இது, கற்காலம் முதல் 1947 சுதந்திரம் வரை இந்திய வரலாற்றைக் காலவரிசைப்படி சொல்லும் தமிழ் லைஃப்ஸ்டைல் தொடரின் 32-ஆம் பகுதி (மொத்தம் 47 பகுதிகள்). முந்தைய பகுதி: பகுதி 31: மாமன்னர் அக்பர் – பேரரசு, நிர்வாகம், சமயம்.

1605 அக்டோபரில் அக்பர் ஆக்ராவில் மறைந்தபோது, காபூல் முதல் வங்காளம் வரை பரந்த பேரரசையும், சீராக இயங்கும் நிர்வாக அமைப்பையும், ஐரோப்பியப் பயணிகளை வியக்க வைத்த கருவூலத்தையும் தன் வாரிசுக்கு விட்டுச் சென்றார். அடுத்து வந்த மகன் ஜஹாங்கீர் (1605–1627), பேரன் ஷாஜஹான் (1628–1658) இருவரும் பேரரசைப் பெரிதாக விரிவுபடுத்தவில்லை. ஆனால் அந்தச் செல்வத்தை ஓவியம், தோட்டங்கள், அணிகலன்கள், அரசவை விழாக்கள், குறிப்பாகக் கட்டடக்கலை ஆகியவற்றில் செலவிட்டனர். பதினேழாம் நூற்றாண்டின் முதல் பாதி முகலாயப் பெருமையின் உச்சக் காலமானது. தாஜ்மஹால் அதன் புகழ்பெற்ற சின்னம்; ஆனால் அதன் பின்னால் அதிகாரப் போட்டி, குடும்பப் பகை, ஆடம்பரத்தின் விலை என ஒரு பெரிய கதை இருக்கிறது.

இளவரசர் சலீம்: பொறுமையற்ற வாரிசு

ஜஹாங்கீர் 1569 ஆகஸ்ட் 31 அன்று ஃபதேபூர் சிக்ரியில் இளவரசர் சலீமாகப் பிறந்தார். நீண்ட காலம் மகப்பேறு இல்லாத அக்பர், சூஃபி ஞானி ஷேக் சலீம் சிஷ்டியின் ஆசி பெற்ற பின் பிறந்த மகன் என்பதால் அவர் பெயரையே சூட்டினார். கலை ரசனையும் ஆர்வமும் கொண்ட சலீம், அதே அளவு பொறுமையற்றவராகவும் இருந்தார். 1599-இல் அக்பர் தக்காணத்தில் போரில் இருந்தபோது, அலகாபாத்தில் தன்னைத் தனி அரசர் போல நிலைநிறுத்திக் கொண்டார். 1602-இல் அக்பரின் நெருங்கிய நண்பரும் வரலாற்றாசிரியருமான அபுல் ஃபசல் கொல்லப்பட்டதற்கு அவரே காரணம் என்று பரவலாகக் கருதப்படுகிறது. இறுதியில் தந்தையும் மகனும் சமாதானமானார்கள். 1605-இல் அரியணை ஏறியபோது "உலகை வெல்பவன்" எனப் பொருள்படும் ஜஹாங்கீர் என்ற பெயரைச் சூடிக்கொண்டார்.

ஆட்சி தொடங்கியதுமே அவர் மூத்த மகன் குஸ்ரோ 1606-இல் கலகம் செய்தார்; தோற்கடிக்கப்பட்டு, பார்வை பகுதியாகப் பறிக்கப்பட்டு சிறை வைக்கப்பட்டார். முகலாயர்களிடம் வாரிசுரிமைக்கு நிலையான விதி இல்லாததால், அக்பருக்குப் பிறகு ஒவ்வொரு ஆட்சி மாற்றமும் சகோதரர்களுக்கிடையிலான போராகவே மாறியது.

