெரும்பாலும் அவன் காலத்துக்கு உரியவையாகக் கருதப்படுகின்றன.

ஏறத்தாழ 907இல் காளஹஸ்தி அருகே உள்ள தொண்டைமான் பேராற்றூரில் (இன்றைய ஆந்திரப் பிரதேசம்) ஆதித்தன் இறந்தான். அவனது உடல் அடக்கம் செய்யப்பட்ட இடத்தில் அவன் மகன் ‘ஆதித்தேசுவரம்’ என்ற பள்ளிப்படைக் கோயிலை எழுப்பி, திருவிழா நாட்களில் ஆயிரம் பேருக்கு உணவளிக்க நிவந்தம் செய்தான்.

முதலாம் பராந்தகன்: முதல் சோழப் பேரரசு

முதலாம் பராந்தகன் (907 – ஏறத்தாழ 955) நாற்பத்தெட்டு ஆண்டுகள் ஆண்டான். தொடக்கக் காலச் சோழ அரசின் உச்சம் அவன் ஆட்சியே.

  • மதுரை. மூன்றாம் ஆட்சியாண்டிலேயே (ஏறத்தாழ 910) அவன் ‘மதுரை கொண்ட’ என்ற பட்டம் பெற்றான். ஆனால் பாண்டிய நாட்டை முழுமையாக வெல்லப் பல ஆண்டுகள் ஆயின. ஏறத்தாழ 915இல் வெள்ளூர்ப் போரில் பாண்டியன் இரண்டாம் இராசசிம்மனையும் (சில தமிழ்ப் பாடநூல்களில் மூன்றாம் இராசசிம்மன்), ஈழ மன்னன் ஐந்தாம் காசியபன் அனுப்பிய படையையும் அவன் படை வென்றது. இராசசிம்மன் தன் மணிமுடியையும் அரசச் சின்னங்களையும் ஈழத்தில் விட்டுவிட்டுக் கேரளத்துக்குச் சென்றான். பராந்தகன் ‘மதுரையும் ஈழமும் கொண்ட’ என்று பட்டம் புனைந்தான்.
  • ஈழம். ஆட்சியின் இறுதிக் காலத்தில், மதுரையில் முறைப்படி முடிசூட அந்தப் பாண்டியச் சின்னங்கள் தேவைப்பட்டன. ஈழ வரலாற்று நூலான மகாவம்சத்தின் தொடர்ச்சி சொல்வதன்படி, சோழர் படை ஈழம் சென்றது; ஆனால் நான்காம் உதயன் சின்னங்களுடன் உரோகண மலைப்பகுதிக்குத் தப்பினான்; சோழர் படை வெறுங்கையுடன் திரும்பியது. ஏறத்தாழ எழுபது ஆண்டுகள் கழித்து முதலாம் இராசேந்திரன் அவற்றை மீட்டான்.
  • இராஷ்டிரகூடர். ஆட்சித் தொடக்கத்தில், இராஷ்டிரகூட மன்னன் இரண்டாம் கிருஷ்ணன், ஆதித்தனுக்குத் தன் மகள் வழிப் பிறந்த பேரன் கன்னரதேவனைச் சோழ அரியணையில் அமர்த்த முயன்றான். பராந்தகனும் அவனது கங்கக் கூட்டாளியும் வல்லாளத்தில் (திருவல்லம்) ஏறத்தாழ 910 – 916இல் அவனை முறியடித்தனர்; பராந்தகன் ‘வீரசோழன்’ என்ற பட்டம் பெற்றான்.
  • தில்லை. சிதம்பரம் நடராசர் கோயிலின் கூரையைப் பொன்னால் வேய்ந்தான் என்று திருவாலங்காட்டு, லெய்டன் செப்பேடுகள் இரண்டும் கூறுகின்றன. இதனால் அவன் ‘பொன்வேய்ந்த சோழன்’ என்றும் போற்றப்படுகிறான்; இந்தத் திருப்பணியைப் பின்வந்த சோழர்கள் பெருமையுடன் நினைவுகூர்ந்தனர்.
  • கூட்டாளிகள். பழுவேட்டரையர், கொடும்பாளூர் வேளிர் போன்ற தலைவர்களின் துணையை அவன் நம்பியிருந்தான்; கேரள இளவரசி ஒருத்தியையும் மணந்தான்.

