ஜின்ஷான்லிங் அல்லது முத்தியான்யூ மலை முகட்டில் நின்று பார்த்தால், சீனப் பெருஞ்சுவர் (Great Wall of China) அடிவானம் வரை மலைகளின் மேல் நெளிந்து ஓடும் ஒரு சாம்பல் நிற டிராகன் போலத் தெரியும். அந்தக் காட்சி மனதைக் கவர்கிறது; ஆனால் அது ஒரு தவறான எண்ணத்தையும் உருவாக்குகிறது. பெருஞ்சுவர் ஒரே சுவர் அல்ல. அதை ஒரே பேரரசர் கட்டவில்லை. அதன் வரலாற்றின் பெரும்பகுதியில் அது செங்கல்லால் கூடக் கட்டப்படவில்லை. அது மதில்கள், அகழிகள், காவல் கோபுரங்கள், தீக்குறி மேடைகள், கணவாய்கள், படைக் கோட்டைகள் ஆகியவற்றின் ஒரு பெரும் வலைப்பின்னல். இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக வெவ்வேறு அரசுகளும் வம்சங்களும் அதைக் கட்டின, கைவிட்டன, மீண்டும் கட்டின.
சீனாவின் தேசியப் பாரம்பரியக் கணக்கெடுப்பு 2012-இல் நிறைவடைந்தது. அது சுவருடன் தொடர்புடைய 43,721 இடங்களைப் பதிவு செய்தது. எல்லாக் காலங்களின் சுவர்களையும் அகழிகளையும் சேர்த்தால் மொத்த நீளம் சுமார் 21,196 கிலோமீட்டர். போரிடும் அரசுகளின் காலச் சுவர்கள், முதல் பேரரசர் கின் ஷி ஹுவாங், பாலைவனத்துக்குள் நீண்ட ஹான் சுவர்கள், இன்று சுற்றுலாப் பயணிகள் பார்க்கும் மிங் கால செங்கல் கோட்டைகள், சுவரை உண்மையில் கட்டியவர்கள் யார், 1644 மஞ்சு படையெடுப்பு, “விண்வெளியிலிருந்து தெரியும்” என்ற கூற்று, UNESCO, சுற்றுலா — இவை அனைத்தையும் இந்த நீண்ட கட்டுரை விவரிக்கிறது. வரலாற்றாசிரியர்களிடையே கருத்து வேறுபாடு உள்ள இடங்களில் அதைத் தெளிவாகக் குறிப்பிடுகிறோம்.
பேரரசுக்கு முன்: போரிடும் அரசுகளின் சுவர்கள்
சீனா ஒரே பேரரசாக ஒன்றிணைவதற்கு முன்பே நீண்ட சுவர்கள் இருந்தன. வசந்த-இலையுதிர் காலம் (கி.மு. 770–476), குறிப்பாகப் போரிடும் அரசுகள் காலம் (Warring States, கி.மு. 475–221) ஆகியவற்றில், போட்டி அரசுகள் தங்கள் எல்லைகளை ஒன்றுக்கொன்று எதிராகவும் வடக்கு நாடோடி மக்களுக்கு எதிராகவும் சுவர்களால் அரண் செய்தன. தெற்கிலுள்ள சூ (Chu) அரசு மிகப் பழமையான நீண்ட சுவர்களில் ஒன்றைக் கட்டியதாகப் பெரும்பாலும் கூறப்படுகிறது. “சதுரச் சுவர்” என்று சில நேரங்களில் அழைக்கப்படும் அதைப் பண்டைய நூல்கள் கி.மு. ஏழாம் நூற்றாண்டுடன் தொடர்புபடுத்துகின்றன; ஆனால் அதன் சரியான காலமும் பாதையும் இன்னும் விவாதத்தில் உள்ளன.
