இது, வரலாற்றுக்கு முந்தைய காலம் முதல் நவீன தமிழ்நாடு வரையிலான தமிழ் வரலாற்றைக் காலவரிசைப்படி சொல்லும் எங்கள் தொடரின் இருபத்துமூன்றாம் பகுதி. இருபத்திரண்டாம் பகுதியை – சோழர் ஆட்சிமுறை – உத்திரமேரூர்க் கல்வெட்டுகளும் ஊர்ச் சபைகளும் – இங்கே படிக்கலாம்.

கி.பி. 1070. கங்கைகொண்ட சோழபுரத்து அரியணை காலியாக இருந்தது. வீரராசேந்திரனின் மகன் அதிராசேந்திரன் முடிசூடிய சில மாதங்களிலேயே, நாட்டில் எழுந்த குழப்பத்துக்கு நடுவே மறைந்தான். விசயாலயன் வழியில் நேரடி ஆண் வாரிசு இல்லை. அப்போது வேங்கியிலிருந்து (இன்றைய ஆந்திராவின் கோதாவரி – கிருஷ்ணா பகுதி) ஓர் இளவரசன் வந்து அரியணை ஏறினான். தந்தை வழியில் கீழைச் சாளுக்கியன்; தாய் வழியில் கங்கைகொண்ட சோழன் முதலாம் இராசேந்திரனின் பேரன். அவனே முதலாம் குலோத்துங்கன்.

அவன் தொடங்கிய ‘சாளுக்கிய – சோழ’ மரபு ஏறத்தாழ இருநூறு ஆண்டுகள் ஆண்டது. தாராசுரம், திரிபுவனம் போன்ற அற்புதக் கோயில்கள், கலிங்கத்துப்பரணி, மூவருலா, பெரியபுராணம் போன்ற இலக்கியங்கள் இந்தக் காலத்தவை. ஆனால் இதே காலத்தில்தான் சிற்றரசர்கள் தலைதூக்கினர், பாண்டியர் மீண்டும் எழுந்தனர், இறுதியில் சோழப் பேரரசு மறைந்தது. அந்த நீண்ட கதையை இப்பகுதியில் பார்க்கலாம்.

பிற்காலச் சோழ மன்னர்கள்: ஒரு பார்வை

மன்னன் ஆட்சிக் காலம் (ஏறத்தாழ) முக்கிய நிகழ்வுகள்
முதலாம் குலோத்துங்கன் 1070 – 1120 சாளுக்கிய – சோழ இணைப்பு, சுங்கம் நீக்கம், கலிங்கப் போர், இலங்கை இழப்பு
விக்கிரம சோழன் 1118 – 1135 வேங்கியின் ஒரு பகுதியை மீட்டல், தில்லைத் திருப்பணி
இரண்டாம் குலோத்துங்கன் 1133 – 1150 சிதம்பரம் விரிவாக்கம், ஒட்டக்கூத்தர், சேக்கிழார்
இரண்டாம் இராசராசன் 1146 – 1173 தாராசுரம் ஐராவதேசுவரர் கோயில்
இரண்டாம் இராசாதிராசன் 1163 – 1178 பாண்டியர் உள்நாட்டுப் போர், இலங்கைப் படைகளுடன் மோதல்
மூன்றாம் குலோத்துங்கன் 1178 – 1218 மதுரை வெற்றி, திரிபுவனம் கோயில், இறுதியில் பாண்டியர் படையெடுப்பு
மூன்றாம் இராசராசன் 1216 – ஏறத்தாழ 1256 கோப்பெருஞ்சிங்கனிடம் சிறைப்படல், ஹொய்சளர் தலையீடு
மூன்றாம் இராசேந்திரன் 1246 – ஏறத்தாழ 1279 கடைசி முயற்சி; பாண்டியரிடம் தோல்வி

ஆட்சிக் காலங்கள் ஒன்றின்மேல் ஒன்று படிவது தவறல்ல. சோழ மன்னர்கள் தம் வாழ்நாளிலேயே மகனுக்கு இளவரசுப் பட்டம் சூட்டி இணை ஆட்சியாளனாக்கும் வழக்கம் இருந்தது; கல்வெட்டுகளில் ஆட்சியாண்டு அந்த நாளிலிருந்தே கணக்கிடப்பட்டது.

