இது, வரலாற்றுக்கு முந்தைய காலம் முதல் நவீன தமிழ்நாடு வரையிலான தமிழ் வரலாற்றைக் காலவரிசைப்படி சொல்லும் எங்கள் தொடரின் இருபத்தோராம் பகுதி. இருபதாம் பகுதியை – முதலாம் இராசராச சோழன் – வெற்றிகளும் பெரிய கோயிலும் – இங்கே படிக்கலாம்.

தந்தை இராசராசன் கட்டியெழுப்பிய பேரரசை மகன் முதலாம் இராசேந்திரன் இன்னும் பல மடங்கு விரிவாக்கினான். அவனது ஆட்சிக் காலத்தில் (1012 – 1044) சோழப் படைகள் ஈழம் முழுவதையும் கைப்பற்றின; மேலைச் சாளுக்கியரை வென்றன; கிழக்குக் கடற்கரை வழியே வடக்கே சென்று கங்கைக் கரையைத் தொட்டன. அந்த வெற்றியின் நினைவாக அவன் புதிய தலைநகரை எழுப்பினான். ஏறத்தாழ 1025இல் சோழக் கடற்படை வங்கக் கடலைக் கடந்து, மலாக்கா நீரிணையை ஆண்ட ஸ்ரீவிஜயப் பேரரசைத் தாக்கியது. தமிழக வரலாற்றில் கடல் கடந்து நடந்த மிகப் பெரிய படையெடுப்பு இதுவே.

இந்தப் போர்களைப் பற்றி நமக்குத் தெரிந்தவை பெரும்பாலும் இராசேந்திரனின் சொந்த ஆவணங்களிலிருந்தே வருகின்றன – கல்வெட்டுகளின் தொடக்கத்தில் வரும் மெய்க்கீர்த்திகள், இரண்டு பெரிய செப்பேட்டுத் தொகுதிகள். இவை அரசவைப் புகழுரைகள் என்பதால், உறுதியான செய்திகளையும் மிகைப்படுத்தப்பட்ட கூற்றுகளையும் இப்பகுதியில் பிரித்துப் பார்க்கிறோம்.

இராசேந்திரன்: ஒரு பார்வை

கேள்வி சுருக்கமான விடை
பெற்றோர் முதலாம் இராசராசன், வானவன் மாதேவி
ஆட்சி 1012இல் இணை அரசன்; 1014 முதல் 1044இல் மறையும் வரை தனி ஆட்சி
பட்டப்பெயர் பரகேசரி; முடிகொண்ட சோழன், கங்கைகொண்ட சோழன், கடாரம் கொண்டான், பண்டித சோழன்
தலைநகர் முதலில் தஞ்சை; பின்னர் கங்கைகொண்ட சோழபுரம் (இன்றைய அரியலூர் மாவட்டம்)
முக்கியப் போர்கள் ஈழம் (ஏறத்தாழ 1017 – 18), மேலைச் சாளுக்கியர் (ஏறத்தாழ 1021), கங்கைப் படையெடுப்பு (ஏறத்தாழ 1019 – 23), ஸ்ரீவிஜயம், கடாரம் (ஏறத்தாழ 1025)
பெருங்கோயில் கங்கைகொண்ட சோழீச்சுரம், ஏறத்தாழ 1035இல் நிறைவு
முக்கிய ஆதாரங்கள் மெய்க்கீர்த்திக் கல்வெட்டுகள், திருவாலங்காட்டு, கரந்தைச் செப்பேடுகள், ஈழ, சாளுக்கிய, சீனப் பதிவுகள்

இளவரசனாகவே போர்க்களத்தில்

அரியணை ஏறுவதற்கு முன்பே இராசேந்திரன் தேர்ந்த படைத்தலைவனாக இருந்தான். ஏறத்தாழ 1006இல் தந்தையின் படையை மேலைச் சாளுக்கிய நாட்டுக்குள் நடத்திச் சென்றவன் அவனே. 1012இல் இராசராசன் அவனை இணை அரசனாக்கினான்; அந்த ஆண்டின் மார்ச் – ஜூலை இடைப்பட்ட காலத்திலிருந்தே இராசேந்திரன் தன் ஆட்சியாண்டுகளைக் கணக்கிட்டான். அவன் பிறந்த நட்சத்திரம் திருவாதிரை; இன்றும் ஆடித் திருவாதிரை நாளில் கங்கைகொண்ட சோழபுரத்தில் அவன் நினைவு விழா நடக்கிறது.

