தமிழ் வரலாறு பகுதி 24: சோழர் செப்புத் திருமேனிகள், கலை, கோயில் கட்டடக்கலை – நடராசர் முதல் தஞ்சைப் பெரிய கோயில் வரை

இது, வரலாற்றுக்கு முந்தைய காலம் முதல் நவீன தமிழ்நாடு வரையிலான தமிழ் வரலாற்றைக் காலவரிசைப்படி சொல்லும் எங்கள் தொடரின் இருபத்துநான்காம் பகுதி. இருபத்துமூன்றாம் பகுதியை – பிற்காலச் சோழர் – முதலாம் குலோத்துங்கன் முதல் சோழர் வீழ்ச்சி வரை – இங்கே படிக்கலாம்.

சோழர் வரலாற்றைப் போர்களும் மன்னர்களும் மட்டுமே எழுதவில்லை. உளியும் மெழுகும் தூரிகையும் ஏந்திய பெயர் தெரியாத ஆயிரக்கணக்கான கலைஞர்களும் அதை எழுதினர். இன்று உலகின் எந்தப் பெரிய அருங்காட்சியகத்துக்குச் சென்றாலும், ஆசியக் கலைப் பிரிவில் ஒரு சோழர் காலச் செப்பு நடராசர் நம்மை வரவேற்கும். யுனெஸ்கோவின் உலகப் பாரம்பரியப் பட்டியலில் மூன்று சோழர் கோயில்கள் இடம்பெற்றுள்ளன. ஏறத்தாழ 850 முதல் 1279 வரையிலான நான்கு நூற்றாண்டுகளில் சோழர் விட்டுச்சென்ற இந்தக் கலைச் செல்வத்தை இப்பகுதியில் பார்க்கலாம்.

ஒன்றை முதலிலேயே நினைவில் கொள்ள வேண்டும்: சோழர் கலை அருங்காட்சியகத்துக்காகப் படைக்கப்பட்டது அல்ல. கருவறையில் நிலைத்து நிற்கும் கற்சிலைகளும், திருவிழா நாட்களில் வீதியுலா வரும் செப்புத் திருமேனிகளும் – எல்லாமே வழிபாட்டுக்காகவே.

சோழர் கலை: ஒரு பார்வை

செங்கல்லிலிருந்து கருங்கல்லுக்கு: முற்காலச் சோழர் கோயில்கள்

கற்கோயில் கட்டும் மரபைப் பல்லவர் ஏற்கனவே தொடங்கியிருந்தனர். ஏறத்தாழ 850இல் விசயாலயன் தஞ்சையைக் கைப்பற்றிய பின், சோழர் அந்த மரபைக் காவிரிக் கரையெங்கும் பரப்பினர். பெரிய கோபுரங்கள் இல்லாத, அளவில் சிறிய ஆனால் அழகான விகிதாசாரம் கொண்ட கற்றளிகள் அவை.

முற்காலச் சோழர் காலத்தின் முக்கியக் கோயில்கள்:

• நார்த்தாமலை விசயாலய சோழீச்சுரம் (புதுக்கோட்டை மாவட்டம், 9ஆம் நூற்றாண்டு) – வட்ட வடிவக் கருவறையும் வட்ட விமானமும் கொண்டது. இதற்கு முன்மாதிரியே இல்லாத துணிச்சலான முயற்சி என்று எஸ். ஆர். பாலசுப்பிரமணியம் இதை விவரிக்கிறார். ‘விசயாலய சோழீச்சுரம்’ என்ற பெயர் மரபுவழி வந்தது; உள்ளூர்த் தலைவர் ஒருவர் இதைக் கட்டியதாகக் கல்வெட்டு குறிப்பதால், இதைக் கட்டியவர் யார் என்பது விவாதத்துக்குரியது.
• சீனிவாசநல்லூர் குரங்கநாதர் கோயில் (திருச்சி அருகே, 10ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கம்) – உயிரோட்டமுள்ள கோட்டச் சிற்பங்களுக்குப் பெயர் பெற்றது. பொதுவாக முதலாம் பராந்தகன் காலத்ததாகக் கருதப்படுகிறது; சிலர் சற்று முந்தைய காலத்தைச் சொல்கின்றனர்.
• புள்ளமங்கை பிரம்மபுரீசுவரர் கோயில் (தஞ்சை அருகே) – சில சென்டிமீட்டர் உயரமே உள்ள நுண்ணிய புடைப்புச் சிற்பங்களுக்குப் புகழ் பெற்றது.
• கொடும்பாளூர் மூவர் கோயில் – சோழரின் நண்பர்களான இருக்குவேளிர் தலைவர்கள் கட்டியது; இன்று இரண்டு கருவறைகள் எஞ்சியுள்ளன.

