• “பட்டுப்பாதை” (Silk Road) என்று கேட்டதும், ஒரு முனையில் சீனாவும் மறு முனையில் ரோமும் உள்ள ஒரே நீண்ட நெடுஞ்சாலைதான் பலருக்கு நினைவுக்கு வரும். உண்மை அப்படி இல்லை. கி.மு. இரண்டாம் நூற்றாண்டு முதல் கி.பி. பதினாறாம் நூற்றாண்டு வரை, ஏறத்தாழ 1,700 ஆண்டுகள், ஒட்டகப் பாதைகள், பாலைவனச் சோலை நகரங்கள், மலைக் கணவாய்கள், கடல் வழிகள் ஆகியவை சேர்ந்த ஒரு மாறிக்கொண்டே இருக்கும் வலைப்பின்னல் இருந்தது. அது சீனா, மத்திய ஆசியா, இந்தியா, பாரசீகம், அரேபியா, ஆப்பிரிக்கா, மத்தியதரைக் கடல் பகுதிகளை இணைத்தது. முழுப் பாதையையும் பயணம் செய்த வணிகர்கள் மிகச் சிலரே. பொருள்கள் ஒரு சந்தையிலிருந்து அடுத்த சந்தைக்கு, ஒருவர் கையிலிருந்து மற்றொருவர் கைக்கு, தொடர் ஓட்டம் போல நகர்ந்தன. பட்டு மேற்கே சென்றது, காகிதமும் சென்றது. பௌத்தம் கிழக்கே பயணித்தது. இஸ்லாம், கிறித்தவம், மானிக்கேயம் போன்ற மதங்களும் அதே பாதைகளில் பரவின. குதிரைகள், கண்ணாடி, இசை, தொழில்நுட்பங்கள், சில நேரங்களில் கொள்ளைநோய்களும் இந்த வழிகளில் பயணித்தன.

    இந்தக் கட்டுரை பட்டுப்பாதையின் முழுக் கதையைச் சொல்கிறது: அந்தப் பெயர் எங்கிருந்து வந்தது, ஹான் சீனாவின் தூதர் ஜாங் சியான் (Zhang Qian) மேற்கு வழிகளை எப்படித் திறந்தார், மக்கள் என்ன வணிகம் செய்தார்கள், என்ன நம்பினார்கள், பெரும் சோலை நகரங்கள், ஒட்டகங்களைவிட அதிகச் சரக்கைச் சுமந்த கடல் வழிகள் (அவற்றில் தமிழகத்தின் பங்கும் உண்டு), மங்கோலிய உச்சம், நீண்ட வீழ்ச்சி, சீனாவின் “பெல்ட் அண்ட் ரோடு” திட்டம் இந்தப் பழைய பெயரை எப்படிப் பயன்படுத்துகிறது என அனைத்தையும் பார்க்கலாம். பல விவரங்கள் இன்னும் அறிஞர்களிடையே விவாதத்தில் உள்ளன. அவற்றை அந்தந்த இடத்தில் சுட்டிக்காட்டுகிறோம்.

    ஒரு பெயர், ஒரு சாலை அல்ல

    பண்டைய வணிகர்கள் யாரும் இதை “பட்டுப்பாதை” என்று அழைக்கவில்லை. ஜெர்மன் புவியியலாளர் ஃபெர்டினாண்ட் வான் ரிக்தோஃபென் (Ferdinand von Richthofen) 1877-இல் “சைடன்ஷ்ட்ராஸே” (Seidenstraße) என்ற சொல்லைப் பிரபலப்படுத்தினார். பெரும்பாலும் அதைப் பன்மையில், “சைடன்ஷ்ட்ராஸன்” (Seidenstraßen), “பட்டுப்பாதைகள்” என்றே பயன்படுத்தினார். அவர் அப்போது சீனாவில் ஒரு ரயில்பாதைக்கான வழிகளை வரைபடமாக்கிக் கொண்டிருந்தார். இன்றைய வரலாற்றாசிரியர்கள் பொதுவாக “பட்டுப்பாதைகள்” (Silk Roads) என்றே பேசுகின்றனர். பாலைவனங்களுக்கு வடக்கே உள்ள புல்வெளி (steppe) வழிகளையும், இந்தியப் பெருங்கடல், தென் சீனக் கடல் வழியான கடல் பாதைகளையும் அதில் சேர்க்கின்றனர்.

    வர்த்தகத்தின் அளவு குறித்தும் அறிஞர்களிடையே கருத்து வேறுபாடு உள்ளது. யேல் பல்கலைக்கழக வரலாற்றாசிரியர் வலேரி ஹான்சென் (Valerie Hansen), அகழ்வில் கிடைத்த ஆவணங்களின் அடிப்படையில், வர்த்தகத்தின் பெரும்பகுதி உள்ளூர் அளவிலானது, அளவில் சிறியது என்று வாதிடுகிறார். அவருடைய பார்வையில் வணிகர்களுக்கு இணையாகத் தூதர்கள், யாத்ரீகர்கள், அகதிகள் ஆகியோரும் முக்கியமானவர்கள். வேறு சில அறிஞர்கள், ஆடம்பரப் பொருள்களின் உயர்ந்த மதிப்பையும், பல நூற்றாண்டுகளில் சேர்ந்த பண்பாட்டுத் தாக்கத்தையும் வலியுறுத்துகின்றனர். இரண்டுமே உண்மையாக இருக்கலாம்: அளவு சிறியதாக இருந்தாலும், விளைவுகள் மிகப் பெரியவை.

