இது, வரலாற்றுக்கு முந்தைய காலம் முதல் நவீன தமிழ்நாடு வரையிலான தமிழ் வரலாற்றைக் காலவரிசைப்படி சொல்லும் எங்கள் தொடரின் இருபத்திரண்டாம் பகுதி. இருபத்தோராம் பகுதியை – முதலாம் இராசேந்திர சோழன் – கங்கைகொண்ட சோழபுரமும் ஸ்ரீவிஜயக் கடல் படையெடுப்பும் – இங்கே படிக்கலாம்.

கடந்த இரண்டு பகுதிகளில் சோழப் பேரரசர்களின் போர்களையும் பெருங்கோயில்களையும் பார்த்தோம். ஆனால் ஒரு பேரரசு வாளால் மட்டும் நிலைப்பதில்லை. வரி வசூல், ஏரிப் பராமரிப்பு, வழக்குத் தீர்ப்பு, கணக்கு வழக்கு – இவற்றை ஊர் ஊராக யார் பார்த்துக்கொண்டார்கள்? இந்தக் கேள்விக்கு விடை தேடும்போது நாம் சென்று நிற்கும் இடம் காஞ்சிபுரத்துக்குத் தெற்கே ஏறத்தாழ 30 கி.மீ. தொலைவில் உள்ள உத்திரமேரூர்.

அங்குள்ள வைகுந்தப் பெருமாள் கோயிலின் சுவரில், முதலாம் பராந்தக சோழன் (907 – 955) காலத்தில், ஊர்ச் சபை தன் வாரிய உறுப்பினர்களைத் தேர்ந்தெடுக்கும் விதிகளைக் கல்லில் பொறித்து வைத்தது. யார் போட்டியிடலாம், யார் கூடாது, குடவோலை எப்படிக் குலுக்கப்பட வேண்டும், பதவிக்காலம் எவ்வளவு, கணக்கு ஒப்படைக்காதவருக்கு என்ன தண்டனை – எல்லாமே அதில் உள்ளன. இப்பகுதியில் அந்தக் கல்வெட்டையும், அதைச் சுற்றியிருந்த சோழர் ஆட்சி அமைப்பையும், அதைப் பற்றிய அறிஞர்களின் விவாதங்களையும் பார்க்கலாம்.

சோழர் ஆட்சி அமைப்பு: ஒரு பார்வை

நிலை பெயர் விளக்கம்
பேரரசு அரசனும் அரசவையும் மன்னன், இளவரசன், அமைச்சர்கள், திருமந்திர ஓலை முதலிய அலுவலர்கள்
மாகாணம் மண்டலம் சோழமண்டலம், தொண்டைமண்டலம் (ஜயங்கொண்ட சோழமண்டலம்), பாண்டிமண்டலம் போன்ற பெரும் பகுதிகள்
பெரும் பிரிவு வளநாடு பல நாடுகளின் தொகுப்பு; ஏறத்தாழ 1001இல் இராசராசன் காலத்தில் பெருமளவில் சீரமைக்கப்பட்டது
வட்டாரம் நாடு (தொண்டைநாட்டில் கோட்டம்) ஆறு, ஏரிப் பாசனத்தால் இணைந்த ஊர்களின் தொகுப்பு; நாட்டார் அவை
ஊர் ஊர், சபை, நகரம் வேளாண் நிலவுடையோர், பிராமண நிலவுடையோர், வணிகர் ஆகியோரின் அவைகள்

அரசனும் அரசவையும்

சோழர் ஆட்சியின் உச்சியில் மன்னன். அரண்மனையின் ஒரு குறிப்பிட்ட மண்டபத்தில் அமர்ந்து அவன் வாய்மொழியாக ஆணை பிறப்பிப்பான். அதைத் ‘திருமந்திர ஓலை’ என்னும் அலுவலர் ஓலையில் எழுதுவார்; உயர் அலுவலர்கள் சரிபார்த்துக் கையொப்பமிடுவர். பின்னர் அந்த ஆணை உரிய ஊர்ச் சபைக்கு அனுப்பப்படும்; பல நேரங்களில் சபையே அதைக் கோயில் சுவரில் கல்வெட்டாகப் பொறித்தது.