‘திருமன்னி வளர’ எனத் தொடங்கும் அவனது மெய்க்கீர்த்தி, புதிய வெற்றிகள் சேரச் சேர ஆண்டுதோறும் நீண்டுகொண்டே போனது. எந்த வெற்றி எந்த ஆண்டுக்குள் நடந்தது என்பதை வரலாற்றாசிரியர்கள் ஓரளவு துல்லியமாகக் கணிக்க இதுவே உதவுகிறது. 1018இல் மகன் இராசாதிராசனை இளவரசனாக அறிவித்தான்; அதன் பின் பல போர்களை மகன்களே நடத்தினர்.

பேரரசு விரிந்த விதம்

ஈழம் முழுவதும்

இராசராசன் ஈழத்தின் வடபகுதியை மட்டுமே வென்றிருந்தான். ஏறத்தாழ 1017 – 18இல் இராசேந்திரனின் படை தென்பகுதியையும் கைப்பற்றியது. ஈழ அரசன், அரசியின் முடிகளையும், முன்னொரு காலத்தில் பாண்டிய மன்னன் ஈழத்தில் அடைக்கலமாக வைத்துச் சென்ற பாண்டியர் முடியையும் இந்திரன் ஆரத்தையும் கைப்பற்றியதாக மெய்க்கீர்த்தி கூறுகிறது. இலங்கை வரலாற்று நூலான சூளவம்சம் இதை உறுதிப்படுத்துகிறது: ஐந்தாம் மகிந்தன் சிறைபிடிக்கப்பட்டுச் சோழ நாட்டுக்குக் கொண்டுவரப்பட்டு, ஏறத்தாழ பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் கழித்து அங்கேயே மறைந்தான். ஆனால் தெற்கே உள்ள உரோகணப் பகுதி சில பத்தாண்டுகளிலேயே சோழர் பிடியிலிருந்து நழுவியது.

பாண்டிய, சேர நாடுகள்

பாண்டிய நாட்டை இராசேந்திரன் ஓர் அரசப் பிரதிநிதி ஆட்சிப் பகுதியாக மாற்றினான். அவன் மகன் ‘சடையவர்மன் சுந்தர சோழபாண்டியன்’ என்ற பட்டத்துடன் மதுரையிலிருந்து ஆண்டான். சேர நாடும் மீண்டும் சோழர் ஆதிக்கத்துக்குள் வந்தது. அந்த நூற்றாண்டின் பெரும்பகுதி இவ்விரு நாடுகளும் சோழப் பேரரசின் மாகாணங்களாகவே இருந்தன.

மேலைச் சாளுக்கியரும் வேங்கியும்

தக்காணத்தில் மேலைச் சாளுக்கியருடனான பழைய பகை தொடர்ந்தது. ஏறத்தாழ 1021இல் முயங்கி (இன்றைய கர்நாடகத்தின் மஸ்கி எனப் பொதுவாகக் கருதப்படுகிறது) என்னும் இடத்தில் இரண்டாம் சயசிம்மனைச் சோழப் படை தோற்கடித்தது. ‘இரட்டபாடி ஏழரை இலக்கம்’ முழுவதையும் கைப்பற்றியதாக மெய்க்கீர்த்தி சொல்வது மிகைக்கூற்று; 1024இன் சாளுக்கியச் செப்பேடு ஒன்று சயசிம்மன் தன் நாட்டை இன்னும் ஆண்டு வந்ததைக் காட்டுகிறது. ஆந்திரக் கடற்கரையின் வேங்கியில் இராசேந்திரன் தன் மருமகன் இராசராச நரேந்திரனை 1022 ஆகஸ்டில் முடிசூட்டினான்; தன் மகள் அம்மங்கையை அவனுக்கு மணமுடித்தான். இவர்களின் மகனே பின்னாளில் சோழப் பேரரசனான முதலாம் குலோத்துங்கன்.