    புவியியல்: பாலைவனங்கள், சோலைகள், கணவாய்கள்

    புகழ்பெற்ற கிழக்குப் பகுதி, ஹான், டாங் வம்சங்களின் தலைநகரான சாங்’ஆனில் (Chang’an, இன்றைய ஷியான் / Xi’an) தொடங்கியது. அங்கிருந்து மேற்கே ஹெக்ஸி (கான்சு) இடைவழி (Hexi / Gansu Corridor) வழியாக துன்ஹுவாங் (Dunhuang), ஜேட் வாயில் கணவாய் (Jade Gate Pass) வரை சென்றது. அங்கே டக்லமக்கான் (Taklamakan) பாலைவனம் பாதையை இரண்டாகப் பிரித்தது. வடக்குப் பாதை டர்ஃபான் (Turpan), குச்சா (Kucha) வழியாகவும், தெற்குப் பாதை கோட்டான் (Khotan) வழியாகவும் சென்று, காஷ்கரில் (Kashgar) மீண்டும் இணைந்தன.

    காஷ்கரிலிருந்து ஒட்டகக் கூட்டங்கள் பாமிர் அல்லது தியான் ஷான் மலைகளைக் கடந்து ஃபெர்கானா பள்ளத்தாக்கையும் சோக்டியானாவையும் (Sogdiana, சமர்கந்த், புகாரா நகரங்களின் பகுதி) அடைந்தன. பிறகு மெர்வ் (Merv) வழியாகப் பாரசீகம், மெசொப்பொத்தேமியா, பின்னர் பல்மைரா, அந்தியோக்கியா போன்ற சிரிய நகரங்களுக்குச் சென்றன. தெற்குக் கிளைகள் காரகோரம், இந்துகுஷ் மலைகளைக் கடந்து காந்தாரத்துக்கும் இந்தியச் சமவெளிகளுக்கும் சென்றன. வடக்கு வழிகள் புல்வெளிகள் வழியாகக் கருங்கடலை நோக்கிச் சென்றன. யுனெஸ்கோ இரண்டு பட்டுப்பாதை உலகப் பாரம்பரிய இடைவழிகளைப் பட்டியலிட்டுள்ளது: 2014-இல் சேர்க்கப்பட்ட, 33 தளங்கள் கொண்ட, சுமார் 5,000 கி.மீ. நீளமுள்ள சாங்’ஆன்–தியான்ஷான் இடைவழி (சீனா, கஜகஸ்தான், கிர்கிஸ்தான்), 2023-இல் சேர்க்கப்பட்ட 866 கி.மீ. நீளமுள்ள சராஃப்ஷான்–காரகும் இடைவழி (தஜிகிஸ்தான், துர்க்மெனிஸ்தான், உஸ்பெகிஸ்தான்).

    ஹான் சீனாவும் ஜாங் சியானும்

    மேற்கு வழிகள் வணிகத்தால் அல்ல, அரசியலால் திறந்தன. சீனாவின் வடக்கு எல்லையை அச்சுறுத்திய புல்வெளிக் கூட்டமைப்பான சியோங்னுவுக்கு (Xiongnu) எதிராக யுவேஜி (Yuezhi) மக்களுடன் கூட்டணி தேட, கி.மு. சுமார் 138-இல் ஹான் பேரரசர் வு (Emperor Wu) தூதர் ஜாங் சியானை மேற்கே அனுப்பினார். சியோங்னு அவரைப் பிடித்துச் சுமார் பத்து ஆண்டுகள் சிறைவைத்தது. அவர் தப்பித்து பாக்ட்ரியாவில் (Bactria) இருந்த யுவேஜியை அடைந்தார். ஆனால் கூட்டணி அமையவில்லை. கி.மு. சுமார் 126-இல் அவர் நாடு திரும்பினார்.