அலுவலர்களில் ‘பெருந்தரம்’ (உயர்நிலை), ‘சிறுதரம்’ (கீழ்நிலை) என இரு படிநிலைகள் இருந்தன. மன்னனுக்கு அருகிலிருந்து பணியாற்றியோர் ‘உடன்கூட்டம்’ எனப்பட்டனர். நில வரிக் கணக்குகளைப் பேணிய துறை ‘புரவுவரித் திணைக்களம்’. பல அலுவலர்களுக்குச் சம்பளத்துக்குப் பதிலாக நிலமும் பட்டங்களும் வழங்கப்பட்டன. முதலாம் இராசராசன் காலத்தில் இந்த நிர்வாக அமைப்பு மிகவும் ஒழுங்குபடுத்தப்பட்டது.

உத்திரமேரூர்: ஒரு சதுர்வேதிமங்கலம்

உத்திரமேரூர் ஒரு சாதாரண ஊர் அல்ல. அது ஒரு ‘பிரமதேயம்’ – நான்கு வேதங்களும் கற்ற பிராமணர்களுக்கு அரசன் தானமாக அளித்த ஊர். பல்லவ மன்னன் இரண்டாம் நந்திவர்மன் ஏறத்தாழ கி.பி. 750இல் இதை ‘உத்தரமேரு சதுர்வேதிமங்கலம்’ என்ற பெயரில் உருவாக்கியதாகத் தொல்லியல் அறிஞர் இரா. நாகசாமி குறிப்பிடுகிறார். பின்னாளில் இது ‘இராசேந்திரசோழ சதுர்வேதிமங்கலம்’ என்றும் அழைக்கப்பட்டது.

பத்தாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் தொண்டைநாடு சோழர் கைக்கு வந்தபோது, உத்திரமேரூர் செல்வச் செழிப்பான, தன் ‘மகாசபை’யால் நிர்வகிக்கப்பட்ட பெரிய ஊராக இருந்தது. காஞ்சிபுரம் பகுதியின் பல வைணவக் கோயில்களைப் போலவே, இவ்வூரின் வைகுந்தப் பெருமாள் கோயிலும் வழிபாட்டுத் தலம் மட்டுமல்ல; சபை கூடும் இடமாகவும், ஊரின் சட்டங்கள் பொதுமக்கள் பார்வைக்குப் பொறிக்கப்பட்ட இடமாகவும் இருந்தது.

இன்று உத்திரமேரூர் காஞ்சிபுரம் மாவட்டத்தின் ஒரு பேரூராட்சி. பல்லவர், சோழர், பாண்டியர், விஜயநகர மன்னர்கள் காலத்துக் கல்வெட்டுகள் இவ்வூர்க் கோயில்களில் நிறைந்துள்ளன. அதனால் ஒரு தமிழ் ஊரின் ஏறத்தாழ ஆயிரம் ஆண்டு நிர்வாக வரலாற்றை இங்குத் தொடர்ந்து படிக்க முடிகிறது. வரலாற்று ஆர்வலர்களும் மாணவர்களும் இன்றும் இக்கல்வெட்டுகளைக் காண வருகின்றனர்.

இரண்டு கல்வெட்டுகள்

குடவோலை முறை பற்றிப் பேசும் கல்வெட்டுகள் இரண்டு. இரண்டுமே ‘மதுரை கொண்ட பரகேசரிவர்மன்’ எனத் தன்னை அழைத்துக்கொண்ட முதலாம் பராந்தகன் காலத்தவை.

  • முதல் கல்வெட்டு – பராந்தகனின் 12ஆம் ஆட்சியாண்டு (பொதுவாக ஏறத்தாழ கி.பி. 919). ஆண்டுதோறும் வாரியங்களைத் தேர்ந்தெடுக்கும் விதிகளை வகுக்கிறது.
  • இரண்டாம் கல்வெட்டு – 14ஆம் ஆட்சியாண்டின் 16ஆம் நாள் (ஏறத்தாழ கி.பி. 921). விதிகளை மேலும் விரிவாகத் திருத்தி அமைக்கிறது. இரண்டே ஆண்டுகளில் திருத்தம் தேவைப்பட்டது, முதல் முறையில் ஏதோ சிக்கல் எழுந்திருக்கலாம் என்பதைக் காட்டுகிறது.