சாளுக்கிய – சோழ இணைப்பு

சோழருக்கும் வேங்கிக் கீழைச் சாளுக்கியருக்கும் இடையே மூன்று தலைமுறை மண உறவு இருந்தது. முதலாம் இராசராசனின் மகள் குந்தவை, சாளுக்கிய விமலாதித்தனை மணந்தாள். அவர்கள் மகன் இராசராச நரேந்திரன், முதலாம் இராசேந்திரனின் மகள் அம்மங்காதேவியை மணந்தான். அவர்கள் மகனே இரண்டாம் இராசேந்திரன் என்ற இயற்பெயர் கொண்ட குலோத்துங்கன்.

அவன் சோழ அரியணையை எப்படிப் பெற்றான் என்பதில் அறிஞர்களிடையே கருத்து வேறுபாடு உண்டு. சோழ அமைச்சர்களே அவனை அழைத்து முடிசூட்டினர் என்பது ஒரு பார்வை; அதிராசேந்திரனின் மறைவுக்குப் பின் எழுந்த குழப்பத்தைப் பயன்படுத்தித் தானே அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றினான் என்பது மற்றொரு பார்வை. எப்படியாயினும் 1070இல் அவன் முடிசூடினான்; ‘குலோத்துங்கன்’ – குலத்தை உயர்த்துபவன் – என்ற பட்டப்பெயரையும் ஏற்றான். சோழமும் வேங்கியும் ஒரே குடையின் கீழ் வந்தன.

முதலாம் குலோத்துங்கன் (1070 – 1120)

ஐம்பது ஆண்டுகள் ஆண்ட குலோத்துங்கனின் காலம், பேரரசு விரிவடைவதை விட நிலைப்படுவதில் கவனம் செலுத்திய காலம்.

சுங்கம் தவிர்த்த சோழன்

குலோத்துங்கனின் புகழ்பெற்ற பட்டம் ‘சுங்கம் தவிர்த்த சோழன்’. ‘சுங்கம்’ என்பது சரக்குகள் ஓர் இடத்திலிருந்து மற்றோர் இடத்துக்குச் செல்லும்போது வசூலிக்கப்பட்ட சுங்கவரி. பல்லாவரம் கல்வெட்டு ஒன்று அவனை ‘சுங்கந்தவிர்த்த குலோத்துங்க சோழதேவர்’ என்று அழைக்கிறது; ‘தவிராத சுங்கம் தவிர்த்தோன்’ எனக் கலிங்கத்துப்பரணியும் புகழ்கிறது. தஞ்சைப் பகுதியில் ‘சுங்கம் தவிர்த்த சோழநல்லூர்’ என்ற ஊர்ப்பெயரும் இதை நினைவூட்டுகிறது.

இந்தச் சுங்க நீக்கம் பேரரசு முழுவதற்குமா, சோழ நாட்டுக்கு மட்டுமா, எந்த வகைச் சரக்குகளுக்கு என்பது தெளிவில்லை. பெரும்பாலான அறிஞர்கள் இதை வணிகத்தை ஊக்குவிக்கவும், புதிய மன்னனாக மக்கள் ஆதரவைப் பெறவும் எடுத்த நடவடிக்கையாகப் பார்க்கின்றனர்.

இலங்கையை இழந்தது

முதலாம் இராசராசன் காலம் முதல் வட இலங்கை சோழர் ஆட்சியில் இருந்தது. ஆனால் சிங்கள இளவரசன் முதலாம் விஜயபாகு நீண்ட காலம் போராடி, ஏறத்தாழ 1070இல் பொலன்னறுவையைக் கைப்பற்றினான். சோழர் ஆட்சி இலங்கையில் முடிவுற்றது. குலோத்துங்கன் அதைத் திரும்பப் பெறப் பெரிய முயற்சி எடுக்கவில்லை; பின்னாளில் அவன் மகள் சுத்தமல்லியார் ஒரு சிங்கள இளவரசனை மணந்ததாகக் கல்வெட்டுச் சான்று உண்டு. தொலைதூர வெற்றிகளை விட நாட்டின் நிலைத்தன்மையை அவன் முன்னிறுத்தினான் என்று இதைப் படிக்கலாம்.

