இது, கற்காலம் முதல் 1947 சுதந்திரம் வரை இந்திய வரலாற்றைக் காலவரிசைப்படி சொல்லும் தமிழ் லைஃப்ஸ்டைல் தொடரின் 25-ஆம் பகுதி (மொத்தம் 47 பகுதிகள்). முந்தைய பகுதி: பகுதி 24: ராஜபுத்திரர்களும் முற்கால இடைக்கால வட இந்தியாவும்.
இஸ்லாம் இந்தியாவுக்கு ஒரே வழியில் வரவில்லை. முதலில் கடல் வழியாக, மேற்குக் கடற்கரைத் துறைமுகங்களில் அமைதியாகக் குடியேறிய அரபு வணிகர்கள் மூலம் வந்தது. பிறகு 711 - 712-இல் ஓர் அரபுப் படை சிந்து பகுதியைக் கைப்பற்றியது. மூன்று நூற்றாண்டுகள் கழித்து, இன்றைய ஆப்கானிஸ்தானிலிருந்து வந்த துருக்கிய ஆட்சியாளர்கள் - முதலில் கொள்ளைப் படையெடுப்புகள் நடத்திய கஜினி முகமது, பின்னர் நிலையான ஆட்சியை நிறுவிய முகமது கோரி - வட இந்தியாவின் வரலாற்றையே மாற்றினர்.
இந்தக் காலகட்டம் இன்றைய அரசியல் பார்வைகளோடு அடிக்கடி கலந்து பேசப்படுகிறது. எனவே மூல ஆதாரங்கள் என்ன சொல்கின்றன, அவை எப்போது யாரால் எழுதப்பட்டன, அறிஞர்கள் எங்கே வேறுபடுகிறார்கள் என்பதைக் கவனமாகப் பார்ப்போம். பல ஆண்டுகள் தோராயமானவை.
படைகளுக்கு முன்: கடல் வழி வந்த அரபு வணிகர்கள்
இஸ்லாம் தோன்றுவதற்கு முன்பே அரபு, பாரசீக மாலுமிகள் மிளகு, துணி, குதிரைகள் வாங்கவும் விற்கவும் இந்தியக் கரைகளுக்கு வந்துகொண்டிருந்தனர். ரோமானியர் காலத்து முசிறி, அரிக்கமேடு வணிகம் பற்றி தமிழ் வரலாறு பகுதி 10: யவன வணிகமும் அரிக்கமேடும் முசிறியும் கட்டுரையில் பார்த்தோம்; அதே கடல் வழிகளில்தான் பின்னாளில் முஸ்லிம் அரபு வணிகர்களும் வந்தனர்.
- கேரளத்தின் கொல்லம், கொடுங்கல்லூர், கோழிக்கோடு, கொங்கணக் கரையின் சௌல், சஞ்சான், குஜராத்தின் காம்பே போன்ற துறைமுகங்களில் அவர்கள் குடியேறினர். உள்ளூர் மன்னர்கள் வணிக வருவாய்க்காக அவர்களை வரவேற்றனர்.
- சுமார் 849-ஆம் ஆண்டின் கொல்லம் (தரிசாப்பள்ளி) செப்பேடுகளில் அரபு (கூஃபி), பாரசீக, எபிரேய எழுத்துகளில் சாட்சிக் கையொப்பங்கள் உள்ளன.
- 851-இல் எழுதிய அரபு வணிகர் சுலைமான், ராஷ்டிரகூட மன்னனை ("பல்ஹரா") அரபியர்களிடம் மிகுந்த நட்புடைய இந்திய மன்னன் என்று புகழ்ந்தார்.
- கொடுங்கல்லூர் சேரமான் ஜும்மா பள்ளிவாசல் பற்றிய சேர மன்னன் கதை பிற்கால மரபு; ஆனால் இந்தக் கடற்கரை உறவுகள் எவ்வளவு பழமையானவை என்பதை அது காட்டுகிறது.
