• வட அமெரிக்காவையும் தென் அமெரிக்காவையும் இணைக்கும் குறுகிய நிலப்பகுதியின் குறுக்கே சுமார் 80 கிலோமீட்டர் (50 மைல்) நீளமுள்ள ஒரு நீர்வழி செல்கிறது. அதுதான் பனாமா கால்வாய் (Panama Canal). கரீபியன் கடல் பக்கம் உள்ள கோலோன் (Colón) நகரில் நுழையும் கப்பல், மூன்று படிகளாக அமைந்த பூட்டுகள் (locks) வழியாக மேலே ஏறுகிறது. கடல் மட்டத்திலிருந்து சுமார் 26 மீட்டர் (85 அடி) உயரத்தில் உள்ள கட்டுன் ஏரியை (Gatun Lake) அடைகிறது. பிறகு மலைத்தொடரைக் குடைந்து உருவாக்கிய செயற்கைப் பள்ளத்தாக்கின் வழியாகக் கண்டப் பிளவைக் (Continental Divide) கடக்கிறது. இறுதியில் மீண்டும் படிப்படியாக இறங்கி பால்போவா (Balboa) அருகே பசிபிக் பெருங்கடலை அடைகிறது. 1914-க்கு முன் நியூயார்க்கிலிருந்து சான் பிரான்சிஸ்கோவுக்குச் செல்லும் கப்பல், தென் அமெரிக்காவின் தென்முனையான கேப் ஹார்ன் (Cape Horn) வழியாக முழுக் கண்டத்தையும் சுற்றிச் செல்ல வேண்டியிருந்தது. கால்வாய் அந்தப் பயணத்தை ஏறத்தாழ 13,000 கிலோமீட்டர் குறைத்தது.

    இந்தக் கட்டுரை பனாமா கால்வாயின் முழுக் கதையையும் சொல்கிறது: பிரெஞ்சு முயற்சியும் அதன் பெரும் தோல்வியும், 1903 ஒப்பந்தம், கொசுக்களுக்கு எதிரான போர், பூட்டு வடிவமைப்பு, கோத்தல்ஸ் (Goethals) தலைமையும் 1914 திறப்பும், அமெரிக்கக் “கால்வாய் மண்டலம்” (Canal Zone), 1977 டொரிகோஸ்–கார்ட்டர் ஒப்பந்தங்கள், 1999 கைமாற்றம், 2016 நியோபனாமாக்ஸ் (Neopanamax) விரிவாக்கம், 2020-களின் வறட்சியும் அரசியலும். உயிரிழப்பு எண்ணிக்கை, செலவு போன்றவற்றில் வரலாற்றாசிரியர்களிடையோ அதிகாரப்பூர்வ ஆதாரங்களிடையோ கருத்து வேறுபாடு உள்ள இடங்களை வெளிப்படையாகக் குறிப்பிடுகிறோம்.

    ஏன் பனாமா? அமெரிக்கக் கண்டங்களின் குறுகிய இடுப்பு

    அட்லாண்டிக், பசிபிக் பெருங்கடல்களுக்கு இடையே அமெரிக்கக் கண்டங்களில் உள்ள மிகக் குறுகிய நிலப்பகுதி பனாமா நிலச்சந்தி (Isthmus of Panama). 1513-இல் ஸ்பானிய வெற்றியாளர் வாஸ்கோ நூனியெஸ் டி பால்போவா (Vasco Núñez de Balboa) இதைக் கால்நடையாகக் கடந்தார். அமெரிக்காவிலிருந்து பசிபிக் கடலைக் கண்ட முதல் ஐரோப்பியர் அவர்தான். 1534-இலேயே ஸ்பெயின் பேரரசர் ஐந்தாம் சார்லஸ் (Charles V), இரண்டு கடல்களையும் இணைக்கும் நீர்வழி சாத்தியமா என்று ஆய்வு செய்ய உத்தரவிட்டார். ஆனால் அடுத்த மூன்று நூற்றாண்டுகளுக்கு, தென் அமெரிக்க வெள்ளியும் பிற சரக்குகளும் கோவேறு கழுதைப் பாதைகள் வழியாகவே நிலச்சந்தியைக் கடந்தன. கப்பல்கள் கண்டத்தின் தென்முனையைச் சுற்றும் நீண்ட, ஆபத்தான பயணத்தையே மேற்கொண்டன.

    கலிபோர்னியா தங்க வேட்டை (Gold Rush) நிலைமையை மாற்றியது. கிழக்குக் கடற்கரையிலிருந்து கலிபோர்னியாவுக்கு விரைவாகச் செல்ல மக்கள் துடித்தனர். 1850 முதல் 1855 வரை ஒரு அமெரிக்க நிறுவனம் பனாமா ரயில்பாதையை (Panama Railroad) அமைத்தது. பல ஆண்டுகள் அது உலகின் மிக லாபகரமான ரயில்பாதைகளில் ஒன்றாக இருந்தது. ஆனால் இங்கு கட்டுமானம் எவ்வளவு கொடியது என்பதையும் அது காட்டியது. காலரா, மலேரியா, மஞ்சள் காய்ச்சல் ஆகியவற்றால் ஆயிரக்கணக்கான தொழிலாளர்கள் இறந்தனர். நம்பகமான முழு எண்ணிக்கை இல்லை, மதிப்பீடுகள் பெரிதும் வேறுபடுகின்றன. பின்னாளில் இந்த ரயில்பாதையே இரண்டு கால்வாய்த் திட்டங்களுக்கும் முதுகெலும்பாக அமைந்தது.

    பிரெஞ்சு முயற்சி (1880–1889): லெசெப்ஸின் பெரும் தோல்வி

    1879-இல் பாரிஸில் நடந்த ஒரு சர்வதேச மாநாடு பனாமாவில் கால்வாய் அமைக்கும் திட்டத்தை ஆதரித்தது. அதன் முன்னோடி ஃபெர்டினாண்ட் டி லெசெப்ஸ் (Ferdinand de Lesseps). அவர் பொறியாளர் அல்ல, ராஜதந்திரியும் திட்ட ஊக்குவிப்பாளரும் ஆவார். அவருடைய சூயஸ் கால்வாய் பத்து ஆண்டுகளுக்கு முன், 1869-இல் திறக்கப்பட்டு அவருக்கு உலகப் புகழைத் தேடித் தந்திருந்தது. சூயஸ் போலவே பனாமாவிலும் பூட்டுகள் இல்லாத, கடல் மட்டக் கால்வாய் (sea-level canal) வேண்டும் என்று லெசெப்ஸ் பிடிவாதமாக இருந்தார். அவருடைய “கொம்பானி யூனிவர்செல் டு கனால் இன்டர்ஓசியானிக்” (Compagnie Universelle du Canal Interocéanique) நிறுவனம், லட்சக்கணக்கான சாதாரண பிரெஞ்சு முதலீட்டாளர்களிடமிருந்து பணம் திரட்டியது. 1880 ஜனவரி 1 அன்று சடங்குபூர்வமான தொடக்கம் நடந்தது. பெரிய அளவிலான தோண்டும் பணி 1881–82-இல் தொடங்கியது.