கங்கை நோக்கிய படையெடுப்பு

இராசேந்திரனின் புகழ்பெற்ற தரைவழிப் படையெடுப்பு இதுவே. இதை மன்னனே நேரில் நடத்தவில்லை; ஒரு படைத்தலைவனிடம் ஒப்படைத்தான். ஏறத்தாழ 1023க்குள் இது கல்வெட்டுகளில் இடம்பெறுகிறது. மெய்க்கீர்த்தியின்படி, சோழப் படை சக்கரக்கோட்டம் (இன்றைய பஸ்தர்), ஒட்ட விசயம் (ஒடிசா) வழியாகச் சென்று, வங்காளத்தில் தண்டபுத்தியின் தருமபாலன், தக்கண லாடத்தின் இரணசூரன், வங்காள தேசத்தின் கோவிந்தசந்திரன் ஆகியோரை வென்றது. இறுதியில் உத்தர லாடத்தில் பால வம்ச மன்னன் மகிபாலனைப் புறங்காட்டி ஓடச் செய்து கங்கையை அடைந்தது. திரும்பி வந்த படைத்தலைவனை இராசேந்திரன் கோதாவரிக் கரையில் எதிர்கொண்டு வரவேற்றான்.

இதன் நோக்கம் என்ன? தோற்ற மன்னர்களின் தலையில் கங்கை நீரைச் சுமக்கச் செய்து சோழ நாட்டுக்குக் கொண்டுவந்ததாகத் திருவாலங்காட்டுச் செப்பேடு கூறுகிறது. இதை ‘அடிப்படையற்ற வீண் பெருமை’ என்றார் நீலகண்ட சாஸ்திரி. சில தொடக்ககால அறிஞர்கள் இதை ஒரு புனித யாத்திரையாகக் கண்டனர். இன்றைய பெரும்பாலான வரலாற்றாசிரியர்கள் இதை ‘திக்விஜயம்’ – நான்கு திசைகளிலும் மன்னனின் வலிமையைக் காட்டும் மரபுவழிப் படையெடுப்பு – என்றே கருதுகின்றனர். இரண்டு ஆண்டுகளுக்குள் முடிந்த இந்த விரைவுப் படையெடுப்பு புகழையும் கொள்ளைப் பொருளையும் தந்தது; புதிய நாடுகளைச் சேர்க்கவில்லை. வங்காளப் பதிவுகள் இதைக் குறிப்பிடவே இல்லை.

கொண்டுவந்த கங்கை நீருக்கு இராசேந்திரன் ஒரு நிலையான இடம் கொடுத்தான். புதிய தலைநகரில் பெரிய ஏரி ஒன்றை வெட்டி அதற்குச் ‘சோழகங்கம்’ எனப் பெயரிட்டான். ‘கங்கை நீரால் ஆன வெற்றித் தூண்’ என அதைச் செப்பேடு புகழ்கிறது. கோயிலிலிருந்து சில கிலோமீட்டர் தொலைவில் உள்ள பொன்னேரியே அந்த ஏரி எனப் பொதுவாகக் கருதப்படுகிறது.

கங்கைகொண்ட சோழபுரம்

இந்த வெற்றியைக் கொண்டாட ‘கங்கைகொண்ட சோழன்’ என்ற பட்டத்தைப் புனைந்த இராசேந்திரன், தஞ்சைக்கு வடகிழக்கே ஏறத்தாழ 70 கி.மீ. தொலைவில் அதே பெயரில் புதிய தலைநகரை எழுப்பினான். நகரம் தோன்றிய ஆண்டு பற்றிக் கருத்து வேறுபாடு உண்டு: ஏறத்தாழ 1027 – 29க்கு முன் அவனது கல்வெட்டுகளில் இந்நகரின் பெயர் வருவதில்லை; பெரும்பாலோர் 1023க்குப் பிந்தைய ஆண்டுகளில் இது உருவானதாகக் கருதுகின்றனர். ஏறத்தாழ 250 ஆண்டுகள் இதுவே சோழர் தலைநகராக இருந்தது.

