இது, கற்காலம் முதல் 1947 சுதந்திரம் வரை இந்திய வரலாற்றைக் காலவரிசைப்படி சொல்லும் தமிழ் லைஃப்ஸ்டைல் தொடரின் 22-ஆம் பகுதி (மொத்தம் 47 பகுதிகள்). முந்தைய பகுதி: பகுதி 21: சாளுக்கியர், ராஷ்டிரகூடர் - பாதாமி முதல் எல்லோரா வரை.
ஹர்ஷர் மறைந்த பிறகு, வட இந்தியாவின் மிகப் பெரிய பரிசாக இருந்தது கங்கைக் கரையில் உள்ள ஒரே ஒரு நகரம்: கன்னோசி (கன்யாகுப்ஜம், மகோதயம் என்றும் அழைக்கப்பட்டது). அந்த நகருக்காக மூன்று வம்சங்கள் ஏறக்குறைய நூற்றைம்பது ஆண்டுகள் மாறி மாறிப் போரிட்டன. கிழக்கே வங்கம் - பீகாரிலிருந்து பாலர்கள், மேற்கே மாளவம் - ராஜஸ்தானிலிருந்து கூர்ஜர - பிரதிகாரர்கள், தெற்கே தக்காணத்திலிருந்து ராஷ்டிரகூடர்கள். பாடநூல்கள் இதை "மும்முனைப் போராட்டம்" (Tripartite Struggle) என்கின்றன.
ஒரு எச்சரிக்கை: இந்தக் கதையின் பெரும்பகுதி, ஒவ்வொரு வம்சமும் தன் மன்னனைப் புகழ்ந்து எழுதிய கல்வெட்டுகள், செப்பேடுகளிலிருந்தே வருகிறது. அதனால் மூவருமே "மற்ற இருவரையும் வென்றோம்" என்கிறார்கள்! ஆட்சி ஆண்டுகள் தோராயமானவை; சில போர்கள் ஒரே ஒரு ஆவணத்தில் மட்டுமே வருகின்றன.
கன்னோசி ஏன் முக்கியம்?
இன்றைய உத்தரப் பிரதேசத்தில், கங்கைக் கரையில் உள்ளது கன்னோசி. ஹர்ஷவர்த்தனரின் தலைநகராக இருந்ததால், அதைக் கைப்பற்றியவர் "வடநாட்டின் பேரரசர்" என்ற கௌரவத்தைப் பெற்றார்; கங்கைச் சமவெளியின் வளமான வருவாயும் கிடைத்தது. ஹர்ஷர் காலக் கன்னோசி பற்றி: பகுதி 19: ஹர்ஷவர்த்தனரும் யுவான் சுவாங் கண்ட இந்தியாவும்.
8-ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் யசோவர்மன் கன்னோசியை மீண்டும் வலிமையாக்கினார்; அவரது அவைப் புலவர் வாக்பதி, வங்க மன்னனை அவர் வென்றதைப் பற்றிப் பிராகிருதத்தில் "கௌடவஹோ" என்ற காவியம் எழுதினார். சுமார் 740-களில் காஷ்மீர மன்னன் லலிதாதித்ய முக்தாபீடன் யசோவர்மனை வென்றதாகக் காஷ்மீர வரலாற்று நூலான "ராஜதரங்கிணி" சொல்கிறது. அதன் பிறகு கன்னோசியை ஆண்ட ஆயுத வம்ச மன்னர்கள் (இந்திராயுதன், சக்கராயுதன்) பெரிய சக்திகளின் கைப்பாவைகளாகவே இருந்தனர். கன்னோசியை யார் ஆள்கிறார்கள் என்பதை, அந்த நகரை ஆண்டவர்களைவிட அதைச் சுற்றியிருந்த மூன்று பெரும் சக்திகளே தீர்மானித்தன.