கலிங்கப் போரும் கலிங்கத்துப்பரணியும்

குலோத்துங்கன் காலத்தில் கலிங்கத்தின் (இன்றைய ஒடிசா – வட ஆந்திரக் கடற்கரை) மீது இரண்டு படையெடுப்புகள் நடந்தன. இரண்டாவது, ஏறத்தாழ 1110இல், கீழைக் கங்க மன்னன் அனந்தவர்மன் சோடகங்கனுக்கு எதிராக நடந்தது. அதை நடத்திய படைத்தலைவன் பல்லவ மரபினனான கருணாகரத் தொண்டைமான்.

இந்தப் போரைப் பாடுவதே சயங்கொண்டார் இயற்றிய கலிங்கத்துப்பரணி. போர்க்களத்தில் ஆயிரம் யானைகளைக் கொன்ற வீரனைப் பாடுவது ‘பரணி’ இலக்கிய வகை. பேய்கள் களத்தில் கூழ் சமைத்து உண்ணும் காட்சி, ‘கடை திறப்பு’ப் பாடல்கள் எனத் தமிழின் தனித்த இலக்கியமாக இது போற்றப்படுகிறது. ஆயினும் இது ஒரு புகழ்ச்சிக் காவியம்; போரின் அளவையும் வெற்றியையும் மிகைப்படுத்திக் கூறியிருக்கலாம் என்பதை நினைவில் கொள்ள வேண்டும்.

நில அளவை, சீனத் தூது, கடாரம்

குலோத்துங்கனின் 16ஆம் ஆட்சியாண்டில் (ஏறத்தாழ 1086) சோழ நாடு முழுவதும் மீண்டும் நிலம் அளக்கப்பட்டது; 40ஆம் ஆண்டிலும் மற்றொரு அளவை நடந்ததாகக் கல்வெட்டுகள் கூறுகின்றன. இராசராசன் காலத்து அளவைக்குப் பின் வரிப் பதிவேடுகளை மீண்டும் சீரமைக்கும் முயற்சி இது.

சீனாவின் சாங் வம்ச வரலாற்றுக் குறிப்புகள், 1077இல் ‘சூலியன்’ (சோழ) நாட்டிலிருந்து 72 பேர் கொண்ட தூதுக்குழு வந்ததாகக் கூறுகின்றன; அதன் மன்னன் பெயர் ‘தி-ஹுவா-கியா-லோ’. இது குலோத்துங்கனையே குறிக்கலாம் என்று நீலகண்ட சாஸ்திரி கருதினார்; ஆனால் அந்தப் பெயர் அடையாளம் உறுதியானதல்ல. அது அடிப்படையில் ஒரு வணிகப் பயணம்; கண்ணாடிப் பொருட்கள், கற்பூரம், யானைத் தந்தம் போன்றவற்றுக்கு ஈடாகப் பெருந்தொகைச் செப்புக் காசுகள் பெறப்பட்டன. 1090ஆம் ஆண்டின் ‘சிறிய லெய்டன் செப்பேடுகள்’, கடார (ஸ்ரீவிஜய) மன்னனின் வேண்டுகோளுக்கு இணங்க நாகப்பட்டினத்துப் புத்தப் பள்ளிக்கான தானத்தை உறுதிசெய்கின்றன – கடல் கடந்த உறவு பகையின்றித் தொடர்ந்தது.

வடக்கிலும் மேற்கிலும் இழப்புகள்

மேலைச் சாளுக்கிய மன்னன் ஆறாம் விக்கிரமாதித்தன் குலோத்துங்கனின் நீண்டகாலப் பகைவன். குலோத்துங்கனின் இறுதிக் காலத்தில் வேங்கி நாடு சாளுக்கியர் கைக்குச் சென்றது. மேற்கே, ஹொய்சள மன்னன் விஷ்ணுவர்த்தனன் ஏறத்தாழ 1116இல் தலைக்காட்டைக் கைப்பற்றி, கங்கபாடியைச் சோழரிடமிருந்து பிரித்தான். பேரரசின் எல்லைகள் சுருங்கத் தொடங்கின; ஆனால் காவிரிக் கழிமுகத்து மையப்பகுதி வலுவாகவே இருந்தது.

விக்கிரம சோழன் (1118 – 1135)

குலோத்துங்கனின் மகன் விக்கிரம சோழன், இளமையில் முதல் கலிங்கப் போரில் புகழ் பெற்றவன். 1126இல் விக்கிரமாதித்தன் இறந்ததும், வேங்கியின் பெரும்பகுதியை மீண்டும் சோழர் ஆட்சிக்குக் கொண்டுவந்தான். தில்லை நடராசர் கோயிலுக்குப் பெருமளவில் திருப்பணி செய்தான். அவைக்களப் புலவர் ஒட்டக்கூத்தர் பாடிய ‘விக்கிரம சோழன் உலா’ அவன் புகழைப் பாடுகிறது.