    ஆனால் பனாமா, சூயஸின் தட்டையான, வறண்ட பாலைவனம் அல்ல. அடர்ந்த மழைக்காடு, ஆண்டுக்குப் பல மாதங்கள் கொட்டும் மழை, பருவ காலத்தில் கரைபுரண்டு ஓடும் சாக்ரெஸ் ஆறு (Chagres River), தோண்டத் தோண்ட மீண்டும் சரிந்து விழும் குலேப்ரா (Culebra) மலைச்சரிவுகள் என எல்லாமே எதிராக இருந்தன. எல்லாவற்றையும் விடக் கொடியது நோய். அன்றைய மருத்துவர்கள் நோய்க்குக் காரணம் கொசுக்கள் அல்ல, “கெட்ட காற்று” (miasma) என்று நம்பினர். எனவே தடுப்பு முயற்சிகள் பயனளிக்கவில்லை. பிரெஞ்சுக் காலத்தில் சுமார் 22,000 பேர் இறந்ததாக வரலாற்றாசிரியர்கள் பொதுவாக மதிப்பிடுகின்றனர். பெரும்பாலானோர் மஞ்சள் காய்ச்சலாலும் மலேரியாவாலும் இறந்தனர். இது ஒரு மதிப்பீடு மட்டுமே. சிலர் இதைவிட அதிகமாகவும் சிலர் குறைவாகவும் கணக்கிடுகின்றனர்.

    1887 வாக்கில், தன் பட்ஜெட்டில் கடல் மட்டக் கால்வாய் சாத்தியமில்லை என்பதை நிறுவனம் அமைதியாக ஒப்புக்கொண்டது. தற்காலிகத் தீர்வாகப் பூட்டுகளை அமைக்க ஈஃபிள் கோபுரப் புகழ் குஸ்தாவ் ஈஃபிளை (Gustave Eiffel) ஒப்பந்தம் செய்தது. ஆனால் அது மிகவும் தாமதமான முடிவு. 1889 பிப்ரவரியில் நிறுவனம் கலைக்கப்பட்டது. ஆயிரக்கணக்கான பிரெஞ்சுக் குடும்பங்களின் சேமிப்பு அழிந்தது. இது 1892–93 “பனாமா ஊழலாக” வெடித்தது. பத்திரிகையாளர்களுக்கும் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களுக்கும் லஞ்சம் கொடுக்கப்பட்டது அம்பலமானது. லெசெப்ஸும் அவருடைய மகன் சார்லஸும் 1893-இல் தண்டிக்கப்பட்டனர். பின்னர் மேல்முறையீட்டில் அந்தத் தீர்ப்புகள் ரத்து செய்யப்பட்டன. ஃபெர்டினாண்ட் 1894-இல் மறைந்தார். அதன் பிறகு உருவான “கொம்பானி நூவெல்” (Compagnie Nouvelle) என்ற புதிய நிறுவனம், தன் உரிமத்தையும் சொத்துகளையும் விற்கும் நிலையில் வைத்திருக்கவே ஒரு சிறிய பணியாளர் குழுவை அங்கே தொடர்ந்து வைத்திருந்தது.

    1902–1903: நிகரகுவாவா பனாமாவா? ஒரு புதிய நாடு பிறக்கிறது

    அமெரிக்காவில் பல பொறியாளர்களும் செனட்டர்களும் நிகரகுவா வழியாகக் கால்வாய் அமைப்பதையே விரும்பினர். 1898 ஸ்பானிய–அமெரிக்கப் போர், கால்வாயின் அவசியத்தை உணர்த்தியது. அந்தப் போரின்போது USS ஓரிகன் (USS Oregon) என்ற போர்க்கப்பல், சான் பிரான்சிஸ்கோவிலிருந்து கேப் ஹார்னைச் சுற்றிக் கரீபியன் கடலை அடைய சுமார் இரண்டு மாதங்கள் ஆனது. பிரெஞ்சுப் பொறியாளரும் பரப்புரையாளருமான ஃபிலிப் புனோ-வரியா (Philippe Bunau-Varilla) பனாமாவுக்காகத் தீவிரமாகப் பிரசாரம் செய்தார். நிகரகுவாவின் எரிமலைகளைச் சுட்டிக்காட்ட, புகை கக்கும் மொமோட்டோம்போ (Momotombo) எரிமலையின் படம் கொண்ட நிகரகுவா அஞ்சல் தலையை செனட்டர்களுக்கு அனுப்பினார் என்ற கதை புகழ்பெற்றது. 1902 ஜூனில் நிறைவேறிய ஸ்பூனர் சட்டம் (Spooner Act), பிரெஞ்சுச் சொத்துகளை 40 மில்லியன் டாலருக்கு வாங்கவும், அப்போது நிலச்சந்தியை ஆண்ட கொலம்பியாவுடன் உடன்பாடு ஏற்பட்டால் பனாமாவில் கால்வாய் அமைக்கவும் அதிபர் தியோடர் ரூஸ்வெல்ட்டுக்கு அதிகாரம் அளித்தது.

