• பெரு நாட்டின் ஆண்டிஸ் மலைத்தொடரில், கடல் மட்டத்திலிருந்து சுமார் 2,430 மீட்டர் உயரத்தில் ஒரு குறுகிய கருங்கல் மலை முகடு இருக்கிறது. அதன் இருபுறமும் மச்சு பிச்சு, வாய்னா பிச்சு (Huayna Picchu) என்ற இரண்டு சிகரங்கள். கீழே ஆழத்தில் உருபாம்பா (Urubamba) நதி மலையைச் சுற்றி வளைந்து ஓடுகிறது. அந்த முகட்டில் கற்சுவர்கள், படிக்கட்டு வயல்கள், கோயில்கள் நிறைந்த ஓர் இன்கா குடியிருப்பு இருக்கிறது. அதுதான் மச்சு பிச்சு (Machu Picchu). இந்த இடம் மிகத் தொலைவில் இருப்பதுபோல் தோன்றுவதால் ஒரு கட்டுக்கதை உருவானது: பல நூற்றாண்டுகள் மறைந்திருந்த “இன்காக்களின் தொலைந்த நகரம்”, 1911-இல் ஓர் அமெரிக்க ஆய்வாளரால் “கண்டுபிடிக்கப்பட்டது” என்பதே அந்தக் கதை.

    உண்மைக் கதை அதைவிடச் சுவாரசியமானது. மச்சு பிச்சு பெரும்பாலும் 15-ஆம் நூற்றாண்டில் கட்டப்பட்ட ஓர் அரசத் தோட்டம் (royal estate). அங்கு சுமார் ஒரு நூற்றாண்டு மட்டுமே மக்கள் வாழ்ந்தனர். பள்ளத்தாக்கில் வாழ்ந்த உள்ளூர் விவசாயிகள் அந்த இடத்தை ஒருபோதும் மறந்துவிடவில்லை. ஹைரம் பிங்காம் (Hiram Bingham) அதை உலகப் புகழ் பெறச் செய்தார், ஆனால் யாருக்கும் தெரியாத ஒன்றை அவர் கண்டுபிடிக்கவில்லை. இந்தக் கட்டுரை இன்கா பின்னணி, பச்சகுடி மன்னர், புதிய கதிரியக்கக் கார்பன் காலக்கணிப்பு, அந்தத் தோட்டம் எப்படி இயங்கியது, ஸ்பானிய வெற்றியும் கைவிடப்பட்டதும், 1911 பிங்காம் பயணம், “கண்டுபிடிப்பு” என்ற சொல் பற்றிய சர்ச்சை, யேல் பல்கலைக்கழகத் தொல்பொருள் சர்ச்சை, UNESCO அங்கீகாரம், இன்றைய சுற்றுலா விதிகள், பாதுகாப்புச் சவால்கள் என அனைத்தையும் விரிவாகப் பார்க்கிறது. அறிஞர்களிடையே கருத்து வேறுபாடு உள்ள இடங்களை வெளிப்படையாகக் குறிப்பிடுகிறோம்.

    மச்சு பிச்சுவுக்கு முன் இன்கா உலகம்

    15-ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் இன்காக்கள் குஸ்கோ (Cusco) பள்ளத்தாக்கில் இருந்த பல பிராந்திய சக்திகளில் ஒன்று மட்டுமே. ஏறக்குறைய நூறு ஆண்டுகளுக்குள் அவர்கள் “தவாந்தின்சுயு” (Tawantinsuyu) என்ற பேரரசைக் கட்டியெழுப்பினர். ஐரோப்பியர் வருகைக்கு முந்தைய அமெரிக்கக் கண்டங்களில் இதுவே மிகப்பெரிய அரசு. இன்றைய ஈக்வடார் முதல் சிலியின் மையப் பகுதி வரை 4,000 கி.மீ.க்கும் மேல் அது பரவியிருந்தது.

    ஐரோப்பிய அர்த்தத்தில் இன்காக்களுக்கு எழுத்துமுறை இல்லை. “கிப்பு” (khipu) எனப்படும் முடிச்சுக் கயிறுகளில் கணக்குகளையும் தகவல்களையும் பதிவு செய்தனர். சுமார் 40,000 கி.மீ. நீளமுள்ள “கபாக் ஞான்” (Qhapaq Ñan) சாலை வலைப்பின்னல், “மித்தா” (mit’a) எனப்படும் உழைப்பு வரி முறை, அரசத் தோட்டங்கள் ஆகியவை பேரரசை ஒன்றிணைத்தன.