மண்ணுக்குள் மறைந்த அரண்மனை

இன்று அது ஒரு சிற்றூர்; அரண்மனை எதுவும் நிலத்துக்கு மேல் இல்லை. கோயிலிலிருந்து ஏறத்தாழ 2 கி.மீ. தொலைவில் உள்ள ‘மாளிகைமேடு’ என்னும் இடத்தில் தமிழ்நாடு தொல்லியல் துறை நடத்திய அகழாய்வுகளில் செங்கல் சுவர்கள், அடித்தளங்கள், கூரை ஓடுகள், இரும்பு ஆணிகள், தந்தப் பொருட்கள், சீனப் பீங்கான் (செலடன்) ஓடுகள் கிடைத்துள்ளன. செங்கல்லும் மரமும் கொண்டு கட்டிய அரச மாளிகையும், சீனாவுடனான வணிகத் தொடர்பும் இதனால் புலனாகின்றன. அருகே ஒரு அகழ்வைப்பகமும் அமைக்கப்பட்டுள்ளது. அருகிலுள்ள ‘உள்கோட்டை’ என்ற ஊர்ப்பெயர், அரண்மனையைச் சூழ்ந்திருந்த உட்கோட்டையின் நினைவாக எஞ்சியிருப்பதாகக் கருதப்படுகிறது; பழைய தலைநகரின் தடம் இன்று இத்தகைய ஊர்ப்பெயர்களிலும் மண்மேடுகளிலுமே தெரிகிறது.

கங்கைகொண்ட சோழீச்சுரம்

தலைநகரின் பெருங்கோயிலான சிவன் கோயில் ஏறத்தாழ 1035இல் நிறைவுற்றிருக்கலாம். 1036இன் எசாலம் செப்பேடுகள் இதைக் கட்டியவன் இராசேந்திரனே என்று உறுதிப்படுத்துகின்றன. இதன் விமானம் ஏறத்தாழ 53 மீட்டர் உயரம் – தஞ்சைப் பெரிய கோயிலை விடச் சற்றுக் குறைவு. தஞ்சை விமானம் நேர்கோட்டுப் பிரமிடாக எழ, இதன் விமானம் மேலே செல்லச் செல்ல மென்மையாக உள்வளைந்து, மூலைகளில் உள்ளடங்கிய அமைப்புடன் காணப்படுகிறது. அதனால்தான் கலை வரலாற்றாசிரியர் பெர்சி பிரவுன் இதைத் தஞ்சைக் கோயிலின் ‘பெண்மை வடிவம்’ என்றார். முற்றத்தில் பெரிய நந்தி அமர்ந்திருக்கிறது; அங்குள்ள சிங்கமுகக் கிணற்றில் (சிம்மக்கேணி) ஒருகாலத்தில் கங்கை நீர் இருந்ததாக உள்ளூர் மரபு சொல்கிறது.

இங்குள்ள சிற்பங்கள் சோழர் கலையின் உச்சம். சண்டேசுவர நாயனாருக்குச் சிவன் மாலை சூட்டி அருளும் ‘சண்டேச அனுக்கிரக மூர்த்தி’ சிற்பம் மிகப் புகழ்பெற்றது. இதில் மன்னனே தன்னை அடியாராகக் காட்டிக்கொண்டிருக்கலாம் என்று சி. சிவராமமூர்த்தி போன்ற அறிஞர்கள் கருதினர் – அது ஒரு ஊகம் மட்டுமே. சாளுக்கிய நாட்டிலிருந்தும் கலிங்கம், வங்காளத்திலிருந்தும் போர்ப் பரிசாகக் கொண்டுவரப்பட்டவை எனக் கருதப்படும் சிலைகளும் இங்கு உள்ளன. 1830களில் கொள்ளிடத்தின் கீழணையைக் கட்டக் கோயிலின் வெளிச்சுற்றுச் சுவரின் பெரும்பகுதி பிரித்தெடுக்கப்பட்டது. 2004 முதல் இக்கோயில் யுனெஸ்கோவின் ‘வாழும் பெருஞ்சோழர் கோயில்கள்’ பட்டியலில் தஞ்சை, தாராசுரத்துடன் இடம்பெற்றுள்ளது.

கடல் கடந்த படையெடுப்பு: ஸ்ரீவிஜயம்

ஸ்ரீவிஜயம் என்பது என்ன?

தெற்கு சுமத்திராவின் பாலெம்பாங் அருகே மையம் கொண்டிருந்த பௌத்தக் கடல்வணிகப் பேரரசு ஸ்ரீவிஜயம். மலாக்கா நீரிணையின் இரு கரைகளிலும் உள்ள துறைமுகங்கள் அதன் கட்டுப்பாட்டில் இருந்தன – இன்றைய மலேசியாவின் கெடா என்னும் கடாரம் உட்பட. இந்தியா, அரபு நாடுகள், சீனாவின் சாங் அரசு ஆகியவற்றுக்கு இடையே சென்ற கப்பல்கள் அனைத்தும் அதன் கடல் வழியாகவே சென்றன. பல பத்தாண்டுகளாக ஸ்ரீவிஜயம் சோழர்களுடன் நட்புடன் இருந்தது. ஸ்ரீவிஜய மன்னன் ஒருவன் நாகப்பட்டினத்தில் கட்டிய சூடாமணி விகாரத்துக்கு இராசராசன் கொடை அளித்தான்; இராசேந்திரன் அதை உறுதிப்படுத்தினான். அப்படியிருக்க, நெருங்கிய நண்பனாக இருந்த அரசின் மீது திடீரெனப் பெரும் கடற்படையை அனுப்பியதே இந்த நிகழ்வை இன்றும் புதிராக்குகிறது.