தமிழகத்திலும் இதே கதைதான். சோழர், பாண்டியர் காலத்தில் நாகப்பட்டினம், காயல்பட்டினம், கீழக்கரை போன்ற துறைமுகங்களில் அரபு, பாரசீக வணிகர்கள் வாழ்ந்தனர். "அஞ்சுவண்ணம்" எனப்படும் அயல்நாட்டு வணிகர் குழுவைக் கல்வெட்டுகள் குறிப்பிடுகின்றன. 13-ஆம் நூற்றாண்டில் பாண்டியர்களுக்கு அரபுக் குதிரைகள் பெருமளவில் கப்பலில் வந்தன என்று பாரசீக வரலாற்றாசிரியர் வஸ்ஸாஃபும் மார்க்கோ போலோவும் எழுதியுள்ளனர். தென்னிந்தியாவின் பெரும்பாலான மக்கள் முதலில் சந்தித்த முஸ்லிம்கள் வணிகர்களும் மாலுமிகளும்தான், படைவீரர்கள் அல்ல.
முகமது பின் காசிமும் சிந்து வெற்றியும் (711 - 712)
சிந்து நதியின் கீழ்ப் பகுதியை அரோர் நகரைத் தலைநகராகக் கொண்டு ராஜா தாஹிர் ஆண்டு வந்தார். ஈராக்கின் உமய்யா ஆளுநர் அல்-ஹஜ்ஜாஜ், தன் உறவினரான சுமார் 17 வயது இளைஞர் முகமது பின் காசிமை நிலம், கடல் இரு வழியிலும் படையுடன் அனுப்பினார். தேபல் துறைமுகம் அருகே முஸ்லிம் பெண்கள் இருந்த கப்பல்களைக் கடற்கொள்ளையர் பிடித்ததும், தாஹிர் அவர்களைத் தண்டிக்க மறுத்ததும் காரணம் என்று பிற்காலக் கணக்குகள் சொல்கின்றன. கடல் வழிக் கட்டுப்பாடும் சிந்துவின் செல்வமும் உண்மையான நோக்கங்களாகவும் இருந்தன.
711-இல் பெரிய கல்லெறி இயந்திரம் கொண்டு தேபல் கைப்பற்றப்பட்டது. 712-இல் நடந்த போரில் தாஹிர் கொல்லப்பட்டார்; பிராமணாபாத், அரோர், இறுதியில் சூரியக் கோயிலுக்குப் பெயர்பெற்ற முல்தான் ஆகியவை வீழ்ந்தன. "ஜிஸ்யா" வரி செலுத்தினால் இந்துக்களும் பௌத்தர்களும் பாதுகாக்கப்பட்ட குடிகளாகக் கருதப்பட்டனர்; வருவாய் தந்ததால் முல்தான் கோயில் உட்படப் பல கோயில்கள் தொடர்ந்து இயங்கின. 714-இல் ஹஜ்ஜாஜ் இறந்ததும் முகமது பின் காசிம் திரும்ப அழைக்கப்பட்டு, 715-இல் சிறையில் இறந்தார். சிந்துவில் அரபு ஆட்சி சுமார் மூன்று நூற்றாண்டுகள் நீடித்தாலும் அதற்கு அப்பால் பரவவில்லை.
"சச்நாமா" - நம்பலாமா?
இந்த வெற்றியின் விரிவான கதைகள் - தாஹிரின் மகள்கள் பழிவாங்கியதாகச் சொல்லப்படும் கதை உட்பட - பெரும்பாலும் "சச்நாமா" என்ற பாரசீக நூலிலிருந்து வருகின்றன. இது நிகழ்வுகளுக்கு ஐந்து நூற்றாண்டுகள் கழித்து, சுமார் 1226-இல் உச் நகரில் அலி கூஃபி என்பவரால் எழுதப்பட்டது; பழைய அரபு நூலின் மொழிபெயர்ப்பு என்று அவர் கூறினார். வரலாற்றாசிரியர் மனன் அகமது ஆசிஃப் ("A Book of Conquest", 2016), இது அக்கால அரசவைக்கான அரசியல் அறிவுரை நூல் என்றும், "மொழிபெயர்ப்பு" என்பது ஓரளவு இலக்கிய உத்தி என்றும் வாதிடுகிறார். வேறு சில அறிஞர்கள் அதில் சில பழைய மரபுகள் உண்மையிலேயே பாதுகாக்கப்பட்டுள்ளன என்கின்றனர். எப்படியானாலும், இது நேரில் கண்ட சாட்சியம் அல்ல.
