-
மாஸ்கோவின் யாரோஸ்லாவ்ஸ்கி ரயில் நிலையத்திலிருந்து பசிபிக் கடற்கரைத் துறைமுக நகரமான விளாடிவோஸ்டாக் வரை, அதிகாரபூர்வ கிலோமீட்டர் கற்களின்படி சுமார் 9,289 கிலோமீட்டர் நீளம் ஓடுகிறது டிரான்ஸ்-சைபீரியன் ரயில்பாதை (Trans-Siberian Railway). அது யூரல் மலைகளைக் கடக்கிறது; மேற்கு சைபீரியச் சமவெளி, ஓப் (Ob), யெனிசெய் (Yenisei) நதிகள், பைக்கால் ஏரியின் தென்முனை, அமூர் நதிப் படுகை வழியாகச் செல்கிறது; ஏழு நேர மண்டலங்களைத் தாண்டுகிறது. இன்று முழுப் பயணத்துக்கு ஏறத்தாழ ஒரு வாரம் ஆகிறது. ஆனால் 1891-இல் கட்டுமானம் தொடங்கியபோது, அதே சைபீரியப் பயணத்துக்குக் குதிரை இழுக்கும் பனிச்சறுக்கு வண்டி, மாட்டு வண்டி, ஆற்றுப் படகு என்று மாதக்கணக்கில் ஆகலாம்.
இந்தக் கட்டுரை, ஜார் ஆட்சியின் ரஷ்யா ஏன் இந்தப் பாதையைக் கட்டியது, மூன்றாம் அலெக்சாண்டர், இரண்டாம் நிக்கோலஸ் காலத்தில் அது எப்படிக் கட்டப்பட்டது, பைக்கால் ஏரிச் சவால், மஞ்சூரியா குறுக்குவழி, ஜப்பானுடனான போர், புரட்சி, உள்நாட்டுப் போர், இரண்டாம் உலகப் போர் ஆகியவற்றில் ரயில்பாதையின் பங்கு, சோவியத் கால நவீனமயமாக்கல், இன்றைய சரக்கு மற்றும் சுற்றுலாப் பயன்பாடு ஆகியவற்றை விளக்குகிறது. செலவு, தொழிலாளர் எண்ணிக்கை, நீளம் போன்ற எண்கள் ஆதாரத்துக்கு ஆதாரம் மாறுபடுகின்றன; முக்கியமான இடங்களில் அதைக் குறிப்பிடுகிறோம்.
சைபீரியாவைக் கடக்கும் ரயில்பாதை ரஷ்யாவுக்கு ஏன் தேவைப்பட்டது?
பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதியில், ரஷ்யா ஒரு பிரம்மாண்டமான ஆசியப் பிரதேசத்தை ஆண்டது; ஆனால் அதை எளிதில் அணுக முடியவில்லை. 1858 ஐகுன் ஒப்பந்தம், 1860 பீக்கிங் ஒப்பந்தம் மூலம் சீனாவின் சிங் (Qing) அரசிடமிருந்து அமூர், உஸ்ஸூரி பகுதிகளைப் பெற்று, 1860-இல் விளாடிவோஸ்டாக் நகரை நிறுவியது. ஆனாலும் கிழக்கு நோக்கிய முக்கியச் சாலையான "சைபீரியப் பாதை" (Siberian Tract), கோடையில் சேற்றுப் பாதையாகவும் குளிர்காலத்தில் பனிச்சறுக்கு வழியாகவும் இருந்தது. சரக்குகளும் அதிகாரிகளும் அதைக் கடக்க மாதங்கள் ஆகின. தூரக் கிழக்குப் பகுதி, பிரிட்டிஷ் கடற்படை கட்டுப்படுத்தக்கூடிய கடல் வழிகளையே நம்பியிருந்தது.
பல காரணங்கள் ஒன்றுசேர்ந்தன. ராணுவ ரீதியாக, கிழக்கு ஆசியாவில் சீனா, ஜப்பான், பிரிட்டன் ஆகியவை அதிகம் செயல்படத் தொடங்கியதால், மெல்லிய பாதுகாப்புடன் இருந்த தன் பசிபிக் பிரதேசங்கள் குறித்து செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க் அஞ்சியது. பொருளாதார ரீதியாக, சைபீரியாவின் தானியம், மரம், கனிமங்களைத் திறந்துவிடவும், ஐரோப்பா–ஆசியா வர்த்தகத்தில் ஒரு பங்கைப் பிடிக்கவும் அமைச்சர்கள் விரும்பினர். நெரிசலான ஐரோப்பிய ரஷ்யாவிலிருந்து விவசாயிகளைச் சைபீரியாவில் குடியமர்த்தவும் ரயில்பாதை உதவும். 1885-இல் நிறைவடைந்த கனடாவின் "கனடியன் பசிபிக் ரயில்வே", கண்டம் தாண்டும் இத்தகைய பாதையைக் கட்ட முடியும் என்று காட்டியிருந்தது.