    1903 ஆகஸ்டில் கொலம்பிய செனட் ஹே–ஹெர்ரான் ஒப்பந்தத்தை (Hay–Herrán Treaty) நிராகரித்தது. 1903 நவம்பர் 3 அன்று பனாமா விடுதலை இயக்கம் கொலம்பியாவிலிருந்து பிரிவதாக அறிவித்தது. USS நாஷ்வில் (USS Nashville) உள்ளிட்ட அமெரிக்கப் போர்க்கப்பல்கள், கிளர்ச்சியை அடக்க வந்த கொலம்பியப் படைகள் தரையிறங்குவதைத் தடுத்தன. பதினைந்து நாட்களுக்குப் பிறகு, நவம்பர் 18 அன்று, அமெரிக்க வெளியுறவுச் செயலர் ஜான் ஹேயும் பனாமாவின் தூதராகச் செயல்பட்ட புனோ-வரியாவும் ஹே–புனோ-வரியா ஒப்பந்தத்தில் (Hay–Bunau-Varilla Treaty) கையெழுத்திட்டனர். புனோ-வரியா ஒரு பிரெஞ்சுக்காரர். பனாமா அனுப்பிய பிரதிநிதிகள் வாஷிங்டனை அடைவதற்கு முன்பே அவர் கையெழுத்திட்டுவிட்டார். ஒப்பந்தப்படி, 10 மைல் அகலமுள்ள ஒரு மண்டலம் “நிரந்தரமாக” அமெரிக்காவுக்குக் கிடைத்தது. அங்கு அமெரிக்கா “இறையாண்மை உள்ளதுபோல்” அதிகாரம் செலுத்தலாம். பதிலுக்கு பனாமாவுக்கு 10 மில்லியன் டாலரும் ஆண்டுக்கு 2,50,000 டாலரும் கிடைத்தன. இந்த நிபந்தனைகள் கிட்டத்தட்ட ஒரு நூற்றாண்டு முழுவதும் பனாமா மக்களின் ஆழ்ந்த மனக்குறையாக இருந்தன. 1921-இல் தாம்சன்–உருட்டியா ஒப்பந்தத்தின் (Thomson–Urrutia Treaty) கீழ் அமெரிக்கா கொலம்பியாவுக்கு 25 மில்லியன் டாலர் வழங்கியது.

    கோர்கஸும் கொசுக்களுக்கு எதிரான போரும்

    அமெரிக்கப் பணி 1904 மே மாதம் தொடங்கியது. தொடக்கத்தில் அதுவும் தடுமாறியது. 1905-இல் பரவிய மஞ்சள் காய்ச்சல் பெரும் பீதியை உண்டாக்கியது. பல தொழிலாளர்களும் அதிகாரிகளும் வேலையை விட்டு ஓடினர். திருப்புமுனை மருத்துவத் துறையிலிருந்து வந்தது. 1900-இல் கியூபாவில் வால்டர் ரீட் (Walter Reed) தலைமையிலான ஆணையம், கியூப மருத்துவர் கார்லோஸ் ஃபின்லே (Carlos Finlay) முன்வைத்த கோட்பாட்டை உறுதிப்படுத்தியது: மஞ்சள் காய்ச்சலைப் பரப்புவது ஏடிஸ் ஈஜிப்டை (Aedes aegypti) கொசு. அதற்கு முன்பே ரொனால்ட் ராஸ் (Ronald Ross), மலேரியாவை அனோஃபிலிஸ் (Anopheles) கொசுக்களுடன் தொடர்புபடுத்தியிருந்தார். அந்த ஆய்வின் பெரும்பகுதி இந்தியாவில், செகந்திராபாத்தில் நடந்தது என்பது நமக்குச் சுவையான தகவல்.

    கால்வாய் மண்டலத்தின் தலைமைச் சுகாதார அதிகாரி கர்னல் வில்லியம் சி. கோர்கஸ் (William C. Gorgas) இந்த அறிவைப் பிரம்மாண்டமான அளவில் செயல்படுத்தினார். அவருடைய குழுக்கள் பனாமா நகரிலும் கோலோனிலும் வீடுகளைப் புகையூட்டித் தூய்மைப்படுத்தின. கட்டடங்களுக்குக் கொசுவலை பொருத்தின. குழாய் நீர் வசதி அமைத்ததால், மக்கள் மழைநீரைத் திறந்த பானைகளில் சேமிக்கும் தேவை இல்லாமல் போனது. கொசு முட்டையிடும் தேங்கிய நீர்நிலைகளை வடித்தன அல்லது அவற்றின் மீது எண்ணெய் தெளித்தன. பாதையோரப் புதர்களை வெட்டி அகற்றின. 1906 வாக்கில் கால்வாய் மண்டலத்திலிருந்து மஞ்சள் காய்ச்சல் கிட்டத்தட்ட ஒழிக்கப்பட்டது. மலேரியா பெருமளவு குறைந்தது, ஆனால் முற்றிலும் ஒழியவில்லை. வெப்பமண்டலப் பொதுச் சுகாதாரத்துக்கு கோர்கஸின் இயக்கம் ஒரு முன்மாதிரியானது. எந்த இயந்திரத்துக்கும் இணையாக, கால்வாயின் வெற்றிக்கு அதுவும் முக்கியக் காரணம் என்று சொல்லலாம்.

    ஸ்டீவன்ஸ், கோத்தல்ஸ், கால்வாயைத் தோண்டிய மனிதர்கள்

    முதல் தலைமைப் பொறியாளர் ஜான் ஃபின்ட்லி வாலஸ் 1905-இல் பதவி விலகினார். அடுத்து வந்த ஜான் எஃப். ஸ்டீவன்ஸ் (John F. Stevens) ஒரு ரயில்பாதைப் பொறியாளர். தோண்டிய மண்ணை அப்புறப்படுத்தப் பனாமா ரயில்பாதையை அவர் முழுமையாகப் புதுப்பித்தார். குடியிருப்புகளையும் பொருள் விநியோக அமைப்புகளையும் கட்டினார். பூட்டுக் கால்வாய் மட்டுமே நடைமுறைக்கு ஏற்றது என்று வாதிட்டார். 1906 ஜூனில் அமெரிக்க நாடாளுமன்றம் (Congress) பூட்டுக் கால்வாய் வடிவமைப்பை ஏற்றது. சர்வதேசப் பொறியாளர் குழுவின் பெரும்பான்மை ஆதரித்த கடல் மட்டத் திட்டத்தை மிகக் குறுகிய வித்தியாசத்தில் நிராகரித்தது. 1906 நவம்பரில் அதிபர் ரூஸ்வெல்ட் பனாமாவுக்கு வந்தார். பதவியில் இருந்த ஒரு அமெரிக்க அதிபர் வெளிநாடு சென்றது அதுவே முதல் முறை. 1907-இல் ஸ்டீவன்ஸ் எதிர்பாராமல் பதவி விலகினார்.