இந்தக் கோயில்கள் ஒரு நிலையான அமைப்பை உருவாக்கின. கருவறையின் மேல் படிநிலை விமானம்; வெளிச் சுவரில் கோட்டங்களில் குறிப்பிட்ட தெய்வங்கள் – தெற்கில் தட்சிணாமூர்த்தி, மேற்கில் (பின்புறம்) லிங்கோத்பவர், வடக்கில் பிரம்மா, துர்க்கை, கூடவே விநாயகர். இன்றும் தமிழகச் சிவன் கோயில்களைச் சுற்றி வரும்போது இதே வரிசையைக் காணலாம்.

செம்பியன் மாதேவி: கல்லில் கோயில் எழுப்பிய அரசி

10ஆம் நூற்றாண்டின் மிகப்பெரிய கலைப் புரவலர் ஒரு கைம்பெண். கண்டராதித்த சோழனின் (ஆட்சி 949 – 957) அரசியும் உத்தம சோழனின் தாயுமான செம்பியன் மாதேவி, கணவர் இறந்த பின் பல பத்தாண்டுகள் செங்கல் கோயில்களைக் கற்றளிகளாகப் புதுப்பிப்பதில் தன் வாழ்வைச் செலவிட்டார். கோனேரிராசபுரம் உமாமகேசுவரர் கோயில் அவற்றுள் ஒன்று. அவர் வழங்கிய செப்புத் திருமேனிகள் மிக நுட்பமானவை; நீண்ட மெல்லிய உடல், அமைதியான முகம் கொண்ட அந்தப் பாணியை அறிஞர்கள் ‘செம்பியன் மாதேவி பாணி’ என்றே அழைக்கின்றனர். நாகப்பட்டினம் மாவட்டத்தில் அவர் பெயரில் ‘செம்பியன் மாதேவி’ என்ற ஊரே உள்ளது.

தஞ்சை இராசராசேச்சுரம்: ஒரு பேரரசனின் கனவு

முதலாம் இராசராசன் எழுப்பிய இராசராசேச்சுரம் – இன்றைய தஞ்சைப் பெரிய கோயில் – தென்னிந்தியக் கட்டடக்கலையையே மாற்றியது. யுனெஸ்கோ தரும் விவரப்படி, அதன் கட்டுமானம் இராசராசனின் 19ஆம் ஆட்சியாண்டில் (1003 – 04) தொடங்கி, 25ஆம் ஆண்டில் (1009 – 10) குடமுழுக்குச் செய்யப்பட்டது.

அதன் சிறப்புகள்:

• கருங்கல் விமானம் ஏறத்தாழ 60 மீட்டர் உயரம் (யுனெஸ்கோ 59.82 மீ. என்கிறது; பொதுவாக 216 அடி / 66 மீ. எனச் சொல்லப்படுவதும் உண்டு); 13 தளங்கள், மேலே எண்கோண சிகரம்.
• அந்தச் சிகரம் ஏறத்தாழ 80 டன் எடையுள்ள ஒற்றைக் கல் என்பது மரபுவழிச் செய்தி; அளந்து உறுதி செய்யப்பட்டதல்ல. அதை எப்படி மேலே ஏற்றினர் – நீண்ட சாய்தளமா, சுற்றுச் சாய்தளங்களா – என்பதும் இன்றும் விவாதம்.
• கல்வெட்டுகள் இக்கோயிலைத் ‘தட்சிண மேரு’ – தென்னாட்டு மேரு மலை – என்று அழைக்கின்றன.
• கருவறையைச் சுற்றியுள்ள மேல்தளச் சுவரில், பரத நாட்டிய சாஸ்திரம் கூறும் 108 கரணங்களில் 81 செதுக்கப்பட்டுள்ளன. இத்தனை கரணங்களைக் காட்டும் வேறு கோயில் இல்லை.