நீதிச் சங்கிலியும் தன்வரலாறும்

ஜஹாங்கீர் தன்னை நீதியுள்ள, எளிதில் அணுகக்கூடிய அரசராகக் காட்ட விரும்பினார். மணிகள் கட்டிய தங்கச் சங்கிலியை ஆக்ரா கோட்டையில் தொங்கவிட்டதாகவும், குறை உள்ள எவரும் அதை இழுத்துப் பேரரசரை அழைக்கலாம் என்றும் அவர் எழுதுகிறார். நம் ஊர் மனுநீதிச் சோழனின் ஆராய்ச்சி மணிக் கதையை நினைவூட்டும் இந்தச் செய்தி, அன்றாட நடைமுறையை விட ஒரு லட்சியத்தையே காட்டுகிறது என்பது வரலாற்றாசிரியர்களின் கருத்து.

அவரது பாரசீக மொழித் தன்வரலாறான துசுக்-இ-ஜஹாங்கீரி (ஜஹாங்கீர்நாமா), இந்திய அரசர் ஒருவர் எழுதிய மிக நெருக்கமான ஆவணங்களில் ஒன்று. ஆட்சியின் முதல் பதினேழு ஆண்டுகளை அவரே எழுதினார். வருவாய் ஆணைகள், நியமனங்கள் மட்டுமல்லாமல் பறவைகள், செடிகள், வால்நட்சத்திரங்கள் பற்றிய நுணுக்கமான குறிப்புகளும் அதில் உள்ளன. மதுவுக்கும் அபினுக்கும் அடிமையாக இருந்ததையும் அவர் ஒப்புக்கொள்கிறார்.

நூர்ஜஹான்: ஆட்சி செய்த பேரரசி

1611-இல் ஜஹாங்கீர், பாரசீகப் பிரபு மிர்சா கியாஸ் பேகின் மகளும் ஒரு முகலாய அதிகாரியின் விதவையுமான மெஹர்-உன்-நிசாவை மணந்தார். அவருக்கு "உலகின் ஒளி" எனப் பொருள்படும் நூர்ஜஹான் என்ற பட்டம் வழங்கப்பட்டது. அவர் தந்தை இதிமாத்-உத்-தௌலா என்ற பட்டத்துடன் தலைமை அமைச்சரானார்; சகோதரர் ஆசஃப் கான் உயர் பதவிக்கு உயர்ந்தார்; ஆசஃப் கானின் மகள் அர்ஜுமந்த் பானு, இளவரசர் குர்ரம் (பின்னாளைய ஷாஜஹான்) அவர்களை மணந்தார்.

நூர்ஜஹானின் அதிகாரம் வெளிப்படையானது: அவர் பெயர் பொறித்த நாணயங்கள் வெளியிடப்பட்டன; ஆணைகளும் மானியங்களும் வழங்கினார்; வணிகம் செய்தார்; கட்டடங்கள் கட்டினார். பழைய நூல்கள் அவரை "பலவீனமான கணவனை ஆட்டுவித்த சூழ்ச்சிக்காரி" எனச் சித்தரித்தன. ஆனால் ரூபி லால் போன்ற இன்றைய ஆய்வாளர்கள், அவர் உண்மையில் இணை ஆட்சியாளராக இருந்தார் என வாதிடுகின்றனர்.

போர்கள், கலகங்கள், மாலிக் அம்பர்

1615-இல் மேவாருடனான நீண்ட போர் முடிவுக்கு வந்தது: மகாராணா பிரதாப்பின் மகன் அமர் சிங் முகலாய மேலாண்மையை ஏற்றார்; ஆனால் அவர் நேரில் அரசவைக்கு வர வேண்டியதில்லை என்ற சலுகை கிடைத்தது. தக்காணத்தில் அகமதுநகர் சுல்தானகத்தின் எதிர்ப்பை வழிநடத்தியவர் மாலிக் அம்பர்: எத்தியோப்பியாவில் பிறந்து அடிமையாக விற்கப்பட்டு, பின்னர் அக்காலத்தின் சிறந்த தளபதிகளில் ஒருவராக உயர்ந்தவர். மராட்டியக் குதிரைப்படையையும் கொரில்லா உத்திகளையும் பயன்படுத்தி இருபது ஆண்டுகள் முகலாயர்களைத் தடுத்து நிறுத்தினார். 1617, 1621 போர்களில் வெற்றி பெற்ற இளவரசர் குர்ரமுக்கு, ஜஹாங்கீர் "உலகின் அரசர்" எனும் பொருளில் ஷாஜஹான் என்ற பட்டத்தை வழங்கினார்.