அரபியரைத் தடுத்து நிறுத்தியவர்கள்
720 - 730-களில் சிந்துவிலிருந்து ராஜஸ்தான், மால்வா, குஜராத் நோக்கி அரபுப் படைகள் தாக்கின; அவை முறியடிக்கப்பட்டன. பிரதிகார மன்னன் முதலாம் நாகபட்டன் "மிலேச்ச" படையை வென்றதாக குவாலியர் கல்வெட்டு சொல்கிறது. 739-ஆம் ஆண்டின் நவ்சாரி செப்பேடுகள், சாளுக்கிய இளவரசன் அவனிஜனாசிரய புலிகேசி குஜராத்தில் "தாஜிகர்களை" (அரபியரை) வென்றதைப் பதிவு செய்கின்றன. பிரதிகாரர் பின்னணியை பகுதி 22-இல் பார்த்தோம். சுவாரசியமாக, பிரதிகாரர்களின் எதிரிகளான ராஷ்டிரகூடர்கள் அரபியருடன் நட்பைப் பேணினர். அக்கால அரசியல் மதக் கோடுகளின்படி மட்டும் பிரியவில்லை.
கஜினி முகமதுவின் 17 படையெடுப்புகள்
977-இல் கஜினியின் ஆட்சியாளரான துருக்கியப் படைத்தலைவர் சபுக்திகின், சிந்து நதிக்கரையை ஆண்ட இந்து ஷாஹி மன்னன் ஜெயபாலனுடன் போரிட்டார். அவர் மகன் மகமூத் (ஆட்சி 998 - 1030), 1001-இல் பெஷாவர் அருகே ஜெயபாலனை வென்றார்.
சுமார் 1000 முதல் 1027 வரை மகமூத் இந்தியாவுக்குள் 17 முறை படையெடுத்தார் என்பது மரபு; எண்ணிக்கை ஆதாரத்துக்கு ஆதாரம் மாறுபடுகிறது. நகர்கோட் (1009), தானேசர் (சுமார் 1014), மதுரா, கன்னோசி (1018) ஆகியவை முக்கிய இலக்குகள். பஞ்சாபைத் தவிர (சுமார் 1021) அவர் இந்தியாவை ஆள முயலவில்லை; இவை கொள்ளைப் படையெடுப்புகள். கோயில்கள் அரச அதிகாரத்தின் சின்னங்களாகவும் பெரும் செல்வக் களஞ்சியங்களாகவும் இருந்ததால் இலக்காயின. அவரது அரசவைப் புலவர்கள் அவரை "புனிதப் போராளி" என்று புகழ்ந்தனர்; ஆனால் அவர் படையில் இந்தியப் படைவீரர்களும் தளபதிகளும் இருந்தனர், லாகூரில் வெளியிட்ட அவரது நாணயங்களில் சமஸ்கிருத வாசகமும் இருந்தது.
சோமநாதர் கோயில் (1025 - 1026): பல குரல்களில் ஒரு வரலாறு
1026 ஜனவரியில், சௌராஷ்டிரக் கடற்கரையில் இருந்த புகழ்பெற்ற சிவாலயமான சோமநாதர் கோயிலை மகமூத் கொள்ளையடித்தார். கடுமையான எதிர்ப்பு, பெரும் உயிரிழப்பு, லிங்கம் உடைக்கப்பட்டது, அளவற்ற செல்வம் கொண்டுசெல்லப்பட்டது என்று பாரசீக நூல்கள் விவரிக்கின்றன.