    அடுத்த தலைவர் நினைத்தவுடன் விலகிவிடக் கூடாது என்பதற்காக, ரூஸ்வெல்ட் ராணுவப் பொறியாளர் லெப்டினன்ட் கர்னல் ஜார்ஜ் டபிள்யூ. கோத்தல்ஸிடம் (George W. Goethals) பொறுப்பை ஒப்படைத்தார். 1907 முதல் 1914 வரை கோத்தல்ஸ் கிட்டத்தட்ட முழு அதிகாரத்துடன் திட்டத்தை நடத்தினார். ஞாயிற்றுக்கிழமைதோறும் அவர் நடத்திய “நீதிமன்ற” அமர்வுகளில் எந்தத் தொழிலாளியும் நேரில் வந்து புகார் சொல்லலாம். அவருடைய தலைமையில் பணி ஒரு பிரம்மாண்டமான, கச்சிதமாகத் திட்டமிடப்பட்ட தொழில்துறை இயக்கமாக மாறியது.

    1913 வாக்கில் உச்சக் கட்டத்தில் தொழிலாளர் எண்ணிக்கை 40,000-ஐத் தாண்டியது. பெரும்பாலானோர் கரீபியன் தீவுகளிலிருந்து, குறிப்பாக பார்படோஸ், ஜமைக்கா ஆகிய இடங்களிலிருந்து வந்தவர்கள். பனாமா மக்கள், ஸ்பானியர், இத்தாலியர், கிரேக்கர்கள் எனப் பலரும் இருந்தனர். மண்டலத்தில் இரண்டு அடுக்கு ஊதிய முறை இருந்தது. வெள்ளை அமெரிக்கக் குடிமக்களுக்குத் தங்க நாணயத்தில் ஊதியம் தரும் “கோல்ட் ரோல்” (gold roll), பெரும்பாலான கறுப்பின மேற்கிந்தியத் தொழிலாளர்களுக்கு வெள்ளி நாணயத்தில் ஊதியம் தரும் “சில்வர் ரோல்” (silver roll). இந்தப் பிரிவுதான் வீடு, உணவு, பள்ளி ஆகிய அனைத்தையும் தீர்மானித்தது. ஜூலி கிரீன் (Julie Greene) போன்ற வரலாற்றாசிரியர்கள், இந்த இனப் பாகுபாடு கொண்ட உழைப்புதான் அமெரிக்க வெற்றியின் அடித்தளம் என்று ஆவணப்படுத்தியுள்ளனர்.

    மிகக் கடினமான பகுதி குலேப்ரா வெட்டு (Culebra Cut). பின்னாளில் பொறியாளர் டேவிட் கெய்லார்டின் (David Gaillard) நினைவாக இது கெய்லார்ட் வெட்டு (Gaillard Cut) என்று பெயர் மாற்றப்பட்டது. கண்டப் பிளவின் வழியாகச் சுமார் 13 கிலோமீட்டர் நீளத்துக்கு இது வெட்டப்பட்டது. நீராவி மண்வாரிகள் இரவும் பகலும் மண்ணை ரயில்களில் ஏற்றின. கோடிக்கணக்கான பவுண்டு டைனமைட் பயன்படுத்தப்பட்டது. குகராச்சா (Cucaracha) சரிவு போன்ற மண்சரிவுகள் தண்டவாளங்களையும் இயந்திரங்களையும் மீண்டும் மீண்டும் புதைத்தன. அதிகாரப்பூர்வப் பதிவுகளின்படி 1904–1914 அமெரிக்கக் கட்டுமானக் காலத்தில் நோயாலும் விபத்துகளாலும் 5,609 பேர் இறந்தனர். அவர்களில் சுமார் 4,500 பேர் கறுப்பினத் தொழிலாளர்கள். எல்லா மரணங்களும் பதிவு செய்யப்படாததால் உண்மை எண்ணிக்கை இதைவிட அதிகம் என்று வரலாற்றாசிரியர்கள் கருதுகின்றனர். பிரெஞ்சு நிறுவனத்துக்கும் பனாமாவுக்கும் செலுத்திய தொகைகள் உட்பட மொத்த அமெரிக்கச் செலவு சுமார் 375 மில்லியன் டாலர் என்று பொதுவாகக் குறிப்பிடப்படுகிறது. அதுவரை அமெரிக்கா மேற்கொண்ட கட்டுமானத் திட்டங்களில் அதுவே மிகப் பெரிய செலவு.

    பூட்டுகள் எப்படிச் செயல்படுகின்றன? 1914 திறப்பு

    வடிவமைப்பின் மையம் மூன்று அம்சங்கள். முதலாவது, சாக்ரெஸ் ஆற்றின் குறுக்கே கட்டப்பட்ட பிரம்மாண்டமான கட்டுன் அணை (Gatun Dam). அது உருவாக்கிய கட்டுன் ஏரி அன்று உலகின் மிகப் பெரிய செயற்கை ஏரி. இரண்டாவது, மலையைக் குடைந்த குலேப்ரா வெட்டு. மூன்றாவது, கப்பல்களை ஏரிக்கு உயர்த்தி மீண்டும் இறக்கும் மூன்று பூட்டுத் தொகுதிகள். அட்லாண்டிக் பக்கம் மூன்று படிகள் கொண்ட கட்டுன் பூட்டுகள். பசிபிக் பக்கம் ஒரு படி கொண்ட பெட்ரோ மிகேல் (Pedro Miguel), இரண்டு படிகள் கொண்ட மிராஃப்ளோரெஸ் (Miraflores) பூட்டுகள்.