ஆனால் 1622-இல் முக்கிய நகரான காந்தஹார் ஈரானின் சஃபாவிய ஷாவிடம் இழக்கப்பட்டது. அதை மீட்கச் சொன்னபோது, நூர்ஜஹான் தன் இளைய சகோதரர் ஷஹ்ரியாரை (நூர்ஜஹானின் மகளை மணந்தவர்) முன்னிறுத்துகிறார் என அஞ்சிய ஷாஜஹான் மறுத்துக் கலகம் செய்தார். 1622–1625 கலகம் தோல்வியில் முடிந்தது.

குரு அர்ஜன் தேவ்: சீக்கிய வரலாற்றின் திருப்புமுனை

1604-இல் ஆதி கிரந்தத்தைத் தொகுத்த ஐந்தாம் சீக்கிய குரு அர்ஜன் தேவ், கலகக்காரர் குஸ்ரோவுக்கு ஆசி வழங்கினார் என்ற செய்தியால் ஜஹாங்கீர் அவரைக் கைது செய்ய உத்தரவிட்டார். 1606-இல் லாகூரில் முகலாயக் காவலில் சித்திரவதைக்கு உள்ளாகி அவர் உயிரிழந்தார். சீக்கியர்கள் அவரை முதல் தியாகியாகப் போற்றுகின்றனர்; அவர் மகன் குரு ஹர்கோபிந்த் ஆயுதம் ஏந்திய மரபைத் தொடங்க இது காரணமானது. இது அரசியல் தண்டனையா, சமய அழுத்தமா என்பதில் வரலாற்றாசிரியர்களிடையே விவாதம் உண்டு.

ஆங்கிலேயர்களின் முதல் அடி

1609-இல் வில்லியம் ஹாக்கின்ஸ் ஆக்ரா வந்தார். 1615-இல் இங்கிலாந்து மன்னர் முதலாம் ஜேம்ஸ் அனுப்பிய தூதர் சர் தாமஸ் ரோ ஏறக்குறைய நான்கு ஆண்டுகள் அரசவையைப் பின்தொடர்ந்து, இறுதியில் சூரத்தில் வணிகம் செய்ய ஆங்கிலக் கிழக்கிந்தியக் கம்பெனிக்கு அனுமதி பெற்றார். அன்று சிறிய சலுகையாகத் தோன்றியது, இரண்டு நூற்றாண்டுகளில் இந்தியாவின் தலைவிதியையே மாற்றியது.

முகலாய ஓவியத்தின் பொற்காலம்

குழுவாக வரையப்பட்ட ஓவியத்திலும் ஒவ்வொரு ஓவியரின் கைவண்ணத்தையும் அடையாளம் காண முடியும் என்று ஜஹாங்கீர் பெருமைப்பட்டார். பறவைகள், விலங்குகளை உயிரோட்டமாக வரைந்த உஸ்தாத் மன்சூர், "யுகத்தின் அதிசயம்" எனப் போற்றப்பட்ட அபுல் ஹசன், பிசித்ர், பிஷன்தாஸ் போன்றோர் இக்காலத்தின் மேதைகள். ஐரோப்பிய ஓவியங்களிலிருந்து ஒளிவட்டம், தேவதூதர் உருவங்கள் போன்றவற்றையும் அவர்கள் கடன் வாங்கினர்.