பராந்தகனின் முடிசூட்டு ஆண்டைக் (907) கணக்கிடும் முறையைப் பொறுத்து, நூல்களில் இந்த ஆண்டுகள் 917/919, 919/921, 920/922 என வேறுபட்டுக் காணப்படுகின்றன.

முக்கியமான ஒரு செய்தி: இந்த விதிகள் ‘ஸ்ரீமுகப்படி’ – அதாவது அரச ஓலையின்படி – வகுக்கப்பட்டவை. சோழ நாட்டைச் சேர்ந்த அரச அலுவலர் கரஞ்சை கொண்டைய கிரமவித்த பட்டன் சபையுடன் அமர்ந்திருந்தார் என்று கல்வெட்டே கூறுகிறது. அதாவது, ஊர்ச் சபை தன் விதிகளைத் தானே வகுத்தாலும், அது அரசின் மேற்பார்வையில்தான் நடந்தது.

குடவோலை: குடத்திலிருந்து ஒரு பெயர்

உத்திரமேரூர் 12 சேரிகளில் அமைந்த 30 குடும்புகளாக (வார்டுகள்) பிரிக்கப்பட்டிருந்தது. தேர்தல் நாளன்று நடந்தது இதுதான்:

  1. ஒவ்வொரு குடும்பிலும் தகுதியுடையவர்களின் பெயர்கள் தனித்தனி ஓலை நறுக்குகளில் எழுதப்பட்டன.
  2. ஒரு குடும்பின் ஓலைகள் ஒன்றாகக் கட்டப்பட்டு, அக்குடும்பின் பெயர் எழுதிய ‘வாயோலை’ இணைக்கப்பட்டுக் குடத்தில் இடப்பட்டன.
  3. இளையோர், முதியோர் அனைவரும் அடங்கிய மகாசபை முழுமையாகக் கூடியது. ஊரில் இருந்த நம்பிமார் (கோயில் அர்ச்சகர்கள்) அனைவரும் கட்டாயம் வந்து அமர வேண்டும்.
  4. அவர்களில் மூத்த நம்பி குடத்தை உயர்த்திப் பிடித்து, அதில் வேறு எதுவும் இல்லை என்பதை எல்லோருக்கும் காட்டினார்.
  5. நடப்பது இன்னதென்று அறியாத ஒரு சிறுவன் ஒரு கட்டை எடுத்தான்; அதன் ஓலைகளை வேறொரு குடத்தில் இட்டுக் குலுக்கி, ஓர் ஓலையை எடுத்தான்.
  6. ‘மத்தியஸ்தன்’ அந்த ஓலையை ஐந்து விரல்களும் விரிந்த உள்ளங்கையில் வாங்கி – மாற்றிவிட்டார் என்ற ஐயம் எழாதபடி – பெயரை உரக்கப் படித்தார். பின்னர் அவையோரும் அதைப் படித்தனர்.

இப்படி ஒவ்வொரு குடும்புக்கும் ஒருவர் என முப்பது பேர் தேர்வாயினர். இது வாக்களிப்பு அல்ல; தகுதியுடையோரிடையே நடந்த குலுக்கல் தேர்வு. பண்டைய ஏதென்ஸ் நகரில் பல அலுவலர்களைச் சீட்டுக் குலுக்கித் தேர்ந்தெடுத்த முறையை இது நினைவூட்டுகிறது.

குடத்தில் ஓலை இட்டுப் பெயர் எடுக்கும் வழக்கம் சங்க காலத்திலேயே அறியப்பட்டிருந்ததாகவும் அறிஞர்கள் கருதுகின்றனர். ‘கயிறு பிணிக் குழிசி ஓலை கொண்மார் பொறிகண்டு அழிக்கும் ஆவண மாக்கள்’ என்ற அகநானூற்று வரியை (77) இதற்குச் சான்றாகக் காட்டுவர்; ஆனால் அது தேர்தலைத்தான் குறிக்கிறது என்பது உறுதியல்ல.

யார் போட்டியிடலாம்?