வெளிநாட்டு முதலீட்டாளர்களின் திட்டங்கள் உட்படத் தனியார் முன்மொழிவுகள் நிராகரிக்கப்பட்டன. இது அரசே நடத்தும் ஒரு பெருந்திட்டமாக மாறியது; நடைமுறைக் கணக்குகளுடன் அரச மரியாதையும் கௌரவமும் அதை உந்தித் தள்ளின.
மூன்றாம் அலெக்சாண்டர், இரண்டாம் நிக்கோலஸ், செர்கேய் விட்டே
1891 மார்ச்சில், பேரரசர் மூன்றாம் அலெக்சாண்டர், "சைபீரியா முழுவதையும் கடக்கும் தொடர்ச்சியான ரயில்பாதை" அமைக்க உத்தரவிடும் அரச ஆணையை (rescript) வெளியிட்டார். அவரது வாரிசான, பின்னாளைய இரண்டாம் நிக்கோலஸ், ஆசியப் பயணத்திலிருந்து திரும்பிக்கொண்டிருந்தார்; அந்தப் பயணத்தில் ஜப்பானின் ஓட்சு நகரில் ஒரு காவலர் அவரைத் தாக்கிய சம்பவமும் நடந்திருந்தது. 1891 மே 31 அன்று (அப்போதைய ரஷ்ய நாட்காட்டிப்படி மே 19), விளாடிவோஸ்டாக்கில் அவர் சடங்குபூர்வமாக மண்ணை வெட்டி அடிக்கல் நாட்டி, கிழக்கு உஸ்ஸூரி பிரிவின் பணியைத் தொடங்கி வைத்தார்.
திட்டத்தின் உண்மையான இயக்கு சக்தி செர்கேய் விட்டே (Sergei Witte). அவர் முதலில் போக்குவரத்து அமைச்சராகவும், பின்னர் 1892 ஆகஸ்ட்டில் நிதியமைச்சராகவும் ஆனார். ரஷ்யாவின் தொழில் வளர்ச்சிக்கும் ஆசியாவில் அதன் செல்வாக்குக்கும் இந்த ரயில்பாதை மையமானது என்று விட்டே கருதினார். ஒவ்வொரு பிரிவுக்கும் கடுமையான காலக்கெடுக்களை விதித்து, தொடர்ச்சியான பற்றாக்குறைகளுக்கு நடுவிலும் பணியை முன்னோக்கித் தள்ளினார். 1892 இறுதியில் "சைபீரிய ரயில்வே குழு" அமைக்கப்பட்டது; இளைய நிக்கோலஸ் அதன் தலைவரானார். இது திட்டத்துக்கு உயர்மட்ட அரசியல் ஆதரவைத் தந்தது. 1894-இல் மூன்றாம் அலெக்சாண்டர் இறந்தார்; ஜாராக ஆன இரண்டாம் நிக்கோலஸ் திட்டத்தைத் தொடர்ந்தார்.
வேகமான கட்டுமானம்: பிரிவுகள், தொழிலாளர்கள், குறுக்குவழிகள்
ரயில்களை முடிந்தவரை விரைவில் ஓடவைக்க, பாதை பல பிரிவுகளாகப் பிரிக்கப்பட்டு, பல திசைகளிலிருந்து ஒரே நேரத்தில் கட்டப்பட்டது. முக்கியப் பிரிவுகள்: செல்யாபின்ஸ்க் முதல் ஓப் நதி வரையிலான மேற்கு சைபீரியப் பாதை (1892-இல் தொடக்கம்), அங்கிருந்து இர்குட்ஸ்க் வரையிலான மத்திய சைபீரியப் பாதை, விளாடிவோஸ்டாக்கிலிருந்து வடக்கே கபரோவ்ஸ்க் வரையிலான உஸ்ஸூரி பாதை, பைக்காலைச் சுற்றும் பாதை, ஏரிக்கு அப்பாலான டிரான்ஸ்பைக்கால் பாதை, கடைசியாக அமூர் பாதை.
வேகத்துக்காகத் தரம் விலையாகக் கொடுக்கப்பட்டது. ஆரம்பப் பாதை ஒற்றைத் தடம் (single track); இலகுவான தண்டவாளங்கள், மெல்லிய ஜல்லிப் படுகை, கூர்மையான வளைவுகள், ஏராளமான மரப் பாலங்கள். ரயில்கள் மெதுவாக ஓடின; ஆரம்ப ஆண்டுகளில் தடம்புரள்தல் சாதாரணமாக இருந்தது. ஐரோப்பியத் தரத்தைவிட அகலமான ரஷ்ய அகலப் பாதை (broad gauge) பயன்படுத்தப்பட்டது.