இன்றைய ஷாண்டோங் மாகாணத்திலிருந்த சி (Qi) அரசு கட்டிய சுவரைத் தொல்லியலாளர்கள் பல நூறு கிலோமீட்டர் தூரத்துக்குக் கண்டறிந்துள்ளனர். அதன் சில பகுதிகள் இன்றும் எஞ்சியிருக்கும் மிகப் பழைய நீண்ட சுவர்களில் அடங்கும். வடக்கே வெய், ஜாவோ, யான், கின் ஆகிய அரசுகள் புல்வெளி (steppe) மக்களை நோக்கிச் சுவர்கள் எழுப்பின. ஜாவோ அரசின் மன்னர் வூலிங் கி.மு. 307 அளவில் நாடோடிகளின் உடையையும் குதிரைப் படை முறையையும் ஏற்றுக்கொண்டதற்காகப் புகழ் பெற்றவர்; அவரும் தமது வடக்கு எல்லையில் சுவர்களை நீட்டினார். யான் அரசு வடகிழக்கே லியாவோ நதி நோக்கிச் சுவர்களைக் கட்டியது.
இந்த ஆரம்பகாலச் சுவர்கள் பெரும்பாலும் “ஹாங்து” (hangtu) எனப்படும் இடித்து இறுக்கிய மண்ணால் ஆனவை. மரச் சட்டங்களுக்குள் மெல்லிய மண் அடுக்குகளைப் போட்டு, ஒவ்வொன்றையும் கடினமாக இடித்து இறுக்குவது இந்த முறை. 2012 கணக்கெடுப்பு இந்த ஆரம்பகாலங்களைச் சேர்ந்த சுமார் 3,080 கிலோமீட்டர் சுவர்கள் இன்றும் எஞ்சியிருப்பதாகப் பதிவு செய்தது. ஆக, ஒரு பேரரசர் பிறப்பதற்கு முன்பே எவ்வளவு பெரிய கட்டுமானம் நடந்துவிட்டது என்பதை இது காட்டுகிறது. பின்னாளில் எழுத்தாளர்கள் “பெருஞ்சுவரைக் கட்டியவர்” என்று ஒரே ஆட்சியாளரைப் போற்றியபோது, பல அரசுகளின் பல நூற்றாண்டு உழைப்பை ஒரே வீரச் செயலாகச் சுருக்கிவிட்டனர்.
கின் ஷி ஹுவாங்: ஒருங்கிணைப்பு, கட்டுக்கதை, தொல்லியல்
கி.மு. 221-இல் கின் அரசின் மன்னர் யிங் செங் மற்ற அரசுகள் அனைத்தையும் வென்று “ஷி ஹுவாங்டி” — அதாவது “முதல் பேரரசர்” — என்ற பட்டத்தைச் சூடிக்கொண்டார். அவரைப் பற்றிய விரிவான கதைக்கு எங்கள் கின் ஷி ஹுவாங் மற்றும் சீன ஒருங்கிணைப்பு கட்டுரையைப் பாருங்கள். இந்தக் காலத்துக்கு நமக்குக் கிடைக்கும் முக்கிய எழுத்து மூலம், சுமார் ஒரு நூற்றாண்டுக்குப் பின் எழுதிய வரலாற்றாசிரியர் சிமா சியான் (Sima Qian) இயற்றிய “ஷிஜி” (Records of the Grand Historian). அதன்படி, தளபதி மெங் தியான் சுமார் கி.மு. 215-இல் ஏறத்தாழ 3,00,000 வீரர்களுடன் வடக்கே சென்று, ஷியோங்னு (Xiongnu) மக்களை ஓர்டோஸ் பகுதியிலிருந்து விரட்டினார். பின்னர் மேற்கே லிந்தாவோவிலிருந்து கிழக்கே லியாவோதோங் வரை “பத்தாயிரம் ‘லி’க்கும் அதிகமான” நீளமுள்ள சுவரைக் கட்டினார். “வான்லி சாங்செங்” — “பத்தாயிரம் லி நீளச் சுவர்” — என்ற சீனச் சொற்றொடர் இங்கிருந்தே பிறந்தது.