இரண்டாம் குலோத்துங்கன்: தில்லையும் புலவர்களும்

இரண்டாம் குலோத்துங்கன் (1133 – 1150) தீவிர சைவன். சிதம்பரம் நடராசர் கோயிலை விரிவுபடுத்திப் பொன் வேய்ந்தான். ஒட்டக்கூத்தர் இவன்மீதும் ‘குலோத்துங்க சோழன் உலா’, ‘தக்கயாகப் பரணி’ ஆகியவற்றைப் பாடினார். விக்கிரமன், இரண்டாம் குலோத்துங்கன், இரண்டாம் இராசராசன் ஆகிய மூவர் மீது அவர் பாடிய உலாக்களே ‘மூவருலா’.

சேக்கிழாரும் பெரியபுராணமும்

அறுபத்துமூன்று நாயன்மார்களின் வாழ்க்கையைப் பாடும் பெரியபுராணம் (திருத்தொண்டர் புராணம்) குன்றத்தூரைச் சேர்ந்த சேக்கிழார் இயற்றியது. மரபுப்படி அவர் ஒரு சோழ மன்னனின் அமைச்சர். நூல் ‘அநபாயன்’ என்ற மன்னனைக் குறிப்பிடுகிறது; பெரும்பாலான அறிஞர்கள் அவனை இரண்டாம் குலோத்துங்கனாகக் கருதுகின்றனர். சிலர் முதலாம் குலோத்துங்கனையோ விக்கிரமனையோ முன்வைக்கின்றனர். எனவே ‘ஏறத்தாழ 12ஆம் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதி’ என்பதே பாதுகாப்பான கூற்று.

கிருமிகண்ட சோழன் கதை

வைணவ மரபு நூல்கள், இராமானுசரைத் துன்புறுத்தியதால் அவர் மேல்கோட்டைக்கு (கர்நாடகம்) சென்றார் என்றும், அந்தச் சோழ மன்னன் கழுத்தில் புண் வந்து இறந்ததால் ‘கிருமிகண்டன்’ எனப்பட்டான் என்றும் கூறுகின்றன. தில்லையில் இருந்த கோவிந்தராசப் பெருமாள் திருவுருவைக் கடலில் எறிந்ததாகவும் அவை கூறுகின்றன. ஒட்டக்கூத்தர் அந்தச் செயலை இரண்டாம் குலோத்துங்கனுக்கு உரியதாகப் பாடுகிறார். ஆனால் கிருமிகண்டன் யார் – முதலாம் குலோத்துங்கனா, அதிராசேந்திரனா, இரண்டாம் குலோத்துங்கனா – என்பது இன்றும் தீர்வில்லாத விவாதம். இராமானுசரின் வாழ்க்கைக் காலவரிசையே உறுதியற்றது என்பதால், இக்கதையை எச்சரிக்கையுடன் அணுக வேண்டும் என்று நீலகண்ட சாஸ்திரியே எழுதினார்.

இரண்டாம் இராசராசனும் தாராசுரமும்

இரண்டாம் இராசராசன் (1146 – 1173) காலம் பெரும்பாலும் அமைதியானது. அவன் நினைவாக நிற்பது கும்பகோணம் அருகே தாராசுரத்தில் உள்ள ஐராவதேசுவரர் கோயில் – கல்வெட்டுகளில் ‘இராசராசேச்சுரம்’. தஞ்சை, கங்கைகொண்ட சோழபுரம் கோயில்களை விடச் சிறியது; ஆனால் நுணுக்கமான சிற்பங்களில் அவற்றை மிஞ்சுவது. இதன் ‘இராசகம்பீரன் திருமண்டபம்’ கல் சக்கரங்களும் குதிரைகளும் கொண்ட தேர் வடிவில் அமைந்துள்ளது. நாயன்மார் வாழ்க்கைக் காட்சிகளைச் சொல்லும் சிறு புடைப்புச் சிற்பங்கள், இசை எழுப்புவதாகச் சொல்லப்படும் படிகள் இங்குள்ளன.