தொழிலாளர்கள் பல இடங்களிலிருந்து வந்தனர்: ஐரோப்பிய ரஷ்யாவிலிருந்து வந்த விவசாயிகள் மற்றும் ஒப்பந்தத் தொழிலாளர்கள், படைவீரர்கள், தண்டனைக் குறைப்புக்கு ஈடாக வேலை செய்த நாடுகடத்தப்பட்டோர் மற்றும் கைதிகள், தூரக் கிழக்கில் சீன, கொரியத் தொழிலாளர்கள். பைக்கால் சுரங்கப்பாதைகளுக்கு இத்தாலியக் கல் தச்சர்கள் வேலை செய்ததாகவும் அடிக்கடி குறிப்பிடப்படுகிறது. உச்சக்கட்டத் தொழிலாளர் எண்ணிக்கை குறித்த மதிப்பீடுகள் பெரிதும் மாறுபடுகின்றன; 1890-களின் நடுப்பகுதிக்கு 80,000–90,000 என்ற எண்கள் அடிக்கடி சொல்லப்படுகின்றன. நோய், விபத்துகள், கடுங்குளிர் ஆகியவை பல உயிர்களைப் பறித்தன; ஆனால் நம்பகமான மொத்த உயிரிழப்பு எண்ணிக்கை எதுவும் இல்லை.
பெரிய பாலங்கள் மைல்கற்களாக அமைந்தன. 1897-இல் முடிந்த ஓப் நதிப் பாலத்தைச் சுற்றி உருவான குடியிருப்புதான் இன்று சைபீரியாவின் மிகப்பெரிய நகரமான நோவோசிபிர்ஸ்க். கிராஸ்நோயார்ஸ்கில் யெனிசெய் நதிப் பாலம் 1899-இல் முடிந்தது. 1898-இல் ரயில்கள் இர்குட்ஸ்கை அடைந்தன.
பைக்கால் ஏரி என்ற பெருந்தடை
உலகின் மிக ஆழமான ஏரியான பைக்கால், இர்குட்ஸ்குக்குக் கிழக்கே பாதையை மறித்து நின்றது. அதன் தென்கரை முழுவதும் நீருக்குள் செங்குத்தாக இறங்கும் பாறைச் சுவர்கள். ஏரியைச் சுற்றிப் பாதை அமையும் வரை காத்திருக்காமல், அரசு ஒரு ரயில் படகுக்கு (train ferry) உத்தரவிட்டது. "பைக்கால்" என்ற பனியுடைக்கும் படகு, இங்கிலாந்தின் நியூகாசிலில் ஆம்ஸ்ட்ராங் விட்வொர்த் நிறுவனத்தால் கட்டப்பட்டு, துண்டுகளாகக் கப்பலில் அனுப்பப்பட்டு, ஏரிக்கரையில் உள்ள லிஸ்த்வியான்காவில் ஒன்றுசேர்க்கப்பட்டது. சுமார் 1900 முதல் அது முழு ரயில் பெட்டிகளையும் ஏற்றிச் சென்றது. பயணிகளுக்காக "அங்காரா" என்ற சிறிய பனியுடைப்புக் கப்பலும் இருந்தது. ஆனால் கடுமையான குளிர்காலப் பனியில் "பைக்கால்" கூடத் திணறியது.
தீர்வு "பைக்கால் சுற்றுப் பாதை" (Circum-Baikal Railway). பாதையின் இரண்டு பாதிகளையும் பெரும் செலவில் இணைத்ததால், அது டிரான்ஸ்-சைபீரியனின் "தங்கக் கொக்கி" (golden buckle) என்று அழைக்கப்பட்டது. அதன் மிகக் கடினமான பகுதியான, போர்ட் பைக்கால் முதல் ஸ்லியுத்யான்கா வரையிலான சுமார் 84 கிலோமீட்டர் பாறைக் கரைக்கு, சுமார் 38 அல்லது 39 சுரங்கப்பாதைகளும், பல மூடுபாதைகளும், தடுப்புச் சுவர்களும், பாலங்களும் தேவைப்பட்டன. அது 1904-இல் முடிக்கப்பட்டு, 1905-இல் வழக்கமான போக்குவரத்துக்கு முழுமையாகத் திறக்கப்பட்டது. 1950-களில் அங்காரா நதியில் கட்டப்பட்ட அணை பழைய பாதையின் ஒரு பகுதியை மூழ்கடித்தது; இர்குட்ஸ்கிலிருந்து ஸ்லியுத்யான்காவுக்கு மலைகள் வழியாகக் குறுகிய புதிய பாதை அமைக்கப்பட்டது. எஞ்சிய ஏரிக்கரைப் பகுதி இன்று பெரும்பாலும் பாரம்பரிய மற்றும் சுற்றுலாப் பாதையாக உள்ளது.