மூன்று போட்டியாளர்கள்
- பாலர்கள்: 8-ஆம் நூற்றாண்டின் நடுவில் வங்கம் "மத்ஸ்ய நியாயம்" என்ற குழப்ப நிலையில் இருந்தது - பெரிய மீன் சிறிய மீனை விழுங்குவது போன்ற அராஜகம். அதை முடிவுக்குக் கொண்டுவர மக்கள் கோபாலனை (சுமார் 750) அரசனாகத் தேர்ந்தெடுத்ததாகத் தர்மபாலனின் காலிம்பூர் செப்பேடு சொல்கிறது. இது உண்மையில் முக்கியத் தலைவர்களின் தேர்வு என்பது அறிஞர் கருத்து.
- கூர்ஜர - பிரதிகாரர்கள்: இவர்கள் மத்திய ஆசியாவிலிருந்து வந்தவர்கள் என்ற பழைய கருத்து இப்போது பெரும்பாலும் கைவிடப்பட்டு, இந்திய வேர் கொண்டவர்கள் என்றே அறிஞர்கள் கருதுகின்றனர். உஜ்ஜைனியை மையமாகக் கொண்டு முதலாம் நாகபட்டன் (சுமார் 730 - 760) இவ்வம்சத்தை வலுப்படுத்தினார்.
- ராஷ்டிரகூடர்கள்: முந்தைய பகுதியில் பார்த்தபடி, சுமார் 753-இல் சாளுக்கியரை வீழ்த்தித் தக்காணத்தை ஆண்டவர்கள். வடக்கை ஆள்வது அல்ல, கொள்ளையும் கௌரவமுமே அவர்களின் நோக்கம்.
அரபு சிந்துவுக்கு எதிரான அரண்
கி.பி. 711 - 712-இல் முகம்மது பின் காசிம் தலைமையில் அரபுகள் சிந்துவைக் கைப்பற்றினர். 730-களில் ஆளுநர் ஜுனைதும் அவருக்குப் பின் வந்தவர்களும் ராஜஸ்தான், குஜராத், மாளவம் வரை படையெடுத்தனர். இவற்றை முறியடித்தவர்களில் முதலாம் நாகபட்டன் முக்கியமானவர்; "மிலேச்சப் படைகளை" அவர் நசுக்கியதாகப் பின்னாளைய குவாலியர் கல்வெட்டு புகழ்கிறது. அதன் பின் அரபு ஆட்சி சிந்து, முல்தானைத் தாண்டி விரியவில்லை. பல நூற்றாண்டுகள் பிரதிகாரர்களே அந்த எல்லையின் காவலர்களாக நின்றனர்.
முதல் சுற்று: வத்சராஜன், தர்மபாலன், துருவன்
கி.பி. 783-இல் எழுதப்பட்ட ஜினசேனரின் சமண "ஹரிவம்சம்" மேற்கே வத்சராஜனும் வடக்கே இந்திராயுதனும் ஆண்டதாகக் குறிப்பிடுகிறது - இக்காலத்தின் அரிதான உறுதியான தேதி இது. வத்சராஜன் கிழக்கே சென்று பால மன்னன் தர்மபாலனை (சுமார் 770 - 810) வென்றான்.
அப்போது தெற்கிலிருந்து வந்தான் ராஷ்டிரகூட துருவன் (சுமார் 780 - 793). வத்சராஜனை ராஜஸ்தான் பாலைவனத்துக்குத் துரத்தி, கங்கை - யமுனைக்கு இடையே தர்மபாலனையும் வென்றான்; இரு நதிகளையும் தன் அரச முத்திரையில் சேர்த்துக்கொண்டான். ஆனால் கொள்ளைப் பொருளுடன் ஊர் திரும்பினான். அந்த வெற்றிடத்தில் தர்மபாலன் இந்திராயுதனை நீக்கி, தன் ஆதரவாளன் சக்கராயுதனைக் கன்னோசி அரியணையில் அமர்த்தினான். போஜர், மத்ஸ்யர், குரு, யது, காந்தாரம் உள்ளிட்ட பல நாட்டு மன்னர்கள் தலைவணங்கி அதை ஏற்றதாகக் காலிம்பூர் செப்பேடு பெருமையுடன் சொல்கிறது.
