இது, கற்காலம் முதல் 1947 சுதந்திரம் வரை இந்திய வரலாற்றைக் காலவரிசைப்படி சொல்லும் தமிழ் லைஃப்ஸ்டைல் தொடரின் 20-ஆம் பகுதி (மொத்தம் 47 பகுதிகள்). முந்தைய பகுதி: பகுதி 19: ஹர்ஷவர்த்தனரும் யுவான் சுவாங் கண்ட இந்தியாவும்.
சுமார் கி.பி. 640-இல் சீனத் துறவி யுவான் சுவாங் காஞ்சிபுரத்துக்கு வந்தபோது, அது செல்வச் செழிப்பான பெருநகரமாக இருந்தது. அந்த நகரை ஆண்டவர்கள் பல்லவர்கள். கி.பி. 4-ஆம் நூற்றாண்டு முதல் 9-ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதி வரை தொண்டை மண்டலத்தை ஆண்ட இந்த வம்சம், வாதாபிச் சாளுக்கியர்களுடன் ஒரு நூற்றாண்டுக்கு மேல் போரிட்டது; காஞ்சியைத் தென்னிந்தியாவின் கல்வித் தலைநகராக்கியது; மாமல்லபுரக் கடற்கரையில் பாறைகளையே கோயில்களாகவும் சிற்பங்களாகவும் மாற்றியது. அந்தச் சின்னங்கள் 1984-இல் யுனெஸ்கோ உலகப் பாரம்பரியச் சின்னமாக அறிவிக்கப்பட்டன.
ஒரு எச்சரிக்கை: பல்லவர் காலவரிசை மிகவும் சிக்கலானது. செப்பேடுகள், கல்வெட்டுகள், பிற வம்சங்களுடனான தொடர்புகள் ஆகியவற்றிலிருந்தே ஆண்டுகள் கணக்கிடப்படுகின்றன. பல அரசர்களின் ஆட்சிக் காலத்தில் அறிஞர்களிடையே பத்தாண்டுகள் வரை வேறுபாடு உண்டு. எனவே "சுமார்" என்ற சொல்லைக் கவனத்தில் கொள்ளுங்கள்.
பல்லவர்கள் எங்கிருந்து வந்தார்கள்?
இதற்கு உறுதியான பதில் இல்லை. பல்லவர்களின் மிகப் பழைய ஆவணங்கள் பிராகிருத மொழிச் செப்பேடுகள்; சிவஸ்கந்தவர்மனின் மயிதவோலு, ஹிரஹடகல்லி செப்பேடுகள் காஞ்சியிலிருந்து வெளியிடப்பட்டவை, ஆனால் ஆந்திரப் பகுதியிலும் பெல்லாரியிலும் கிடைத்தவை. பின்னர் சமஸ்கிருதச் செப்பேடுகள் வந்தன; தமிழ்ப் பகுதிகள் 7-ஆம் நூற்றாண்டுக்குப் பிறகே பரவலாகின்றன. இதை வைத்து மூன்று கருத்துகள் உருவாயின:
- பாரசீகத் தோற்றம்: "பல்லவர்", "பஹ்லவர்" என்ற பெயர் ஒற்றுமையை வைத்துச் சொல்லப்பட்டது. பெயர் ஒற்றுமைக்கு மேல் சான்று இல்லாததால் பெரும்பாலான அறிஞர்கள் இதை ஏற்பதில்லை.
- ஆந்திர - தக்காணத் தோற்றம்: பல்லவர்கள் முதலில் சாதவாகனர்களின் அதிகாரிகளாகவோ சிற்றரசர்களாகவோ இருந்து, சாதவாகனர் வீழ்ந்ததும் தெற்கே காஞ்சிக்கு வந்தனர் என்பது. இன்று பரவலாக ஏற்கப்படும் கருத்து இதுவே.
- உள்ளூர்த் தமிழ்த் தோற்றம்: தொண்டை மண்டலத்தின் தொண்டையர்களுடன் இணைத்தோ, சோழ இளவரசனுக்கும் நாக இளவரசிக்கும் பிறந்த இளந்திரையன் காஞ்சியை ஆண்டான் என்ற மணிமேகலை மரபுக் கதையுடன் இணைத்தோ சொல்லப்படுவது. கவர்ச்சியானது, ஆனால் நிரூபிக்க முடியவில்லை.