இந்த நிகழ்வு எப்படி நினைவுகூரப்பட்டது என்பதே ஒரு தனி வரலாறு. ரொமிலா தாப்பர் தமது "Somanatha: The Many Voices of a History" (2004) நூலில், காலம் செல்லச் செல்லப் பாரசீகக் கணக்குகள் மிகைப்பட்டன என்றும், சமகால சமஸ்கிருத ஆதாரங்கள் வியக்கத்தக்க அளவு குறைவாகவே பேசுகின்றன என்றும், கோயில் விரைவில் மீண்டும் இயங்கியது (சுமார் 1169-இல் குமாரபாலன் புதுப்பித்தார்) என்றும் சுட்டுகிறார். சோமநாதரை ஒரு நிரந்தர "தேசியக் காயமாக" மாற்றியதில் 1843-இல் பிரிட்டிஷ் நாடாளுமன்றத்தில் நடந்த "சோமநாதர் வாயில்கள்" விவாதத்துக்குப் பெரும் பங்கு உண்டு என்பது அவரது வாதம். அவர் வன்முறையைக் குறைத்து மதிப்பிடுகிறார் என்று விமர்சகர்கள் சொல்கின்றனர். பெரும்பாலான அறிஞர்கள் இரண்டையும் ஏற்கின்றனர்: தாக்குதல் பேரழிவுதான்; அதன் பொருள் பின்னாளில் காலனிய, தேசிய அரசியலால் மாற்றி வடிவமைக்கப்பட்டது.
வரலாற்றாசிரியர் ரிச்சர்ட் ஈட்டன், இக்காலக் கோயில் இடிப்புகள் பெரும்பாலும் எதிரி மன்னர்களின் அரசக் கோயில்களைக் குறிவைத்த அரசியல் செயல்கள் என்றும், இந்திய மன்னர்களே ஒருவர் மற்றவரின் தெய்வச் சிலைகளைப் போர்க் கோப்பைகளாகக் கொண்டுசென்றனர் என்றும் வாதிடுகிறார். நமக்குப் பழக்கமான உதாரணம்: சாளுக்கியரை வென்ற சோழர்கள் கொண்டுவந்த சிலைகள். ஈட்டனின் கணக்கீடுகளும் விவாதத்துக்குரியவையே.
அல்-பிரூனி: வன்முறைக் காலத்தின் அறிஞர்
மத்திய ஆசியாவின் கவாரிஸ்மைச் சேர்ந்த அறிஞர் அல்-பிரூனி (973 - சுமார் 1052), மகமூதின் அரசவைக்குக் கொண்டுவரப்பட்டு அவரது படையெடுப்புகளுடன் வந்தார். சமஸ்கிருதம் கற்று, சுமார் 1030-இல் "கிதாப் அல்-ஹிந்த்" என்ற நூலை முடித்தார். இந்திய தத்துவம், சமயம், வானியல், கணிதம், பழக்கவழக்கங்கள் பற்றி அதில் விரிவாக எழுதினார். "தங்கள் நாட்டைப் போல் வேறு நாடில்லை என்று இந்தியர் நம்புகின்றனர்" என்று விமர்சித்தவர், மகமூதின் படையெடுப்புகள் "நாட்டின் வளத்தை முற்றிலும் அழித்தன" என்றும் வெளிப்படையாக எழுதினார்.
முகமது கோரியும் தரைன் போர்களும்
12-ஆம் நூற்றாண்டில் ஆப்கானிஸ்தானின் கோர் மலைப்பகுதியிலிருந்து வந்த முயிஸ்ஸுதீன் முகமது பின் சாம் - இந்தியாவில் முகமது கோரி - 1175-இல் முல்தானைக் கைப்பற்றினார். ஆனால் 1178-இல் அபு மலை அருகே குஜராத்தின் சாளுக்கியப் படையிடம் பெரும் தோல்வி கண்டார்; இந்திய ஆதாரங்கள் இந்த வெற்றியை சிறுவன் இரண்டாம் மூலராஜனின் தாயார் நாயகிதேவிக்கு உரியதாக்குகின்றன. பின்னர் வடக்கே திரும்பி 1186-இல் லாகூரைக் கைப்பற்றினார்.