தொல்லியல் இன்னும் அடக்கமான ஒரு கதையைச் சொல்கிறது. கின் எல்லையின் பெரும்பகுதி முற்றிலும் புதிய சுவர் அல்ல; ஏற்கனவே இருந்த கின், ஜாவோ, யான் சுவர்களை இணைத்துப் பழுது பார்த்ததே. கின் சுவர்கள் பெரும்பாலும் இடித்த மண்ணும் கல்லும் கொண்டவை. அவை இன்று பெய்ஜிங்கைச் சுற்றி நாம் பார்க்கும் மிங் சுவருக்கு வெகு வடக்கே அமைந்திருந்தன. மேலும் “பத்தாயிரம் லி” என்பது அளந்த தூரம் அல்ல; “மிக மிக நீளமானது” என்று சொல்லும் வழக்கமான சொல்லாடல். கின் படையெடுப்பு உண்மையானதும் பெரும் செலவு மிக்கதும் என்பதை வரலாற்றாசிரியர்கள் ஏற்கின்றனர். ஆனால் சிமா சியானின் எண்ணிக்கைகளை எச்சரிக்கையுடனே அணுகுகின்றனர். காரணம், கின் வம்சத்தைக் கொடூரமானதாகவும் வீண் செலவு செய்ததாகவும் காட்டுவதில் ஹான் கால எழுத்தாளர்களுக்கு அரசியல் நோக்கமும் இருந்தது.
மனித இழப்பு ஒரு புராணக் கதையாகவே மாறியது. மெங் ஜியாங்நூ (Meng Jiangnü) கதை அவற்றில் மிகப் பிரபலமானது. அவளுடைய கணவன் சுவர் கட்டக் கட்டாயமாக அழைத்துச் செல்லப்பட்டு அங்கேயே இறந்தான். அவள் அவ்வளவு கதறி அழுததால் சுவரின் ஒரு பகுதி இடிந்து விழுந்து, அவன் எலும்புகள் வெளிப்பட்டன என்கிறது கதை. இந்தக் கதை, சி அரசின் ஒரு வீரனின் விதவை பற்றிய மிகப் பழைய கதையிலிருந்து வளர்ந்தது என்றும், பின்னாளில்தான் கின் வம்சத்துடனும் பெருஞ்சுவருடனும் இணைக்கப்பட்டது என்றும் அறிஞர்கள் கண்டறிந்துள்ளனர். இது நாட்டுப்புறக் கதைதான்; ஆனால் கட்டாய உழைப்பின் வலியையும் துயரத்தையும் பற்றிய உண்மையான மக்கள் நினைவை அது பாதுகாக்கிறது.
ஹான் வம்சமும் அதன் பின்வந்தவர்களும்: பாலைவனத்துக்குள் சுவர்கள்
ஹான் வம்சம் (கி.மு. 206 – கி.பி. 220) தொடக்கத்தில் திருமண உறவுகளாலும் பரிசுகளாலும் ஷியோங்னு மக்களுடன் அமைதியை “விலைக்கு வாங்கியது”. பேரரசர் வூ (Emperor Wu, ஆட்சி கி.மு. 141–87) காலத்தில் கொள்கை போராக மாறியது. வெய் சிங், ஹுவோ சுபிங் போன்ற தளபதிகள் ஷியோங்னுவைப் பின்னுக்குத் தள்ளினர். ஹான் அரசு இன்றைய கான்சு மாகாணத்தின் ஹெக்ஸி தாழ்வாரம் (Hexi Corridor) வழியாக மேற்கே துன்ஹுவாங், யூமென் (ஜேட் வாசல்) கணவாய் வரை அரண்களை நீட்டியது. பின்னாளில் “பட்டுப்பாதை” என்று அழைக்கப்பட்ட வர்த்தக வழிகளை இந்த அரண்களே காத்தன. அந்த வர்த்தகப் பாதை பற்றி எங்கள் பட்டுப்பாதை வரலாறு கட்டுரையில் விரிவாகப் படிக்கலாம்.