இரண்டாம் சுற்று: இரண்டாம் நாகபட்டனும் மூன்றாம் கோவிந்தனும்
வத்சராஜனின் மகன் இரண்டாம் நாகபட்டன் (சுமார் 795 - 833) பிரதிகார வலிமையை மீட்டெடுத்தான். சக்கராயுதனை வீழ்த்தி, பீகாரின் முங்கேர் (முத்ககிரி) அருகே தர்மபாலனையும் தோற்கடித்தான்.
மீண்டும் ராஷ்டிரகூடர் வந்தனர். மூன்றாம் கோவிந்தன் (793 - 814), சுமார் 800-இல், நாகபட்டனை வென்று, தர்மபாலனும் சக்கராயுதனும் பணிந்ததாகவும், இமயமலை ஓடைகளில் தன் குதிரைகளுக்கு நீர் காட்டியதாகவும் அவனது செப்பேடுகள் சொல்கின்றன. இதே கோவிந்தன்தான் தெற்கே காஞ்சி மீதும் படையெடுத்தான்; ஒரே மன்னன் கங்கைக்கும் காவிரிக்கும் படை நடத்தியது ராஷ்டிரகூட வலிமையைக் காட்டுகிறது. நிகழ்வுகளின் வரிசை பற்றி அறிஞர்கள் வேறுபடுகிறார்கள். எப்படியிருந்தாலும், சுமார் 816-இல் நாகபட்டன் கன்னோசியைக் கைப்பற்றித் தலைநகராக்கினான் என்கிறது பிரிட்டானிக்கா. அடுத்த இரு நூற்றாண்டுகள் அது பிரதிகாரர் தலைநகராக இருந்தது.
தமிழகத் தொடர்பு
இந்த வடநாட்டுப் போட்டி தமிழகத்தை விட்டு விலகியிருக்கவில்லை. ராஷ்டிரகூடர் வடக்கே கன்னோசியை நோக்கிப் படை நடத்திய அதே காலத்தில், தெற்கே காஞ்சிப் பல்லவர்களுடன் மோதினர்; சில சமயம் மணவுறவும் கொண்டனர். பல்லவ மன்னன் இரண்டாம் நந்திவர்மன் ராஷ்டிரகூட இளவரசி ரேவாவை மணந்ததாகக் கருதப்படுகிறது. விரிவாக: தமிழ் வரலாறு பகுதி 16. பின்னாளில் பால மன்னன் முதலாம் மகிபாலனை வென்று கங்கை நீரைக் கொண்டுவந்தது இராசேந்திர சோழனின் படை - அதுவே "கங்கைகொண்ட சோழன்" என்ற பட்டத்தின் பின்னணி: தமிழ் வரலாறு பகுதி 21.
தேவபாலனும் பால வம்சத்தின் உச்சமும்
தர்மபாலனின் மகன் தேவபாலன் (சுமார் 810 - 850) காலத்தில் பாலர் கிழக்கில் வலுவாக இருந்தனர். ஒடிசா, அசாம், ஹூணர், திராவிடர், கூர்ஜரர் எல்லோரையும் வென்றதாகப் பாலப் புகழ்மாலைகள் சொல்கின்றன; இவை பெரும்பாலும் மிகைப்படுத்தல் என்பது அறிஞர் கருத்து. ஆனால் ஒரு செப்பேடு உண்மையிலேயே வியப்பூட்டுகிறது: சுமத்ரா - ஜாவாவின் சைலேந்திர மன்னன் பாலபுத்திரதேவன் நாளந்தாவில் கட்டிய விகாரைக்காக, அவனது வேண்டுகோளின்படி தேவபாலன் ஐந்து கிராமங்களை வழங்கியதாக நாளந்தா செப்பேடு சொல்கிறது.
தமிழ் வாசகர்களுக்கு இங்கு ஒரு சுவாரசியமான இணைப்பு உண்டு. நாளந்தாவில் விகாரை கட்டிய அதே சைலேந்திர வம்சத்தைச் சேர்ந்த ஸ்ரீமாற விஜயோத்துங்கவர்மன், சுமார் 1006-இல் ராஜராஜ சோழனின் அனுமதியுடன் நாகப்பட்டினத்தில் சூடாமணி விகாரையைக் கட்டத் தொடங்கினான் என்று லெய்டன் செப்பேடுகள் சொல்கின்றன. வங்கக் கடலின் இரு கரைகளையும் பௌத்தமும் வணிகமும் எப்படி இணைத்தன என்பதை இந்த இரண்டு கொடைகளும் காட்டுகின்றன. பாலர் வங்கமும், சோழர் தமிழகமும், சைலேந்திரர் சுமத்ராவும் ஒரே கடல் உலகின் பகுதிகளாக இருந்தன.