    இன்கா காலவரிசை பற்றி நமக்குத் தெரிந்தவை பெரும்பாலும் 1532-க்குப் பின் எழுதிய ஸ்பானிய, கலப்பின (mestizo) வரலாற்றாசிரியர்களிடமிருந்தே வருகின்றன. பெட்ரோ சியேசா டி லியோன், ஹுவான் டி பெட்டான்சோஸ், கார்சிலாசோ டி லா வேகா, பெர்னபே கோபோ போன்றோர் இதில் அடங்குவர். அவர்களின் தகவல்கள் எப்போதும் ஒத்துப்போவதில்லை. மச்சு பிச்சுவின் காலத்தைக் கணிக்கும்போது இந்த முரண்பாடுகள் முக்கியமாகின்றன.

    பச்சகுடியும் அரசத் தோட்டமும்

    இன்கா மரபுப்படி பேரரசின் விரிவாக்கத்துக்குக் காரணமானவர் பச்சகுடி இன்கா யுபான்கி (Pachacuti Inca Yupanqui). வரலாற்று நூல்களின்படி, அவர் சங்கா (Chanka) கூட்டமைப்பைத் தோற்கடித்து, சுமார் 1438-இல் ஆட்சிக்கு வந்தார். குஸ்கோ நகரை மீண்டும் கட்டினார், உருபாம்பா பள்ளத்தாக்கில் படையெடுப்புகளை நடத்தினார். ஐரோப்பிய அரச குடும்பங்களைப் போலவே, இன்கா மன்னர்களும் தங்களுக்கும் தங்கள் சந்ததியினருக்கும் தனிப்பட்ட தோட்டங்களை உருவாக்கினர். பிசாக், ஒல்லந்தாய்தம்போ, சின்செரோ ஆகியவை அத்தகைய தோட்டங்களுக்கு எடுத்துக்காட்டுகள்.

    மச்சு பிச்சுவைப் பச்சகுடியுடன் இணைக்கும் முக்கிய ஆவணச் சான்று, 1560-களின் காலனித்துவ நில ஆவணங்களிலிருந்து வருகிறது. லூயிஸ் மிகேல் கிளேவ், மரியா ரெமி போன்ற வரலாற்றாசிரியர்கள் இவற்றை ஆய்வு செய்தனர். 1990-இல் தொல்லியலாளர் ஜான் ரோவ் (John Rowe) அவற்றை விரிவாகப் பகுப்பாய்வு செய்தார். “பிச்சு” என்ற இடத்தில் உள்ள நிலங்கள் பற்றிய 1568 ஆவணம் ஒன்று, பச்சகுடியின் சந்ததியினருக்குச் சொந்தமான சொத்துகளைக் குறிப்பிடுகிறது. இதனால் மச்சு பிச்சு பச்சகுடியின் அரசத் தோட்டங்களில் ஒன்று என ரோவ் வாதிட்டார்.

    பெரும்பாலான நிபுணர்கள் இன்று இந்த விளக்கத்தை ஏற்கின்றனர். சிலர் இன்னும் இதற்குச் சடங்கு அல்லது இராணுவ முக்கியத்துவம் அதிகம் இருந்ததாக வாதிடுகின்றனர். ஆனால் ஒரு விஷயம் தெளிவு: மச்சு பிச்சு இன்கா தலைநகரம் அல்ல. தலைநகர் குஸ்கோ.

    புதிய காலக்கணிப்பு: வரலாற்று நூல்கள் சொல்வதைவிடப் பழமையானது

    பல தசாப்தங்களாக, வரலாற்று நூல்களையும் ரோவின் 1945 காலவரிசையையும் பின்பற்றி, மச்சு பிச்சுவின் கட்டுமானம் சுமார் 1440–1450 என அறிஞர்கள் கணித்தனர். 2021 ஆகஸ்டில் யேல் பல்கலைக்கழகத் தொல்லியலாளர் ரிச்சர்ட் பர்கர் (Richard Burger), லூசி சலாசர் (Lucy Salazar) உள்ளிட்ட குழுவினர் “ஆன்டிக்விட்டி” (Antiquity) இதழில் ஓர் ஆய்வை வெளியிட்டனர். அதில் AMS எனப்படும் மேம்பட்ட கதிரியக்கக் கார்பன் முறையைப் பயன்படுத்தினர். 1912-இல் பிங்காம் குழு அகழ்ந்தெடுத்த, நான்கு கல்லறைப் பகுதிகளைச் சேர்ந்த 26 பேரின் எலும்புகளும் பற்களும் சோதிக்கப்பட்டன.