எப்படியிருந்தாலும், 4-ஆம் நூற்றாண்டின் நடுவில் சமுத்திரகுப்தனின் அலகாபாத் தூண் கல்வெட்டு, அவன் தோற்கடித்து விடுவித்த தென்னக அரசர்களில் "காஞ்சியின் விஷ்ணுகோபன்" பெயரைக் குறிப்பிடுகிறது.
காஞ்சிக் கடிகை: தென்னகத்தின் கல்விக் கூடம்
தொடக்ககாலப் பல்லவர் வரலாறு இருட்டில் கிடக்கிறது. "லோகவிபாகம்" என்ற சமண நூல், பல்லவ அரசன் சிம்மவர்மனின் 22-ஆம் ஆட்சியாண்டில் படியெடுக்கப்பட்டதாகச் சொல்கிறது; இது பொதுவாகக் கி.பி. 458 எனக் கணக்கிடப்படுகிறது. அப்போது தமிழகத்தின் பெரும்பகுதி களப்பிரர் ஆட்சியில் இருந்தது.
அந்தக் காலத்திலேயே காஞ்சி கல்விக்குப் பெயர் பெற்றிருந்தது. கதம்பர்களின் தாளகுண்டா கல்வெட்டு ஒரு சுவையான கதையைச் சொல்கிறது: மயூரசர்மன் என்ற அந்தணர் காஞ்சியின் கடிகையில் (வேதக் கல்லூரி) படிக்க வந்தார்; ஒரு பல்லவக் குதிரை வீரன் அவரை அவமதித்தான்; கோபத்தில் வாளேந்திய அவர் கதம்ப வம்சத்தையே நிறுவினார். பௌத்த அறிஞர்களுக்கும் காஞ்சி தாயகம்: தர்க்க அறிஞர் திக்நாகர் காஞ்சிப் பகுதியைச் சேர்ந்தவர் என்பது மரபு; நாளந்தாவின் தலைவர் தர்மபாலர் காஞ்சிக்காரர் என்று யுவான் சுவாங் எழுதுகிறார். ஜென் பௌத்தத்தைச் சீனாவுக்குக் கொண்டு சென்ற போதிதர்மர் பல்லவ இளவரசர் என்ற கருத்தும் உண்டு; ஆனால் அது பிற்காலச் சான்றுகளை மட்டுமே சார்ந்தது.
சிம்மவிஷ்ணு: பேரரசின் தொடக்கம்
"பெரும் பல்லவர்" வரிசை சிம்மவிஷ்ணுவுடன் (சுமார் கி.பி. 575 - 600) தொடங்குகிறது. களப்பிரர்களை வென்று காவிரி வரை எல்லையை விரித்ததாக அவரது வழியினரின் செப்பேடுகள் சொல்கின்றன. மாமல்லபுர ஆதிவராகக் குகையில், இரு அரசிகளுடன் நிற்கும் அரசனின் சிற்பம் சிம்மவிஷ்ணுவுடையது என்று கருதப்படுகிறது. கிராதார்ஜுனீயம் எழுதிய பாரவி அவரது அவைக்கு வந்ததாக "அவந்திசுந்தரி கதை" கூறுகிறது. இவரது எழுச்சி பற்றி விரிவாக: தமிழ் வரலாறு பகுதி 14.
மகேந்திரவர்மன்: நாடகாசிரியர், ஓவியர், குடைவரை நாயகன்
சிம்மவிஷ்ணுவின் மகன் முதலாம் மகேந்திரவர்மன் (சுமார் கி.பி. 600 - 630) பன்முகத் திறமையாளர். "விசித்திரசித்தன்", "சித்திரகாரப்புலி", "மத்தவிலாசன்" எனப் பல பட்டங்கள். அவர் எழுதியதாகக் கருதப்படும் சமஸ்கிருத நகைச்சுவை நாடகம் "மத்தவிலாச பிரகசனம்". காஞ்சி வீதிகளில் நடக்கும் இந்தக் கதையில், குடிபோதையில் இருக்கும் ஒரு காபாலிகத் துறவி, தன் கபாலப் பாத்திரத்தை ஒரு பௌத்த பிக்கு திருடிவிட்டதாகச் சண்டையிடுகிறான். அன்றைய காஞ்சியின் மதவாழ்க்கையை நையாண்டியுடன் காட்டும் அரிய நூல் இது.