மெய்க்கீர்த்தி சொல்வது

ஏறத்தாழ 1025 (பதினான்காம் ஆட்சியாண்டு) முதல் இராசேந்திரனின் மெய்க்கீர்த்தியில் ஒரு புதிய பகுதி சேர்கிறது: ‘அலைகடல் நடுவுள் பலகலம் செலுத்தி’ கடாரத்து மன்னன் சங்கிராம விசயோத்துங்கவர்மனைப் பிடித்து, அவனது யானைகளையும் செல்வத்தையும் கைப்பற்றி, அவன் நகரின் ‘வித்தியாதர தோரணம்’ என்னும் மணிவாயிலையும் கொண்டதாக அது கூறுகிறது. பின் கைப்பற்றிய இடங்களின் பட்டியல் வருகிறது. பிரெஞ்சு அறிஞர் ஜார்ஜ் செடேஸ் தொடங்கி வைத்த அடையாளங்களையே பெரும்பாலோர் ஏற்கின்றனர்; சில இன்னும் விவாதத்தில் உள்ளன.

மெய்க்கீர்த்தியில் பெயர் இன்றைய இடம் (பெரும்பான்மைக் கருத்து)
ஸ்ரீவிசயம் பாலெம்பாங், தெற்கு சுமத்திரா
பண்ணை சுமத்திராவின் கிழக்குக் கரை
மலையூர் ஜாம்பி (சுமத்திரா) அல்லது தெற்கு மலாய்த் தீபகற்பம்
மாயிருடிங்கம் மலாய்த் தீபகற்பத்தின் நடுப்பகுதி
இலங்காசோகம் லங்காசுகம், மலாய்த் தீபகற்பம்
மாப்பப்பாளம் கிரா பூசந்தி அருகே (ஒருகாலத்தில் மியான்மர் எனக் கருதப்பட்டது)
தலைத்தக்கோலம் தக்கோலா, தெற்குத் தாய்லாந்து
மாதமாலிங்கம் தாம்பிரலிங்கம் (நகோன் சி தம்மராட் பகுதி)
இலாமுரிதேசம் லாமுரி, வடக்கு சுமத்திரா (ஆச்சே)
மாநக்கவாரம் நிக்கோபார் தீவுகள்
கடாரம் கெடா, மலேசியா

மேவிலிம்பங்கம், வளைப்பந்தூரு ஆகிய இரு பெயர்களுக்கு ஒருமித்த அடையாளம் இல்லை.

நண்பனை ஏன் தாக்கினான்?

மெய்க்கீர்த்தி காரணம் சொல்லவில்லை; வரலாற்றாசிரியர்களிடையே ஒருமித்த கருத்தும் இல்லை:

  • வணிகம்: சீனா செல்லும் சோழ வணிகர்களை ஸ்ரீவிஜயம் தடுத்தோ அதிக வரி விதித்தோ தொல்லை கொடுத்திருக்கலாம்; நீரிணையைத் திறந்து வைக்கவே இப்படையெடுப்பு என்பது நீலகண்ட சாஸ்திரி, ஹெர்மன் குல்கே போன்றோர் கருத்து.
  • சீனத் தூதுப் போட்டி: சாங் அரசவையில் முன்னுரிமை பெறுவதற்கான போட்டியோடு இதைத் தான்சென் சென் இணைக்கிறார். சோழர் தூதுக்குழுக்கள் 1015, 1033இல் சீனா சென்றன; ஏறத்தாழ 1017இலேயே ஒரு முந்தைய மோதல் நடந்திருக்கலாம் என்றும் அவர் வாதிடுகிறார்.
  • புகழும் கொள்ளையும்: கங்கைப் படையெடுப்பின் கடல்வழி வடிவம் இது; மன்னனின் வலிமையைக் காட்டி, கொள்ளைப் பொருளால் செலவை ஈடுகட்டிய படையெடுப்பு என ஜார்ஜ் ஸ்பென்சர் போன்றோர் காண்கின்றனர்.