1191-இல் தானேசர் அருகே நடந்த முதல் தரைன் போரில், ராஜபுத்திர மன்னர்களின் கூட்டணிக்குத் தலைமை தாங்கிய பிருத்விராஜ் சௌஹான் கோரியை வென்றார்; கோரி காயமடைந்து தப்பினார். 1192-இல் குதிரை வில்லாளர்கள் நிறைந்த பெரும் படையுடன் திரும்பிய கோரி, இரண்டாம் தரைன் போரில் பின்வாங்குவது போல் நடித்து எதிரியைச் சோர்வடையச் செய்து வென்றார். பிருத்விராஜ் பிடிபட்டுப் பின்னர் கொல்லப்பட்டார். கண் இழந்த பிருத்விராஜ் கஜினியில் கோரியை அம்பெய்திக் கொன்றார் என்ற "பிருத்விராஜ் ராசோ" கதை புனைவு; கோரி உண்மையில் 1206-இல்தான் இறந்தார்.
1194-இல் சந்தவார் போரில் கன்னோசியின் கஹடவால மன்னன் ஜெயச்சந்திரன் (ஜெய்சந்த்) கொல்லப்பட்டார். அவர் கோரியை அழைத்த துரோகி என்ற பிற்காலக் கதைக்குச் சமகாலச் சான்று இல்லை.
குதுபுதீன் ஐபக், பக்தியார் கில்ஜி, நாளந்தா
கோரியின் அடிமைத் தளபதி குதுபுதீன் ஐபக் டெல்லியில் ஆட்சிப் பொறுப்பேற்று குவாலியர், காலிஞ்சர் ஆகியவற்றைக் கைப்பற்றினார். 27 கோயில்களின் பொருட்களைக் கொண்டு கட்டப்பட்டதாகக் கல்வெட்டு சொல்லும் குவ்வத்-உல்-இஸ்லாம் பள்ளிவாசலையும், சுமார் 1199-இல் குதுப் மினாரின் முதல் அடுக்கையும் அவர் தொடங்கினார். 1206-இல் கோரி கொல்லப்பட்டதும், ஐபக் டெல்லி சுல்தானகத்தின் முதல் ஆட்சியாளரானார்.
கிழக்கே பக்தியார் கில்ஜி பீகார், வங்காளம் மீது படையெடுத்தார். சுமார் 60 ஆண்டுகள் கழித்து எழுதிய மின்ஹாஜ்-இ-சிராஜ், மொட்டையடித்த துறவிகள் வாழ்ந்த ஒரு கோட்டை போன்ற "விஹாரம்" அழிக்கப்பட்டதை விவரிக்கிறார்; இது பெரும்பாலும் ஓதந்தபுரி என்று அடையாளம் காணப்படுகிறது. நாளந்தா பற்றிக் கவனம் தேவை: மின்ஹாஜ் நாளந்தாவின் பெயரைக் குறிப்பிடவில்லை. 1234 - 1236-இல் அங்கு சென்ற திபெத்திய துறவி தர்மஸ்வாமின், சேதமடைந்த நிலையிலும் சில மாணவர்களுக்குக் கல்வி தொடர்ந்ததைக் கண்டார். அரச ஆதரவு இழந்து ஏற்கெனவே தளர்ந்திருந்த மடாலயங்களுக்கு இந்தப் படையெடுப்புகள் பெரும் அடியாக அமைந்தன என்பதே பெரும்பாலான அறிஞர்களின் கருத்து. நாளந்தாவின் பொற்காலம் பற்றி பகுதி 19: ஹர்ஷவர்த்தனரும் யுவான் சுவாங் கண்ட இந்தியாவும் கட்டுரையில் பார்த்தோம்.
வட இந்திய அரசுகள் ஏன் தோற்றன?