தோட்டங்களும் "குட்டி தாஜும்"

காஷ்மீரை நேசித்த ஜஹாங்கீர், ஸ்ரீநகரில் ஷாலிமார் பாக் போன்ற படிநிலைத் தோட்டங்களை அமைத்தார். ஆனால் இக்காலத்தின் மிக முக்கியக் கட்டடம் நூர்ஜஹான் தன் பெற்றோருக்காக ஆக்ராவில் கட்டிய இதிமாத்-உத்-தௌலா கல்லறை (சுமார் 1622–1628). முழுவதும் வெண்பளிங்கால் ஆன இந்தச் சிறிய கட்டடத்தில், பளிங்கில் வண்ணக் கற்களைப் பதிக்கும் பியத்ரா துரா கலை பெரிய அளவில் முதன்முதலாகப் பயன்பட்டது. அதனால்தான் இதை "குட்டி தாஜ்" என்கிறார்கள். ஜஹாங்கீர் 1627 அக்டோபரில் காஷ்மீரிலிருந்து லாகூர் செல்லும் வழியில் இறந்தார்.

ஷாஜஹான் அரியணை ஏறுதல்

வாரிசுப் போட்டி வாளால் தீர்க்கப்பட்டது. ஆசஃப் கான் தன் மருமகன் ஷாஜஹானை ஆதரித்தார்; ஷஹ்ரியார் தோற்கடிக்கப்பட்டார்; ஷாஜஹானின் உத்தரவின் பேரில் போட்டியாளர்கள் கொல்லப்பட்டனர். 1628 பிப்ரவரியில் ஆக்ராவில் ஷாஜஹான் முடிசூடினார். திறமையான தளபதியும் நிர்வாகியுமான அவர், தந்தை, பாட்டனாரை விட சமய விஷயங்களில் மரபுவழி நின்றவர்; ஆடம்பரத்திலும் கட்டடக்கலையிலும் அளவற்ற ஆர்வம் கொண்டவர்.

மும்தாஜ் மஹால்

1612-இல் ஷாஜஹான் மணந்த அர்ஜுமந்த் பானு, மும்தாஜ் மஹால் ("அரண்மனையின் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவள்") எனப் புகழ்பெற்றார். போர்க்களத்துக்குக் கூட அவருடன் சென்ற அவருக்கு பதினான்கு குழந்தைகள். 1631 ஜூனில் தக்காணத்தின் புர்ஹான்பூரில், கடைசிக் குழந்தையைப் பெற்றெடுத்த பின் அவர் உயிரிழந்தார். பேரரசர் துயரில் மூழ்கினார்; அவருக்கு இணையற்ற கல்லறை கட்ட உறுதி பூண்டார்.

தாஜ்மஹால் உருவான கதை

யமுனை ஆற்றின் கரையில், ஆம்பர் அரசர் ஜெய் சிங்கிடமிருந்து பெற்ற நிலத்தில் கட்டுமானம் தொடங்கியது. யுனெஸ்கோ, இந்தியத் தொல்லியல் துறை (ASI) தகவல்படி, கல்லறைக் கட்டுமானம் 1632-இல் தொடங்கி 1648-இல் நிறைவடைந்தது; மசூதி, விருந்தினர் மாளிகை, பிரதான வாயில், வெளி முற்றங்கள் சுமார் 1653-இல் முடிந்தன. தலைமைக் கட்டடக் கலைஞர் உஸ்தாத் அகமது லாஹோரி என்று பொதுவாகக் கருதப்படுகிறது. வளைவுகளைச் சுற்றிய குர்ஆன் வாசகங்களை எழுதிய அமானத் கான், மேலே செல்லச் செல்ல எழுத்துகளைப் பெரிதாக்கி, கீழிருந்து பார்க்கும்போது ஒரே அளவாகத் தெரியும்படி செய்தார்.

சிவப்புக் கல் பெருவாயில், நான்கு பகுதிகளாகப் பிரிந்த சார்பாக் தோட்டம், நீர்க் கால்வாய்கள் என நேர்க்கோட்டில் அமைந்த வளாகத்தில், கல்லறை தோட்டத்தின் நடுவில் இல்லாமல் ஆற்றங்கரை ஓரத்தில் அமைக்கப்பட்டது ஒரு புதுமை. ராஜஸ்தானின் மக்ரானா பளிங்கால் மூடப்பட்ட கல்லறை, நான்கு தனித்த மினார்களுடன், இரட்டைக் குவிமாடத்துடன் உயர்ந்து நிற்கிறது. உள்ளே மும்தாஜ், பின்னர் ஷாஜஹான் ஆகியோரின் நினைவுப் பெட்டிகள் உள்ளன; உண்மையான கல்லறைகள் கீழே நிலவறையில் இருக்கின்றன.