தமிழகத்தில் குடைவரைக் கோயில்களை அறிமுகப்படுத்தியவர் மகேந்திரவர்மனே. விழுப்புரம் மாவட்ட மண்டகப்பட்டுக் கல்வெட்டில், "செங்கல், மரம், உலோகம், சுண்ணாம்பு இல்லாமல்" இக்கோயிலை அமைத்ததாகப் பெருமையுடன் சொல்கிறார். மாமண்டூர், தளவானூர், சீயமங்கலம், மகேந்திரவாடி, பல்லாவரம், திருச்சி மலைக்கோட்டை என அவரது குடைவரைகள் இன்றும் உள்ளன.
சைவ மரபுப்படி, மகேந்திரவர்மன் முதலில் சமணராக இருந்து திருநாவுக்கரசரை (அப்பர்) துன்புறுத்தினார்; பின்னர் அப்பரின் பெருமையால் சைவரானார். இந்தக் கதை சுமார் ஐந்து நூற்றாண்டுகள் கழித்து எழுதப்பட்ட பெரியபுராணத்திலிருந்து வருவதால், விவரங்கள் பக்தி இலக்கியத்தின் மிகைப்படுத்தல் கொண்டவை. ஆனால், "குணபரன்" என்ற பட்டப்பெயருடன் அரசன் லிங்க வழிபாட்டுக்குத் திரும்பியதைத் திருச்சிக் குடைவரைக் கல்வெட்டு குறிப்பிடுவது, கதையின் அடிப்படையை ஓரளவு உறுதிப்படுத்துகிறது.
இவர் காலத்தில்தான் பல்லவ - சாளுக்கியப் போர்கள் தொடங்கின. வாதாபியின் இரண்டாம் புலிகேசி காஞ்சிக்கு அருகே வரை படையெடுத்தான். புள்ளலூரில் வென்றதாகப் பல்லவர் சொல்ல, பல்லவ அரசன் கோட்டைக்குள் ஒளிந்தான் என்று ஐகொளே கல்வெட்டு சொல்கிறது. இருவருமே மிகைப்படுத்தியிருக்கலாம்.
நரசிம்மவர்மன் மாமல்லன்: வாதாபி கொண்டான்
தந்தையின் தோல்விக்கு மகன் முதலாம் நரசிம்மவர்மன் (சுமார் கி.பி. 630 - 668) பழிதீர்த்தார். மணிமங்கலம், பரியளம், சூரமாரம் ஆகிய இடங்களில் புலிகேசியை வென்றதாகக் கூரம் செப்பேடுகள் கூறுகின்றன. சுமார் கி.பி. 642-இல், தளபதி பரஞ்சோதி தலைமையில் பல்லவப் படை சாளுக்கியத் தலைநகர் வாதாபியைக் கைப்பற்றி அழித்தது. இதே பரஞ்சோதிதான் பின்னர் அறுபத்து மூன்று நாயன்மார்களில் ஒருவரான சிறுத்தொண்டர் என்பது மரபு. புலிகேசி அப்போரில் அல்லது சிறிது காலத்தில் இறந்தான். நரசிம்மவர்மன் "வாதாபி கொண்டான்" என்ற பட்டம் சூடினார்; பாதாமியின் பாறையிலேயே பல்லவக் கல்வெட்டு பொறிக்கப்பட்டது.
இலங்கையின் அனுராதபுர அரியணையில் தன் நண்பன் மானவர்மனை அமர்த்தக் கடற்படையையும் அனுப்பினார். இவர் காலத்தில் வந்த யுவான் சுவாங், காஞ்சியில் சுமார் நூறு பௌத்த விகாரைகளும் பத்தாயிரம் பிக்குகளும் இருந்ததாக எழுதினார். "மாமல்லன்" (பெரும் மல்லன்) என்ற இவரது பட்டப்பெயரே மாமல்லபுரத்துக்குப் பெயரானது. விரிவாக: தமிழ் வரலாறு பகுதி 15.