இக்கோயில் ஒரு பெரிய ஆவணக் காப்பகமும் கூட. தன் 26ஆம் ஆட்சியாண்டின் 20ஆம் நாள், தானும் தன் தமக்கை குந்தவையும் அரசியரும் பிறரும் வழங்கிய கொடைகள் அனைத்தையும் கோயில் சுவர்களில் பொறிக்கும்படி இராசராசன் ஆணையிட்டான். பொன், அணிகலன்கள், நிலங்கள், விளக்குகள், கோயில் பணியாளர்கள் – நூற்றுக்கணக்கான தளிச்சேரிப் பெண்டிர் (நடனமாதர்) உட்பட – எல்லாம் அங்கே பதிவாகியுள்ளன.

மறைந்திருந்த சுவரோவியங்கள்

1931 ஏப்ரலில், அண்ணாமலைப் பல்கலைக்கழக வரலாற்று விரிவுரையாளர் எஸ். கே. கோவிந்தசாமி, கருவறையைச் சுற்றியுள்ள இருண்ட திருச்சுற்றில் ‘பேபி பெட்ரோமாக்ஸ்’ விளக்கின் ஒளியில் சுவர்களை ஆராய்ந்தார். 17ஆம் நூற்றாண்டு நாயக்கர் கால ஓவியங்கள் உதிர்ந்த இடத்தில், அவற்றுக்கு அடியில் அதைவிடப் பழமையான அடுக்கு ஒன்று தெரிந்தது – கோயில் கட்டப்பட்ட காலத்துச் சோழர் ஓவியங்கள். மறுநாளே அவர் ‘தி இந்து’ நாளிதழுக்குக் கடிதம் எழுதினார்; அது ஏப்ரல் 11 அன்று வெளியானது.

திரிபுரம் எரித்த சிவன் (திரிபுராந்தகர்), சுந்தரரும் சேரமான் பெருமாளும் கயிலைக்குச் செல்லும் காட்சி, நடனமாதர், அடியார்கள் ஆகியவை இந்த ஓவியங்களில் உள்ளன. ஒரு காட்சியில் இராசராசனே இருப்பதாகக் கோவிந்தசாமி கருதினார்; பிற்கால அறிஞர்கள் அதை ஏற்கவில்லை. அரச உருவங்களை அடையாளம் காண்பதில் இன்றும் எச்சரிக்கை தேவை. 1960களில் இந்தியத் தொல்லியல் துறை (ASI) நாயக்கர் ஓவிய அடுக்கை நுட்பமாகப் பிரித்தெடுத்துத் தனியே பொருத்தியது. இவை ஈரச் சுண்ணத்தில் வரைந்த ‘உண்மையான ஃப்ரெஸ்கோ’வா, காய்ந்த சுவரில் வரைந்தவையா என்பது இன்னும் விவாதத்தில் உள்ளது.

கல்லில் உயிர்: சோழர் சிற்பங்கள்

தஞ்சைக் கோயில் கட்டடம் மட்டுமல்ல; அது ஒரு பெரிய சிற்பக் கூடமும் கூட. வாயில்களில் நிற்கும் பிரம்மாண்டத் துவாரபாலகர்கள், ஒரு கையால் எச்சரித்து மறு கையால் வணங்கச் சொல்லும் முத்திரைகளுடன், வருபவரை வரவேற்கின்றனர். கருவறைச் சுவர்களின் கோட்டங்களில் உள்ள சிவனின் பல்வேறு வடிவங்கள் – திரிபுராந்தகர், நடராசர், லிங்கோத்பவர், தட்சிணாமூர்த்தி – அளவிலும் கம்பீரத்திலும் முற்காலக் கோயில்களை மிஞ்சுகின்றன.

சோழச் சிற்பியின் தனித்தன்மை என்ன? பல்லவர் சிற்பங்களின் நீண்ட மெல்லிய உடலமைப்பிலிருந்து மாறி, சோழர் சிற்பங்கள் சற்று முழுமையான, அமைதியும் உள்ளொளியும் கொண்ட முகங்களைக் காட்டுகின்றன. ஆடை, அணிகலன்கள் மிகையில்லாமல் நுட்பமாகச் செதுக்கப்பட்டுள்ளன. கல்லில் காட்ட முடியாத அசைவையும் சுதந்திரத்தையும் அவர்கள் செம்பில் வெளிப்படுத்தினர் என்று கலை வரலாற்றாளர்கள் கூறுவர்.