    அவருடைய அறிக்கைகள் ஃபெர்கானாவின் “சொர்க்கக் குதிரைகள்”, பார்த்தியா, பாக்ட்ரியா ஆகியவற்றை விவரித்தன. இந்தியா (சீன நூல்களில் “ஷென்டு”) வழியாக பாக்ட்ரியாவுக்கு வந்திருந்த சீனத் துணிகளையும் மூங்கில் பொருள்களையும் அங்கே கண்டதாகவும் அவர் குறிப்பிட்டார். பேரரசர் வு தன் குதிரைப்படைக்கு அந்தக் குதிரைகளை விரும்பினார். கி.மு. 104 முதல் 101 வரை லீ குவாங்லி (Li Guangli) தலைமையிலான ஹான் படைகள் அவற்றைப் பெற ஃபெர்கானாவில் தாயுவான் (Dayuan) நாட்டுடன் பெரும் செலவில் போர் நடத்தின. சீனப் பெருஞ்சுவரின் காவல் கோபுரங்களையும் படைத்தளங்களையும் ஹான் அரசு மேற்கே நீட்டியது. கி.மு. 60 வாக்கில் “மேற்குப் பகுதிகளின் பாதுகாப்பகத்தை” (Protectorate of the Western Regions) நிறுவியது. கி.பி. 97-இல் தளபதி பான் சாவோ (Ban Chao), கான் யிங் (Gan Ying) என்ற தூதரை “டா சின்” (Da Qin, பெரும்பாலும் ரோம்) நோக்கி அனுப்பினார். சீன ஆதாரங்களின்படி, கான் யிங் ஒரு மேற்குக் கடலில், பெரும்பாலும் பாரசீக வளைகுடாவில், திரும்பிவிட்டார்.

    பட்டு, குதிரைகள், இன்னும் பல

    பட்டு உற்பத்தியின் ரகசியத்தை சீனா பல நூற்றாண்டுகள் காத்ததால்தான் அது அவ்வளவு மதிப்புமிக்கதாக இருந்தது. கி.மு. முதல் நூற்றாண்டு வாக்கில் ரோமில் பட்டு ஒரு அந்தஸ்துச் சின்னமாகிவிட்டது. செனிகா (Seneca) போன்ற அறவாதிகள் அது உடலை மறைக்காத அளவு மெல்லியது என்று குறை கூறினர். இந்தியா, சீனா, அரேபியா ஆகியவை ஆண்டுக்குச் சுமார் 10 கோடி செஸ்டர்ஸ் (sesterces) ரோமானியச் செல்வத்தை உறிஞ்சுவதாகப் பிளினி (Pliny the Elder) எழுதினார். வரலாற்றாசிரியர்கள் அந்த எண்ணை ஒரு சொல்லாட்சி மதிப்பீடாகவே கருதுகின்றனர். பட்டு ஒரு நாணயமாகவும் பயன்பட்டது. சீன அரசுகள் படைவீரர்களுக்கும் எல்லைப்புறக் கூட்டாளிகளுக்கும் பட்டுத் துணிச் சுருள்களால் ஊதியம் கொடுத்தன.

    மற்றப் பொருள்களும் அதே அளவு முக்கியமானவை. சீனா குதிரைகள், கோட்டானின் பச்சைக்கல் (jade), கண்ணாடிப் பொருள்கள், வெள்ளிப் பாத்திரங்கள், திராட்சை, அல்ஃபால்ஃபா (தீவனப் பயிர்) ஆகியவற்றை இறக்குமதி செய்தது. இந்தியா பருத்தித் துணிகள், மிளகு, ரத்தினங்கள், அவுரி (indigo) ஆகியவற்றை ஏற்றுமதி செய்தது. பாரசீகமும் மத்தியதரைப் பகுதியும் உலோகப் பொருள்கள், பவளம், அரேபியாவின் குங்கிலியம் (frankincense) ஆகியவற்றை வணிகம் செய்தன. ஹான் சீனாவில் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட காகிதம், பல நூற்றாண்டுகளில் மெதுவாக மேற்கே பரவியது. பட்டுப்புழு வளர்ப்பே ஆறாம் நூற்றாண்டில் பைசாந்தியத்தை அடைந்தது. புரோகோபியஸ் (Procopius) எழுதியபடி, கி.பி. சுமார் 552-இல் துறவிகள் பட்டுப்புழு முட்டைகளை ரகசியமாகப் பேரரசர் ஜஸ்டினியனிடம் கொண்டுசேர்த்தனர். சில அறிஞர்கள் இந்தக் கதையைப் பகுதியளவு புனைவாகக் கருதுகின்றனர். ஆனால் அதன் பிறகு பைசாந்தியத்தில் பட்டு உற்பத்தி தொடங்கியது தெளிவு.

    பயணித்த மதங்கள்

    பட்டுப்பாதைகள் நம்பிக்கைகளின் நெடுஞ்சாலைகளாகவும் இருந்தன. கி.பி. முதல் முதல் மூன்றாம் நூற்றாண்டு வரை மத்திய ஆசியாவிலிருந்து வட இந்தியா வரை ஆண்ட குஷாணப் பேரரசு (Kushan Empire) வழியாக, பௌத்தம் இந்தியாவிலிருந்து கி.பி. முதல் நூற்றாண்டு வாக்கில் சீனாவை அடைந்தது. குமாரஜீவர் (Kumarajiva, 344–413) போன்ற மொழிபெயர்ப்பாளர்கள் சூத்திரங்களைச் சீன மொழிக்குக் கொண்டுவந்தனர். சீன யாத்ரீகர்கள் எதிர்த் திசையில் நடந்தனர். ஃபாஹியான் (Faxian) சுமார் 399–412-இல் இந்தியாவுக்குப் பயணம் செய்தார். யுவான் சுவாங் (Xuanzang) 629-இல் புறப்பட்டு, நாளந்தாவில் பயின்று, நூற்றுக்கணக்கான நூல்களுடன் 645-இல் திரும்பினார். தன் பயணத்தை “மேற்குப் பகுதிகள் பற்றிய பதிவுகள்” என்ற நூலில் எழுதினார். பல்லவர் காலக் காஞ்சிபுரத்தைப் பற்றிய அவருடைய குறிப்புகள் தமிழ் வரலாற்றுக்கும் முக்கியமானவை.