    ஒவ்வொரு பழைய பூட்டு அறையும் 33.5 மீட்டர் (110 அடி) அகலமும் 320 மீட்டர் (1,050 அடி) நீளமும் கொண்டது. இரண்டு பாதைகளில் ஒரே நேரத்தில் கப்பல்கள் செல்லும் வகையில் அறைகள் இணையாகக் கட்டப்பட்டன. அவற்றின் கான்கிரீட் சுவர்கள் அதுவரை உலகில் ஊற்றப்பட்ட மிகப் பெரிய கான்கிரீட் கட்டமைப்புகள். சில எஃகுக் கதவுகள் சுமார் 20 மீட்டர் உயரம் கொண்டவை. இங்கு பம்புகள் இல்லை என்பதுதான் வியப்பு. கப்பலை உயர்த்த, கட்டுன் ஏரியிலிருந்து சுவர்களிலும் தரையிலும் உள்ள சுரங்கக் குழாய்கள் வழியாக நீர் புவியீர்ப்பால் தானாகவே பாய்கிறது. இறக்கும்போது நீர் கடலை நோக்கி வெளியேற்றப்படுகிறது. பழைய பூட்டுகள் வழியாகச் செல்லும் ஒவ்வொரு கப்பலும் சுமார் 20 கோடி லிட்டர் (சுமார் 5.2 கோடி கேலன்) நன்னீரை ஏரியிலிருந்து கடலுக்கு அனுப்புகிறது. அதனால்தான் கால்வாய்ப் படுகையில் பெய்யும் மழை அவ்வளவு முக்கியம். அறைகளின் ஓரத்தில் தண்டவாளங்களில் ஓடும் “மியூல்ஸ்” (mules) எனப்படும் மின்சார என்ஜின்கள், எஃகுக் கம்பிகளால் கப்பலை நடுவில் நிலைநிறுத்துகின்றன. 1914 கப்பல்களுக்காக அமைக்கப்பட்ட இந்த அளவு, “பனாமாக்ஸ்” (Panamax) என்ற உலகத் தரமாகவே மாறியது.

    1914 ஜனவரி 7 அன்று, பிரெஞ்சுக் காலத்தில் கட்டப்பட்ட அலெக்சாண்ட்ரே லா வாலே (Alexandre La Valley) என்ற கிரேன் படகு முதல் முழுப் பயணத்தை மேற்கொண்டது. பிரெஞ்சு முயற்சிக்கு அது ஒரு சிறிய நினைவுக் குறிப்பு போல அமைந்தது. அதிகாரப்பூர்வத் திறப்பு 1914 ஆகஸ்ட் 15 அன்று நடந்தது. அன்று எஸ்.எஸ். ஆன்கான் (SS Ancon) என்ற சரக்கு–பயணிகள் கப்பல் ஒரு கடலிலிருந்து மறு கடலுக்குச் சென்றது. இரண்டு வாரங்களுக்கும் குறைவான காலத்துக்கு முன் ஐரோப்பாவில் முதல் உலகப் போர் தொடங்கியிருந்ததால், திட்டமிட்ட பெரும் கொண்டாட்டங்கள் குறைக்கப்பட்டன. தொடக்க ஆண்டுகளில் மண்சரிவுகள் கால்வாயைப் பல முறை மூடின. முறைப்படியான அர்ப்பணிப்பு விழா 1920-இல்தான் நடந்தது.

    கால்வாய் மண்டலம் முதல் பனாமா கட்டுப்பாடு வரை (1914–1999)

    இருபதாம் நூற்றாண்டின் பெரும்பகுதியில் கால்வாய் மண்டலம் பெயரளவில் இல்லாவிட்டாலும் நடைமுறையில் ஒரு அமெரிக்கப் பகுதியாகவே இருந்தது. அதற்குச் சொந்தமாகக் காவல்துறை, நீதிமன்றங்கள், பள்ளிகள், அஞ்சல் அலுவலகம், ராணுவத் தளங்கள் இருந்தன. அது பனாமா குடியரசை இரண்டாகப் பிளந்தது. 1903 ஒப்பந்தம் 1936-இலும் 1955-இலும் திருத்தப்பட்டது. ஆனால் அடிப்படைக் குறை தீரவில்லை. 1964 ஜனவரி 9 அன்று, மண்டலத்தில் உள்ள பால்போவா உயர்நிலைப் பள்ளியில் பனாமா கொடியை ஏற்றுவது தொடர்பான மோதல் கலவரமாக வெடித்தது. சுமார் 21 பனாமா மக்களும் 4 அமெரிக்க வீரர்களும் உயிரிழந்தனர். அந்த நாளை பனாமா இன்றும் “தியாகிகள் தினம்” (Martyrs’ Day) என்று நினைவுகூர்கிறது.

    நீண்ட பேச்சுவார்த்தைகளுக்குப் பிறகு, 1977 செப்டம்பர் 7 அன்று வாஷிங்டனில் பனாமா தலைவர் ஜெனரல் ஒமர் டொரிகோஸும் (Omar Torrijos) அமெரிக்க அதிபர் ஜிம்மி கார்ட்டரும் இரண்டு ஒப்பந்தங்களில் கையெழுத்திட்டனர். பனாமா கால்வாய் ஒப்பந்தம் மண்டலத்தைக் கலைத்து, 1999 டிசம்பர் 31 நண்பகலுக்குள் முழுக் கட்டுப்பாட்டையும் பனாமாவுக்கு மாற்றும் கால அட்டவணையை வகுத்தது. நிரந்தர நடுநிலை ஒப்பந்தம் (Neutrality Treaty) கால்வாயை எல்லா நாடுகளுக்கும் திறந்ததாக வைத்தது. அதன் நடுநிலையைப் பாதுகாக்கும் தொடர் உரிமையை அமெரிக்காவுக்கு வழங்கியது. 1977 அக்டோபரில் நடந்த பொதுவாக்கெடுப்பில் பனாமா மக்கள் ஒப்பந்தங்களை ஏற்றனர். 1978-இல் அமெரிக்க செனட் 68–32 என்ற கணக்கில் அவற்றை அங்கீகரித்தது. தேவையான மூன்றில் இரண்டு பங்கை விட ஒரே ஒரு வாக்கு அதிகம். அமெரிக்க அரசியலில் இவை கடும் சர்ச்சைக்குரியவையாக இருந்தன.