இந்தக் கோயிலை வடிவமைத்த தலைமைச் சிற்பியின் பெயரும் கல்வெட்டில் உள்ளது – ‘குஞ்சர மல்லன் இராசராசப் பெருந்தச்சன்’. பெயர் தெரியாத ஆயிரக்கணக்கான கல்தச்சர்களிடையே, தன் பெயரைக் கல்லில் பதித்த அபூர்வமான கலைஞன் அவன்.

தஞ்சைக்குப் பின்: கங்கைகொண்ட சோழபுரம், தாராசுரம், திரிபுவனம்

இராசராசனின் மகன் முதலாம் இராசேந்திரன் புதிய தலைநகரில் எழுப்பிய கங்கைகொண்ட சோழீச்சுரம் ஏறத்தாழ 1035இல் நிறைவுற்றது. அதன் 53 மீட்டர் விமானம், தஞ்சையின் நேர்கோட்டுக் கம்பீரத்துக்கு மாறாக, மென்மையாக வளைந்து உயரும் பெண்மை அழகு கொண்டது. சிவன் சண்டேசுவரருக்கு மாலை சூட்டும் ‘சண்டேசானுக்கிரக மூர்த்தி’ சிற்பம் இங்கு மிகப் புகழ் பெற்றது; இது மன்னனின் பக்தியைக் குறிப்பால் உணர்த்துவதாகச் சிலர் பொருள் கொள்கின்றனர். இங்குள்ள போகசக்தி, சுப்பிரமணியர் செப்புத் திருமேனிகளைச் சோழர் உலோகக் கலையின் உச்சம் என்று யுனெஸ்கோ குறிப்பிடுகிறது.

12ஆம் நூற்றாண்டில் பிற்காலச் சோழர் அளவில் சிறிய, ஆனால் சிற்ப நுணுக்கத்தில் மேலும் செழித்த கோயில்களை எழுப்பினர்:

• தாராசுரம் ஐராவதேசுவரர் கோயில் (இரண்டாம் இராசராசன்) – கல் சக்கரங்களும் குதிரைகளும் கொண்ட தேர் வடிவ ‘இராசகம்பீரன் திருமண்டபம்’; 63 நாயன்மாரின் வாழ்க்கையைப் பெயர்க் குறிப்புடன் சொல்லும் சிறு சிற்பத் தொடர்கள். விமானம் ஏறத்தாழ 24 மீட்டர்.
• திரிபுவனம் கம்பகரேசுவரர் கோயில் (மூன்றாம் குலோத்துங்கன்) – சோழர் எழுப்பிய நான்கு பெருங்கோயில்களில் கடைசி.

தஞ்சைப் பெரிய கோயில் 1987இல் உலகப் பாரம்பரியச் சின்னமானது; 2004இல் கங்கைகொண்ட சோழபுரமும் தாராசுரமும் சேர்க்கப்பட்டு ‘வாழும் பெருஞ்சோழர் கோயில்கள்’ என்று பெயர் பெற்றன. ‘வாழும்’ என்ற சொல் முக்கியம் – மூன்றிலும் இன்றும் வழிபாடு நடக்கிறது.

இதே காலத்தில் ஒரு மெல்லிய மாற்றமும் நடந்தது. 12 – 13ஆம் நூற்றாண்டுகளில் கட்டுமான ஆற்றல் கருவறை விமானத்திலிருந்து சுற்றுமதில் வாயில்களின் கோபுரங்களுக்கு நகர்ந்தது. பிற்காலத் தமிழகக் கோயில்களின் வானுயர் கோபுரங்களுக்கு அதுவே தொடக்கம்.

செப்புத் திருமேனிகள்: கோயிலை விட்டு வெளியே வரும் கடவுள்

ஏன் படைக்கப்பட்டன?

கருவறையில் உள்ள மூலவர் அசைவதில்லை. ஆனால் ஆகம நெறிப்படி, திருவிழாக் காலங்களில் இறைவன் ஊர்வலமாக வீதிகளில் எழுந்தருள வேண்டும். அதற்காகவே உற்சவ மூர்த்திகள் எனப்படும் செப்புத் திருமேனிகள் தேவைப்பட்டன. பட்டாடை உடுத்தி, அணிகலன்களும் மாலைகளும் சூட்டி, தோளில் சுமந்து செல்லப்பட்டன. பல திருமேனிகளின் பீடங்களில் தண்டு செருகும் துளைகளும் வளையங்களும் இன்றும் உள்ளன. அருங்காட்சியகத்தில் நாம் அவற்றை வெறுமையாகப் பார்க்கிறோம்; ஆனால் அவற்றைச் செய்தவர்கள், அவை அலங்காரத்துடன் விளக்கொளியில் அசைந்து வருவதையே எண்ணிப் படைத்தனர்.