குடவோலையில் பெயர் இடப்பட வேண்டுமானால் ஒருவர்:

  • கால் வேலிக்கு மேல் வரி செலுத்தும் நிலம் உடையவராக இருக்க வேண்டும்;
  • தன் சொந்த மனையில் கட்டிய வீட்டில் வாழ வேண்டும்;
  • 35 வயதுக்கு மேல், 70 வயதுக்குக் கீழ் இருக்க வேண்டும்;
  • மந்திர பிராமணத்தைப் பிறருக்குக் கற்பிக்கும் அளவு அறிந்திருக்க வேண்டும்;
  • (மாற்று விதி) அரைக்கால் வேலி நிலம் மட்டுமே இருந்தாலும், ஒரு வேதத்தையும் நான்கு பாஷ்யங்களில் ஒன்றையும் விளக்கிச் சொல்லும் அளவு கற்றிருந்தால் போதும்;
  • காரியத்தில் நிபுணராகவும், நல்லொழுக்கம் உடையவராகவும், நேர்வழியில் பொருள் ஈட்டியவராகவும், தூய மனம் உடையவராகவும் இருக்க வேண்டும்;
  • கடந்த மூன்று ஆண்டுகளில் எந்த வாரியத்திலும் இருந்திருக்கக் கூடாது.

யாருக்குத் தகுதி இல்லை?

தகுதியின்மைப் பட்டியல் நீளமானது. அதைப் படிக்கும்போதே அன்றைய சபையின் கவலைகள் புரிகின்றன:

  • வாரியத்தில் இருந்து கணக்குக் காட்டாதவர் – அவர் மட்டுமல்ல, தந்தை, மகன், உடன்பிறந்தோர், மாமனார், மைத்துனர், மருமகன் என அவரது நெருங்கிய உறவினர் அனைவரும்;
  • பெரும்பாவங்கள் செய்தவர், அவர்தம் உறவினர்;
  • பிறர் பொருளைக் கவர்ந்தவர், முரட்டுத் துணிச்சல் கொண்டவர் (‘சாகசியர்’), விலக்கப்பட்ட உணவை உண்டவர் – பிராயச்சித்தம் செய்திருந்தாலும்;
  • திருத்திய விதிகளில்: பொய் ஆவணம் (கூடலேகை) எழுதியவர், தண்டனையாகக் கழுதை மேல் ஏற்றப்பட்டவர்.

இவர்களில் பலருக்கு வாழ்நாள் முழுவதும் குடவோலையில் பெயர் இடப்படாது.

வாரியங்கள்

தேர்வான முப்பது பேர் 360 நாள் பதவிக்காலத்துக்கு வாரியங்களாகப் பிரிக்கப்பட்டனர். வாரியங்களில் பணியாற்றியவர்கள் கல்வெட்டுகளில் ‘வாரியப் பெருமக்கள்’ என அழைக்கப்படுகின்றனர். பதவிக்காலம் முடிந்ததும் அவர்கள் விலகி, அடுத்த ஆண்டு புதிய குடவோலை நடக்க வேண்டும்:

வாரியம் உறுப்பினர் பணி
சம்வத்சர வாரியம் (ஆண்டு வாரியம்) 12 பொது மேற்பார்வை, அறக்கட்டளைகள், வழக்குகள்; முன்பு தோட்ட, ஏரி வாரியங்களில் பணியாற்றிய, கல்வியிலும் வயதிலும் மூத்தவர்கள்
தோட்ட வாரியம் 12 தோட்டங்கள், விளைநிலங்கள்
ஏரி வாரியம் 6 ஏரி, குளம், பாசனம்
பொன் வாரியம் குடவோலையால் பொன்னின் மாற்றுப் பார்த்தல், நாணயம்
பஞ்சவார வாரியம் குடவோலையால் வரி / வருவாய் தொடர்பானது எனக் கருதப்படுகிறது; சரியான பணி பற்றிக் கருத்து வேறுபாடு உண்டு

தவறு செய்த உறுப்பினர் உடனே நீக்கப்பட வேண்டும் என்றும், கணக்கர்களும் கணக்கை ஒப்படைத்து ‘நேர்மையானவர்’ எனத் தீர்ப்புப் பெற்ற பின்பே மீண்டும் பணியில் அமரலாம் என்றும் கல்வெட்டு கூறுகிறது. ‘சந்திராதித்தவரை’ – நிலவும் கதிரவனும் உள்ளவரை – இவ்விதிகள் நிலைக்கும் என்று அது முடிகிறது.