    மானிக்கேயம், சொராஸ்திரியம், “நெஸ்டோரியக் கிறித்தவம்” என்று அழைக்கப்படும் கிழக்குத் திருச்சபை (Church of the East) ஆகியவையும் சீனாவை அடைந்தன. 781-இல் சாங்’ஆனில் நிறுவப்பட்ட ஒரு கல்வெட்டு (Nestorian Stele), 635-இல் கிழக்குத் திருச்சபை சீனாவுக்கு வந்ததைப் பதிவு செய்கிறது. 762-இல் உய்குர் ககானேட் (Uyghur Khaganate) மானிக்கேயத்தை ஏற்றது. எட்டாம் நூற்றாண்டுக்குப் பிறகு இஸ்லாம் மத்திய ஆசியா முழுவதும் சீராகப் பரவியது. புகாரா, சமர்கந்த் போன்ற நகரங்கள் இஸ்லாமியக் கல்வியின் பெரும் மையங்களாக உருவெடுத்தன.

    சோலை நகரங்கள், சோக்டியர்கள், டாங் பொற்காலம்

    பாலைவனச் சோலை நகரங்கள்தான் இந்த அமைப்பை இயங்க வைத்தன. அவை நீர், உணவு, புதிய விலங்குகள், சந்தைகள், தங்குமிடங்கள், பின்னாளில் “கேரவன்சராய்” (caravanserai) எனப்படும் வழிப்போக்கர் விடுதிகள் ஆகியவற்றை வழங்கின. நான்காம் நூற்றாண்டு முதல் எட்டாம் நூற்றாண்டு வரை மிக முக்கியமான நீண்ட தூர வணிகர்கள் சோக்டியர்கள் (Sogdians). அவர்கள் சமர்கந்தைச் சுற்றியுள்ள பகுதியைச் சேர்ந்த ஈரானிய இன மக்கள். 1907-இல் ஆய்வாளர் ஆரல் ஸ்டைன் (Aurel Stein), துன்ஹுவாங் அருகே ஒரு காவல் கோபுரத்தில் “சோக்டியப் பழங்கடிதங்களை” (Sogdian Ancient Letters) கண்டெடுத்தார். பொதுவாகக் கி.பி. சுமார் 313-ஆம் ஆண்டைச் சேர்ந்தவையாகக் கருதப்படும் அவற்றில், வணிகர்கள் விலைகள், கடன்கள், சீனாவில் நடந்த போர் பற்றி வீட்டுக்கு எழுதியுள்ளனர்.

    துன்ஹுவாங் ஒரு மாபெரும் ஆவணக் களஞ்சியம். 366-இல் தொடங்கப்பட்ட அதன் மொகாவ் குகைகளில் (Mogao Caves) நூற்றுக்கணக்கான ஓவியம் தீட்டிய பௌத்தக் குகைக் கோயில்கள் உள்ளன. அங்கே மூடி வைக்கப்பட்டிருந்த ஒரு “நூலகக் குகை” 1900-இல் திறக்கப்பட்டது. அதில் பல மொழிகளில் பல்லாயிரக்கணக்கான கையெழுத்துப் பிரதிகள் இருந்தன. அவற்றில் 868-ஆம் ஆண்டு எனத் தேதியிடப்பட்ட, அச்சிடப்பட்ட “வைரச் சூத்திரம்” (Diamond Sutra) பிரதியும் அடக்கம். இன்று பிரிட்டிஷ் நூலகத்தில் உள்ள அது, தேதியிடப்பட்ட மிகப் பழைய அச்சு நூல் என்று அடிக்கடி குறிப்பிடப்படுகிறது. ஸ்டைன், பால் பெலியோ (Paul Pelliot) போன்றோர் இந்தப் பிரதிகளில் பலவற்றை வெளிநாடுகளுக்கு எடுத்துச் சென்றனர். அது இன்றும் சீனாவில் சர்ச்சைக்குரிய விஷயம்.