எது எப்படியோ, சோழர்கள் அங்கு நிலையான ஆட்சியை அமைக்கவில்லை. ஸ்ரீவிஜயம் மீண்டெழுந்தது. ஏறத்தாழ 1068இல் வீரராசேந்திரன் ஓர் உள்ளூர் இளவரசனின் வேண்டுகோளுக்கிணங்க மீண்டும் கடாரத்தில் தலையிட்டான். தமிழ் வணிகக் குழுக்கள் சுமத்திராவில் தொடர்ந்து வணிகம் செய்தன; அங்கு 1088ஆம் ஆண்டின் தமிழ்க் கல்வெட்டு ஒன்று கிடைத்துள்ளது. இன்றைய இந்தோனேசியாவின் தீவுகள் வரை தமிழ் வணிகர்களின் தடம் பதிந்த காலம் அது. கம்போஜ மன்னன் – பெரும்பாலும் கெமர் அரசன் முதலாம் சூரியவர்மன் – நட்பை நாடி இராசேந்திரனுக்கு ஒரு தேரைப் பரிசாக அனுப்பியதாகக் கரந்தைச் செப்பேடு கூறுகிறது.

ஆயிரம் ஆண்டு நினைவு

2025 ஜூலையில் கங்கைகொண்ட சோழபுரத்தில் நடந்த ஆடித் திருவாதிரை விழாவில், கடல் படையெடுப்பின் ஆயிரமாம் ஆண்டு நினைவாக இந்திய அரசு ₹1,000 நினைவு நாணயத்தை வெளியிட்டது. இவை மரபுவழி முழு எண் ஆண்டுகள்; துல்லியமான ஆண்டு நிறைவுகள் அல்ல.

செப்பேட்டு ஆவணங்கள்

இராசேந்திரனைப் பற்றிய பெரும்பாலான செய்திகளை இரண்டு செப்பேட்டுத் தொகுதிகள் தருகின்றன. திருவாலங்காட்டுச் செப்பேடுகள் (31 ஏடுகள், ஆறாம் ஆட்சியாண்டு) நீண்ட சமஸ்கிருத வம்சாவளியையும் தமிழ்க் கொடைப் பகுதியையும் கொண்டவை. கரந்தைச் செப்பேடுகள் (57 ஏடுகள், எட்டாம் ஆட்சியாண்டு, ஏறத்தாழ 1020) ஆயிரத்துக்கும் மேற்பட்ட அந்தணர்களுக்கு அளித்த பெரும் நிலக்கொடையைப் பதிவு செய்கின்றன. அரச முத்திரையுடன் கூடிய வெண்கல வளையத்தில் கோக்கப்பட்ட இவை நூறு கிலோவுக்கு மேல் எடையுள்ளவை – இந்தியாவில் கிடைத்த மிகப் பெரிய செப்பேடுகளில் ஒன்று.

இறுதி ஆண்டுகளும் மரபும்

இராசேந்திரனுக்குப் பல அரசியர் இருந்தனர். 1044இல் அவன் மறைந்தபோது அவர்களில் ஒருத்தியான வீரமாதேவி உடன்கட்டை ஏறியதாகத் தெரிகிறது. அதற்குள் பல ஆண்டுகள் சாளுக்கியருடனும் ஈழத்துடனும் போரிட்டிருந்த இராசாதிராசன் சிக்கலின்றி அரியணை ஏறினான். அவனுக்குப் பின் இராசேந்திரனின் மற்ற மகன்களான இரண்டாம் இராசேந்திரன், வீரராசேந்திரன் ஆகியோரும் அடுத்தடுத்து ஆண்டனர். ஒரே தந்தையின் மூன்று மகன்கள் தொடர்ந்து பேரரசை ஆண்டது, இராசேந்திரன் விட்டுச்சென்ற அரசு எவ்வளவு உறுதியாக இருந்தது என்பதைக் காட்டுகிறது.