தஞ்சைப் பெரிய கோயில், கங்கைகொண்ட சோழபுரம் கோயிலுடன் சேர்த்து, தாராசுரமும் 2004இல் யுனெஸ்கோவின் ‘வாழும் பெருஞ்சோழர் கோயில்கள்’ உலகப் பாரம்பரியச் சின்னப் பட்டியலில் இடம்பெற்றது.

இரண்டாம் இராசாதிராசனும் பாண்டியர் உள்நாட்டுப் போரும்

இரண்டாம் இராசாதிராசன் (1163 – 1178), விக்கிரம சோழனின் மகள் வழிப் பேரன். அவன் காலத்தில் மதுரையில் பராக்கிரம பாண்டியனுக்கும் குலசேகர பாண்டியனுக்கும் இடையே அரசுரிமைப் போர் மூண்டது (ஏறத்தாழ 1169 – 1177). பராக்கிரம பாண்டியன் இலங்கை மன்னன் முதலாம் பராக்கிரமபாகுவின் உதவியை நாடினான்; இலங்காபுரத் தண்டநாதன் தலைமையில் சிங்களப் படை வந்தது. சோழர் குலசேகரனை ஆதரித்தனர்.

ஆர்ப்பாக்கம் கல்வெட்டு (இராசாதிராசனின் 5ஆம் ஆண்டு) சிங்களப் படை சோழ எல்லை வரை அச்சுறுத்தியதையும், பின்னர் அது பின்வாங்கியதையும் பதிவு செய்கிறது. சோழப் படைத்தலைவர்கள் இறுதியில் சிங்களப் படையை விரட்டினர். ஆனால் பின்னர் குலசேகரனே அணி மாறியதால் சோழர் வேறு பாண்டிய இளவரசனை ஆதரிக்க நேர்ந்தது. சிங்கள நூலான மகாவம்சமும் சோழக் கல்வெட்டுகளும் இப்போரைத் தத்தம் பக்க வெற்றியாகவே விவரிக்கின்றன; உண்மை இடையில் இருக்கலாம். இந்தச் சிக்கல் பாண்டிய நாட்டைச் சோழர் விவகாரத்தில் ஆழமாக இழுத்தது – பின்னாளில் அது சோழருக்கே எதிராகத் திரும்பியது.

மூன்றாம் குலோத்துங்கன்: கடைசிப் பெருவேந்தன்

மூன்றாம் குலோத்துங்கன் (1178 – 1218) பிற்காலச் சோழரின் கடைசி வலிமையான மன்னன். பாண்டிய நாட்டின் மீது மூன்று முறை படையெடுத்தான்; மதுரையைக் கைப்பற்றி அங்கு ‘வீராபிஷேகம்’ செய்தான்; பாண்டியரின் முடிசூட்டு மண்டபத்தையும் இடித்தான். இலங்கை, சேர (கேரள) மன்னர்கள் மீதும், கலகம் செய்த வடக்கு தெலுங்குச் சோழர் மீதும் வெற்றிகளை அவன் கல்வெட்டுகள் கூறுகின்றன.

அவனது பெருஞ்சாதனை கும்பகோணம் அருகே திரிபுவனத்தில் உள்ள கம்பகரேசுவரர் கோயில் – கல்வெட்டுகளில் ‘திரிபுவனவீரேச்சுரம்’, அவனது ‘திரிபுவனவீரன்’ பட்டத்தின் பெயரால். சோழர் கட்டிய நான்கு பெருங்கோயில்களில் கடைசி இது. இங்குள்ள சமஸ்கிருதக் கல்வெட்டு, தில்லை, காஞ்சி ஏகாம்பரம், மதுரை, திருவிடைமருதூர், திருவாரூர் போன்ற இடங்களில் அவன் செய்த திருப்பணிகளையும் பட்டியலிடுகிறது.

ஆனால் அவனது பாண்டியக் கொள்கையின் கடுமை பெரிய விலையைக் கேட்டது. அவனது இறுதி ஆண்டுகளில் (ஏறத்தாழ 1216 – 1218) அது தெரிந்தது.