மஞ்சூரியா குறுக்குவழியும் சீனக் கிழக்கு ரயில்வேயும்
பைக்காலுக்குக் கிழக்கே, அமூர் நதியை ஒட்டித் திட்டமிடப்பட்ட முழு ரஷ்யப் பாதை நீளமானதும் கடினமானதுமாக இருந்தது. 1896-இல், மஞ்சூரியாவின் குறுக்கே நேராக விளாடிவோஸ்டாக்குக்கு ஒரு குறுகிய பாதையைக் கட்டச் சீனாவின் ஒப்புதலை ரஷ்யா பெற்றது. அதுதான் "சீனக் கிழக்கு ரயில்வே" (Chinese Eastern Railway); ருஸ்ஸோ-சீன வங்கி வழியாக நிதியளிக்கப்பட்டது. 1897 முதல் 1901–1903 வரை கட்டப்பட்ட அந்தப் பாதையைச் சுற்றி ஹார்பின் நகரம் வளர்ந்தது. ரஷ்யா 1898-இல் குத்தகைக்கு எடுத்த போர்ட் ஆர்தர் (லூஷுன்) நோக்கி ஒரு தென் கிளையும் சென்றது.
மஞ்சூரியா வழி தூரத்தையும் செலவையும் குறைத்தது; ஆனால் ரஷ்யாவின் பசிபிக் இணைப்பை வெளிநாட்டு மண்ணைச் சார்ந்ததாக்கியது. கொரியா, மஞ்சூரியா மீது தனக்கே ஆசைகள் கொண்டிருந்த ஜப்பானுக்கு இது கவலையைத் தந்தது. 1900 பாரிஸ் உலகக் கண்காட்சியில், "வாகன்ஸ்-லி" (Wagons-Lits) நிறுவனம் ஆடம்பரப் பெட்டிகளுடனும் நகரும் இயற்கைக் காட்சி ஓவியத்துடனும் (panorama) டிரான்ஸ்-சைபீரியன் பயணத்தைக் காட்சிப்படுத்தியது. மஞ்சூரியா வழியாக மாஸ்கோ–விளாடிவோஸ்டாக் நேரடிப் பயணிகள் சேவை 1903-இல் தொடங்கியது.
ரஷ்ய–ஜப்பானியப் போர்: சோதனைக்குள்ளான ரயில்பாதை
1904 பிப்ரவரியில் ஜப்பான் போர்ட் ஆர்தரைத் தாக்கியது. ரயில்பாதை ரஷ்யாவின் முழு பலத்தையும் தூரக் கிழக்குக்குக் கொண்டுவருவதற்கு முன்பே தாக்க வேண்டும் என்பது அதன் காரணங்களில் ஒன்று. போர் பாதையின் வரம்புகளை வெளிப்படுத்தியது: அது ஒற்றைத் தடம், பைக்கால் சுற்றுப் பாதை இன்னும் முடியவில்லை, ஆரம்பத்தில் ஒவ்வொரு திசையிலும் ஒரு நாளைக்குச் சில ராணுவ ரயில்களையே இயக்க முடிந்தது.
1904 குளிர்காலத்தில், போக்குவரத்து அமைச்சர் இளவரசர் மிகைல் கில்கோவ் (Mikhail Khilkov) மேற்பார்வையில், உறைந்த பைக்கால் ஏரியின் மேற்பரப்பின் மீதே தற்காலிகத் தண்டவாளங்கள் போடப்பட்டன. ரயில் பெட்டிகளும் பிரிக்கப்பட்ட என்ஜின்களும் இழுத்துச் செல்லப்பட்டன; குறைந்தது ஓர் என்ஜின் பனியை உடைத்துக்கொண்டு மூழ்கியதாகப் பதிவுகள் கூறுகின்றன. போரின்போது திறன் அதிகரித்தது; ஆனால் ரஷ்யாவைத் தோல்வியிலிருந்து காப்பாற்றும் அளவுக்கு இல்லை. 1905 போர்ட்ஸ்மவுத் ஒப்பந்தம், தென் மஞ்சூரியக் கிளையையும் போர்ட் ஆர்தரையும் ஜப்பானிடம் ஒப்படைத்தது. செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்குக்குப் பாடம் தெளிவாக இருந்தது: விளாடிவோஸ்டாக்குக்கு முழுக்க முழுக்கத் தன் சொந்த மண்ணில் ஒரு பாதை தேவை.
அமூர் ரயில்வேயும் 1916 நிறைவும்
1890-களில் ஒதுக்கி வைக்கப்பட்ட அமூர் ரயில்வே கட்டுமானம் 1908-இல் மீண்டும் தொடங்கியது. டிரான்ஸ்பைக்காலியாவிலிருந்து கபரோவ்ஸ்க் வரை, நிரந்தர உறைபனி நிலம் (permafrost), சதுப்பு நிலங்கள், காடுகள் வழியாக அது சுமார் 2,000 கிலோமீட்டர் ஓடியது. தொழிலாளர் பற்றாக்குறையும் முதல் உலகப் போரும் பணியை மந்தப்படுத்தின. கடைசி இணைப்பான, கபரோவ்ஸ்கில் அமூர் நதியின் மீதான சுமார் 2.6 கிலோமீட்டர் நீளப் பாலம், அப்போது ரஷ்யப் பேரரசின் மிக நீளமான பாலம்; அது 1916 அக்டோபரில் திறக்கப்பட்டது. அதனுடன், முதல் அடிக்கல் நாட்டியதிலிருந்து 25 ஆண்டுகள் கழித்து, முழுக்க ரஷ்ய மண்ணிலான டிரான்ஸ்-சைபீரியன் பாதை நிறைவடைந்தது.