    முடிவுகளின்படி, சுமார் கி.பி. 1420 முதல் சுமார் 1530 வரை அங்குத் தொடர்ச்சியாக மக்கள் வாழ்ந்தனர். இது வரலாற்று நூல்கள் சொல்வதைவிடக் குறைந்தது இருபது ஆண்டுகள் முந்தையது. பச்சகுடியின் எழுச்சியோ இன்கா விரிவாக்கமோ 1438-க்கு முன்பே தொடங்கியிருக்கலாம் என ஆய்வாளர்கள் கருதுகின்றனர். பிற அறிஞர்கள் இந்தத் தரவை வரவேற்றாலும், ஒரே ஒரு தளத்தை வைத்து முழு இன்கா காலவரிசையையும் மாற்றியெழுதக் கூடாது என எச்சரிக்கின்றனர். இந்த விவாதம் இன்னும் முடியவில்லை.

    அந்த எலும்புகளில் கடும் கட்டுமான உழைப்பின் தடயங்கள் குறைவாகவே உள்ளன. அவர்கள் பல்வேறு பகுதிகளிலிருந்து வந்தவர்கள். எனவே இவர்கள் கட்டுமானத் தொழிலாளர்கள் அல்ல. தோட்டம் அரச இல்லமாகச் செயல்பட்ட காலத்தில் அங்கே பணியாற்றிய “யானகுனா” (yanakuna) எனப்படும் அரச ஊழியர்களாக இருக்கலாம் என ஆய்வு கூறுகிறது.

    அரசத் தோட்டம் எப்படி இயங்கியது?

    மச்சு பிச்சுவில் சுமார் 200 கட்டமைப்புகள் உள்ளன. அவை இரண்டு முக்கியப் பகுதிகளாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளன. ஒன்று படிக்கட்டு வயல்கள் நிறைந்த விவசாயப் பகுதி. மற்றொன்று கோயில்கள், சதுக்கங்கள், குடியிருப்புகள், களஞ்சியங்கள் கொண்ட நகர்ப் பகுதி. மிகச் சிறந்த கட்டடங்களில் “ஆஷ்லார்” (ashlar) எனப்படும் கல்வேலை பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது. கருங்கல் பாளங்கள் சுண்ணாம்புச் சாந்து இல்லாமலேயே ஒன்றோடொன்று மிக இறுக்கமாகப் பொருந்தும்படி செதுக்கப்பட்டுள்ளன. சூரியக் கோயில் (Torreón), மூன்று சாளரக் கோயில், இந்திவாதானா (Intihuatana) கல், கழுகுக் கோயில் (Temple of the Condor), அரச இல்லம் ஆகியவை புகழ்பெற்ற அமைப்புகள்.

    கென்னத் ரைட் (Kenneth Wright), அல்ஃப்ரெடோ வலென்சியா செகார்ரா ஆகியோர் நடத்திய பொறியியல் ஆய்வுகள், அங்குள்ள நுட்பமான வடிகால் அமைப்புகளை விவரிக்கின்றன. அடுக்கடுக்கான மண்–கல் நிரப்பல்கள், 100-க்கும் மேற்பட்ட வடிகால் துளைகள், ஊற்று நீரில் இயங்கும் 16 நீரூற்றுகளின் தொடர் ஆகியவை அவற்றில் அடங்கும். கட்டுமான உழைப்பில் பெரும்பகுதி, சுமார் 60 சதவீதம், அடித்தளங்களிலும் நிரப்பல்களிலும் நிலத்துக்கு அடியில் உள்ளது என்ற மதிப்பீடு பரவலாகச் சொல்லப்படுகிறது. இதைத் தோராயமான எண்ணாகவே கொள்ள வேண்டும். இந்த வடிவமைப்புதான் கடும் மழையையும் நிலநடுக்கங்களையும் தாங்கி ஐந்து நூற்றாண்டுகளுக்கு மேல் இந்தத் தளம் நிலைத்திருக்க உதவியது.

    மக்கள்தொகை மதிப்பீடுகள் வேறுபடுகின்றன. மன்னர் தங்கியிருந்த காலங்களில் சுமார் 750 பேர் அங்கே வாழ்ந்திருக்கலாம், மற்ற காலங்களில் மிகச் சிறிய ஊழியர் குழு மட்டுமே இருந்திருக்கலாம் என பர்கரும் சலாசரும் கருதுகின்றனர். பல்லாயிரக்கணக்கானோர் வாழ்ந்த பெருநகரம் என்ற சித்திரம் தவறானது.