பாண்டியரின் பழிவாங்கல்

1216இல் மதுரையில் முடிசூடிய முதலாம் மாறவர்மன் சுந்தரபாண்டியன், முன்பு சோழரால் அவமானப்பட்ட பாண்டியர் குடியைச் சேர்ந்தவன். அவனது மெய்க்கீர்த்தி சொல்வது: சோழ நாட்டில் புகுந்து ‘தஞ்சையும் உறந்தையும்’ (உறையூர்) தீக்கிரையாக்கினான்; மாளிகைகள், மண்டபங்களை இடித்தான்; கழுதை கொண்டு உழுது கவடி விதைத்தான்; ஆயிரத்தளி என்னும் முடிகொண்ட சோழபுரத்துச் சோழர் முடிசூட்டு மண்டபத்தில் வீராபிஷேகம் செய்தான். பின்னர் பணிந்து வந்த சோழனுக்கு நாட்டைத் திருப்பிக் கொடுத்து ‘சோணாடு கொடுத்தருளிய’ என்ற பட்டத்தையும் கொண்டான்.

மெய்க்கீர்த்திகள் மிகைப்படுத்தும் இயல்புடையவை; ஆயினும் சோழ நாட்டில் பாண்டியக் கல்வெட்டுகள் காணப்படுவது இப்படையெடுப்பு உண்மை என்பதைக் காட்டுகிறது. அந்தத் தோல்வியடைந்த மன்னன் முதிய மூன்றாம் குலோத்துங்கனா, புதிய மூன்றாம் இராசராசனா என்பதில் அறிஞர்கள் வேறுபடுகின்றனர்.

சிற்றரசர்களின் எழுச்சி

சோழப் பேரரசின் வலிமை பல சிற்றரசர் குடிகளின் விசுவாசத்தில் இருந்தது. 12ஆம் நூற்றாண்டு இறுதியில் அவர்கள் தமக்கென அதிகாரம் தேடத் தொடங்கினர்:

  • காடவராயர்கள் – சேந்தமங்கலத்தைத் (இன்றைய விழுப்புரம் மாவட்டம்) தலைநகராகக் கொண்ட பல்லவ வழித் தோன்றல்கள்;
  • சம்புவராயர்கள் – காஞ்சி – பாலாற்றுப் பகுதியில்;
  • தெலுங்குச் சோழர்கள் – நெல்லூர்ப் பகுதியில்;
  • வாணர்கள், மலையமான்கள், அதிகைமான்கள் போன்ற குடிகள் – வட, மேற்குத் தமிழகத்தில்.

இவர்கள் பெயரளவில் சோழனை வணங்கிக்கொண்டே, தனியாகக் கல்வெட்டுகள் வெளியிட்டனர், கோட்டைகள் கட்டினர், தமக்குள் ஒப்பந்தங்கள் செய்தனர்.

கோப்பெருஞ்சிங்கனும் ஹொய்சளரும்

மூன்றாம் இராசராசன் (1216 – ஏறத்தாழ 1256) காலத்தில் இந்த நெருக்கடி உச்சத்தை அடைந்தது. மீண்டும் வந்த பாண்டியப் படையெடுப்பால் தலைநகரை விட்டு, ஹொய்சள நாட்டு நண்பனை நோக்கி அவன் சென்றபோது, காடவர் தலைவன் கோப்பெருஞ்சிங்கன் தெள்ளாறு அருகே வழிமறித்தான் (ஏறத்தாழ 1231). சோழ மன்னன், அரசியர், அமைச்சர்கள் அனைவரும் சிறைப்பட்டுச் சேந்தமங்கலத்தில் அடைக்கப்பட்டனர். ‘சோழனைச் சிறையிட்டுச் சோணாடு கொண்ட’ என்று கோப்பெருஞ்சிங்கன் தன் கல்வெட்டில் பெருமையுடன் பதிவுசெய்தான்.

அப்போது சோழரைக் காத்தவர்கள் கன்னட நாட்டு ஹொய்சளர்கள். இரண்டாம் வீர நரசிம்மன் தன் தளபதிகள் அப்பண்ணன், சமுத்திர கோபய்யன் ஆகியோரை அனுப்பினான்; அவர்கள் காடவர் நாட்டைத் தாக்கிச் சேந்தமங்கலத்தை நெருங்கியதும், கோப்பெருஞ்சிங்கன் சோழனை விடுவித்தான். திருவேந்திபுரம் கல்வெட்டு (மூன்றாம் இராசராசனின் 16ஆம் ஆண்டு) இதை விவரிக்கிறது. ஹொய்சளர் பின்னர் பாண்டியனையும் தோற்கடித்தனர்.