சுமார் 20,000 தொழிலாளர்கள் வேலை செய்தனர் என்ற எண்ணிக்கை பிற்கால மதிப்பீடே. தொழிலாளர்களின் கைகள் வெட்டப்பட்டன என்ற கதைக்கோ, ஆற்றின் மறுகரையில் "கருப்புத் தாஜ்" கட்டத் திட்டமிட்டார் என்பதற்கோ நம்பகமான சான்றுகள் இல்லை. எதிர்க்கரையில் உள்ள மெஹ்தாப் பாக், தாஜைப் பார்க்கும் நிலவொளித் தோட்டம் என்பதே அகழாய்வு காட்டுவது. தாஜ் பற்றிய கூடுதல் தகவலுக்கு நம் உலகின் புதிய ஏழு அதிசயங்கள் கட்டுரையைப் பாருங்கள்.

ஷாஜஹானாபாத், செங்கோட்டை, மயிலாசனம்

1639-இல் டெல்லியில் யமுனைக் கரையில் ஷாஜஹானாபாத் (இன்றைய பழைய டெல்லி) என்ற புதிய தலைநகரம் தொடங்கப்பட்டது. அதன் செங்கோட்டை 1648-இல் நிறைவடைந்தது; திவான்-இ-காஸ் மண்டபத்தில் "பூமியில் சொர்க்கம் என்று ஒன்று இருந்தால், அது இதுவே" என்ற வாசகம் பொறிக்கப்பட்டுள்ளது. மகள் ஜஹானாரா அமைத்த சாந்தினி சௌக் கடைவீதியும், 1650–1656-இல் கட்டப்பட்ட ஜாமா மசூதியும் அதன் அருகே உள்ளன. சுமார் ஏழு ஆண்டுகளில் உருவாகி 1635-இல் அறிமுகமான, மாணிக்கங்கள் பதித்த மயிலாசனம் அரசவை விழாக்களின் மையம். 1739-இல் நாதிர் ஷா அதை ஈரானுக்குக் கொண்டு சென்றார்.

தமிழ்நாட்டுத் தொடர்பு: தக்காணப் போர்கள் தெற்கே வந்தபோது

ஷாஜஹான் 1636-இல் அகமதுநகரை முழுமையாக இணைத்தார்; பீஜப்பூர், கோல்கொண்டா சுல்தானகங்கள் முகலாய மேலாண்மையை ஏற்று கப்பம் செலுத்த வேண்டியதாயிற்று. வடக்கே வழி அடைபட்டதால், அந்த இரு சுல்தானகங்களும் தெற்கே, பழைய விஜயநகரப் பகுதிகளை நோக்கித் திரும்பின. 1640–1650களில் பீஜப்பூர் படைகள் செஞ்சியைக் கைப்பற்றின; கோல்கொண்டாவின் தளபதி மீர் ஜும்லா கோரமண்டல் கடற்கரைச் சமவெளியின் பெரும்பகுதியை வென்றார். மதுரையில் திருமலை நாயக்கர் இந்த அழுத்தங்களைச் சமாளிக்க வேண்டியிருந்ததை நம் தமிழக வரலாறு பகுதி 29: மதுரை நாயக்கர்கள் கட்டுரையில் பார்த்தோம்; செஞ்சியின் கதையை பகுதி 30: தஞ்சை, செஞ்சி நாயக்கர்கள் சொல்கிறது.

சுவாரசியமான ஒற்றுமை: டெல்லியில் ஷாஜஹானாபாத்துக்கு அடிக்கல் நாட்டப்பட்ட அதே 1639-இல், உள்ளூர் நாயக்கத் தலைவர் ஒருவரிடம் பெற்ற மானியத்தில் ஆங்கிலக் கிழக்கிந்தியக் கம்பெனி கோரமண்டல் கடற்கரையில் புனித ஜார்ஜ் கோட்டையைக் கட்டத் தொடங்கியது. அதுவே இன்றைய சென்னையின் தொடக்கம்.