    ஸ்பானிய வெற்றி, கைவிடப்பட்டது, மௌனம்

    உள்நாட்டுப் போராலும், ஸ்பானியர்களுக்கு முன்பே வந்து சேர்ந்திருக்கக்கூடிய தொற்றுநோய்களாலும் பேரரசு ஏற்கெனவே பலவீனமடைந்திருந்தது. அந்த நிலையில், 1532-இல் பிரான்சிஸ்கோ பிசாரோ (Francisco Pizarro) கஜமார்காவில் மன்னர் அதாஹுவால்பாவைச் சிறைப்பிடித்தார். 1533-இல் அதாஹுவால்பா கொல்லப்பட்டார், அதே ஆண்டு குஸ்கோ வீழ்ந்தது. 1536-இல் மான்கோ இன்கா கிளர்ச்சி செய்தார். அதன் பிறகு இன்கா மன்னர்கள் வில்காபாம்பா (Vilcabamba) பகுதியில் தொடர்ந்து எதிர்த்து நின்றனர். 1572-இல் தூபாக் அமாரு பிடிக்கப்பட்டுக் கொல்லப்பட்டதோடு அந்த எதிர்ப்பு முடிவுக்கு வந்தது.

    மச்சு பிச்சுவில் மக்கள் வாழ்ந்ததற்கான சான்றுகள் 1530 அல்லது 1540-களில் மங்கிவிடுகின்றன. அரசத் தோட்டங்கள் ஆளும் வம்சத்தையும் உழைப்பு முறையையும் சார்ந்திருந்தன. இரண்டும் சரிந்தபோது தோட்டமும் கைவிடப்பட்டது. குஸ்கோவைப் போல இங்கே ஸ்பானியர் கொள்ளையடித்ததற்கோ, பாதிரியார்கள் கோயில்களை இடித்ததற்கோ, குடியேற்றக்காரர்கள் தங்கியதற்கோ அறியப்பட்ட பதிவுகள் இல்லை. காலனித்துவ அதிகாரிகள் இந்த இடத்தின் முக்கியத்துவத்தை அறியாததால்கூட அதன் கற்கள் பெரும்பாலும் சேதமின்றித் தப்பியிருக்கலாம். கடைசி மக்கள் எப்போது வெளியேறினர் என்பது உறுதியாகத் தெரியவில்லை.

    1911-க்கு முன் உள்ளூர் அறிவு

    பள்ளத்தாக்கு மக்களுக்கு இந்த இடிபாடுகள் ஒருபோதும் “தொலைந்து” போகவில்லை. காலனித்துவ நில ஆவணங்களில் “பிச்சு” இடப்பெயர்கள் வருகின்றன. 19-ஆம் நூற்றாண்டுப் பயணிகளும் இந்தப் பெயர்களைப் பதிவு செய்தனர். எடுத்துக்காட்டாக, ஆய்வாளர் சார்ல்ஸ் வீனர் (Charles Wiener) 1870-களில் மச்சு பிச்சு, வாய்னா பிச்சு பற்றிக் கேள்விப்பட்டிருந்தார், ஆனால் இடிபாடுகளை அடையவில்லை.

    “லிசாராகா 1902” (Lizárraga 1902) என்ற கரிக்கட்டை எழுத்து ஒரு சுவரில் எழுதப்பட்டிருந்தது. உள்ளூர் குத்தகை விவசாயியான அகுஸ்டின் லிசாராகா (Agustín Lizárraga) தோழர்களுடன் அங்கு சென்றபோது அதை எழுதினார். 1911-இல் பிங்காம் அந்த எழுத்தைப் பார்த்துத் தன் நாட்குறிப்பில் குறித்தார். ஆனால் பின்னாளில் அவர் எழுதிய பிரபல நூல்களில் அதற்கு அதிக முக்கியத்துவம் தரவில்லை.

    பிங்காம் அங்கே சென்றபோது ரிச்சார்டே (Richarte), அல்வாரெஸ் (Álvarez) குடும்பங்கள் பழைய படிக்கட்டு வயல்களில் விவசாயம் செய்துகொண்டிருந்தனர். ஜெர்மன் தொழில்முனைவர் அகுஸ்டோ பெர்ன்ஸ் (Augusto Berns) 1860-களிலேயே இந்த இடத்தை அறிந்து அதை வணிக ரீதியாகப் பயன்படுத்த முயன்றதாக ஆய்வாளர் பாவ்லோ கிரீர் (Paolo Greer) வாதிட்டார். அந்தக் கூற்று இன்னும் விவாதத்தில் உள்ளதால், எச்சரிக்கையுடனே அணுக வேண்டும்.