பாலைவனத்தில் கையில் கிடைத்ததைக் கொண்டே கட்டினர். துன்ஹுவாங் அருகிலுள்ள ஹான் சுவர்களில் சரளைக் கல் அடுக்குகளும் நாணல் அல்லது புளிச்சைச் (tamarisk) செடிக் கிளைகளின் அடுக்குகளும் மாறி மாறி அமைந்துள்ளன. அவற்றில் சில இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்குப் பிறகும் இன்றும் நிற்கின்றன. குறிப்பிட்ட இடைவெளிகளில் தீக்குறிக் கோபுரங்கள் இருந்தன; பகலில் புகையாலும் இரவில் நெருப்பாலும் எச்சரிக்கை செய்திகள் வரிசையாகக் கடத்தப்பட்டன. ஜூயான் (Juyan), துன்ஹுவாங் பகுதிகளில் கண்டெடுக்கப்பட்ட ஆயிரக்கணக்கான மர, மூங்கில் எழுத்துப் பட்டைகள் படைவீரர்களின் வாழ்க்கையை வியக்கத்தக்க விவரத்துடன் பதிவு செய்கின்றன: பணிப் பட்டியல்கள், உணவுப் பங்கீடு, சமிக்ஞை விதிகள், புகார்கள் கூட. சுவர் வெறும் தடுப்பு அல்ல; அது இயங்கும் ஒரு ராணுவ அமைப்பு என்பதை இவை காட்டுகின்றன.
ஹானுக்குப் பிறகு, அரசியலுக்கு ஏற்ப சுவர் கட்டுதல் ஏறியும் இறங்கியும் வந்தது. வடக்கு வெய் (Northern Wei), வடக்கு சி (Northern Qi), சுய் (Sui) வம்சங்கள் ஐந்தாம் நூற்றாண்டு முதல் ஏழாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கம் வரை சுவர்களைக் கட்டின. அதற்காகப் பெரும் எண்ணிக்கையில் மக்கள் கட்டாயப் பணிக்கு அழைக்கப்பட்டனர்; ஆனால் அதிகாரப்பூர்வ வரலாறுகள் கூறும் எண்ணிக்கைகளைச் சரிபார்ப்பது கடினம். டாங் வம்சம் (கி.பி. 618–907) ஒப்பீட்டளவில் குறைவாகவே சுவர் கட்டியது. படைகளையும் கூட்டணிகளையும் சார்ந்திருந்தது. சுவர் என்பது தவிர்க்க முடியாத ஒன்று அல்ல; அது ஒரு கொள்கைத் தேர்வு என்பதை இது நினைவூட்டுகிறது. ஜூர்ச்சென் இனத்தவரின் ஜின் வம்சம் (1115–1234) மங்கோலியருக்கு எதிராக நீண்ட எல்லை அகழிகளைத் தோண்டியது. ஆனால் 1210-களில் செங்கிஸ் கானின் படைகள் ஜின் அரண்களை உடைத்து முன்னேறின; இன்றைய பெய்ஜிங்குக்கு வடக்கேயுள்ள முக்கியமான ஜூயோங் கணவாயும் இதில் அடங்கும்.
மிங் பெருஞ்சுவர்: பெரும்பாலோர் மனதில் இருக்கும் சுவர்
மிங் வம்சம் (1368–1644) மங்கோலிய யுவான் வம்சத்தைச் சீனாவிலிருந்து விரட்டியது. ஆனால் புல்வெளியில் மங்கோலியரை முழுமையாக வெல்ல முடியவில்லை. தொடக்கத்திலேயே முக்கியக் கணவாய்கள் அரண் செய்யப்பட்டன: மேற்கே ஜியாயுகுவான் (Jiayuguan) சுமார் 1372 முதலும், கிழக்கே கடலுக்கு அருகிலுள்ள ஷான்ஹைகுவான் (Shanhaiguan) சுமார் 1381 முதல் தளபதி சூ டா தலைமையிலும் கட்டப்பட்டன.