    டாங் வம்சக் காலத்தில் (618–907) சாங்’ஆன் உலகின் மிகப் பெரிய நகரமாக இருந்திருக்கலாம். அங்கே சோக்டிய, பாரசீக, துருக்கிய சமூகங்கள் வாழ்ந்தன. டாங் அதிகாரம் மத்திய ஆசியாவுக்குள் ஆழமாக நீண்டது. 751-இல் தலாஸ் போரில் (Battle of Talas) அப்பாசிய (Abbasid) படை டாங் படைகளைத் தோற்கடித்தது. பிடிபட்ட சீனக் காகிதத் தொழிலாளர்கள்தான் சமர்கந்தில் அந்தக் கலையைக் கற்றுக்கொடுத்தனர் என்று ஒரு பிரபலமான கதை சொல்கிறது. காகிதம் ஏற்கெனவே மத்திய ஆசியாவில் அறியப்பட்டிருக்கலாம், எனவே இந்தப் போர் அதன் பரவலை விரைவுபடுத்தியிருக்கலாம் என்றே இன்றைய வரலாற்றாசிரியர்கள் கூறுகின்றனர். 790-களில் பாக்தாதில் காகித ஆலைகள் இருந்தன. 755–763 ஆன் லுஷான் கலகம் (An Lushan Rebellion) டாங் அரசைக் கடுமையாகப் பலவீனப்படுத்தியது. அதை நடத்திய தளபதி பகுதியளவு சோக்டிய வம்சாவளியைச் சேர்ந்தவர். சீனா மேற்கின் பெரும்பகுதியிலிருந்து பின்வாங்கியது. ஆனால் தரைவழி வர்த்தகம் நிற்கவில்லை. அது பல துண்டுகளாகச் சிதறி, பிராந்திய அரசுகளைச் சார்ந்ததாக மாறியது.

    கடல்வழிப் பட்டுப்பாதை: தமிழகத்தின் பங்கு

    ஒட்டகங்களைவிடக் கப்பல்கள் மிக அதிகமான சரக்கைச் சுமக்க முடியும். தரைவழிகள் இருந்த அதே காலம் முழுவதும் கடல் வழிகளும் பரபரப்பாக இருந்தன. பருவக்காற்றின் (monsoon) உதவியால் கப்பல்கள் அரபிக் கடலை ஒரே பருவத்தில் கடக்க முடிந்தது. கி.பி. முதல் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த “எரித்ரியக் கடலின் பெரிப்ளஸ்” (Periplus of the Erythraean Sea) என்ற கிரேக்க வழிகாட்டி நூல், இந்தியக் கடற்கரையில் உள்ள துறைமுகங்களைப் பட்டியலிடுகிறது. புதுச்சேரி அருகே உள்ள அரிக்கமேடுவிலும், கேரளத்தில் முசிறி (Muziris) என அடையாளம் காணப்படும் தளத்திலும் ரோமானிய நாணயங்களும் மதுக்குடுவைகளும் (amphorae) கிடைத்துள்ளன. தமிழகத்தின் பல இடங்களில் ரோமானிய நாணயப் புதையல்கள் கண்டெடுக்கப்பட்டுள்ளன. இரண்டாம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த “முசிறி பாப்பிரஸ்” (Muziris papyrus) ஆவணம், இந்தியாவிலிருந்து அலெக்சாண்டிரியாவுக்கு அனுப்பப்பட்ட ஒரு பெரிய சரக்கைப் பதிவு செய்கிறது. சங்க இலக்கியமும் “யவனர்” கப்பல்கள் பொன்னுடன் வந்து மிளகுடன் திரும்பியதைப் பாடுகிறது.

    பின்னாளில், 830-களில் இந்தோனேசியா அருகே மூழ்கிய அரபு பாணிக் கப்பலான பெலிடுங் (Belitung) சிதைவில் சுமார் 60,000 டாங் மட்பாண்டப் பொருள்கள் கண்டெடுக்கப்பட்டன. கி.பி. சுமார் 1025-இல் ராஜேந்திர சோழன் ஸ்ரீவிஜயத்தின் (Srivijaya) மீது மேற்கொண்ட கடல் படையெடுப்பு, இந்தக் கடல் வழிகளை இந்திய அரசர்கள் எவ்வளவு மதித்தனர் என்பதைக் காட்டுகிறது. 2021 முதல் யுனெஸ்கோ தளமாக உள்ள சீனாவின் குவான்சோ (Quanzhou), சொங், யுவான் காலங்களின் பெரும் துறைமுகமாக வளர்ந்தது. அங்கே தமிழ்க் கல்வெட்டுடன் கூடிய ஒரு சிவன் கோயிலின் எச்சங்களும் கண்டெடுக்கப்பட்டுள்ளன. 1405 முதல் 1433 வரை மிங் கடற்படைத் தலைவர் ஜெங் ஹே (Zheng He) இந்தியா, அரேபியா, கிழக்கு ஆப்பிரிக்கா நோக்கி ஏழு பெரும் கடற்பயணங்களை நடத்தினார். அவருடைய கப்பல்கள் கோழிக்கோட்டுக்கும் வந்தன.