    1911 ஜூலை 24: ஹைரம் பிங்காமின் பயணம்

    ஹைரம் பிங்காம் III (1875–1956) யேல் பல்கலைக்கழகத்தில் லத்தீன் அமெரிக்க வரலாற்று விரிவுரையாளராக இருந்தார். கடைசி இன்கா புகலிடமான வில்காபாம்பாவைத் தேடி அவர் பெரு வந்தார். 1911 ஜூலை 24 அன்று உள்ளூர் விவசாயி மெல்கோர் அர்தேகா (Melchor Arteaga) அவரை மலைச்சரிவில் அழைத்துச் சென்றார். கராஸ்கோ என்ற பெருவியக் காவல் சார்ஜெண்டும் உடன் இருந்தார். மேலே ரிச்சார்டே குடும்பத்தைச் சேர்ந்த ஒரு சிறுவன் அவர்களை இடிபாடுகளுக்கு வழிகாட்டினான். தாவரங்களால் மூடப்பட்ட சுவர்களைப் பிங்காம் புகைப்படம் எடுத்தார். அவை இன்கா கல்வேலையின் மிக உயர்ந்த தரத்தைச் சேர்ந்தவை என்பதை உணர்ந்தார்.

    யேல் பல்கலைக்கழகம், நேஷனல் ஜியோகிராஃபிக் சொசைட்டி (National Geographic Society) ஆகியவற்றின் ஆதரவுடன் அவர் 1912-இல் திரும்பி வந்தார். தளத்தைச் சுத்தம் செய்து கல்லறைகளை அகழ்ந்தார். 1913 ஏப்ரலில் நேஷனல் ஜியோகிராஃபிக் இதழ் தன் முழு இதழையும் மச்சு பிச்சுவுக்கே அர்ப்பணித்தது. அதுவே இந்த இடத்தை உலகப் புகழ் பெறச் செய்தது.

    தாம் கண்டது வில்காபாம்பாதான் என்று பிங்காம் பல தசாப்தங்கள் வாதிட்டார். ஆனால் வில்காபாம்பா என இன்று அடையாளம் காணப்படுவது எஸ்பிரிது பாம்பா (Espíritu Pampa). வேடிக்கை என்னவென்றால், பிங்காம் 1911-இலேயே அங்கு சென்றிருந்தும் அதைப் புறக்கணித்தார். 1964-இல் ஜீன் சாவாய் (Gene Savoy) நடத்திய ஆய்வும் பின்னர் வந்த ஆய்வுகளும் அந்த அடையாளத்தை உறுதி செய்தன. பிங்காம் பின்னாளில் அரசியலுக்குச் சென்று கனெக்டிகட் ஆளுநராகவும், பிறகு அமெரிக்க செனட்டராகவும் இருந்தார். அவர்தான் “இண்டியானா ஜோன்ஸ்” கதாபாத்திரத்துக்கு ஊக்கம் என்று அடிக்கடி சொல்லப்படுகிறது, ஆனால் அதற்கு ஆவணச் சான்று இல்லை.

    “கண்டுபிடிப்பு” என்ற சொல்லும் உண்மையான பெயரும்

    எனவே “பிங்காம் மச்சு பிச்சுவைக் கண்டுபிடித்தார்” என்பதைவிட, “பிங்காம் மச்சு பிச்சுவை அறிவியல் உலகுக்கும் உலக ஊடகங்களுக்கும் அறிமுகப்படுத்தினார்” என்பதே துல்லியமானது. பெருவில் பலர் “அறிவியல் ரீதியான மறுகண்டுபிடிப்பு” (scientific rediscovery) என்ற சொல்லையே பயன்படுத்துகின்றனர்.

    பெயரே நவீனமானதாக இருக்கலாம். 2021-இல் வரலாற்றாசிரியர்கள் பிரையன் பாவர் (Brian Bauer), டொனாடோ அமாடோ கொன்சாலெஸ் ஆகியோர் “ஞாவ்பா பச்சா” (Ñawpa Pacha) இதழில் ஓர் ஆய்வை வெளியிட்டனர். காலனித்துவ ஆவணங்களையும் பிங்காமின் களக் குறிப்புகளையும் அடிப்படையாகக் கொண்டது அது. இன்காக்கள் இந்தக் குடியிருப்பை “வாய்னா பிச்சு” அல்லது வெறுமனே “பிச்சு” என்று அழைத்திருக்கலாம் என அவர்கள் வாதிட்டனர். “மச்சு பிச்சு” (பழைய சிகரம்) என்பது அருகில் உள்ள மலையின் பெயர் என்பது அவர்களின் கருத்து. பெரு இந்தத் தளத்தின் பெயரை மாற்றப் போவதில்லை. ஆனால் இந்தப் புகழ்பெற்ற கதையின் ஒரு பகுதி 20-ஆம் நூற்றாண்டில் உருவாக்கப்பட்டது என்பதை இது மீண்டும் நினைவூட்டுகிறது.