திருப்புமுனை 1449-இல் வந்தது. “தூமு நெருக்கடி” (Tumu Crisis) எனப்படும் நிகழ்வில், எசென் தலைமையிலான ஒய்ராட் மங்கோலியப் படைகள் போர்க்களத்திலேயே மிங் பேரரசர் செங்டோங்கைச் சிறைப்பிடித்தன. இந்த அதிர்ச்சி மிங் அரசை நிலையான அரண் பாதுகாப்பை நோக்கித் தள்ளியது. அடுத்த நூற்றாண்டில், குறிப்பாக 1550-இல் அல்தான் கானின் படைகள் பெய்ஜிங்கின் புறநகர் வரை வந்த பிறகு, அரசவை சுவர்களுக்காகப் பெரும் முதலீடு செய்தது. எல்லை “ஒன்பது படைப்பிரிவுகள்” (jiu bian) எனப்படும் ராணுவ மாவட்டங்களாகப் பிரிக்கப்பட்டது; ஒவ்வொன்றுக்கும் தனது பகுதியைக் காக்கும் பொறுப்பு இருந்தது.
1560-கள், 1570-களில் தலைமைச் செயலர் ஜாங் ஜூசெங்கின் ஆதரவுடன் தளபதி சி ஜிகுவாங் (Qi Jiguang) பெய்ஜிங் அருகிலுள்ள பகுதிகளை மீண்டும் கட்டினார். ஆயிரத்துக்கும் மேற்பட்ட உள்ளீடற்ற செங்கல் காவல் கோபுரங்களைக் கட்டியவர் அவர் என்று கூறப்படுகிறது; ஆனால் எண்ணிக்கை மூலங்களுக்கு மூலம் வேறுபடுகிறது. பாதாலிங், முத்தியான்யூ, ஜின்ஷான்லிங், சிமாதாய் போன்ற புகழ்பெற்ற பகுதிகள் பெரும்பாலும் இந்தக் காலத்தவையே. சுவர் போஹாய் கடலில் சென்று சேரும் லாவோலோங்டோவின் “பழைய டிராகனின் தலை”யும் இக்காலத்தைச் சேர்ந்தது.
2012 கணக்கெடுப்பு மிங் அமைப்பின் நீளத்தை 8,851.8 கிலோமீட்டர் என அளந்தது. இதில் அகழிகளும், ஆறுகள், செங்குத்துப் பாறைகள் போன்ற இயற்கைத் தடைகளும் அடங்கும். மனிதர் கட்டிய மிங் சுவர் மட்டும் சுமார் 6,259 கிலோமீட்டர் என்று 2009-இல் கணக்கிடப்பட்டது. “பெருஞ்சுவர் எவ்வளவு நீளம்?” என்ற கேள்விக்குப் பல பதில்கள் கிடைப்பதற்கு இதுவே காரணம் — எதை எண்ணுகிறோம் என்பதைப் பொறுத்தது.
எப்படிக் கட்டப்பட்டது: காவல் கோபுரங்களும் பொருட்களும்
கட்டுமானப் பொருட்கள் நிலவியலைப் பின்பற்றின. வடமேற்கின் மஞ்சள் மண் (loess) நிலங்களில் இடித்த மண்; பாலைவனங்களில் சரளையும் நாணலும்; பெய்ஜிங் அருகிலுள்ள மலைகளில் வெட்டியெடுத்த கல்லும், சுவருக்கு அருகிலேயே அமைத்த சூளைகளில் சுட்ட செங்கலும். கிழக்கிலுள்ள மிங் சுவர்களில் பொதுவாக உள்ளே மண்ணும் இடிபாட்டுக் கற்களும், வெளியே கல் அல்லது செங்கல் பூச்சும் இருக்கும். பல பகுதிகள் சுமார் 6 முதல் 8 மீட்டர் உயரமும், மேலே 4 முதல் 5 மீட்டர் அகலமும் கொண்டவை; ஆனால் அளவுகள் இடத்துக்கு இடம் பெரிதும் மாறுகின்றன.