    மங்கோலிய உச்சம்

    1206-க்குப் பிறகு செங்கிஸ் கான் நடத்திய படையெடுப்புகள் மிகக் கொடூரமான அழிவை ஏற்படுத்தின. மெர்வ், நிஷாபூர் போன்ற நகரங்கள் சிதைந்தன. ஆனால் அதன் பிறகு உருவான மங்கோலியப் பேரரசுகள், சுமார் 1250-கள் முதல் 1350-கள் வரை, யூரேசியா முழுவதும் அசாதாரணமான பாதுகாப்பை உருவாக்கின. இது “பாக்ஸ் மங்கோலிகா” (Pax Mongolica) என்று அழைக்கப்படுகிறது. “யாம்” (yam) எனப்படும் தொடர் தங்குமிட அமைப்பும், “பைசா” (paiza) எனப்படும் உலோக அனுமதிச் சீட்டுகளும் தூதர்களையும் வணிகர்களையும் பாதுகாத்தன.

    இப்போது பயணிகள் கண்டம் முழுவதையும் கடந்தனர். ரூப்ரக்கின் வில்லியம் (William of Rubruck) 1254-இல் மங்கோலியத் தலைநகர் காரகோரத்தை அடைந்தார். சுமார் 1271–1295-இல் நடந்த மார்கோ போலோவின் பயணம், ரூஸ்டிசெல்லோ (Rustichello) என்ற எழுத்தாளரின் உதவியுடன் நூலாக்கப்பட்டது. அதில் எவ்வளவு துல்லியம் என்பதை அறிஞர்கள் இன்னும் விவாதிக்கின்றனர். பாண்டிய நாட்டுக் கடற்கரை, முத்துக் குளித்தல் பற்றிய அவருடைய விவரிப்புகள் தமிழ் வாசகர்களுக்குச் சுவையானவை. நெஸ்டோரியத் துறவி ரப்பான் சௌமா (Rabban Sauma) 1287-இல் சீனாவிலிருந்து ஐரோப்பாவுக்குப் பயணம் செய்தார். இப்னு பதூதா (Ibn Battuta) 1340-களில் கடல் வழியாகச் சீனாவை அடைந்தார்.

    கொள்ளைநோய், சிதைவு, வீழ்ச்சி

    அதே இணைப்புகள் நோய்களையும் பரப்பின. 541-இல் “ஜஸ்டினியன் கொள்ளைநோய்” தாக்கியது. 2022-இல் Nature இதழில் வெளியான ஒரு மரபணு ஆய்வு, “கருப்புச் சாவு” (Black Death) கொள்ளைநோயின் தோற்றத்தை இன்றைய கிர்கிஸ்தானின் சூ பள்ளத்தாக்குப் (Chu Valley) பகுதியில் 1338–39-க்குக் கொண்டுசென்றது. 1347-க்குள் அது கருங்கடலையும் ஐரோப்பாவையும் எந்த வழியில் சரியாக அடைந்தது என்பதை வரலாற்றாசிரியர்கள் இன்னும் விவாதிக்கின்றனர். மங்கோலிய அரசுகள் சிதைந்தன. 1335-க்குப் பிறகு இல்கானேட் வீழ்ந்தது. 1368-இல் யுவான் வம்சம் வீழ்ந்தது. தரைவழி வர்த்தகம் அதிக ஆபத்தானதாகவும் அதிக வரி விதிக்கப்பட்டதாகவும் மாறியது.

    பதினைந்தாம் நூற்றாண்டு முதல் ஓட்டோமான்–சஃபாவிட் போர்கள், மிங் அரசின் கட்டுப்பாடுகள், எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக ஐரோப்பியக் கடல் வழிகள் சமநிலையை மாற்றின. 1498-இல் வாஸ்கோ ட காமா கோழிக்கோட்டை அடைந்தார். பின்னர் போர்த்துகீசியர், டச்சுக்காரர், ஆங்கிலேயர் நீண்ட தூர வர்த்தகத்தின் பெரும்பகுதியைக் கைப்பற்றினர். தரைவழிகள் திடீரென்று “இறந்துவிடவில்லை.” ஒட்டக வர்த்தகம் தொடர்ந்தது. 1727-க்குப் பிறகு கியாக்தா (Kyakhta) வழியாக நடந்த ரஷ்யா–சீனா தேயிலை வர்த்தகம் அதற்கு ஓர் உதாரணம். ஆனால் அவை தங்கள் மையப் பங்கை இழந்தன. பின்னாளில் சூயஸ், பனாமா போன்ற கால்வாய்கள் கடல்களை உலகின் இயல்பான நெடுஞ்சாலையாக்கின. அதைப் பற்றி எங்கள் சூயஸ் கால்வாய் முழுக் கதையிலும் பனாமா கால்வாய் வரலாற்றிலும் படிக்கலாம்.