தஞ்சைக் கல்வெட்டுகள் இவற்றின் மதிப்பைக் காட்டுகின்றன. இராசராசன், குந்தவை, அரசியர், அதிகாரிகள் வழங்கிய பல திருமேனிகள் – அவற்றின் உயரம், கைகளின் எண்ணிக்கை, ஒவ்வொன்றுக்கும் அணிவித்த நகைகள் வரை – பதிவாகியுள்ளன. குந்தவை தன் தாயாருக்கே ஒரு திருமேனி எழுப்பினார். இந்தக் கொடைப் பொன்னை நிறுக்கப் பயன்பட்ட எடைக்கல்லின் பெயர் ‘ஆடவல்லான்’ – நடராசரின் திருப்பெயர்! இத்தனை திருமேனிகளில் இன்று தஞ்சையில் எஞ்சியிருப்பவை மிகச் சிலவே என்று ‘ஃப்ரண்ட்லைன்’ கட்டுரை குறிப்பிடுகிறது.

எப்படி வார்க்கப்பட்டன?

சோழர் திருமேனிகள் மெழுகு வார்ப்பு முறையில் (சமஸ்கிருத நூல்களில் ‘மதூச்சிஷ்ட விதானம்’) செய்யப்பட்டன:

1. தேன்மெழுகும் குங்கிலியமும் கலந்து, தாள அளவுமுறைப்படி முழுத் திருமேனியையும் மெழுகில் வடிப்பர்.
2. அதன் மேல் நுண்ணிய வண்டல் மண்ணைப் பல அடுக்குகளாகப் பூசி, உலோகம் பாய வழிகள் விடுவர்.
3. அச்சைச் சூடேற்றும்போது மெழுகு உருகி வெளியேறும்.
4. அந்த வெற்றிடத்தில் உருக்கிய உலோகத்தை ஊற்றுவர்.
5. ஆறிய பின் மண் அச்சை உடைத்து, உளியால் செதுக்கி, மெருகேற்றுவர்.

அச்சு உடைக்கப்படுவதால் ஒவ்வொரு திருமேனியும் தனித்துவமானது; இரண்டாவது படி கிடையாது. இவற்றைப் ‘பஞ்சலோகம்’ என்று அழைப்பது வழக்கம். ஆனால் சுமார் 130 தென்னிந்தியத் திருமேனிகளை ஆய்வு செய்த உலோகவியல் அறிஞர் சாரதா சீனிவாசன், பெரும்பாலானவை செம்பும் வெள்ளீயமும் கலந்த வெண்கலம் (ஈயம் சேர்த்தது), மற்றவை பித்தளை என்று கண்டார்; பொன்னும் வெள்ளியும் சடங்குக்காகச் சிறிதளவே சேர்க்கப்பட்டிருக்கலாம். இந்தக் கலை இன்றும் கும்பகோணம் அருகே சுவாமிமலையில் பரம்பரை ஸ்தபதிகளால் தொடர்கிறது; ‘சுவாமிமலை வெண்கலச் சிலைகள்’ புவிசார் குறியீடு (GI) பெற்றவை.

ஆடவல்லான்: நடராசர்

உலகம் அறிந்த சோழர் திருமேனி நடராசர். ஆடும் சிவனின் உருவம் இந்தியச் சிற்பங்களில் முன்பே உண்டு; ஆனால் தீச்சுடர் வளையத்துக்குள் ஆடும் இன்றைய வடிவம் 10ஆம் நூற்றாண்டு முதல் சோழர் செப்புக் கலையில்தான் முழுமை பெற்றது. அது தில்லை (சிதம்பரம்) அம்பலத்தோடு பின்னிப் பிணைந்தது.

நடராசரைப் படிப்பது எப்படி?