2010-இல் ஜெஜியாங் பல்கலைக்கழக வேதியியலாளர்கள் வெளியிட்ட ஓர் ஆய்வு, சில மிங் காலச் சாந்துகளில் சுண்ணாம்புடன் பசை அரிசியிலிருந்து (sticky rice) வரும் அமிலோபெக்டின் கலந்திருந்ததைக் கண்டறிந்தது. இந்தக் கலவை சாந்தை வலுவானதாகவும் நீரைத் தாங்குவதாகவும் ஆக்கியது. ஆனால் இது முக்கியமான கட்டமைப்புகளில் மட்டுமே பயன்பட்டது, எல்லா இடங்களிலும் அல்ல என்பதை ஆய்வாளர்கள் வலியுறுத்துகின்றனர். பல செங்கற்களில் படைப்பிரிவு, சூளை அல்லது ஆண்டின் பெயர் முத்திரையிடப்பட்டுள்ளது. இது ஒருவகைத் தரக் கட்டுப்பாடு — குறைபாடுள்ள வேலையை யார் செய்தார்கள் என்று கண்டுபிடிக்க உதவியது.
இந்த அமைப்பில் வெறும் சுவர் மட்டுமல்ல; துப்பாக்கித் துளைகளுடன் கூடிய கொத்தளச் சுவர்கள், நீர் வடிகால்கள், வர்த்தகத்துக்கு வரி விதிக்கப்பட்ட வாயில்கள், சுவருக்குப் பின்னால் படைக் கோட்டைகள், உயரமான இடங்களில் தீக்குறிக் கோபுரங்கள் ஆகியவையும் இருந்தன. நெருங்கி வரும் எதிரிப் படையின் அளவைக் குறிக்க புகை, நெருப்பு, பீரங்கி முழக்கம் ஆகியவற்றைக் கொண்ட சமிக்ஞை விதிகளை மிங் அரசு வகுத்தது. இதனால் ஓர் எச்சரிக்கை சில மணி நேரங்களில் நூற்றுக்கணக்கான கிலோமீட்டர் பயணிக்க முடிந்தது.
உண்மையில் கட்டியவர்கள் யார்?
சுவரை எந்த ஒரு குழுவும் தனியாகக் கட்டவில்லை. வம்சங்கள் தோறும் உழைப்பு மூன்று முக்கிய மூலங்களிலிருந்து வந்தது: எல்லைப் படைப்பிரிவுகளின் வீரர்கள், கட்டாய உழைப்புக்கு (corvée) அழைக்கப்பட்ட விவசாயிகள், எல்லைப் பணிக்குத் தண்டிக்கப்பட்ட குற்றவாளிகள். மிங் காலத்தில் கட்டுமானத்தின் பெரும்பகுதியைப் படைவீரர்களே செய்தனர்; அவர்களுடன் திறமையான கல்தச்சர்கள், சூளைத் தொழிலாளர்கள், பொறியாளர்கள் பணியாற்றினர். உள்ளூர் மக்கள் உணவும் போக்குவரத்தும் வழங்கினர்.
எத்தனை பேர் இறந்தனர் என்பது தெரியாது. “பத்து லட்சம் தொழிலாளர்கள் சுவருக்குள்ளேயே புதைக்கப்பட்டுள்ளனர்” என்ற பிரபலமான கூற்றுக்கு நம்பகமான ஆதாரம் இல்லை. சுவரின் கட்டமைப்புக்குள் மொத்தப் புதைகுழிகளைத் தொல்லியலாளர்கள் கண்டுபிடிக்கவில்லை. விபத்து, கடும் குளிர், பசி, நோய் காரணமாக மரணங்கள் நிச்சயமாக அதிகம் நடந்தன; மெங் ஜியாங்நூ கதை அந்தத் துயரம் மக்கள் நினைவில் எவ்வளவு ஆழமாகப் பதிந்தது என்பதைக் காட்டுகிறது. ஆனால் துல்லியமான இறப்பு எண்ணிக்கைகள் ஊகங்களாகவே கருதப்பட வேண்டும்.