பாலர்களும் பௌத்தமும்
இந்தியாவில் பௌத்தத்தின் கடைசிப் பெரும் அரச ஆதரவாளர்கள் பாலர்களே (இந்துக் கோயில்களுக்கும் அந்தணர்களுக்கும் அவர்கள் கொடை அளித்தனர் என்பதும் உண்மை). மகாயானமும் புதிய வஜ்ரயானமும் (தாந்திரிக பௌத்தம்) இவர்கள் காலத்தில் செழித்தன. பௌத்தத்தின் தொடக்கக் கதைக்கு: பகுதி 8: கௌதம புத்தர், பௌத்தத்தின் பிறப்பு.
- நாளந்தா: யுவான் சுவாங் காலத்திலேயே புகழ்பெற்ற இந்தப் பல்கலைக்கழகம், பாலர் காலத்தில் புதிய கட்டடங்களையும் கொடைகளையும் பெற்றது. 2016-இல் யுனெஸ்கோ உலகப் பாரம்பரியச் சின்னமானது.
- விக்கிரமசீலம்: தர்மபாலன் பீகாரின் பாகல்பூர் அருகே (அந்திசக்) நிறுவிய மகாவிகாரை. இந்தியத் தொல்லியல் துறை அகழ்ந்தெடுத்த இதன் நடுவில் சிலுவை வடிவ ஸ்தூபம் உள்ளது. இங்கு பயின்ற அதீசர் தீபங்கரர் 1042-இல் திபெத்துக்குச் சென்று அங்கு பௌத்தத்தை மீண்டும் வலுப்படுத்தினார்.
- சோமபுர மகாவிகாரை: இன்றைய வங்கதேசத்தின் பஹார்பூரில், 8-ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதியில் தர்மபாலன் கட்டியது. இமயமலைக்குத் தெற்கே உள்ள மிகப் புகழ்பெற்ற பௌத்த விகாரைகளில் ஒன்று என யுனெஸ்கோ (1985) குறிப்பிடுகிறது; இதன் கட்டட அமைப்பு மியான்மர், ஜாவா வரை தாக்கம் செலுத்தியது.
பாலர் காலக் கருங்கல், வெண்கலச் சிற்பங்களும், ஓவியங்கள் தீட்டிய பனையோலைச் சுவடிகளும் நேபாளம், திபெத், தென்கிழக்கு ஆசியா வரை பயணித்தன. இந்த விகாரைகளில் பயின்ற ஆசிரியர்கள் வழியாகவே திபெத்தில் பௌத்தம் நிலைபெற்றது என்று பிரிட்டானிக்கா குறிப்பிடுகிறது. சுமார் 1200-ஐ ஒட்டிய படையெடுப்புகளில் நாளந்தாவும் விக்கிரமசீலமும் அழிந்தன; அந்தக் கதையைப் பின்வரும் பகுதிகளில் பார்ப்போம்.
மிகிர போஜனும் மகேந்திரபாலனும்
மிகிர போஜன் (சுமார் 836 - 885) ஏறக்குறைய ஐம்பது ஆண்டுகள் ஆண்டான். விஷ்ணுவின் வராக அவதாரத்தைக் குறிக்கும் "ஆதிவராகன்" என்ற பட்டம் அவனது வெள்ளி நாணயங்களில் உள்ளது. பாலர், ராஷ்டிரகூடருடன் போர்களில் வெற்றியும் தோல்வியும் மாறி மாறி வந்தன; ஆனாலும் அவனது உச்சத்தில் பிரதிகார ஆட்சி இமயமலை அடிவாரம் முதல் நர்மதை வரை பரவியிருந்தது. அவன் மகன் முதலாம் மகேந்திரபாலன் (சுமார் 885 - 910) காலத்தில் குஜராத்தின் கத்தியவார் முதல் வடவங்கம் வரை அவன் பெயரில் கல்வெட்டுகள் கிடைக்கின்றன. அவனது ஆசானும் அவைப் புலவருமான ராஜசேகரர் "கர்ப்பூரமஞ்சரி" நாடகத்தையும் "காவ்யமீமாம்சா" அணி நூலையும் எழுதினார்.