இராசேந்திரனின் பேரரசே சோழர் வலிமையின் உச்சம். ஆனால் அதன் பெரும்பகுதி ஆட்சியால் அல்ல, படையெடுப்புகளால் நிலைநின்றது; வங்காளமும் தென்கிழக்காசியாவும் தாக்கப்பட்டனவே தவிர ஆளப்படவில்லை. நிலைத்தவை – தென்னிந்திய மையப் பகுதி, சுமத்திரா வரை செல்லக்கூடிய கடற்படை, தமிழ்த் துறைமுகங்களைச் சீனாவுடன் இணைத்த வணிக வலை, ஒருகாலத்தில் தலைநகர் இருந்த வயல்வெளியில் இன்றும் தலைநிமிர்ந்து நிற்கும் கோயில். இராசராசன் தொடங்கியதை இராசேந்திரன் எப்படி நிறைவு செய்தான் என்பதைத் தந்தையின் வரலாற்றோடு சேர்த்துப் படித்தால் தெளிவாகும்.

காலவரிசை

காலம் (ஏறத்தாழ) நிகழ்வு உறுதி நிலை
ஏறத்தாழ 1006 இளவரசன் இராசேந்திரனின் சாளுக்கிய நாட்டுப் படையெடுப்பு ஓரளவு உறுதி
1012 இராசராசனுடன் இணை அரசன் உறுதி
1014 இராசராசன் மறைவு; தனி ஆட்சி உறுதி
ஏறத்தாழ 1017 – 18 தென் ஈழம் வெற்றி; ஐந்தாம் மகிந்தன் சிறைப்பிடிப்பு ஓரளவு உறுதி
1018 இராசாதிராசன் இளவரசன் உறுதி
ஏறத்தாழ 1019 – 23 கங்கைப் படையெடுப்பு தோராயம்
ஏறத்தாழ 1020 கரந்தைச் செப்பேடுகள் உறுதி (8ஆம் ஆட்சியாண்டு)
ஏறத்தாழ 1021 முயங்கியில் சயசிம்மன் தோல்வி தோராயம்
1022 ஆகஸ்ட் வேங்கியில் இராசராச நரேந்திரன் முடிசூடல் உறுதி
ஏறத்தாழ 1023 – 29 கங்கைகொண்ட சோழபுரம் உருவாக்கம் விவாதத்தில்
ஏறத்தாழ 1025 ஸ்ரீவிஜயம், கடாரம் மீது கடல் படையெடுப்பு தோராயம்; ஒன்றா இரண்டா என்பது விவாதம்
ஏறத்தாழ 1035 கங்கைகொண்ட சோழீச்சுரம் நிறைவு ஓரளவு உறுதி
1044 இராசேந்திரன் மறைவு உறுதி

உறுதியாகச் சொல்லக்கூடியவை

  • உறுதி: இராசேந்திரன் 1012 முதல் 1044 வரை ஆண்டான்; சில காலம் ஈழம் முழுவதையும் வென்றான்; பாண்டிய, சேர நாடுகளைத் தன் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருந்தான்; அவன் அனுப்பிய படை கங்கையை அடைந்தது; கங்கைகொண்ட சோழபுரத்தை நிறுவி அதன் பெருங்கோயிலைக் கட்டினான்; ஏறத்தாழ 1025இல் சோழக் கடற்படை கடாரத்தையும் ஸ்ரீவிஜயத் துறைமுகங்களையும் தாக்கியது.
  • விவாதம்: ஸ்ரீவிஜயத்தைத் தாக்கியதன் காரணம், அது ஒரு படையெடுப்பா இரண்டா; கங்கைப் படை உண்மையில் எவ்வளவு தூரம் சென்றது, என்ன சாதித்தது; தலைநகர் நிறுவப்பட்ட சரியான ஆண்டு; மெய்க்கீர்த்தியில் வரும் சில இடங்களின் அடையாளம்; கல்வெட்டுகள் எந்த அளவு மிகைப்படுத்துகின்றன.

அடுத்த பகுதி

இருபத்திரண்டாம் பகுதி – சோழர் ஆட்சிமுறை: உத்திரமேரூர்க் கல்வெட்டுகளும் ஊர்ச் சபைகளும். நில வரி, கோயில் பொருளாதாரம், குடவோலை முறையில் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஊர்ச் சபைகள் – கோயில் சுவரில் தேர்தல் விதிகளையே பொறித்து வைத்த உத்திரமேரூர் வரை, சோழ அரசு அடிமட்டத்தில் எப்படி இயங்கியது என்பதைப் பார்ப்போம்.

ஆதாரங்கள்