ஊர், சபை, நகரம், நாடு

உத்திரமேரூர் காட்டுவது ஒரு வகை அவை மட்டுமே. சோழ நாட்டில் மூன்று வகை ஊர் அவைகள் இருந்தன:

  • ஊர் – சாதாரண வேளாண் ஊர்களில் நிலவுடைமையாளர்களின் அவை. பெரும்பாலான ஊர்கள் இவ்வகையே.
  • சபை / மகாசபை – பிரமதேய ஊர்களில் மட்டும்; பிராமண நிலவுடையோர் மட்டுமே உறுப்பினர்.
  • நகரம் – வணிக நகரங்களில் வணிகர்களின் அவை; சந்தை, வணிக வரிகளைக் கவனித்தது. காஞ்சிபுரம் போன்ற பெரு நகரங்களில் இத்தகைய வணிக அவைகள் செல்வாக்குடன் விளங்கின; ‘ஐந்நூற்றுவர்’ போன்ற பெரும் வணிகக் குழுக்கள் கடல் கடந்தும் வணிகம் செய்தன.

சில ஊர்களில் ‘ஊர்’, ‘சபை’ இரண்டுமே இருந்ததுண்டு; இரண்டும் சேர்ந்து முடிவெடுத்த கல்வெட்டுகளும் உள்ளன. நிலத் தானங்களை ஏற்பது, கோயில் அறக்கட்டளைகளைப் பேணுவது, ஏரியைத் தூர்வாருவது, ஊர்ப் பொது நிலங்களை விற்பது, சிறு குற்றங்களுக்குத் தண்டம் விதிப்பது – இவையெல்லாம் ஊர் அவைகளின் அன்றாடப் பணிகள்.

இவற்றுக்கு மேலே ‘நாடு’. பல ஊர்களின் தொகுப்பான நாட்டின் முன்னணி நிலவுடையோர் ‘நாட்டார்’ என்ற பெயரில் கூடினர். எ. சுப்பராயலு தமது Political Geography of the Chola Country (1973) நூலில் சோழ நாட்டின் நாடுகளை வரைபடமாக்கினார்; அவை பெரும்பாலும் ஆற்றுக் கால்வாய்களையும் ஏரிப் பாசனத்தையும் ஒட்டியே அமைந்திருந்தன. ஏறத்தாழ 1001இல் இராசராசன் நாடுகளைத் தொகுத்து, தன் பட்டப்பெயர்களைக் கொண்ட ‘வளநாடுகளாக’ அமைத்தான்; வளநாடுகள் ‘மண்டலங்களுக்குள்’ அடங்கின.

நில அளவையும் வரியும்

ஏறத்தாழ 1001இல் இராசராசன் ஆட்சியில் சோழ நாடு முழுவதும் பெரிய நில அளவை தொடங்கியது. ‘உலகளந்தான்’ என்ற பட்டம் பெற்ற அலுவலர் அதை நடத்தியதாகக் கல்வெட்டுகள் கூறுகின்றன. ஒவ்வொரு நிலமும் அளக்கப்பட்டு, தரம் பிரிக்கப்பட்டு, அதன் வரி பதிவேட்டில் எழுதப்பட்டது. ஏறத்தாழ 1086இல் முதலாம் குலோத்துங்கன் மீண்டும் நில அளவை செய்தான். நிலத்தின் அளவுக்கு ‘வேலி’, ‘மா’, ‘குழி’ போன்ற அலகுகள் பயன்பட்டன; ஒரு வேலி ஏறத்தாழ ஆறரை ஏக்கர் என்று கணக்கிடப்படுகிறது, ஆனால் இடத்துக்கு இடம் அளவு வேறுபட்டது. நிலப் பதிவேடுகளில் ஒவ்வொரு நிலத்தின் உரிமையாளர், எல்லை, தரம், வரி ஆகியவை எழுதப்பட்டன.

வரி பெரும்பாலும் நெல்லாக, சில நேரம் பொன்னாகவோ காசாகவோ செலுத்தப்பட்டது. நில வரியுடன் பல சிறு வரிகளும், உழைப்புக் கடமைகளும் இருந்தன; கல்வெட்டுகள் டஜன் கணக்கான வரிப் பெயர்களைப் பட்டியலிடுகின்றன. கோயில்களுக்கும் பிராமணர்களுக்கும் அளிக்கப்பட்ட நிலங்கள் பெரும்பாலும் வரி விலக்குப் பெற்றன. ஊரின் மொத்த வரியைச் செலுத்தும் பொறுப்பு ஊர்ச் சபையிடமே இருந்ததால்தான் அவை கணக்கு வழக்கில் இவ்வளவு கண்டிப்பாக இருந்தன.