இதன் விளைவு: சோழன் தன் சுதந்திரத்தை ஹொய்சளரிடம் அடகு வைத்தான். ஹொய்சள சோமேசுவரன் திருவரங்கம் அருகே கண்ணனூர் கொப்பத்தில் தன் படைத்தளத்தை அமைத்தான். தமிழகத்தின் அரசியல் இப்போது சோழர், பாண்டியர், ஹொய்சளர், காடவர் இடையிலான அதிகாரச் சமநிலை விளையாட்டாக மாறியது. கோப்பெருஞ்சிங்கன் ஏறத்தாழ 1243இல் தன்னைத் தனி மன்னனாக அறிவித்துக்கொண்டான்.

மூன்றாம் இராசேந்திரனும் சோழர் முடிவும்

மூன்றாம் இராசேந்திரன் (1246 முதல் இணை ஆட்சி) சோழர் பெருமையை மீட்க இறுதி முயற்சி செய்தான். இரண்டு பாண்டிய மன்னர்களை வென்றதாகக் கூறுகிறான்; சில காலம் ஹொய்சளருடனும் மோதினான். ஆனால் முதலாம் சடையவர்மன் சுந்தரபாண்டியன் (1251 – 1268) தலைமையில் பாண்டியர் தென்னிந்தியாவின் பெரும் சக்தியாக எழுந்தனர். அவன் சோழனைத் திறை செலுத்த வைத்தான்; 1264இல் கண்ணனூர் அருகே ஹொய்சள சோமேசுவரனைக் கொன்றான்; நெல்லூர் வரை சென்று வீராபிஷேகம் செய்தான்.

மூன்றாம் இராசேந்திரனின் கடைசி அறியப்பட்ட கல்வெட்டு அவனது 33ஆம் ஆட்சியாண்டைச் சேர்ந்தது – ஏறத்தாழ 1279. அதே காலத்தில் முதலாம் மாறவர்மன் குலசேகர பாண்டியன் அவனையும் ஹொய்சள இராமநாதனையும் தோற்கடித்தான். அதன் பின் சோழ மன்னர் எவரும் கல்வெட்டுகளில் தோன்றவில்லை. விசயாலயன் ஏறத்தாழ 850இல் தஞ்சையைக் கைப்பற்றியதில் தொடங்கிய பேரரசு, ஏறத்தாழ நான்கு நூற்றாண்டுகளுக்குப் பின் அமைதியாக மறைந்தது. சோழ நாடு பாண்டியப் பேரரசின் பகுதியானது.

சோழர் ஏன் வீழ்ந்தனர்?

ஒரே காரணத்தைச் சுட்ட முடியாது. அறிஞர்கள் முன்வைக்கும் காரணிகள்:

  1. சிற்றரசர் தன்னாட்சி – நிலமும் படையும் கொண்ட உள்ளூர்த் தலைவர்கள் பேரரசைச் சார்ந்திருக்கத் தேவையற்றவர்களாயினர்.
  2. பாண்டியர் மறுமலர்ச்சி – மூன்றாம் குலோத்துங்கனின் கடுமை பழிவாங்கும் உணர்வை வளர்த்தது.
  3. ஹொய்சளர் சமநிலை அரசியல் – அவர்கள் சோழரைக் காத்தனர்; ஆனால் சோழர் வலுப்பெறவும் விடவில்லை.
  4. வருவாய் இழப்பு – இலங்கை, கங்கபாடி, வேங்கி இழப்புகளும் கடல் வணிகச் சூழல் மாற்றமும்.
  5. அமைப்புச் சிக்கல் – பர்ட்டன் ஸ்டைன் போன்றோர், சோழ அரசு எப்போதுமே ‘பிரிவுநிலை அரசு’ என்பதால் மைய அதிகாரம் தளர்ந்ததும் உள்ளூர் ஆற்றல்கள் இயல்பாக முன்னுக்கு வந்தன என்கின்றனர். நொபொரு கரோஷிமா போன்றோர் 12 – 13ஆம் நூற்றாண்டுக் கல்வெட்டுகளில் நிலம் சிலரிடம் குவிந்ததையும், உள்ளூர்த் தலைவர்கள் வலுப்பெற்றதையும் சுட்டுகின்றனர்.