• மேல் வலக்கை: உடுக்கை – படைப்பின் ஒலி.
• மேல் இடக்கை: அனல் – அழிப்பு.
• கீழ் வலக்கை: அபய முத்திரை – ‘அஞ்சாதே’.
• கீழ் இடக்கை: உடலின் குறுக்கே நீண்டு, தூக்கிய திருவடியைச் சுட்டும் ‘கஜஹஸ்தம்’ – அடைக்கலம்.
• ஊன்றிய வலது திருவடி: அறியாமையின் வடிவான முயலகனை (அபஸ்மாரன்) மிதிக்கிறது.
• விரிந்த சடை: நடனத்தின் வேகம்; அதில் கங்கை.

‘ஆக்கல், காத்தல், அழித்தல், மறைத்தல், அருளல்’ என்ற ஐந்தொழிலின் உருவகமாகச் சைவ சித்தாந்தம் இந்த ஆனந்தத் தாண்டவத்தைப் போற்றுகிறது. ஆனந்த குமாரசாமி 1918இல் எழுதிய ‘சிவனின் நடனம்’ கட்டுரை இந்தப் பொருளை மேலை உலகுக்கு அறிமுகப்படுத்தியது. இன்று ஜெனீவாவில் உள்ள CERN அறிவியல் ஆய்வகத்திலும் இந்தியா வழங்கிய நடராசர் சிலை நிற்கிறது.

பிற அரும்படைப்புகள்

நடராசர் மட்டுமல்ல – சோமாஸ்கந்தர் (சிவன், உமை, குழந்தை முருகன்), ரிஷபவாகனர், இராமன் – சீதை – இலக்குவன், காளி, அப்பர், சுந்தரர், சம்பந்தர் எனப் பலவற்றைச் சோழர் பட்டறைகள் படைத்தன. சென்னை அரசு அருங்காட்சியகத்தில் திருவாலங்காடு நடராசர் (11ஆம் நூற்றாண்டு, 115 செ.மீ.), திருவெண்காடு அர்த்தநாரீசுவரர் (ஏறத்தாழ 11ஆம் நூற்றாண்டு, 101 செ.மீ.) ஆகியவை உள்ளன. தஞ்சை அரண்மனைக் கலைக்கூடத்திலும் திருவெண்காட்டு ரிஷபவாகனர் போன்ற அரிய திருமேனிகள் உள்ளன. வாஷிங்டன் ஃப்ரீயர் கலைக்கூடத்தில் உள்ள 10ஆம் நூற்றாண்டு உயரமான தேவி திருமேனி, செம்பியன் மாதேவியின் உருவமாக இருக்கலாம் என்று கருதப்படுகிறது; ஆனால் அது உறுதியல்ல என்றும், அதன் மூலக் கோயில் இன்னும் ஆய்வில் உள்ளது என்றும் ஸ்மித்சோனியன் நிறுவனமே குறிப்பிடுகிறது.

கடத்தலும் மீட்பும்

அழகே ஆபத்தானது. கோயில்களில் பாதுகாப்பின்றி இருந்த திருமேனிகள் 20ஆம் நூற்றாண்டில் கடத்தல்காரர்களின் இலக்காயின; பல வெளிநாட்டுச் சந்தைகளில் கைமாறின. சில புகழ்பெற்ற வழக்குகள்:

• சிவபுரம் நடராசர் – கலிபோர்னியாவின் நார்டன் சைமன் சேகரிப்புக்குச் சென்றது; 1976 ஒப்பந்தம் இந்தியாவின் உரிமையை ஏற்றது; 1986இல் திரும்பியது.
• பத்தூர் நடராசர் – 1976இல் தஞ்சை மாவட்டப் பத்தூர் கோயிலிலிருந்து கடத்தப்பட்டது. லண்டன் நீதிமன்றத்தில் நடந்த நீண்ட வழக்கில் தொல்லியல் அறிஞர் இரா. நாகசாமி நிபுணர் சாட்சியாக நின்றார்; 1991இல் இந்தியாவுக்குச் சாதகமாக வழக்கு முடிந்தது.
• ஸ்ரீபுரந்தான் நடராசர் – கடத்தல்காரர் சுபாஷ் கபூரிடமிருந்து ஆஸ்திரேலியத் தேசியக் கலைக்கூடம் வாங்கியது; 2014இல் இந்தியாவிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டது.