மொத்தச் செலவு, பரவலாக மேற்கோள் காட்டப்படும் ரஷ்ய மதிப்பீடுகளின்படி, சுமார் 1.455 பில்லியன் ரூபிள்; அன்றைய மதிப்பில் 250 மில்லியன் டாலருக்கும் மேல். இது ஆரம்ப மதிப்பீட்டைவிட இரண்டு மடங்கு என்று அமெரிக்க காங்கிரஸ் நூலகம் குறிப்பிடுகிறது. எதை எதைக் கணக்கில் சேர்க்கிறோம் என்பதைப் பொறுத்து, குறிப்பாக மஞ்சூரியப் பாதையைச் சேர்த்தால், எண் மாறுகிறது.
குடியேறிகள், நாடுகடத்தப்பட்டோர், மாறிய சைபீரியா
ரயில்பாதை சைபீரியச் சமூகத்தையே மாற்றியது. 1890-கள் முதல் 1914 வரை, குறிப்பாக 1906 முதல் பியோத்ர் ஸ்டோலிபினின் மீள்குடியேற்றக் கொள்கைகளுக்குப் பிறகு, பல மில்லியன் விவசாயக் குடியேறிகள் கிழக்கு நோக்கிச் சென்றனர்; இந்த இடம்பெயர்வு பெரும்பாலும் சுமார் 40–50 லட்சம் என்று மதிப்பிடப்படுகிறது. ரயில் சந்திப்புகளிலும் பாலங்களிலும் நகரங்கள் வளர்ந்தன: நோவோசிபிர்ஸ்க், செல்யாபின்ஸ்க், கிராஸ்நோயார்ஸ்க் வேகமாக விரிவடைந்தன; சைபீரிய வெண்ணெயும் தானியமும் ஐரோப்பியச் சந்தைகளை அடையத் தொடங்கின. அதே பாதை அரசின் கைதிகளையும் கம்பி போட்ட பெட்டிகளில் ஏற்றிச் சென்றது; சோவியத் காலத்தில் இந்தப் பயன்பாடு இன்னும் விரிந்தது.
புரட்சியும் உள்நாட்டுப் போரும்
1917 புரட்சிகளுக்குப் பிறகு, கிழக்கில் நடந்த ரஷ்ய உள்நாட்டுப் போரின் முதுகெலும்பாக ரயில்பாதை மாறியது. 1918 மே மாதம், நேசநாடுகளுடன் மீண்டும் சேர்வதற்காகக் கிழக்கு நோக்கி வெளியேற்றப்பட்டுக்கொண்டிருந்த, பல்லாயிரக்கணக்கான முன்னாள் போர்க் கைதிகளைக் கொண்ட "செக்கோஸ்லோவாக் படை" (Czechoslovak Legion), போல்ஷெவிக்குகளுடன் மோதி பாதையின் பெரும்பகுதியைக் கைப்பற்றியது. ஜப்பானிய, அமெரிக்க, பிரிட்டிஷ், கனடியப் படைகள் விளாடிவோஸ்டாக்கில் இறங்கின. ஓம்ஸ்கில் இருந்த அட்மிரல் அலெக்சாண்டர் கோல்சாக்கின் "வெள்ளை" அரசு ரயில்பாதையையே நம்பியிருந்தது. கவச ரயில்கள் அதன் நீளத்தில் போரிட்டன; நிலையங்கள் மீண்டும் மீண்டும் கைமாறின.
1920 தொடக்கத்தில், செம்படை முன்னேறியபோது, பாதுகாப்பான பயணத்துக்கு ஈடாகச் செக்கோஸ்லோவாக்கியர்கள் கோல்சாக்கை இர்குட்ஸ்கில் உள்ளூர் அதிகாரிகளிடம் ஒப்படைத்தனர்; 1920 பிப்ரவரியில் அவர் தூக்கிலிடப்பட்டார். செக்கோஸ்லோவாக்கியர்கள் அதே ஆண்டு விளாடிவோஸ்டாக் வழியாக வெளியேறினர். ஜப்பானியப் படைகள் 1922 வரை ரஷ்யத் தூரக் கிழக்கில் இருந்தன. பல பாலங்கள் தகர்க்கப்பட்டிருந்தன; மீண்டும் கட்டப் பல ஆண்டுகள் ஆகின.