விவாதத்துக்குரியவை

  • கிருமிகண்டன் யார்? – வைணவ மரபுக் கதை; அடையாளம் உறுதியற்றது.
  • சேக்கிழார் காலம் – பெரும்பாலோர் இரண்டாம் குலோத்துங்கன் காலம் என்கின்றனர்; மாற்றுக் கருத்துகள் உண்டு.
  • கம்பர் காலம் – நீலகண்ட சாஸ்திரி உள்ளிட்ட பலர் 12ஆம் நூற்றாண்டு என்கின்றனர்; ஒரு தனிப்பாடலை அடிப்படையாகக் கொண்டு 9ஆம் நூற்றாண்டு என்ற மரபுக் கருத்தும் உண்டு.
  • 1077 சீனத் தூது – ‘தி-ஹுவா-கியா-லோ’ குலோத்துங்கனா என்பது ஊகம்.
  • ஆட்சிக் காலங்கள் – இணை ஆட்சியால் நூலுக்கு நூல் ஓரிரு ஆண்டுகள் வேறுபடும்.

காலவரிசை

ஆண்டு நிகழ்வு உறுதித்தன்மை
1070 முதலாம் குலோத்துங்கன் முடிசூடல்; விஜயபாகு பொலன்னறுவையைக் கைப்பற்றுதல் உறுதி / ஓரளவு உறுதி
1077 சோழ நாட்டுத் தூதுக்குழு சீனா செல்லுதல் உறுதி (மன்னன் பெயர் ஊகம்)
ஏறத்தாழ 1086 நில அளவை (16ஆம் ஆட்சியாண்டு) ஓரளவு உறுதி
ஏறத்தாழ 1110 இரண்டாம் கலிங்கப் போர்; கலிங்கத்துப்பரணி தோராயம்
ஏறத்தாழ 1116 ஹொய்சளர் தலைக்காட்டைக் கைப்பற்றுதல் தோராயம்
1146 – 1173 இரண்டாம் இராசராசன்; தாராசுரம் கோயில் ஓரளவு உறுதி
ஏறத்தாழ 1169 – 1177 பாண்டியர் உள்நாட்டுப் போர்; இலங்கைத் தலையீடு தோராயம்
1178 – 1218 மூன்றாம் குலோத்துங்கன்; திரிபுவனம் கோயில் ஓரளவு உறுதி
ஏறத்தாழ 1216 – 1218 மாறவர்மன் சுந்தரபாண்டியன் தஞ்சை, உறையூரைத் தீயிடுதல் தோராயம்
ஏறத்தாழ 1231 கோப்பெருஞ்சிங்கன் மூன்றாம் இராசராசனைச் சிறைப்பிடித்தல்; ஹொய்சளர் மீட்பு ஓரளவு உறுதி
1264 சடையவர்மன் சுந்தரபாண்டியன் ஹொய்சள சோமேசுவரனைக் கொல்லுதல் ஓரளவு உறுதி
ஏறத்தாழ 1279 மூன்றாம் இராசேந்திரனின் கடைசிக் கல்வெட்டு; சோழர் ஆட்சி முடிவு தோராயம்

உறுதியாகச் சொல்லக்கூடியவை

  • உறுதி: 1070இல் சாளுக்கிய – சோழ மரபு தொடங்கியது; முதலாம் குலோத்துங்கன் ‘சுங்கம் தவிர்த்தவன்’ எனப் புகழப்பட்டான்; தாராசுரம், திரிபுவனம் கோயில்கள் முறையே இரண்டாம் இராசராசன், மூன்றாம் குலோத்துங்கன் காலத்தவை; 13ஆம் நூற்றாண்டில் சிற்றரசர், பாண்டியர், ஹொய்சளர் அழுத்தத்தில் சோழர் ஆட்சி ஏறத்தாழ 1279இல் முடிந்தது.
  • விவாதம்: குலோத்துங்கன் அரியணை ஏறிய சூழல்; கிருமிகண்டன் அடையாளம்; சேக்கிழார், கம்பர் காலம்; சில போர்களின் சரியான ஆண்டுகளும் விளைவுகளும்.

அடுத்த பகுதி

இருபத்துநான்காம் பகுதி – சோழர் செப்புத் திருமேனிகள், கலை, கோயில் கட்டடக்கலை. நடராசர் திருமேனி முதல் தஞ்சை, தாராசுரம் கோயில்களின் கட்டடக்கலை, சுவரோவியங்கள் வரை – சோழர் விட்டுச்சென்ற கலைச் செல்வத்தைப் பார்ப்போம்.

ஆதாரங்கள்