கோயில்: ஒரு நிறுவனம்

சோழர் காலப் பெருங்கோயில் நிலவுடைமையாளர், வேலை அளிப்பவர், வங்கி, பள்ளி – எல்லாமாகவும் இருந்தது. நிலம், ஆடு மாடுகள், பொன் ஆகியவை கோயிலுக்குத் தானமாக வந்தன; கோயில் பணம் ஊர்ச் சபைகளுக்கு வட்டிக்குக் கடனாக வழங்கப்பட்டது; அர்ச்சகர், இசைக்கலைஞர், ஆடற்கலைஞர், கணக்கர், விளக்கேற்றுவோர் எனப் பல நூறு பேர் கோயில் ஊதியம் பெற்றனர். தஞ்சைப் பெரிய கோயில் தொலைதூர ஊர்களிலிருந்தும் நெல்லையும் பொன்னையும் பெற்றது; அங்குப் பணியாற்றிய நூற்றுக்கணக்கான பணியாளர்களின் பெயர்களும் ஊதியமும் கல்வெட்டுகளில் பதிவாகியுள்ளன. ஊர்ச் சபைகள் கோயிலிடம் கடன் பெற்று, அதற்கு வட்டியாக விளக்கெரிக்க நெய்யோ, நைவேத்தியத்துக்கு நெல்லோ வழங்குவதாக உறுதி அளித்த கல்வெட்டுகள் ஏராளம். இப்படிக் கோயில், ஊர்ச் சபை, அரசு மூன்றும் பின்னிப் பிணைந்திருந்தன.

பேரரசு எவ்வளவு மையப்படுத்தப்பட்டது?

இதே சான்றுகளை அறிஞர்கள் வெவ்வேறு விதமாகப் படிக்கின்றனர்:

  • நீலகண்ட சாஸ்திரி (The Colas, 1955) – வலுவான, அதிகாரிகள் நிறைந்த மைய அரசு; அதன் மேற்பார்வையில் தன்னாட்சி பெற்ற ஊர்ச் சபைகள்.
  • பர்ட்டன் ஸ்டைன் (1980) – ‘பிரிவுநிலை அரசு’ (segmentary state) கோட்பாடு. காவிரிக் கழிமுகத்துக்கு வெளியே சோழ மன்னனின் அதிகாரம் பெரும்பாலும் சடங்கு சார்ந்ததே; உண்மையான அதிகாரம் நாடுகளிடமும், அவற்றுக்கும் பிராமணர், கோயில்களுக்கும் இடையிலான கூட்டணியிடமும் இருந்தது.
  • நொபொரு கரோஷிமா, எ. சுப்பராயலு போன்றோர் – ஆயிரக்கணக்கான கல்வெட்டுகளை ஆய்ந்து, இராசராசன், இராசேந்திரன் காலத்தில் அரசு படிப்படியாக ஒழுங்கமைந்தது என்கின்றனர்; ஆனால் அது ஊர் அமைப்புகளை அழிக்காமல் அவற்றின் வழியாகவே இயங்கியது.

உத்திரமேரூர் இரண்டு பார்வைகளுக்கும் பொருந்துகிறது: சபை தன் விதிகளைத் தானே எழுதியது; ஆனால் அரச ஓலைப்படி, அரச அலுவலர் முன்னிலையில்.

இது மக்களாட்சியா?

பிரதமர் நரேந்திர மோதி உட்படப் பலர் உத்திரமேரூர்க் கல்வெட்டை இந்தியாவின் தொன்மையான மக்களாட்சிக்குச் சான்றாகக் குறிப்பிட்டுள்ளனர். நிலையான பதவிக்காலம், தொடர்ந்து மீண்டும் தேர்வாகத் தடை, ஊழலுக்குத் தகுதியிழப்பு, கணக்குத் தணிக்கை, வெளிப்படையான குலுக்கல் – இவை உண்மையிலேயே வியக்கத்தக்க கருத்துகள். இங்கிலாந்தின் மாக்னா கார்ட்டா போலவே, இதுவும் இன்றைய அர்த்தத்தில் மக்களாட்சி அல்ல என்றாலும், பொறுப்புணர்வுள்ள ஆட்சிக்கான முக்கியமான முன்மாதிரி.