சோவியத் காலம்: இரட்டைத் தடம், மின்மயமாக்கல், BAM
சோவியத் ஆட்சியில், 1930-களின் இறுதிக்குள் பாதையின் பெரும்பகுதி இரட்டைத் தடமாக்கப்பட்டது. மாஸ்கோ–விளாடிவோஸ்டாக் இடையிலான "ரோசியா" (Rossiya) ரயில் 1966-இல் தொடங்கியது. மின்மயமாக்கல் 1929-இல் மாஸ்கோ அருகே தொடங்கி, பிரிவு பிரிவாகக் கிழக்கு நோக்கி நகர்ந்தது; கடைசிப் பகுதி 2002 டிசம்பரில் முடிந்தது. இதனால் இது உலகின் மிக நீளமான மின்மயமாக்கப்பட்ட பிரதான பாதைகளில் ஒன்றானது.
இரண்டாம் உலகப் போரில் ரயில்பாதை மிக முக்கியப் பங்காற்றியது. 1941–42-இல் மேற்கு ரஷ்யாவிலிருந்து தொழிற்சாலைகள் யூரல் மற்றும் சைபீரியாவுக்கு இடம்பெயர்க்கப்பட்டன; அவற்றின் இயந்திரங்களில் பெரும்பகுதியை ரயில்பாதை சுமந்தது. அமெரிக்காவின் "லெண்ட்-லீஸ்" (Lend-Lease) உதவிப் பொருட்கள் விளாடிவோஸ்டாக்கில் இறங்கி ரயில் மூலம் மேற்கே சென்றன; சில கணக்கீடுகளின்படி லெண்ட்-லீஸ் சரக்குகளில் ஏறத்தாழ பாதி இந்தப் பசிபிக் வழியாகவே வந்தது. 1945-இல், ஆகஸ்ட் மஞ்சூரியா படையெடுப்புக்காக லட்சக்கணக்கான வீரர்களை இந்தப் பாதை கிழக்கே கொண்டு சென்றது.
சீன எல்லைக்கு மிக அருகில் ஓடும் பாதை குறித்துக் கவலைப்பட்ட சோவியத் திட்டமிடுபவர்கள், வடக்கே இரண்டாவது வழியாக "பைக்கால்–அமூர் பிரதான பாதை" (BAM) கட்டினர். 1930-களில் குலாக் (Gulag) கைதிகள் அதன் சில பகுதிகளைத் தொடங்கினர்; 1974-இல் முக்கியக் கட்டுமானம் மீண்டும் தொடங்கியது; 1984-இல் சடங்குபூர்வ "தங்க இணைப்பு" போடப்பட்டது; 1990-களின் தொடக்கத்தில் முழுச் செயல்பாடு அறிவிக்கப்பட்டது.
இன்றைய ரயில்பாதை: சரக்கு, பயணிகள், அரசியல்
இன்று ரஷ்ய ரயில்வே (RZD) இந்தப் பாதையை இயக்குகிறது; அது முதன்மையாக ஒரு சரக்குத் தமனி. நிலக்கரி, எண்ணெய், மரம், உலோகங்கள், கன்டெய்னர்கள் சைபீரியா, பசிபிக் துறைமுகங்கள், சீனா இடையே நகர்கின்றன. 2022 முதல் மேற்கத்தியத் தடைகள் ரஷ்ய வர்த்தகத்தை ஆசியா நோக்கித் திருப்பின; டிரான்ஸ்-சைபீரியன் மற்றும் BAM இணைந்த "கிழக்கு பலகோணம்" (Eastern Polygon) திட்டத்தில் அரசு பெருமளவு முதலீடு செய்துள்ளது. 2024-இல் ஆண்டுத் திறன் 180 மில்லியன் டன்னை எட்டியதாக RZD கூறியது; ஆனால் உண்மையில் கொண்டுசெல்லப்பட்ட அளவு குறைவு என்று ரஷ்ய நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களே விமர்சித்தனர்; 2025-இல் சரக்கு அளவு குறைந்தது. அதே 2025-இல் ரஷ்யா–சீனா ரயில் சரக்கு 186 மில்லியன் டன்னுக்கும் மேல் என்ற சாதனை அளவை எட்டியதாக அறிவிக்கப்பட்டது.
"ரோசியா" ரயில் இன்றும் தினமும் ஓடுகிறது. கால அட்டவணைப்படி சுமார் 9,259 கிலோமீட்டர்; கால அட்டவணை மற்றும் திசையைப் பொறுத்து ஏறத்தாழ ஆறு நாள் இருபத்திரண்டு மணி முதல் ஏழு நாள் வரை ஆகிறது. வெளிநாட்டுச் சுற்றுலாப் பயணிகளுக்கு, அந்தப் புகழ்பெற்ற பயணம் பெரும்பாலும் மறைந்துவிட்டது: பெய்ஜிங்குக்கான நேரடி ரயில்கள் 2020-இல் நிறுத்தப்பட்டன; பல மேற்கத்திய அரசுகள் ரஷ்யப் பயணத்தைத் தவிர்க்க அறிவுறுத்துகின்றன; மேற்கத்தியச் சுற்றுலா நிறுவனங்கள் விலகிவிட்டன. ரஷ்ய உள்நாட்டுப் பயணிகளும் சில சீனச் சுற்றுலாப் பயணிகளும் இன்னும் பயன்படுத்துகிறார்கள்.