மாமல்லபுரம்: கடற்கரைக் கல் கவிதை
இந்தியத் தொல்லியல் துறை பராமரிக்கும் மாமல்லபுரச் சின்னங்கள் 7, 8-ஆம் நூற்றாண்டுகளில் உருவானவை. யுனெஸ்கோ அவற்றை ஐந்து வகையாகப் பிரிக்கிறது:
- மண்டபங்கள் (குடைவரைகள்): பூமியைத் தூக்கும் வராகர், எருமைத் தலை அசுரனுடன் போரிடும் மகிஷாசுரமர்த்தினி போன்ற அற்புதச் சிற்பங்கள் கொண்ட வராக மண்டபம், மகிஷாசுரமர்த்தினி மண்டபம்.
- ரதங்கள்: ஒரே பாறையைக் குடைந்து செய்த கோயில்கள். "பஞ்ச பாண்டவ ரதங்கள்" என்ற பெயர்கள் பிற்கால மக்கள் வைத்தவை. பல்வேறு கோயில் வடிவங்களின் மாதிரிகள் போல் உள்ள இவற்றில் சில முடிக்கப்படாமல் உள்ளன.
- திறந்தவெளிப் புடைப்புச் சிற்பங்கள்: குறிப்பாக, சுமார் 27 மீட்டர் நீளம், 9 மீட்டர் உயரம் கொண்ட இரு பெரும் பாறைகளில் தேவர்கள், முனிவர்கள், விலங்குகள், உயிர் அளவு யானைகள் நிறைந்த பெரும் சிற்பம்.
- கட்டுமானக் கோயில்கள்: இவற்றின் உச்சம் கடற்கரைக் கோயில்.
- அகழ்வில் கிடைத்தவை: மணலுக்கடியில் புதைந்திருந்தவை; சில 2004 சுனாமியின்போது வெளிப்பட்டன.
அந்தப் பெரும் சிற்பத்துக்கு இரண்டு பெயர்கள்; விவாதம் இன்னும் தொடர்கிறது. சிவனிடம் பாசுபத அஸ்திரம் பெற அர்ஜுனன் செய்த "அர்ஜுனன் தவம்" என்பது ஒரு விளக்கம். பகீரதன் தவத்தால் கங்கை பூமிக்கு இறங்கும் "கங்கை இறங்குதல்" என்பது மற்றொன்று. பாறையின் நடுவே நாகர்கள் செதுக்கப்பட்ட இயற்கைப் பிளவு உள்ளது; மேலே இருந்த தொட்டியிலிருந்து அதன் வழியே நீர் வழிந்திருக்கலாம். இரண்டு பொருளும் வேண்டுமென்றே வைக்கப்பட்டவை என்பாரும் உண்டு. முனிவரைப் போல ஒற்றைக் காலில் "தவம்" செய்யும் பூனையும், அதைச் சுற்றி எலிகளும் - பல்லவச் சிற்பியின் நகைச்சுவை!
ராஜசிம்மன்: கடற்கரைக் கோயிலும் கைலாசநாதரும்
போர்கள் ஓயவில்லை. சாளுக்கிய முதலாம் விக்கிரமாதித்தன் வாதாபியை மீட்டு, தெற்கே படையெடுத்தான்; முதலாம் பரமேசுவரவர்மன் (சுமார் 670 - 700) அவனை எதிர்த்தார். அவரது மகன் இரண்டாம் நரசிம்மவர்மன் ராஜசிம்மன் (சுமார் 700 - 728) காலம் ஒப்பீட்டளவில் அமைதியானது; அதைக் கோயில் கட்டப் பயன்படுத்தினார்.
பாறையைக் குடைவதிலிருந்து கல்லை அடுக்கிக் கட்டுவதற்குப் பல்லவக் கலையை நகர்த்தியவர் ராஜசிம்மன். மாமல்லபுரத்தில் அலைகள் மோதும் இடத்தில் கடற்கரைக் கோயிலை எழுப்பினார்: இரு சிவன் சன்னதிகள், நடுவே பள்ளிகொண்ட பெருமாள். காஞ்சியில் மணற்கல்லால் கைலாசநாதர் கோயிலைக் (ராஜசிம்மேச்சுரம்) கட்டினார்; அவரது மகன் மூன்றாம் மகேந்திரவர்மன் அதை நிறைவு செய்தார். பிற்காலத் திராவிடக் கோயில்களுக்கு இது முன்மாதிரியானது. தண்டி இவரது அவையில் இருந்தார் என்பதும், கி.பி. 720-இல் சீனாவின் டாங் அரசவைக்குப் பல்லவத் தூது சென்றதும் குறிப்பிடத்தக்கவை. பிற்காலப் பல்லவர்களும் கைலாசநாதரும் பற்றி: தமிழ் வரலாறு பகுதி 16.