ஊர்ச் சபைகள் செயல்பட்ட விதத்தையும் அவன் காலக் கல்வெட்டுகள் காட்டுகின்றன. காஞ்சிக்கு அருகிலுள்ள உத்திரமேரூரில் 919, 921ஆம் ஆண்டுகளைச் சேர்ந்த இரண்டு கல்வெட்டுகள், குடவோலை முறையில் சபை உறுப்பினர்கள் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட விதிகளை விவரிக்கின்றன. அவற்றைத் தனியாக இருபத்திரண்டாம் பகுதியில் விரிவாகக் காண்போம்.

தக்கோலப் பேரிடர், கி.பி. 949

பராந்தகனின் வெற்றிகள் பகைவர்களையும் உருவாக்கின. அவனது நம்பிக்கைக்குரிய கங்கக் கூட்டாளி இரண்டாம் பிருதிவிபதி ஏறத்தாழ 940இல் இறந்தான். புதிய கங்க மன்னன் இரண்டாம் பூதுகன், பேராசை மிக்க இராஷ்டிரகூட மன்னன் மூன்றாம் கிருஷ்ணனின் மைத்துனன். 949இல் கிருஷ்ணன் படையெடுத்தான். அரக்கோணம் அருகே உள்ள தக்கோலத்தில், சோழ இளவரசன் இராசாதித்தன் போர் யானையின் மேல் இருந்தபடியே கொல்லப்பட்டான். பூதுகன் குறிவைத்து எய்து அவனைக் கொன்றான் என்று கர்நாடகத்தில் உள்ள ஆதகூர்க் கல்வெட்டு சொல்கிறது. யானை மேல் அமர்ந்திருந்த இராசாதித்தன் கூர்மையான அம்புகள் நெஞ்சில் பாய்ந்து வீரசுவர்க்கம் அடைந்தான் என்று சோழரின் லெய்டன் செப்பேடுகளும் ஒப்புக்கொள்கின்றன.

பின்னர் மூன்றாம் கிருஷ்ணன் ‘கச்சியும் தஞ்சையும் கொண்ட’ என்று பட்டம் புனைந்தான். பல ஆண்டுகள் வட தமிழகத்தில் அவனது கல்வெட்டுகள் காணப்படுகின்றன; பராந்தகனின் கல்வெட்டுகள் அங்கு மறைகின்றன. ஆனால் அவன் உண்மையிலேயே தஞ்சையைக் கைப்பற்றினானா என்பது ஐயத்துக்குரியது. "சோழப் பேரரசு இல்லாமல் போனது; அதை மீண்டும் முதலிலிருந்து கட்டியெழுப்ப வேண்டியிருந்தது" என்பது சாஸ்திரியின் தீர்ப்பு. பராந்தகனின் கடைசிக் கல்வெட்டு ஏறத்தாழ 955ஐச் சேர்ந்தது.

பராந்தகனுக்குப் பின்

அடுத்த முப்பது ஆண்டுகள் பராந்தகனின் மகன்களும் பேரன்களும் மாறி மாறி அரியணை ஏறினர். அவன் மகன் கண்டராதித்தன் ஒரு சைவக் கவிஞன்; அவனது திருவிசைப்பா ஒன்பதாம் திருமுறையில் இடம் பெற்றுள்ளது (பதினெட்டாம் பகுதி காண்க). அவனது மனைவி செம்பியன் மாதேவி பல கற்றளிகளை எழுப்பிய பெரும் புரவலர். சுந்தரசோழன் (இரண்டாம் பராந்தகன்) காலத்தில் சோழர் தெற்கையும் காஞ்சிப் பகுதியையும் மெல்ல மீட்டனர். கி.பி. 985இல் சுந்தரசோழனின் மகன் அருண்மொழிவர்மன் முதலாம் இராசராசனாக முடிசூடினான்.

இந்த அரசின் தன்மை குறித்தும் விவாதம் உண்டு. தொடக்கக் காலச் சோழ அரசு உள்ளூர்த் தலைவர்களுடனான கூட்டணிகளின் மேல் நின்ற தளர்வான அமைப்பு என்றும், இராசராசன் காலத்திலேயே அது உண்மையான மைய அரசாக மாறியது என்றும் ஜப்பானிய வரலாற்றாசிரியர் நொபொரு கராஷிமா கருதினார். பராந்தகன் காலத்து நிர்வாக அமைப்புகளிலேயே சோழர் ஆட்சிமுறையின் உண்மையான தொடக்கம் இருக்கிறது என்பது வேறு சிலரின் கருத்து.