காலவரிசை
- 1858–1860: அமூர், உஸ்ஸூரி பகுதிகள் ரஷ்யாவுக்கு; விளாடிவோஸ்டாக் நிறுவப்படுகிறது.
- 1891 மார்ச்: சைபீரியா முழுவதும் ரயில்பாதை அமைக்க மூன்றாம் அலெக்சாண்டர் உத்தரவு.
- 1891 மே 31: விளாடிவோஸ்டாக்கில் இளவரசர் நிக்கோலஸ் பணியைத் தொடங்கி வைக்கிறார்.
- 1892: செல்யாபின்ஸ்கில் மேற்குப் பணி தொடக்கம்; விட்டே நிதியமைச்சர்.
- 1896–1903: மஞ்சூரியா வழியாகச் சீனக் கிழக்கு ரயில்வே.
- 1897–1899: ஓப், யெனிசெய் பாலங்கள்; 1898-இல் ரயில்கள் இர்குட்ஸ்கை அடைகின்றன.
- சுமார் 1900: "பைக்கால்" ரயில் படகு சேவைக்கு வருகிறது.
- 1904–1905: ரஷ்ய–ஜப்பானியப் போர்; பைக்கால் பனி மீது தண்டவாளங்கள்; பைக்கால் சுற்றுப் பாதை நிறைவு.
- 1908–1916: அமூர் ரயில்வே; 1916 அக்டோபரில் கபரோவ்ஸ்க் பாலம் திறப்பு.
- 1918–1920: செக்கோஸ்லோவாக் படைக் கிளர்ச்சி; பாதை நெடுகிலும் உள்நாட்டுப் போர்.
- 1941–1945: தொழிற்சாலை இடம்பெயர்வு, லெண்ட்-லீஸ், மஞ்சூரியா படையெடுப்புக்கான நகர்வு.
- 1966: "ரோசியா" ரயில் அறிமுகம்.
- 1974–1984: BAM முக்கியக் கட்டுமானம்.
- 2002: மின்மயமாக்கல் நிறைவு.
- 2020–2022: சர்வதேசப் பயணிகள் ரயில்கள் நிறுத்தம்; தடைகளால் சரக்கு கிழக்கு நோக்கித் திரும்புகிறது.
கட்டுக்கதைகள் vs உண்மைகள்
- கட்டுக்கதை: "டிரான்ஸ்-சைபீரியன் எக்ஸ்பிரஸ்" என்ற ஒரு ரயில் இருக்கிறது. உண்மை: டிரான்ஸ்-சைபீரியன் என்பது ஒரு ரயில்பாதை. அதன் முதன்மை ரயில் "ரோசியா"; வேறு ரயில்களும் இந்த வழியைப் பயன்படுத்துகின்றன.
- கட்டுக்கதை: பாதை 1904-இல் முடிந்தது. உண்மை: 1904-இல் முடிந்தது பைக்கால் சுற்றுப் பாதை மட்டுமே; முழு ரஷ்ய வழி 1916-இல்தான் நிறைவடைந்தது.
- கட்டுக்கதை: கைதிகளே இதைக் கட்டினார்கள். உண்மை: கைதிகளும் நாடுகடத்தப்பட்டோரும் வேலை செய்தனர்; ஆனால் பெரும்பாலோர் கூலித் தொழிலாளர்கள், படைவீரர்கள், குடியேறிகள்.
- கட்டுக்கதை: ஒரே முறையில் போடப்பட்ட ஒற்றைப் பாதை. உண்மை: பிரிவு பிரிவாகக் கட்டப்பட்டது; 1950-களில் பைக்கால் அருகே வழி மாற்றப்பட்டது; இன்றும் மேம்படுத்தப்படுகிறது.
- கட்டுக்கதை: மாஸ்கோ–விளாடிவோஸ்டாக்தான் உலகின் மிக நீளமான ரயில் சேவை. உண்மை: இது ஒரே நாட்டுக்குள் உள்ள மிக நீளமான ரயில்பாதை. பியாங்யாங் வரை சென்ற நேரடிப் பெட்டிகள் போன்ற இன்னும் நீளமான சேவைகள் சில காலங்களில் இயங்கியுள்ளன.
அடிக்கடி கேட்கப்படும் கேள்விகள்
எத்தனை நேர மண்டலங்களைக் கடக்கிறது? ஏழு; மாஸ்கோ நேரத்திலிருந்து விளாடிவோஸ்டாக் நேரம் வரை (மாஸ்கோ + 7 மணி நேரம்).