    1979 அக்டோபர் 1 அன்று கால்வாய் மண்டலம் முறைப்படி கலைக்கப்பட்டது. இரு நாட்டுப் “பனாமா கால்வாய் ஆணையம்” (Panama Canal Commission) பொறுப்பேற்றது. அதில் பனாமா ஊழியர்களின் பங்கு படிப்படியாக அதிகரித்தது. 1989 டிசம்பர் 20 அன்று ஜெனரல் மானுவல் நொரியேகாவை (Manuel Noriega) அகற்ற அமெரிக்கா “ஆபரேஷன் ஜஸ்ட் காஸ்” (Operation Just Cause) என்ற பெயரில் பனாமா மீது படையெடுத்தது. அதில் இறந்த பனாமா மக்களின் எண்ணிக்கை இன்றும் சர்ச்சைக்குரியது. மதிப்பீடுகள் சுமார் 200 முதல் பல ஆயிரம் வரை வேறுபடுகின்றன. இந்த நெருக்கடியையும் தாண்டி கைமாற்றம் தொடர்ந்தது. பனாமா கால்வாயின் நிர்வாகத்தைத் தன் அரசியலமைப்பிலேயே சேர்த்து, தன்னாட்சி பெற்ற “பனாமா கால்வாய் ஆணையத்தை” (Autoridad del Canal de Panamá – ACP) உருவாக்கியது. 1999 டிசம்பர் 14 அன்று நடந்த விழாவில் கார்ட்டரும் பனாமா அதிபர் மிரேயா மொஸ்கோசோவும் கலந்துகொண்டனர். 1999 டிசம்பர் 31 நண்பகலில் பனாமா முழுக் கட்டுப்பாட்டை ஏற்றது. சரிவு வரும் என்று பல வெளிநாட்டுப் பார்வையாளர்கள் கணித்தனர். ஆனால் பனாமா நிர்வாகத்தில் போக்குவரத்தும் பாதுகாப்பும் வருவாயும் மேம்பட்டன.

    2016 விரிவாக்கம்: நியோபனாமாக்ஸ் பூட்டுகள்

    2000-களில் உலகின் மிகப் பெரிய கொள்கலன் கப்பல்கள் 1914 பூட்டுகளில் நுழைய முடியாத அளவுக்கு வளர்ந்துவிட்டன. 2006 அக்டோபர் 22 அன்று நடந்த பொதுவாக்கெடுப்பில், சுமார் நான்கில் மூன்று பங்கு பனாமா மக்கள் விரிவாக்கத்துக்கு ஆதரவாக வாக்களித்தனர். சுமார் 5.25 பில்லியன் டாலர் பட்ஜெட்டில் 2007 செப்டம்பரில் பணி தொடங்கியது. முக்கியப் பூட்டு ஒப்பந்தம் சாசிர் (Sacyr), இம்ப்ரெஜிலோ (இன்று Webuild), ஜான் டி நுல் (Jan De Nul) ஆகிய நிறுவனங்கள் தலைமையிலான GUPC கூட்டமைப்புக்குச் சென்றது. அதன் பிறகு செலவு அதிகரிப்பு தொடர்பாகப் பல ஆண்டுகள் சர்ச்சைகளும் நடுவர் மன்ற வழக்குகளும் நடந்தன. இறுதிச் செலவும் சில கோரிக்கைகளும் இன்னும் சில வழக்குகளில் விவாதத்தில் உள்ளன.

    அட்லாண்டிக் பக்கம் அகுவா கிளாரா (Agua Clara), பசிபிக் பக்கம் கொகோலி (Cocolí) என இரண்டு புதிய பூட்டுத் தொகுதிகள் கட்டப்பட்டன. ஒவ்வொரு அறையும் 427 மீட்டர் நீளம், 55 மீட்டர் அகலம், 18.3 மீட்டர் ஆழம் கொண்டது. கதவுகள் சுழலாமல் பக்கவாட்டில் உருண்டு நகர்கின்றன. மியூல்களுக்குப் பதிலாக இழுவைப் படகுகள் (tugboats) கப்பல்களை நிலைநிறுத்துகின்றன. ஒவ்வொரு அறைக்கும் மூன்று நீர் சேமிப்புத் தொட்டிகள் உண்டு. ஒவ்வொரு முறை பூட்டு இயங்கும்போதும் பயன்படும் நீரில் சுமார் 60 சதவீதத்தை அவை மறுசுழற்சி செய்கின்றன. 2016 ஜூன் 26 அன்று சீனாவுக்குச் சொந்தமான கோஸ்கோ ஷிப்பிங் பனாமா (Cosco Shipping Panama) கப்பல் முதல் பயணத்தை மேற்கொண்டது. நியோபனாமாக்ஸ் கப்பல்கள் சுமார் 366 மீட்டர் நீளமும் 51 மீட்டர் அகலமும் சுமார் 15 மீட்டர் (50 அடி) மிதவை ஆழமும் (draught) கொண்டிருக்கலாம். இந்த வகைக் கொள்கலன் கப்பல்கள் பல சுமார் 13,000–15,000 TEU கொள்கலன்களைச் சுமக்கின்றன. இது பழைய பனாமாக்ஸ் வரம்பைவிடச் சுமார் மூன்று மடங்கு. அமெரிக்காவின் திரவ இயற்கை எரிவாயு (LNG), திரவப் பெட்ரோலிய எரிவாயு (LPG) ஏற்றுமதிகள் ஆசியாவுக்குச் செல்லவும் இந்த விரிவாக்கம் புதிய வழியைத் திறந்தது.

    நீர், வறட்சி, 2020-களின் அரசியல்

    கால்வாயின் பலவீனமான இடம் மழை. 2023–24-இல் எல் நினோ (El Niño) காரணமாகப் பதிவான வரலாற்றிலேயே மிக வறண்ட காலங்களில் ஒன்று வந்தது. கட்டுன் ஏரியின் நீர்மட்டம் கடுமையாகக் குறைந்தது. ACP தினசரி முன்பதிவு இடங்களையும் கப்பல்களின் மிதவை ஆழ வரம்புகளையும் குறைத்தது. மிக மோசமான கட்டத்தில் தினசரி இடங்கள் வழக்கத்தில் ஏறத்தாழ பாதியாகக் குறைந்தன. 2024 நிதியாண்டில் (FY2024) 11,240 கப்பல் பயணங்கள் நடந்ததாக ACP கணக்கிட்டது. FY2025-இல் அது 13,404 பயணங்களையும் சுமார் 5.7 பில்லியன் டாலர் வருவாயையும் அறிவித்தது. 2026 அக்டோபரில் வெளியிட்ட FY2026 முடிவுகளில் 13,951 பயணங்களும், தணிக்கை செய்யப்படாத 6.6 பில்லியன் டாலர் வருவாயும் இடம்பெற்றன. மொத்தச் சரக்கு அளவில் சுமார் 52 சதவீதத்தை நியோபனாமாக்ஸ் கப்பல்கள் சுமந்தன. 2026-இல் மீண்டும் வந்த எல் நினோ, முந்தையதைவிட லேசான கட்டுப்பாடுகளைக் கொண்டுவந்தது. நீண்டகாலத் தீர்வாக ரியோ இண்டியோ (Río Indio) ஆற்றில் சுமார் 1.6 பில்லியன் டாலர் செலவில் ஒரு நீர்த்தேக்கம் திட்டமிடப்பட்டுள்ளது. அதன் சொந்த கால அட்டவணைப்படி அது 2031–32-இல்தான் கட்டுன் ஏரிக்கு நீர் வழங்கத் தொடங்கும். அதற்காகச் சுமார் 2,000 பேர் இடம்பெயர வேண்டியிருக்கும்.