    யேல் தொல்பொருள் சர்ச்சை

    பிங்காமின் பயணக் குழுக்கள் ஆயிரக்கணக்கான பொருட்களையும் மனித எச்சங்களையும் யேல் பல்கலைக்கழகத்தின் பீபாடி அருங்காட்சியகத்துக்கு அனுப்பின. உடைந்த துண்டுகளையும் சேர்த்தால் எண்ணிக்கை பல்லாயிரங்களைத் தொடும். அவை கடனாக மட்டுமே அனுப்பப்பட்டவை என்று பெரு வாதிட்டது. அந்த வாதத்தின் சில பகுதிகளை யேல் மறுத்தது. பல ஆண்டுப் பேச்சுவார்த்தைகளுக்கும், 2008-இல் தொடரப்பட்ட வழக்குக்கும் பிறகு, 2010-இல் இரு தரப்புக்கும் இடையே ஒப்பந்தம் ஏற்பட்டது.

    2011 முதல் 2012 வரை அந்தப் பொருட்கள் பெருவுக்குத் திரும்பின. இன்று அவை குஸ்கோவில் உள்ள “காசா கொன்சா” (Casa Concha) அருங்காட்சியகத்தில் உள்ளன. சான் அந்தோனியோ அபாத் தேசியப் பல்கலைக்கழகம் (UNSAAC) அதை நிர்வகிக்கிறது. கலாசாரச் சொத்துகளைத் தாய்நாட்டுக்குத் திருப்பி அனுப்புவது பற்றிய உலகளாவிய விவாதங்களில் இந்த வழக்கு அடிக்கடி மேற்கோள் காட்டப்படுகிறது.

    UNESCO, உலக அதிசயம், பெருந்திரள் சுற்றுலா

    1983-இல் UNESCO “மச்சு பிச்சு வரலாற்றுச் சரணாலயத்தை” (Historic Sanctuary of Machu Picchu) உலகப் பாரம்பரியச் சின்னமாக அறிவித்தது. இது கலாசாரம், மேகக் காட்டுச் சூழலியல் ஆகிய இரண்டுக்காகவும் அங்கீகரிக்கப்பட்ட அரிய “கலப்பு” (mixed) தளம். அதன் பரப்பு சுமார் 32,592 ஹெக்டேர்.

    பள்ளத்தாக்கிலிருந்து மேலே செல்லும் வளைந்த “ஹைரம் பிங்காம் நெடுஞ்சாலை” 1948-இல் திறக்கப்பட்டது. ரயில் பாதை ஏற்கெனவே பள்ளத்தாக்கு வரை வந்திருந்ததால், அணுகல் வேகமாக அதிகரித்தது. 2007-இல் ஒரு தனியார் இணைய வாக்கெடுப்பு மச்சு பிச்சுவை “புதிய ஏழு உலக அதிசயங்களில்” ஒன்றாகத் தேர்ந்தெடுத்தது. அதன் பின் வருகையாளர் எண்ணிக்கை மேலும் உயர்ந்தது. கோவிட்-19-க்கு முன் ஆண்டுக்குச் சுமார் 15 லட்சம் பேர் வந்தனர்.

    பெருவின் கலாசார அமைச்சகம் வெளியிட்ட 2026 விதிகளின்படி, வருகையாளர்கள் அதிகாரப்பூர்வ tuboleto.cultura.pe இணையதளத்தில் நேரம் குறிக்கப்பட்ட, பெயருடன் கூடிய டிக்கெட்டுகளை வாங்க வேண்டும். உச்ச பருவத்தில் (ஜூன் 19 – நவம்பர் 2 உள்ளிட்ட நாட்கள்) நாளொன்றுக்கு அதிகபட்சம் 5,600 பேர், மற்ற நாட்களில் 4,500 பேர் அனுமதிக்கப்படுகின்றனர். வருகைகள் மூன்று சுற்றுப் பாதைகளில் நடக்கின்றன: பனோரமிக் (Panoramic), இன்கா நகரம் (Inka City), அரசப் பாதை (Royalty). இவை வாய்னா பிச்சு, மச்சு பிச்சு மலையேற்றங்கள் உட்பட பத்து வழிகளாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளன. புகழ்பெற்ற “இன்கா பாதை” (Inca Trail) மலையேற்றத்துக்குத் தனி அனுமதி முறை உண்டு. பராமரிப்புக்காக ஒவ்வொரு பிப்ரவரியும் அது மூடப்படுகிறது.