கிரந்த எழுத்தும் கடல் வழிகளும்
பல்லவர்கள் சமஸ்கிருதம் எழுதப் பயன்படுத்திய தென்னக பிராமி வடிவமே கிரந்த எழுத்தாக வளர்ந்தது. தமிழகத்தில் பல நூற்றாண்டுகள் சமஸ்கிருதம் எழுத இதுவே பயன்பட்டது; இன்றைய தமிழ், மலையாள எழுத்துகளிலும் இதன் தாக்கம் உண்டு. போர்னியோவின் மூலவர்மன் கல்வெட்டுகள் (சுமார் கி.பி. 400), ஜாவாவின் பூர்ணவர்மன் கல்வெட்டுகள் போன்ற தென்கிழக்காசியாவின் பழைய கல்வெட்டுகளின் எழுத்தை அறிஞர்கள் "பல்லவ எழுத்து" என்று அழைக்கின்றனர். கெமர், பழைய ஜாவானிய (கவி), மோன் எழுத்துகள் இதிலிருந்தே பிறந்தன. இது வசதிக்கான பெயர் மட்டுமே; பல்லவர்கள் அந்த நாடுகளை ஆண்டார்கள் என்று பொருளல்ல.
இந்தத் தொடர்பைச் சுமந்தவை வணிகக் கப்பல்கள். மாமல்லபுரமும் நாகப்பட்டினமும் பரபரப்பான துறைமுகங்கள். தாய்லாந்தின் தக்குவாபாவில் கிடைத்த 9-ஆம் நூற்றாண்டுத் தமிழ்க் கல்வெட்டு, "அவனிநாரணம்" என்ற குளம் வெட்டப்பட்டு, ஒரு வணிகக் குழுவின் பாதுகாப்பில் ஒப்படைக்கப்பட்டதைக் குறிப்பிடுகிறது; அப்பெயர் மூன்றாம் நந்திவர்மனின் "அவனிநாரணன்" என்ற பட்டத்திலிருந்து வந்ததாகக் கருதப்படுகிறது. மாமல்லபுரச் சிற்பக் கலையின் தாக்கம் கம்போடியா, வியட்நாம், ஜாவா வரை சென்றதாக யுனெஸ்கோ குறிப்பிடுகிறது.
நந்திவர்மன் பல்லவமல்லனும் பிற்காலப் பல்லவர்களும்
சுமார் கி.பி. 731-இல் முதன்மை வழி அற்றுப் போனதும், சிம்மவிஷ்ணுவின் தம்பி வழியில் வந்த பன்னிரண்டு வயதுச் சிறுவன் அரசனாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டான்: இரண்டாம் நந்திவர்மன் பல்லவமல்லன் (சுமார் 731 - 796). இந்த முடிசூட்டு நிகழ்வு காஞ்சி வைகுண்டப் பெருமாள் கோயில் சுவர்ச் சிற்பங்களில் விளக்கங்களுடன் காட்டப்பட்டுள்ளது - கல்லில் வடித்த அரசியல் வரலாறு. சுமார் 740-இல் சாளுக்கிய இரண்டாம் விக்கிரமாதித்தன் காஞ்சியைக் கைப்பற்றினான்; ஆனால் கைலாசநாதர் கோயிலைக் கொள்ளையடிக்காமல், அதன் செல்வங்களைத் திருப்பிக் கொடுத்ததாகக் கன்னடக் கல்வெட்டு பொறித்துச் சென்றான். பின்னர் ராஷ்டிரகூடர்களும் மதுரைப் பாண்டியர்களும் நெருக்கினர். திருமங்கை ஆழ்வார் இவரது சமகாலத்தவர்.