    அரசியலும் மீண்டும் களத்துக்கு வந்தது. 2025 ஜனவரி பதவியேற்பு உரையில், சீனா கால்வாயை “இயக்குகிறது” என்றும் அமெரிக்கா அதை “திரும்பப் பெறும்” என்றும் அதிபர் டொனால்ட் டிரம்ப் கூறினார். பனாமா அதை நிராகரித்தது. சீனா கால்வாயைக் கட்டுப்படுத்துகிறது என்பதற்குப் பொது ஆதாரம் எதுவும் இல்லை. கால்வாயை நடத்துவது பனாமா அரசு அமைப்பான ACP. 2025 பிப்ரவரியில் பனாமா சீனாவின் “பெல்ட் அண்ட் ரோடு” திட்டத்திலிருந்து விலகியது. 2026 ஜனவரியில் பனாமா உச்ச நீதிமன்றம், கால்வாயின் இரு முனைகளிலும் உள்ள பால்போவா, கிறிஸ்டோபல் (Cristóbal) துறைமுகங்களை 1997 முதல் நடத்திவந்த சி.கே. ஹட்சிசன் (CK Hutchison) துணை நிறுவனத்தின் உரிமத்தை அரசியலமைப்புக்கு முரணானது என்று ரத்து செய்தது. அந்தத் துறைமுகங்கள் தற்காலிகமாக மேர்ஸ்க் (Maersk), MSC தொடர்புடைய நிறுவனங்களிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டன. சி.கே. ஹட்சிசன் சர்வதேச நடுவர் மன்ற வழக்கைத் தொடங்கியுள்ளது. அந்த வழக்கு இன்னும் முடியவில்லை.

    ஏன் முக்கியம்? முக்கிய எண்கள்

    உலகக் கடல் வர்த்தகத்தில் சுமார் 3–5 சதவீதம் பனாமா கால்வாய் வழியாகச் செல்வதாக மதிப்பிடப்படுகிறது. சரக்கு அளவில் அதன் மிகப் பெரிய பயனாளர் அமெரிக்கா. அதைத் தொடர்ந்து சீனா, ஜப்பான், தென் கொரியா வருகின்றன. பனாமா அரசின் மிக முக்கிய வருவாய் ஆதாரங்களில் கால்வாயும் ஒன்று. FY2025-க்காக ACP கிட்டத்தட்ட 3 பில்லியன் டாலரை நாட்டின் கருவூலத்துக்கு வழங்கியது. நீராவி யுகத்தின் மற்றொரு பெரும் குறுக்குவழியைப் பற்றி அறிய எங்கள் சூயஸ் கால்வாய் முழுக் கதையைப் படியுங்கள். ஆசியாவையும் ஐரோப்பாவையும் இணைத்த பண்டைய வர்த்தக வலைக்கு எங்கள் பட்டுப்பாதை வரலாற்றைப் பாருங்கள்.

    • நீளம்: கோலோன் முதல் பால்போவா வரை சுமார் 80 கி.மீ. கட்டுன் ஏரி கடல் மட்டத்திலிருந்து சுமார் 26 மீ உயரம்.
    • பூட்டு அறைகள்: 320 × 33.5 மீ (1914); 427 × 55 × 18.3 மீ (2016).
    • பிரெஞ்சுக் கால உயிரிழப்பு: சுமார் 22,000 (மதிப்பீடு, உறுதியற்றது).
    • அமெரிக்கக் கட்டுமானக் கால உயிரிழப்பு (1904–14): பதிவானவை 5,609. உண்மை எண்ணிக்கை அதிகமாக இருக்கலாம்.
    • பயணங்கள்: 11,240 (FY2024), 13,404 (FY2025), 13,951 (FY2026).
    • வருவாய்: சுமார் 5.7 பில்லியன் டாலர் (FY2025), தணிக்கை செய்யப்படாத 6.6 பில்லியன் டாலர் (FY2026).

    காலவரிசை

    • 1513: பால்போவா நிலச்சந்தியைக் கடந்து பசிபிக்கைக் காண்கிறார்.
    • 1850–1855: பனாமா ரயில்பாதை கட்டப்படுகிறது.
    • 1880 ஜனவரி 1: பிரெஞ்சுக் கால்வாயின் சடங்குபூர்வத் தொடக்கம்.
    • 1889 பிப்ரவரி: பிரெஞ்சு நிறுவனம் கலைப்பு. 1892–93-இல் பனாமா ஊழல்.
    • 1903 நவம்பர் 3 / 18: பனாமா விடுதலை; ஹே–புனோ-வரியா ஒப்பந்தம்.
    • 1904 மே: அமெரிக்கப் பணி தொடக்கம். 1907-இல் கோத்தல்ஸ் பொறுப்பேற்பு.
    • 1914 ஆகஸ்ட் 15: எஸ்.எஸ். ஆன்கான் கால்வாயைத் திறக்கிறது.
    • 1964 ஜனவரி 9: தியாகிகள் தினக் கலவரம்.
    • 1977 செப்டம்பர் 7: டொரிகோஸ்–கார்ட்டர் ஒப்பந்தங்கள்.
    • 1979 அக்டோபர் 1: கால்வாய் மண்டலம் கலைப்பு.
    • 1989 டிசம்பர் 20: அமெரிக்கப் படையெடுப்பு.
    • 1999 டிசம்பர் 31: முழுப் பனாமா கட்டுப்பாடு.
    • 2016 ஜூன் 26: நியோபனாமாக்ஸ் பூட்டுகள் திறப்பு.
    • 2023–24: வறட்சிக் கட்டுப்பாடுகள்.
    • 2026 ஜனவரி: துறைமுக உரிமம் ரத்து.