அரபுப் பயணிகளின் பார்வை
- சுமார் 851-இல் தொகுக்கப்பட்ட "சீனா, இந்தியா பற்றிய செய்திகள்" என்ற அரபு நூல் (வணிகர் சுலைமான் பெயருடன் இணைக்கப்படுவது), ராஷ்டிரகூட மன்னனை ("பல்ஹாரா") இந்தியாவின் மிகப் பெரிய மன்னன் என்கிறது. "ஜுஸ்ர்" (கூர்ஜர) மன்னனிடம் சிறந்த குதிரைப்படை இருந்ததாகவும், அவன் அரபுகளுக்கு நட்பற்றவன் என்றும், அவன் நாட்டில் திருடர் பயம் இல்லை என்றும் எழுதுகிறது. "ரஹ்மா" என அது குறிப்பிடும் பால நாட்டில் பெரும் படையும் ஏராளமான யானைகளும் இருந்தனவாம்.
- சுமார் 915 - 916-இல் மேற்கு இந்தியாவுக்கு வந்த பாக்தாத் வரலாற்றாசிரியர் அல்-மசூதி, கன்னோசி மன்னனிடம் நான்கு திசைகளுக்கும் நான்கு பெரும் படைகள் இருந்ததாகவும், அவன் தெற்கே பல்ஹாராவுடனும் மேற்கே முல்தானின் முஸ்லிம் ஆட்சியாளருடனும் போரில் இருந்ததாகவும் எழுதுகிறார்.
மூன்றாம் இந்திரன் கன்னோசியைச் சூறையாடுதல்
மகேந்திரபாலனுக்குப் பின் பிரதிகார வாரிசுரிமையில் குழப்பம் ஏற்பட்டது. அந்தத் தருணத்தில் ராஷ்டிரகூட மூன்றாம் இந்திரன் (சுமார் 914 - 929) வடக்கே பெரும் படையெடுப்பு நடத்தினான். அவனது குதிரைகள் யமுனையைக் கடந்தன என்றும், அவன் மகோதய நகரை (கன்னோசி) அழித்தான் என்றும் 930-ஆம் ஆண்டின் காம்பே செப்பேடுகள் சொல்கின்றன - இது சுமார் 916-இல் நடந்தது. பிரதிகார மன்னன் மகிபாலன் தப்பியோடி, பின்னர் சந்தேலர் போன்ற சிற்றரசர்களின் உதவியுடன் நகரை மீட்டான். ஆனால் பிரதிகாரர் பழைய வலிமையை மீண்டும் பெறவேயில்லை.
வீழ்ச்சியும் புதிய அரசுகளும்
10-ஆம் நூற்றாண்டின் நடுவில் மூன்று வம்சங்களுமே பலவீனமடைந்தன. அவர்களின் சிற்றரசர்கள் தனி அரசுகளாக எழுந்தனர்: கஜுராஹோவைக் கட்டிய சந்தேலர்கள், மாளவத்தின் பரமாரர்கள், திரிபுரியின் கலச்சூரிகள், சாகம்பரியின் சௌஹான்கள், குஜராத்தின் சோலங்கிகள். 973-இல் ராஷ்டிரகூடர் வீழ்ந்தனர். 1018-இல் கஜினி முகம்மது கன்னோசியைத் தாக்கியபோது பிரதிகார மன்னன் ராஜ்யபாலன் தப்பியோடினான். பாலர்கள் மட்டும் மகிபாலன் (சுமார் 988 - 1038), ராமபாலன் காலம் வரை நீடித்து, 12-ஆம் நூற்றாண்டில் சேனர்களிடம் வங்கத்தை இழந்தனர்.