    பெல்ட் அண்ட் ரோடு: நவீன எதிரொலி, மறுபிறப்பு அல்ல

    2013 செப்டம்பரில் கஜகஸ்தானின் அஸ்தானாவில், சீன அதிபர் ஷி ஜின்பிங் “பட்டுப்பாதைப் பொருளாதாரப் பட்டை” (Silk Road Economic Belt) என்ற திட்டத்தை முன்மொழிந்தார். அதே ஆண்டு அக்டோபரில் இந்தோனேசியாவின் ஜகார்த்தாவில் “21-ஆம் நூற்றாண்டின் கடல்வழிப் பட்டுப்பாதை” என்பதையும் சேர்த்தார். இரண்டும் சேர்ந்து “பெல்ட் அண்ட் ரோடு முன்னெடுப்பு” (Belt and Road Initiative – BRI) ஆனது. 150-க்கும் மேற்பட்ட நாடுகளுடன் ஒத்துழைப்பு ஆவணங்களில் கையெழுத்திட்டுள்ளதாக சீனா கூறுகிறது. இத்தாலி 2023 டிசம்பரிலும், பனாமா 2025 பிப்ரவரியிலும் விலகின. துறைமுகங்கள், ரயில்பாதைகள், மின் நிலையங்கள் ஆகியவற்றை ஆதரவாளர்கள் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர். கடன் சுமை, வெளிப்படையற்ற ஒப்பந்தங்கள், அரசியல் செல்வாக்கு ஆகியவற்றை விமர்சகர்கள் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர். இலங்கையின் ஹம்பாந்தோட்டை துறைமுகம் குறித்து அடிக்கடி பயன்படுத்தப்படும் “கடன் பொறி” (debt trap) என்ற வர்ணனை, நடந்ததை மிக எளிமைப்படுத்துகிறது என்று சில ஆய்வாளர்கள் வாதிடுகின்றனர்.

    இங்கே வரலாற்றுப் பாடத்தைக் கவனமாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். BRI என்பது 21-ஆம் நூற்றாண்டின், அரசு தலைமையிலான உள்கட்டமைப்பு மற்றும் நிதித் திட்டம். அது டாங் கால ஒட்டகக் கூட்டங்களின் மறுமலர்ச்சி அல்ல. பழைய பட்டுப்பாதைகளுக்கு ஒரே உரிமையாளரோ ஒரே திட்டமிடுபவரோ இருந்ததில்லை. பாகிஸ்தான் நிர்வகிக்கும் காஷ்மீர் வழியாகச் செல்லும் ஒரு வழித்தடத்தை எதிர்த்து இந்தியா BRI-இல் சேர மறுத்துள்ளது. 2023-இல் டெல்லியில் நடந்த G20 மாநாட்டில் அறிவிக்கப்பட்ட “இந்தியா–மத்திய கிழக்கு–ஐரோப்பா பொருளாதார வழித்தடத்தை” (IMEC) இந்தியா ஆதரித்தது. பேரரசுகளும் எல்லைகளும் பற்றிய தொடர்புடைய கதைக்கு எங்கள் சீனப் பெருஞ்சுவர் வரலாற்றைப் படியுங்கள்.

    காலவரிசை

    • கி.மு. சுமார் 138–126: ஜாங் சியானின் முதல் மேற்குப் பயணம்.
    • கி.மு. 104–101: ஃபெர்கானா குதிரைகளுக்கான ஹான் போர்.
    • கி.பி. முதல் நூற்றாண்டு: பௌத்தம் சீனாவை அடைகிறது. இந்திய–ரோமானியக் கடல் வர்த்தகம் உச்சம் பெறுகிறது.
    • கி.பி. சுமார் 313: சோக்டியப் பழங்கடிதங்கள்.
    • சுமார் 552: பட்டுப்புழுக்கள் பைசாந்தியத்தை அடைகின்றன (புரோகோபியஸ் கூற்றுப்படி).
    • 629–645: யுவான் சுவாங்கின் பயணம்.
    • 751 / 755–763: தலாஸ் போர்; ஆன் லுஷான் கலகம்.
    • 868: அச்சிடப்பட்ட வைரச் சூத்திரம்.
    • சுமார் 1025: ராஜேந்திர சோழனின் ஸ்ரீவிஜயப் படையெடுப்பு.
    • 1206–1368: மங்கோலியப் பேரரசுகள். சுமார் 1271–1295-இல் மார்கோ போலோ.
    • 1340-கள்: கருப்புச் சாவு.
    • 1405–1433 / 1498: ஜெங் ஹேயின் கடற்பயணங்கள்; கோழிக்கோட்டில் வாஸ்கோ ட காமா.
    • 1877: ரிக்தோஃபென் “பட்டுப்பாதை” என்ற சொல்லைப் பிரபலப்படுத்துகிறார்.
    • 2013 / 2014 / 2023: BRI தொடக்கம்; யுனெஸ்கோ இடைவழிகள் பட்டியலில் சேர்ப்பு.