    பாதுகாப்புச் சவால்கள்

    குஸ்கோ பிராந்தியப் பொருளாதாரத்துக்குச் சுற்றுலா பெரும் ஆதாரம். ஆனால் நடைபாதைகள், படிக்கட்டு வயல்கள், கீழே உள்ள மச்சு பிச்சு பூப்லோ (அகுவாஸ் கலியென்டஸ்) நகரம் ஆகியவற்றின் மீது அது கடும் அழுத்தம் தருகிறது. 2016–17-இல் இந்தத் தளத்தை “ஆபத்தில் உள்ள உலகப் பாரம்பரியச் சின்னங்கள்” பட்டியலில் சேர்ப்பது பற்றி UNESCO பரிசீலித்தது. நேரம் குறிக்கப்பட்ட நுழைவு, நிர்ணயிக்கப்பட்ட பாதைகள் போன்ற நடவடிக்கைகள் மூலம் பெரு அதைத் தவிர்த்தது.

    2000-ஆம் ஆண்டு ஒரு விளம்பரப் படப்பிடிப்பின்போது கிரேன் விழுந்ததில் இந்திவாதானா கல் சிதைந்தது. 2023, 2024-இல் டிக்கெட் விற்பனைச் சர்ச்சைகளாலும் உள்ளூர்ப் போராட்டங்களாலும் சில நேரங்களில் தளம் மூடப்பட்டது அல்லது அணுகல் பாதிக்கப்பட்டது. சின்செரோவில் திட்டமிடப்பட்ட சர்வதேச விமான நிலையம் கூட்ட நெரிசல் பற்றியும் நிலப்பரப்பு பற்றியும் கவலைகளை எழுப்பியுள்ளது. நிலச்சரிவு அபாயம், காலநிலை மாற்றம், மலை முகட்டு மண் அரிப்பு ஆகியவை தொடர்ந்து நீடிக்கும் பிரச்னைகள். மச்சு பிச்சுவைப் பார்க்க விரும்புவோர் தங்கள் பயணம் இந்த இடத்தைப் பாதுகாக்க உதவும்படி விதிகளைக் கடைப்பிடிப்பது முக்கியம்.

    காலவரிசை

    • சுமார் 1420: 2021 AMS காலக்கணிப்பின்படி மக்கள் வாழத் தொடங்குகின்றனர்.
    • சுமார் 1438: வரலாற்று நூல்களின்படி பச்சகுடி ஆட்சிக்கு வருகிறார். கட்டுமானம் மரபாக 1440–1450 எனக் கணிக்கப்படுகிறது.
    • 1532–33: ஸ்பானிய வெற்றி. அதாஹுவால்பா கொல்லப்படுகிறார்.
    • 1530–40-கள்: மக்கள் வாழ்ந்ததற்கான சான்றுகள் மங்குகின்றன.
    • 1568: காலனித்துவ ஆவணம் “பிச்சு” நிலங்களைப் பச்சகுடி வாரிசுகளுடன் இணைக்கிறது.
    • 1572: வில்காபாம்பா வீழ்ச்சி. தூபாக் அமாரு கொல்லப்படுகிறார்.
    • 1902: லிசாராகாவின் கரிக்கட்டை எழுத்து சுவரில் எழுதப்படுகிறது.
    • 1911 ஜூலை 24: உள்ளூர் வழிகாட்டிகள் பிங்காமை இடிபாடுகளுக்கு அழைத்துச் செல்கின்றனர்.
    • 1912; 1913 ஏப்ரல்: அகழாய்வு, பின்னர் நேஷனல் ஜியோகிராஃபிக் சிறப்பிதழ்.
    • 1948: ஹைரம் பிங்காம் நெடுஞ்சாலை திறக்கப்படுகிறது.
    • 1983: UNESCO உலகப் பாரம்பரியச் சின்னமாக அறிவிப்பு.
    • 2007: “புதிய ஏழு அதிசயங்கள்” வாக்கெடுப்பு.
    • 2011–12: யேல் சேகரிப்புகள் குஸ்கோவுக்குத் திரும்புகின்றன.
    • 2021: AMS காலக்கணிப்பு, உண்மைப் பெயர் பற்றிய ஆய்வுகள் வெளியாகின்றன.
    • 2026: நாளொன்றுக்கு 5,600 / 4,500 வரம்பு, மூன்று சுற்றுப் பாதைகள்.