மூன்றாம் நந்திவர்மன் (சுமார் 846 - 869) தெள்ளாற்றுப் போரில் பாண்டியரை வென்றார்; தமிழின் "நந்திக் கலம்பகம்" இவரைப் பாடுகிறது. ஆனால் நாற்புறமும் நெருக்கடி அதிகரித்தது.
முடிவு: அபராஜிதனும் சோழர்களின் எழுச்சியும்
கடைசி முக்கியப் பல்லவ அரசன் அபராஜிதன், கும்பகோணம் அருகே திருப்புறம்பியம் போரில் (சுமார் 880-கள்) பாண்டிய இரண்டாம் வரகுணனை வென்றான். அவனுக்கு உதவியவர்கள் கங்க அரசன் முதலாம் பிருதிவீபதியும் சோழ இளவரசன் ஆதித்தனும். அந்த வெற்றியின் பலன் பல்லவர்களைவிடச் சோழர்களுக்கே அதிகம் கிடைத்தது. சில ஆண்டுகளில் முதலாம் ஆதித்த சோழன் அபராஜிதனை வென்று தொண்டை மண்டலத்தைக் கைப்பற்றினான்; இது பொதுவாக 9-ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதியில் (சுமார் 890-கள்; மதிப்பீடுகள் வேறுபடும்) நடந்ததாகக் கொள்ளப்படுகிறது. பல்லவக் குடும்பங்கள் சிற்றரசர்களாகத் தொடர்ந்தன; காஞ்சியின் பல்லவ யுகம் முடிந்தது.
இன்றும் காஞ்சிக்குச் சென்றால் கைலாசநாதர், வைகுண்டப் பெருமாள் கோயில்களோடு, ஏகாம்பரேஸ்வரர் கோவில் போன்ற பெரும் தலங்களையும் காணலாம். 2019-இல் இந்திய, சீனத் தலைவர்களின் முறைசாரா உச்சி மாநாடு மாமல்லபுரத்தில் நடந்தது, பல்லவர் காலக் கடல் உறவுகளை நினைவூட்டியது.
முக்கியக் குறிப்புகள்
- பல்லவர் தோற்றம் விவாதத்துக்குரியது; சாதவாகனர் கால ஆந்திர - தக்காணத் தோற்றமே பரவலாக ஏற்கப்படுகிறது.
- மகேந்திரவர்மன் மத்தவிலாச பிரகசனம் எழுதினார், குடைவரைக் கோயில்களை அறிமுகப்படுத்தினார்; அப்பரால் சைவரானார் என்பது மரபு.
- நரசிம்மவர்மன் மாமல்லன் சுமார் 642-இல் வாதாபியைக் கைப்பற்றினார்.
- மாமல்லபுரக் குடைவரைகள், ரதங்கள், அர்ஜுனன் தவச் சிற்பம், கடற்கரைக் கோயில் ஆகியவை 1984 முதல் யுனெஸ்கோ உலகப் பாரம்பரியச் சின்னம்.
- பல்லவ கிரந்த எழுத்து தென்கிழக்காசிய எழுத்துகளுக்கு வித்திட்டது.
- 9-ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதியில் ஆதித்த சோழன் அபராஜிதனை வென்றதுடன் பல்லவர் ஆட்சி முடிந்தது.
அடுத்த பகுதி
பகுதி 21-இல், பல்லவர்களின் பெரும் எதிரிகளான சாளுக்கியர்களையும் ராஷ்டிரகூடர்களையும் பார்ப்போம்: பாதாமி குடைவரைகள் முதல் எல்லோராவின் ஒற்றைப்பாறைக் கைலாசக் கோயில் வரை.
ஆதாரங்கள் (Sources)
- UNESCO World Heritage Centre, Group of Monuments at Mahabalipuram
- Encyclopaedia Britannica, Pallava dynasty
- Nilakanta Sastri, K. A. (1955), A History of South India from Prehistoric Times to the Fall of Vijayanagar, Oxford University Press
- Minakshi, C. (1938), Administration and Social Life under the Pallavas, University of Madras
- Gopalan, R. (1928), History of the Pallavas of Kanchi, University of Madras
- Srinivasan, K. R. (1964), Cave Temples of the Pallavas, Archaeological Survey of India
- Thapar, R. (2002), Early India: From the Origins to AD 1300; Singh, U. (2008), A History of Ancient and Early Medieval India