"மும்முனைப் போராட்டம்" - அறிஞர்களின் பார்வை
இந்தப் பெயர் வசதியானது, ஆனால் எளிமைப்படுத்தப்பட்டது. இது ஒரே போர் அல்ல; நீண்ட இடைவெளிகளுடன் சுமார் 150 ஆண்டுகள் நடந்த படையெடுப்புகளின் தொடர். ஆயுத மன்னர்கள், காஷ்மீரம், சிந்துவின் அரபுகள், பல சிற்றரசர்கள் என மூவருக்கும் மேற்பட்டவர்கள் இதில் இருந்தனர். ராஷ்டிரகூடர் கன்னோசியை ஆள முயலவே இல்லை. இது வட இந்தியா சிதைந்த காலம் என்று சில அறிஞர்களும், வட்டார அரசுகள் வளர்ந்து புதிய பகுதிகளை இணைத்த காலம் என்று பிறரும் (பி. டி. சட்டோபாத்யாயா போன்றோர்) கருதுகின்றனர். எப்படியிருந்தாலும் இந்தப் போட்டி மூன்று வம்சங்களையும் களைப்படையச் செய்தது; 11-ஆம் நூற்றாண்டில் வடமேற்கிலிருந்து வந்த புதிய படையெடுப்புகளை எதிர்கொள்ள ஒன்றுபட்ட வலிமையான அரசு வட இந்தியாவில் இல்லாமல் போனதற்கு இதுவும் ஒரு காரணம் என்று பல வரலாற்றாசிரியர்கள் கருதுகின்றனர்.
முக்கியக் குறிப்புகள்
- ஹர்ஷரின் தலைநகரான கன்னோசிக்காக பாலர், பிரதிகாரர், ராஷ்டிரகூடர் சுமார் 780 முதல் 916 வரை மாறி மாறிப் போரிட்டனர்.
- துருவனும் மூன்றாம் கோவிந்தனும் வடக்கே வென்றாலும் திரும்பிச் சென்றனர்; சுமார் 816-இல் இரண்டாம் நாகபட்டன் கன்னோசியைத் தலைநகராக்கினான்.
- பாலர்கள் நாளந்தா, விக்கிரமசீலம், சோமபுரம் (யுனெஸ்கோ 1985) ஆகிய பௌத்த மையங்களைப் போற்றினர்.
- பிரதிகாரர்கள் சிந்துவின் அரபுப் படைகளைத் தடுத்தனர்; சுலைமான், அல்-மசூதி அவர்களின் வலிமையைப் பதிவு செய்தனர்.
- சுமார் 916-இல் மூன்றாம் இந்திரன் கன்னோசியைச் சூறையாடினான்; பின்னர் சந்தேலர், பரமாரர் போன்ற புதிய அரசுகள் எழுந்தன.
அடுத்த பகுதி
பகுதி 23-இல், மீண்டும் தெற்கே திரும்புவோம்: பேரரசுச் சோழர்கள் - ராஜராஜன், இராசேந்திரன், ஒரு கடல் பேரரசு.
ஆதாரங்கள் (Sources)
- Encyclopaedia Britannica, Pala dynasty; Gurjara-Pratihara dynasty; Rashtrakuta dynasty
- UNESCO World Heritage Centre, Ruins of the Buddhist Vihara at Paharpur
- UNESCO World Heritage Centre, Archaeological Site of Nalanda Mahavihara
- Archaeological Survey of India, Patna Circle, Vikramashila excavated remains, Antichak
- Majumdar, R. C. (ed.) (1955), The Age of Imperial Kanauj, Bharatiya Vidya Bhavan
- Puri, B. N. (1957), The History of the Gurjara-Pratiharas; Altekar, A. S. (1934), The Rashtrakutas and Their Times
- Elliot, H. M. and Dowson, J. (1867), The History of India as Told by Its Own Historians, vol. 1 (Sulaiman, al-Masudi)
- Nilakanta Sastri, K. A. (1955), A History of South India, Oxford University Press
- Thapar, R. (2002), Early India: From the Origins to AD 1300; Chattopadhyaya, B. D. (1994), The Making of Early Medieval India