    கட்டுக்கதைகள் vs உண்மைகள்

    • கட்டுக்கதை: யாருக்கும் தெரியாத நகரைப் பிங்காம் கண்டுபிடித்தார். உண்மை: உள்ளூர் விவசாயிகள் அங்கேயே விவசாயம் செய்துகொண்டிருந்தனர். லிசாராகா 1902-இலேயே சென்றிருந்தார். பிங்காம் அதை உலகுக்கு அறிமுகப்படுத்தி அகழாய்வு செய்தார்.
    • கட்டுக்கதை: இதுவே இன்கா தலைநகரம். உண்மை: தலைநகர் குஸ்கோ. மச்சு பிச்சு ஓர் அரசத் தோட்டம்.
    • கட்டுக்கதை: இதுவே கடைசி இன்கா புகலிடமான வில்காபாம்பா. உண்மை: வில்காபாம்பா என அடையாளம் காணப்படுவது எஸ்பிரிது பாம்பா.
    • கட்டுக்கதை: ஸ்பானியர் இதை அழித்தனர். உண்மை: அதற்குச் சான்று இல்லை. காலனித்துவப் புறக்கணிப்பே இது தப்பியதற்கு ஒரு காரணமாக இருக்கலாம்.
    • கட்டுக்கதை: பல்லாயிரம் பேர் வாழ்ந்த பெருநகரம். உண்மை: மதிப்பீடுகள் நூற்றுக்கணக்கிலேயே உள்ளன.

    அடிக்கடி கேட்கப்படும் கேள்விகள் (FAQ)

    மச்சு பிச்சு எவ்வளவு பழமையானது? AMS காலக்கணிப்பின்படி சுமார் 1420 முதல் 1530 வரை அங்கு மக்கள் வாழ்ந்தனர். முந்தைய கருத்தொற்றுமைப்படி கட்டுமானம் சுமார் 1450.

    “மச்சு பிச்சு” என்பதன் பொருள் என்ன? கெச்சுவா மொழியில் “பழைய சிகரம்”. “வாய்னா பிச்சு” என்றால் “இளைய சிகரம்”.

    டிக்கெட் இல்லாமல் உள்ளே செல்ல முடியுமா? முடியாது. நேரம் குறிக்கப்பட்ட டிக்கெட் கட்டாயம். பெரு கலாசார அமைச்சகம் விதிகளை நிர்ணயிக்கிறது.

    தொடர்புடைய கட்டுரைகள்: 1953 எவரெஸ்ட் முதல் ஏற்றம்: ஹிலரி–டென்சிங் முழுக் கதை, டைட்டானிக் முழுக் கதை.

    இறுதிச் சிந்தனைகள்

    “தொலைந்த நகரம்” என்ற புனைவு இல்லாமலேயே மச்சு பிச்சு வியக்க வைக்கிறது. இன்கா பொறியாளர்கள் கத்திமுனை போன்ற மலை முகட்டில் ஒரு பேரரசையே தாண்டி நிலைத்திருக்கும் அரசத் தோட்டத்தைக் கட்டினர். ஆண்டிஸ் விவசாயிகள் அதன் படிக்கட்டு வயல்களில் தொடர்ந்து உழைத்தனர். ஒரு யேல் ஆய்வாளர் அதை உலகப் புகழ் பெறச் செய்தார். அவர் எடுத்துச் சென்ற பொருட்களைப் பெரு மீண்டும் பெற்றது. இந்தக் கதைகள் அனைத்தையும் சேர்த்துச் சொல்வதுதான் பழைய ஒற்றைக் கதையைவிட உண்மைக்கு நெருக்கமானது.

    ஆதாரங்கள்

    • UNESCO உலகப் பாரம்பரிய மையம்: “Historic Sanctuary of Machu Picchu” (பட்டியல் எண் 274).
    • என்சைக்ளோபீடியா பிரிட்டானிகா: “Machu Picchu”, “Pachacuti Inca Yupanqui” பதிவுகள்.
    • R. L. Burger, L. C. Salazar உள்ளிட்டோர், “New AMS dates for Machu Picchu”, Antiquity 95 (2021), யேல் செய்தி வெளியீட்டுடன்.
    • B. S. Bauer, D. Amado Gonzales, மச்சு பிச்சுவின் உண்மைப் பெயர் பற்றிய ஆய்வு, Ñawpa Pacha (2021).
    • J. H. Rowe, “Machu Picchu a la luz de documentos del siglo XVI”, Histórica (1990).
    • K. R. Wright, A. Valencia Zegarra, Machu Picchu: A Civil Engineering Marvel (2000).
    • பெரு கலாசார அமைச்சகம்: Resolución Ministerial 285-2025-MC (2026 வருகையாளர் வரம்பு, சுற்றுப் பாதைகள்).
    • Christopher Heaney, Cradle of Gold: The Story of Hiram Bingham (2010).