ஆனால் நியாயமாகச் சொன்னால், இது தகுதி பெற்ற பிராமண நிலவுடையோரின் தன்னாட்சி அவை. பெண்கள், நிலமற்றோர், குத்தகையாளர், உழைப்பாளர், பிராமணர் அல்லாதோர் – இவர்களுக்குச் சபையில் இடமில்லை. உறுப்பினர்கள் வாக்கால் அல்ல, குலுக்கலால் தேர்வானார்கள். பிற ஊர்களில் ‘ஊர்’ அவைகள் எப்படித் தேர்வு செய்யப்பட்டன என்பது இவ்வளவு விரிவாகப் பதிவாகவில்லை.

ஆயினும் உத்திரமேரூர்க் கல்வெட்டு இன்றும் பேசப்படுவதற்குக் காரணம் உண்டு. பொதுப் பணம் கையாள்பவர் கணக்குக் காட்ட வேண்டும், ஒருவரே தொடர்ந்து பதவியில் அமரக் கூடாது, தவறு செய்தவரும் அவர் உறவினரும் விலக்கப்பட வேண்டும் – ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன் ஒரு தமிழ் ஊர் தனக்குத் தானே வகுத்துக்கொண்ட இந்த நெறிகள் இன்றைய உள்ளாட்சி அமைப்புகளுக்கும் பொருந்துபவை. தமிழ்நாடு மாநிலத் தேர்தல் ஆணையம் தன் இணையதளத்தில் இக்கல்வெட்டை ‘தேர்தல் வரலாற்றின்’ ஒரு பகுதியாகக் காட்சிப்படுத்துவதும் இதனால்தான்.

காலவரிசை

ஆண்டு நிகழ்வு உறுதித்தன்மை
ஏறத்தாழ 750 இரண்டாம் நந்திவர்மன் உத்தரமேரு சதுர்வேதிமங்கலத்தை உருவாக்குதல் மரபு / கல்வெட்டுச் சான்று
907 முதலாம் பராந்தகன் முடிசூடல் உறுதி
ஏறத்தாழ 919 முதல் குடவோலைக் கல்வெட்டு (12ஆம் ஆட்சியாண்டு) தோராயம்
ஏறத்தாழ 921 திருத்திய விதிகள் (14ஆம் ஆட்சியாண்டு) தோராயம்
985 முதலாம் இராசராசன் முடிசூடல் உறுதி
ஏறத்தாழ 1001 நில அளவை, வளநாடு சீரமைப்பு ஓரளவு உறுதி
ஏறத்தாழ 1086 முதலாம் குலோத்துங்கன் மறு அளவை தோராயம்
1980 ஸ்டைனின் ‘பிரிவுநிலை அரசு’ கோட்பாடு உறுதி

உறுதியாகச் சொல்லக்கூடியவை

  • உறுதி: பராந்தகன் காலத்தில், அரச ஆணைப்படி, உத்திரமேரூர்ச் சபை குடவோலை மூலம் வாரியங்களைத் தேர்ந்தெடுக்கும் விரிவான விதிகளைப் பொறித்தது; சோழ அரசு மண்டலம், வளநாடு, நாடு, ஊர் எனப் படிநிலைகளாக இயங்கியது; இராசராசன் பெரிய நில அளவையை நடத்தினான்.
  • விவாதம்: இரண்டு கல்வெட்டுகளின் சரியான ஆண்டுகள்; உத்திரமேரூர் எந்த அளவு பொதுவான மாதிரி; சில வாரியங்களின் பணி; சோழ அரசு எவ்வளவு மையப்படுத்தப்பட்டது.

அடுத்த பகுதி

இருபத்திமூன்றாம் பகுதி – பிற்காலச் சோழர்: முதலாம் குலோத்துங்கன் முதல் சோழர் வீழ்ச்சி வரை. சாளுக்கிய – சோழ மரபில் வந்த குலோத்துங்கன் 1070இல் அரியணை ஏறியது முதல், வணிகம், கோயில் கட்டுமானம், கிளர்ச்சிகள், மெல்லிய சரிவு என இரண்டு நூற்றாண்டுகளைப் பார்ப்போம்.

ஆதாரங்கள்