காலவரிசை

காலம் (ஏறத்தாழ) நிகழ்வு உறுதி நிலை
கி.பி. 3ஆம் நூற்றாண்டுக்குப் பின் சங்கச் சோழர் மங்குதல்; களப்பிரர் காலம் பொதுவான சித்திரம் மட்டும்
ஏறத்தாழ 575 – 600 சோழ நாட்டைக் கைப்பற்றியதாகச் சிம்மவிஷ்ணு கூற்று பல்லவர் கூற்று
ஏறத்தாழ 640 யுவான் சுவாங் குறிப்பிடும் ‘சு-லி-யே’ நாடு இடம் விவாதத்தில்
674 சாளுக்கிய விக்கிரமாதித்தன் உறையூரில் பாசறை உறுதி
ஏறத்தாழ 846 – 850 விஜயாலயன் முத்தரையரிடமிருந்து தஞ்சையைக் கைப்பற்றுதல் தோராயம்
ஏறத்தாழ 871 முதலாம் ஆதித்தன் ஆட்சி தொடக்கம் தோராயம்
ஏறத்தாழ 879 – 885 திருப்புறம்பியப் போர் ஆண்டு விவாதத்தில்
ஏறத்தாழ 890 – 897 அபராஜிதன் வீழ்ச்சி; தொண்டை மண்டலம் சோழர் வசம் தோராயம்
907 முதலாம் பராந்தகன் முடிசூடல் உறுதி
ஏறத்தாழ 910 ‘மதுரை கொண்ட’ பட்டம் ஓரளவு உறுதி
ஏறத்தாழ 910 – 916 வல்லாளத்தில் இரண்டாம் கிருஷ்ணன் தோல்வி தோராயம்
ஏறத்தாழ 915 வெள்ளூர்ப் போர் – பாண்டிய, ஈழப் படைகள் தோல்வி தோராயம்
919, 921 உத்திரமேரூர்ச் சபைக் கல்வெட்டுகள் உறுதி
949 தக்கோலப் போர்; இராசாதித்தன் மரணம் உறுதி
ஏறத்தாழ 955 பராந்தகனின் கடைசிக் கல்வெட்டுகள் ஓரளவு உறுதி
985 முதலாம் இராசராசன் முடிசூடல் உறுதி

உறுதியாகச் சொல்லக்கூடியவை

  • உறுதி: 9ஆம் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதியில் விஜயாலயன் தஞ்சையைக் கைப்பற்றி அதைச் சோழரின் மையமாக்கினான்; முதலாம் ஆதித்தன் பல்லவ அரசை முடிவுக்குக் கொண்டுவந்து தொண்டை மண்டலத்தைச் சேர்த்துக்கொண்டான்; 907இல் முடிசூடிய பராந்தகன் பாண்டிய நாட்டை வென்றான், ஆனால் ஈழத்திலிருந்து பாண்டியச் சின்னங்களை மீட்க முடியவில்லை; 949இல் தக்கோலத்தில் இராஷ்டிரகூடர் வென்றனர், இராசாதித்தன் அங்கு உயிர் துறந்தான்.
  • விவாதம்: விஜயாலயனின் சரியான ஆண்டுகளும் அவனது ஆட்சிப் பரப்பும்; தஞ்சையை இழந்த முத்தரையன் யார்; ஆதித்தன் திருப்புறம்பியத்தில் போரிட்டானா, போர் நடந்த ஆண்டு எது; நார்த்தாமலைக் கோயிலை முதலில் கட்டியவர் யார்; தஞ்சையைக் கைப்பற்றியதாக மூன்றாம் கிருஷ்ணன் கூறியது எந்த அளவு உண்மை.

அடுத்த பகுதி

இருபதாம் பகுதி – முதலாம் இராசராச சோழன்: வெற்றிகளும் பெரிய கோயிலும். தக்கோலத்துக்குப் பின் சோழ அரசை மீண்டும் கட்டியெழுப்பி, ஈழம் வரையும் மாலத்தீவுகள் வரையும் படை நடத்தி, தஞ்சையில் பெருவுடையார் கோயிலை எழுப்பிய மாமன்னனின் கதை.

ஆதாரங்கள்