தமிழ்நாடு காவல்துறையின் சிலைக் கடத்தல் தடுப்புப் பிரிவு, வெளிநாட்டு அருங்காட்சியகங்களில் உள்ள திருமேனிகளைப் பழைய புகைப்படங்களுடன் ஒப்பிட்டு இன்றும் தேடி வருகிறது.

காலவரிசை

உறுதியானவையும் விவாதத்துக்குரியவையும்

• உறுதி: சோழர் திருமேனிகள் மெழுகு வார்ப்பு முறையில் உற்சவ மூர்த்திகளாகச் செய்யப்பட்டவை; தஞ்சைக் கோயில் ஏறத்தாழ 1010இல் குடமுழுக்குக் கண்டது; தஞ்சைச் சுவரோவியங்கள் சோழர் காலத்தவை; மூன்று ‘வாழும் பெருஞ்சோழர் கோயில்களும்’ 11 – 12ஆம் நூற்றாண்டுகளைச் சேர்ந்தவை.
• விவாதம்: நார்த்தாமலை போன்ற முற்காலக் கோயில்களைக் கட்டியவர் யார்; சில திருமேனிகளும் ஓவிய உருவங்களும் அரச உருவப்படங்களா; காலக்குறிப்பு இல்லாத திருமேனிகளின் சரியான காலம் (பாணியை வைத்தே கணிக்கப்படுகிறது); தஞ்சைச் சிகரம் எப்படி ஏற்றப்பட்டது; ஓவிய நுட்பம் ஃப்ரெஸ்கோவா என்பது.

அடுத்த பகுதி

இருபத்தைந்தாம் பகுதி – பிற்காலப் பாண்டியர் (இரண்டாம் பேரரசு): சடையவர்மன் சுந்தரபாண்டியன். சோழர் ஆட்சிக்கு முற்றுப்புள்ளி வைத்த மதுரைப் பாண்டியர், இடைக்காலத் தமிழகத்தின் கடைசிப் பெரும் பேரரசை எப்படிக் கட்டி எழுப்பினர் என்று பார்ப்போம்.

ஆதாரங்கள்

• UNESCO: Great Living Chola Temples (கட்டுமான ஆண்டுகள், விமான உயரங்கள், கரணங்கள், திருமேனிகள்)
• South Indian Inscriptions, Vol. II: கொடைகளைச் சுவரில் பொறிக்க இராசராசன் இட்ட ஆணை – தஞ்சை இராசராசேச்சுரம்
• South Indian Inscriptions, Vol. II: குந்தவை எழுப்பிய திருமேனிகளுக்கான கொடைகள்
• S. R. Balasubrahmanyam, Early Chola Temples: விசயாலயன் காலமும் நார்த்தாமலையும்; செம்பியன் மாதேவி காலத் திருமேனிகள்
• BBC தமிழ்: தஞ்சை பெரிய கோவில்: கட்டுக்கதைகளும் உண்மைகளும் (தலைமைச் சிற்பி குஞ்சரமல்லன் இராசராசப் பெருந்தச்சன்)
• K. A. Nilakanta Sastri, The Colas (இரண்டாம் பதிப்பு, சென்னைப் பல்கலைக்கழகம், 1955), கலை – கட்டடக்கலை இயல்
• சென்னை அரசு அருங்காட்சியகம்: திருவாலங்காடு நடராசர்; திருவெண்காடு அர்த்தநாரீசுவரர்
• Smithsonian National Museum of Asian Art: Queen Sembiyan Mahadevi as the Goddess Parvati (F1929.84)
• The Hindu: An exciting discovery and a 1931 scoop for The Hindu (தஞ்சை ஓவியக் கண்டுபிடிப்பு)
• The Hindu: Who will guard the gods? (செம்பியன் மாதேவி, கோனேரிராசபுரம், திருவெண்காடு திருமேனிகள்)
• Frontline: Lost treasures (தஞ்சைக் கல்வெட்டுகள் கூறும் திருமேனிகள்)
• The Hindu: How a Chola era bronze idol was retrieved from the U.K. (பத்தூர் நடராசர்)
• Ananda K. Coomaraswamy, The Dance of Siva (1918)
• இணைப்பில்லா நூல்கள்: Sharada Srinivasan, “The Art and Science of Chola Bronzes”, Orientations (2006); Vidya Dehejia, Art of the Imperial Cholas (1990); C. Sivaramamurti, South Indian Bronzes (1963); R. Nagaswamy, Masterpieces of Early South Indian Bronzes (1983)