சாதி அமைப்பு, "சீரழிவு" என்றெல்லாம் பழைய விளக்கங்கள் இன்று பெரும்பாலும் ஏற்கப்படுவதில்லை. அறிஞர்கள் இன்று சுட்டும் காரணங்கள்:
- குதிரைப் படை: மத்திய ஆசியாவின் சிறந்த குதிரைகளும் குதிரை வில்லாளர்களும் கோரியின் பலம் (ஆண்ட்ரே விங்க் போன்றோர் வலியுறுத்துவது).
- பிளவுபட்ட அரசியல்: பகுதி 24-இல் பார்த்தது போல வட இந்திய அரசுகள் ஒன்றோடொன்று ஓயாமல் போரிட்டன.
- படை அமைப்பு: கோரியின் அடிமைத் தளபதிகள் நேரடியாக அவருக்கே விசுவாசமானவர்கள்; இந்தியப் படைகள் பல சாமந்தர்களின் படைகளைச் சேர்த்து அமைந்தவை.
- சூழ்நிலை: கோரியே 1178-இலும் 1191-இலும் தோற்றார். தலைமையும் நேரமும் முக்கியப் பங்கு வகித்தன.
இதை இரு மதங்களின் மோதலாக மட்டும் பார்க்கக் கூடாது என்று சதீஷ் சந்திரா, ரொமிலா தாப்பர் போன்றோர் எச்சரிக்கின்றனர். இதே காலத்தில் தெற்கே சோழர்களின் வீழ்ச்சி தொடங்கியிருந்தது; அதை தமிழ் வரலாறு பகுதி 23: பிற்காலச் சோழர் கட்டுரையில் காணலாம். டெல்லி சுல்தானகம் தமிழகத்தை நேரடியாகத் தொட இன்னும் ஒரு நூற்றாண்டு ஆனது.
முக்கியக் குறிப்புகள்
- இஸ்லாம் முதலில் மேற்கு மற்றும் தமிழகக் கடற்கரைகளுக்கு அமைதியான வணிகம் மூலம் வந்தது; பின்னர் 711 - 712-இல் சிந்து வெற்றி.
- "சச்நாமா" ஐந்து நூற்றாண்டுகள் கழித்து எழுதப்பட்ட நூல்; அதை எச்சரிக்கையுடன் படிக்க வேண்டும்.
- கஜினி முகமது ஆளவில்லை, கொள்ளையடித்தார்; சோமநாதர் தாக்குதலின் பொருள் இன்றும் விவாதத்தில் உள்ளது.
- 1192 தரைன் வெற்றியும் ஐபக்கின் ஆட்சியும் 1206-இல் டெல்லி சுல்தானகத்துக்கு அடித்தளமிட்டன.
அடுத்த பகுதி
பகுதி 26-இல் டெல்லி சுல்தானகம்: அடிமை வம்சமும் கில்ஜிகளும் (The Delhi Sultanate: Slave Dynasty and the Khiljis) பற்றிப் பார்ப்போம் - இல்துத்மிஷ், ரசியா சுல்தானா முதல் அலாவுதீன் கில்ஜி, தெற்கு நோக்கி வந்த மாலிக் காஃபூரின் படையெடுப்பு வரை.
ஆதாரங்கள் (Sources)
- Encyclopaedia Britannica, Muizz al-Din Muhammad ibn Sam
- Encyclopaedia Britannica, Battles of Taraori
- Encyclopaedia Britannica, al-Biruni
- UNESCO World Heritage Centre, Qutb Minar and its Monuments, Delhi
- UNESCO World Heritage Centre, Archaeological Site of Nalanda Mahavihara at Nalanda, Bihar
- Thapar, R. (2004), Somanatha: The Many Voices of a History, Penguin Viking
- Eaton, R. M. (2000), "Temple Desecration and Indo-Muslim States", Journal of Islamic Studies
- Asif, M. A. (2016), A Book of Conquest: The Chachnama and Muslim Origins in South Asia, Harvard University Press
- Wink, A. (1990), Al-Hind: The Making of the Indo-Islamic World, Vol. 1, Brill
- Chandra, S. (2004), Medieval India: From Sultanat to the Mughals, Part One, Har-Anand
- Sachau, E. C. (trans.) (1888), Alberuni's India, Trubner