    கட்டுக்கதைகளும் உண்மைகளும்

    • கட்டுக்கதை: பசிபிக் கடல் அட்லாண்டிக்கைவிட மிக உயரமாக இருப்பதால்தான் பூட்டுகள் தேவை. உண்மை: இரு கடல்களின் சராசரி மட்டங்களுக்கு இடையே சுமார் 20 சென்டிமீட்டர் வித்தியாசமே உள்ளது. மலைகளைக் கடல் மட்டம் வரை குடையாமல் இருப்பதற்காகவே பூட்டுகள் கப்பல்களைக் கட்டுன் ஏரிக்கு உயர்த்துகின்றன. ஆனால் பசிபிக் முனையில் அலை ஏற்ற இறக்கம் மிக அதிகம்.
    • கட்டுக்கதை: கால்வாய் கிழக்கு–மேற்காகச் செல்கிறது. உண்மை: அது ஏறத்தாழ வடமேற்கு–தென்கிழக்காகச் செல்கிறது. பசிபிக் நுழைவாயில் அட்லாண்டிக் நுழைவாயிலுக்குக் கிழக்கே உள்ளது.
    • கட்டுக்கதை: அமெரிக்கர்கள் புதிதாகத் தொடங்கினர். உண்மை: பிரெஞ்சு இயந்திரங்கள், ரயில்பாதை, பகுதியளவு தோண்டிய வெட்டுகள் ஆகியவற்றை அவர்கள் வாங்கி மறுபயன்பாடு செய்தனர்.
    • கட்டுக்கதை: கார்ட்டர் கால்வாயைச் சும்மா “தூக்கிக் கொடுத்தார்.” உண்மை: இரண்டு ஒப்பந்தங்களின் கீழ் கைமாற்றம் 22 ஆண்டுகள் நீடித்தது. நடுநிலை ஒப்பந்தம் கால்வாயை எல்லோருக்கும் திறந்ததாக வைத்து, அதன் நடுநிலையைப் பாதுகாக்கும் உரிமையை அமெரிக்காவுக்கு வழங்குகிறது.
    • கட்டுக்கதை: சீனா கால்வாயை நடத்துகிறது. உண்மை: பனாமா கால்வாய் ஆணையமே அதை நடத்துகிறது. சி.கே. ஹட்சிசன் துறைமுகங்கள் போன்ற வணிகப் பங்குகள் சீனத் தொடர்புடைய நிறுவனங்களுக்கு இருந்தன. ஆனால் கால்வாய் இயக்கத்தை சீனா கட்டுப்படுத்துகிறது என்பதற்குப் பொது ஆதாரம் இல்லை.

    அடிக்கடி கேட்கப்படும் கேள்விகள்

    ஒரு கப்பல் கால்வாயைக் கடக்க எவ்வளவு நேரம் ஆகும்? கால்வாய்க்குள் பொதுவாகச் சுமார் 8–10 மணி நேரம். காத்திருப்பையும் சேர்த்தால் கால்வாய் நீர்ப்பரப்பில் ஒரு நாள் அல்லது அதற்கு மேல் ஆகலாம்.

    இதுவரை செலுத்தப்பட்ட மிகக் குறைந்த கட்டணம் எது? 1928-இல் சாகசப் பயணி ரிச்சர்ட் ஹாலிபர்டன் (Richard Halliburton) கால்வாயை நீந்திக் கடந்தார். அவருடைய உடல் எடையின் அடிப்படையில் அவருக்கு 36 சென்ட் கட்டணம் விதிக்கப்பட்டது. இன்றைய பெரிய கப்பல்கள் லட்சக்கணக்கான டாலர் செலுத்துகின்றன.

    இன்று கால்வாய் யாருக்குச் சொந்தம்? பனாமா குடியரசுக்கு, பனாமா கால்வாய் ஆணையம் (ACP) வழியாக. கடல் பயண ஆபத்துகளின் மற்றொரு கதைக்கு எங்கள் டைட்டானிக் முழுக் கதையைப் படியுங்கள்.

    இறுதிச் சிந்தனைகள்

    ஒரு புகழ்பெற்ற வெற்றியை அப்படியே நகலெடுக்க முடியாது என்பதைப் பனாமா கால்வாய் காட்டுகிறது. சூயஸைக் கட்டியவர் பனாமாவில் தோற்றார். காரணம், காடும் ஆறுகளும் கொசுக்களும் வேறு அணுகுமுறையைக் கோரின. பூட்டுகளைத் தேர்ந்தெடுத்து, நோயைப் புரிந்துகொண்டு, இனப் பாகுபாட்டுக்கு உள்ளான பெரும் கரீபியன் தொழிலாளர் படையை நம்பி அமெரிக்கர்கள் வெற்றி பெற்றனர். தங்கள் நாட்டை இரண்டாகப் பிளந்த நீர்வழியின் கட்டுப்பாட்டை வெல்லப் பனாமா மக்கள் அதன் பிறகு 85 ஆண்டுகள் போராடினர். இன்று கால்வாய்க்கு மிகப் பெரிய அபாயங்கள் மழையும் புவிசார் அரசியலும். ஒவ்வொரு கப்பலும் நம்பியிருக்கும் நீரைத் தாங்கி நிற்கும் ஒரு ஏரிதான் அதன் முக்கியப் பாதுகாப்பு.

    ஆதாரங்கள்

    • பனாமா கால்வாய் ஆணையம் (Autoridad del Canal de Panamá): அதிகாரப்பூர்வ வரலாறு, FY2025 ஆண்டறிக்கை, FY2026 முடிவுகள் (2026 அக்டோபர் 21).
    • என்சைக்ளோபீடியா பிரிட்டானிகா (Encyclopaedia Britannica): “Panama Canal”, “Panama Canal Treaties” பதிவுகள்.
    • David McCullough, The Path Between the Seas: The Creation of the Panama Canal, 1870–1914 (1977).
    • Julie Greene, The Canal Builders: Making America’s Empire at the Panama Canal (2009).
    • அமெரிக்க வெளியுறவுத் துறை வரலாற்று அலுவலகம் (Office of the Historian): கால்வாய்க் கட்டுமானம், 1977 ஒப்பந்தங்கள் பற்றிய பதிவுகள்.
    • Reuters, AP, BBC, CNBC, Engineering News-Record: வறட்சி, ரியோ இண்டியோ, துறைமுக வழக்கு பற்றிய 2025–2026 செய்திகள்.