    கட்டுக்கதைகளும் உண்மைகளும்

    • கட்டுக்கதை: பட்டுப்பாதை ஒரே சாலை. உண்மை: நூற்றாண்டுதோறும் மாறிய தரை மற்றும் கடல் வழிகளின் வலைப்பின்னல் அது.
    • கட்டுக்கதை: வணிகர்கள் சீனாவிலிருந்து ரோம் வரை பட்டைக் கொண்டுசென்றனர். உண்மை: சோக்டியர், பார்த்தியர், இந்தியர் எனப் பல இடைத்தரகர்கள் வழியாகப் பொருள்கள் கைமாறின. பட்டு மக்களான “செரெஸ்” (Seres) பற்றி ரோமானியர்களுக்கு மங்கலான கருத்துகளே இருந்தன. பட்டு மரத்தில் வளர்கிறது என்று கூடச் சிலர் நம்பினர்.
    • கட்டுக்கதை: மார்கோ போலோதான் பாஸ்தாவை இத்தாலிக்குக் கொண்டுவந்தார். உண்மை: அவருக்கு முன்பே இத்தாலியில் பாஸ்தா அறியப்பட்டிருந்தது. இந்தக் கதை 20-ஆம் நூற்றாண்டு விளம்பரங்களால் பரவியது.
    • கட்டுக்கதை: கடல் வர்த்தகம் தொடங்கியதும் பட்டுப்பாதை இறந்துவிட்டது. உண்மை: கடல் வர்த்தகம் எப்போதுமே இந்த வலைப்பின்னலின் ஒரு பகுதி. தரைவழி வர்த்தகம் ஒப்பீட்டளவில் முக்கியத்துவம் இழந்தது, ஆனால் தொடர்ந்தது.
    • கட்டுக்கதை: பெல்ட் அண்ட் ரோடுதான் பழைய பட்டுப்பாதையின் மறுபிறப்பு. உண்மை: அது பழைய பெயரைப் பயன்படுத்தும் நவீன அரசுத் திட்டம். வரலாறு அதற்கு ஒரு உவமையைத் தருகிறதே தவிர, வரைபடத்தை அல்ல.

    அடிக்கடி கேட்கப்படும் கேள்விகள்

    பட்டுதான் முக்கிய வர்த்தகப் பொருளா? அது மிகப் புகழ்பெற்றது. ஆனால் குதிரைகள், துணிகள், மிளகு உள்ளிட்ட மசாலாப் பொருள்கள், உலோகங்கள், காகிதம், மட்பாண்டங்கள் ஆகியவையும் அதே அளவு முக்கியமானவை.

    இந்தியா பட்டுப்பாதையின் பகுதியா? ஆம். காந்தாரம், தக்சசீலம் வழியான தரைக் கிளைகளும், அரிக்கமேடு, முசிறி போன்ற தென்னிந்தியத் துறைமுகங்கள் வழியான கடல் வழிகளும் இந்தியாவை இந்த வலையின் மையத்தில் வைத்தன. பௌத்தம் இந்தியாவிலிருந்துதான் சீனாவுக்குச் சென்றது.

    இன்று பட்டுப்பாதையை எங்கே காணலாம்? ஷியான், துன்ஹுவாங், டர்ஃபான், காஷ்கர், சமர்கந்த், புகாரா, கிவா, மெர்வ் போன்ற பல இடங்களில். தமிழகத்தில் அரிக்கமேடு அகழ்வுத் தளமும் அந்தக் கதையின் ஒரு பகுதி.

    இறுதிச் சிந்தனைகள்

    “உலகமயமாக்கல்” என்ற சொல் பிறப்பதற்கு முன்பே இருந்த உலகமயமாக்கல்தான் பட்டுப்பாதைகள். கருத்துகள், நம்பிக்கைகள், நோய்கள் ஆகியவை பெரும்பாலும் எந்தத் தனி வணிகரையும்விட அதிக தூரம் பயணித்தன. இன்று அரசியல்வாதிகள் ஒட்டகக் கூட்டங்களை நினைவுகூரும்போது, ஒன்றை மனதில் வைத்துக்கொள்வது நல்லது: அசல் வலைப்பின்னலுக்கு எந்தப் பெருந்திட்டமும் இருந்ததில்லை. பல நூற்றாண்டுகளில், பல மக்கள், ஒவ்வொரு சோலையாக, ஒவ்வொரு துறைமுகமாக அதைக் கட்டியெழுப்பினர். அந்த மக்களில் தமிழ்க் கடலோடிகளும் வணிகர்களும் இருந்தனர்.

    ஆதாரங்கள்

    • என்சைக்ளோபீடியா பிரிட்டானிகா (Encyclopaedia Britannica): “Silk Road”, “Zhang Qian” பதிவுகள்.
    • யுனெஸ்கோ உலகப் பாரம்பரிய மையம் (UNESCO World Heritage Centre): Silk Roads: Chang’an–Tianshan Corridor (2014), Zarafshan–Karakum Corridor (2023).
    • Valerie Hansen, The Silk Road: A New History (2012).
    • Peter Frankopan, The Silk Roads: A New History of the World (2015).
    • சிமா சியான் (Sima Qian), Shiji (Records of the Grand Historian), அத்தியாயம் 123 (தாயுவான்).
    • பிரிட்டிஷ் நூலகம், International Dunhuang Programme: வைரச் சூத்திரம், துன்ஹுவாங் கையெழுத்துப் பிரதிகள்.
    • Spyrou et al., “The source of the Black Death in fourteenth-century central Eurasia”, Nature (2022).
    • Green Finance & Development Center, Reuters: பெல்ட் அண்ட் ரோடு உறுப்பினர் நிலை பற்றிய 2023–2026 செய்திகள்.