செல்வமும் அதன் விலையும்

பெர்னியர், டவர்னியர் போன்ற ஐரோப்பியப் பயணிகள் அரசவையின் செல்வத்தை வியந்து எழுதினர். ஜவுளி, அவுரி ஏற்றுமதியால் உலகின் பெரிய பொருளாதாரங்களில் ஒன்றாக முகலாய இந்தியா இருந்தது. ஆனால் கட்டடங்கள், மத்திய ஆசியப் படையெடுப்பு (1646–47, பால்க்–பதக்ஷான் தோல்வி), 1649-இல் மீண்டும் இழந்த காந்தஹாரை மீட்க நடந்த மூன்று தோல்வியுற்ற முற்றுகைகள் என அனைத்துச் செலவும் விவசாயிகள் மேல் விழுந்தன. 1630–1632 குஜராத், தக்காணப் பெரும் பஞ்சம், பளிங்குக்குக் கீழே கிராம வாழ்க்கை எவ்வளவு பலவீனமாக இருந்தது என்பதைக் காட்டியது.

வாரிசுப் போரும் சிறைப்பட்ட பேரரசரும்

1657 செப்டம்பரில் ஷாஜஹான் கடுமையாக நோய்வாய்ப்பட்டதும், அவரது நான்கு மகன்களும் மோதினர். உபநிடதங்களைப் பாரசீக மொழிக்கு மொழிபெயர்த்த அறிஞர் தாரா ஷிகோ தந்தையின் விருப்பத்துக்குரியவர். ஆனால் திறமையான தளபதியான ஔரங்கசீப், 1658 மே மாதம் ஆக்ரா அருகே சாமுகர் போரில் தாராவைத் தோற்கடித்தார்; ஆக்ரா கோட்டையின் நீர் விநியோகத்தைத் துண்டித்து தந்தையைச் சரணடையச் செய்தார். ஷாஜஹான் தன் கடைசி எட்டு ஆண்டுகளை மகள் ஜஹானாராவின் பராமரிப்பில் ஆக்ரா கோட்டையில் சிறைவாசியாகக் கழித்தார்; முசம்மன் புர்ஜ் மாடத்திலிருந்து தாஜ்மஹாலைப் பார்த்தபடி இருந்தார் என்பது மரபு. 1666 ஜனவரியில் இறந்த அவர், மும்தாஜ் அருகிலேயே அடக்கம் செய்யப்பட்டார்.

முக்கியக் குறிப்புகள்

  • ஜஹாங்கீர் (1605–1627) அக்பரின் அமைப்பைத் தொடர்ந்தார்; 1615-இல் மேவார் போரை முடித்தார்; நெருக்கமான தன்வரலாறு எழுதினார்.
  • நூர்ஜஹான் உண்மையான அரசியல் அதிகாரம் கொண்டிருந்தார்; நாணயங்களில் அவர் பெயர் இடம்பெற்றது.
  • 1606-இல் குரு அர்ஜன் தேவின் மரணம் சீக்கிய வரலாற்றின் திருப்புமுனை.
  • ஷாஜஹான் (1628–1658) தாஜ்மஹால் (1632–1648), செங்கோட்டை, ஜாமா மசூதி, மயிலாசனம் ஆகியவற்றை உருவாக்கினார்.
  • தக்காண வெற்றிகளின் தாக்கம் பீஜப்பூர், கோல்கொண்டா வழியாகத் தமிழகம் வரை எட்டியது; 1639-இல் சென்னை பிறந்தது.

அடுத்த பகுதி

பகுதி 33-இல் ஔரங்கசீப்: அரை நூற்றாண்டு ஆட்சி, பீஜப்பூர், கோல்கொண்டா வெற்றி, நீண்ட தக்காணப் போர்கள், சமயக் கொள்கைகள், 1707-க்குப் பின் முகலாயப் பேரரசின் வீழ்ச்சியை வரலாற்றாசிரியர்கள் எப்படி விளக்குகிறார்கள் என்பதைப் பார்ப்போம்.

ஆதாரங்கள்