டிரான்ஸ்-மங்கோலியன், டிரான்ஸ்-மஞ்சூரியன் என்றால் என்ன? பைக்காலுக்குக் கிழக்கே பிரதான பாதையிலிருந்து பிரிந்து, மங்கோலியா வழியாக அல்லது மஞ்சூரியா வழியாக பெய்ஜிங் செல்லும் கிளைப் பாதைகள்.
இன்று வெளிநாட்டுச் சுற்றுலாப் பயணிகள் இதில் பயணிக்க முடியுமா? உள்நாட்டு ரயில்கள் ஓடுகின்றன; ஆனால் பல அரசுகள் ரஷ்யப் பயணத்தைத் தவிர்க்க அறிவுறுத்துகின்றன; 2026-இல் பணம் செலுத்துதல், விசா சிக்கல்கள் பயணத்தைக் கடினமாக்குகின்றன.
இந்தியாவிலிருந்து ஏன் இது சுவாரஸ்யம்? பேரரசுகள் ரயில்பாதைகளை அதிகாரத்தின் கருவியாகப் பயன்படுத்திய விதம், பிரிட்டிஷ் இந்தியாவின் ரயில்வே வரலாற்றுடனும் ஒப்பிட்டுப் பார்க்கத்தக்கது.
மேலும் படிக்க: சென்னையின் முதல்கள்: ரயில், நீராவி கார், முதல் விமானம், சூயஸ் கால்வாய் முழுக் கதை, இரண்டாம் உலகப் போர் வரலாறு.
இறுதிச் சிந்தனைகள்
டிரான்ஸ்-சைபீரியன் விரைவாகவும், மலிவாகவும், பேரரசுக் கனவுடனும் கட்டப்பட்டது; அதன் பிறகு பலமுறை மீண்டும் கட்டப்பட்டது. அது சைபீரியாவுக்குக் குடியேறிகளையும் கைதிகளையும் கொண்டு சென்றது; தோல்வியடைந்த இரண்டு போர்களுக்கும் ஒரு வெற்றிக்கும் படைகளைச் சுமந்தது; சோவியத் கிழக்கின் முதுகெலும்பாக மாறியது. இன்று அது ரஷ்யாவின் ஆசியா நோக்கிய திருப்பத்தைச் சுமக்கிறது. ஒரு வார ரயில் பயணத்தின் கவர்ச்சி உண்மையானதுதான்; ஆனால் இந்த ரயில்பாதை எப்போதும் அரசின் கருவியாகவே மிக அதிகம் முக்கியத்துவம் பெற்றது.
ஆதாரங்கள்
- Encyclopaedia Britannica: "Trans-Siberian Railroad."
- அமெரிக்க காங்கிரஸ் நூலகம் (Library of Congress), "Meeting of Frontiers": "The Trans-Siberian Railroad."
- Steven G. Marks, Road to Power: The Trans-Siberian Railroad and the Colonization of Asian Russia, 1850–1917 (1991).
- Christian Wolmar, To the Edge of the World: The Story of the Trans-Siberian Express (2013).
- ரஷ்யப் போக்குவரத்து அமைச்சகம், ரஷ்ய ரயில்வே (RZD): வரலாற்றுக் குறிப்புகள், கிழக்கு பலகோண அறிக்கைகள் (2024–2026).
- TASS, Interfax: கிழக்கு பலகோணச் சரக்குப் போக்குவரத்து பற்றிய செய்திகள் (2025–2026).
- The Man in Seat 61 (Mark Smith): தற்போதைய டிரான்ஸ்-சைபீரியன் கால அட்டவணை மற்றும் பயண நிலை.
டிரான்ஸ்-சைபீரியன் ரயில் முழுக் கதை: மாஸ்கோ முதல் விளாடிவோஸ்டாக்
Trans-Siberian Railway: Moscow to Vladivostok
மாஸ்கோ முதல் விளாடிவோஸ்டாக் வரை 9,289 கி.மீ. டிரான்ஸ்-சைபீரியன் ரயில்பாதையின் முழுக் கதை: ஜார் காலக் கட்டுமானம், விட்டே, பைக்கால் ஏரிச் சவால், ஜப்பானுடனான போர், 1916 நிறைவு, உள்நாட்டுப் போர், சோவியத் காலம், இன்றைய சரக்கு மற்றும் சுற்றுலா.
33 நிமிட வாசிப்பு
45 பார்வைகள்
எழுத்து அளவு
In English
The 9,289 km Moscow–Vladivostok line: why the tsars built it, Witte, the Lake Baikal problem, war with Japan, completion in 1916, civil war, Soviet upgrades and freight today.
Advertisement
குறிச்சொற்கள்
எழுதியவர்
Rajasekar
தமிழ் Lifestyle ஆசிரியர். ஆரோக்கியம், சமையல், பண்பாடு குறித்த கட்டுரைகளை எழுதி பார்வையிடுகிறேன்.