சுவர் பயன்பட்டதா? படையெடுப்புகளும் மஞ்சு வெற்றியும்
படையெடுப்பாளர்கள் சுவரைக் கடந்ததால் அது தோல்வி என்று அடிக்கடி மதிப்பிடப்படுகிறது. அது சுவரின் நோக்கத்தைத் தவறாகப் புரிந்துகொள்வதாகும். ஒரு முழு ராணுவத்தை என்றென்றைக்கும் தடுப்பது அதன் வேலை அல்ல. கொள்ளைத் தாக்குதல்களை மெதுவாக்குவது, நகர்வுகளைக் காவல் உள்ள கணவாய்கள் வழியாக மட்டுமே செலுத்துவது, முன்கூட்டியே எச்சரிப்பது, விளைநிலங்களையும் வர்த்தகத்தையும் காப்பது — இவையே அதன் பணிகள். சிறிய, நடுத்தரத் தாக்குதல்களுக்கு எதிராக அது பெரும்பாலும் பயன்பட்டது. பெரும் படையெடுப்புகளுக்கு எதிராகக் கட்டுமானத்தைவிடப் படைகள், அரசியல், பணம் ஆகியவையே முடிவைத் தீர்மானித்தன.
மிகப் பிரபலமான உதாரணம் 1644. அந்த வசந்த காலத்தில் கிளர்ச்சியாளர் லி சிசெங் பெய்ஜிங்கைக் கைப்பற்றினார்; கடைசி மிங் பேரரசர் சோங்சென் தற்கொலை செய்துகொண்டார். ஷான்ஹைகுவானைக் காத்து நின்ற மிங் தளபதி வூ சான்குய், லியிடம் அடிபணிவதற்குப் பதிலாகச் சுவருக்கு வெளியே இருந்த மஞ்சுக்களுடன் கூட்டணி அமைக்கத் தீர்மானித்தார். அவர் கணவாயைத் திறந்தார்; இணைந்த படைகள் ஷான்ஹை கணவாய்ப் போரில் லியைத் தோற்கடித்தன. பின்னர் மஞ்சுக்களின் சிங் (Qing) வம்சம் பெய்ஜிங்கைக் கைப்பற்றியது.
அதாவது, சுவர் அதன் மிக முக்கியமான இடத்தில் தாக்கி உடைக்கப்படவில்லை; ஒரு முடிவால் திறக்கப்பட்டது. சிங் வம்சம் சுவரின் இரு பக்கங்களையும் ஆண்டதால், அதற்குச் சுவரால் பெரிய பயன் இருக்கவில்லை. “சுவர்கள் அல்ல, மக்களின் விசுவாசமே நாட்டைக் காக்கிறது” என்ற பொருளில் சிங் பேரரசர்கள் கூறியதாக அடிக்கடி மேற்கோள் காட்டப்படுகிறது; ஆனால் அதன் சரியான வார்த்தைகள் மூலங்களுக்கு ஏற்ப மாறுகின்றன.
சிதைவு, மறுசீரமைப்பு, சுற்றுலா, UNESCO
1644-க்குப் பிறகு சுவரின் பெரும்பகுதி காற்றிலும் மழையிலும் சிதைந்தது. கிராம மக்கள் வீடுகள், சாலைகள், கால்நடைத் தொழுவங்களுக்காகச் செங்கற்களையும் கற்களையும் எடுத்துச் சென்றனர். இருபதாம் நூற்றாண்டின் போர்களும் அரசியல் இயக்கங்களும் மேலும் சேதம் விளைவித்தன. 1984-இல் டெங் சியாவோபிங் “சீனாவை நேசியுங்கள், நம் பெருஞ்சுவரை மீட்டெடுங்கள்” என்ற இயக்கத்தை ஆதரித்தார்; பாதாலிங், முத்தியான்யூ ஆகியவற்றின் மறுசீரமைப்பு வேகமெடுத்தது.
மிங் சுவரின் சுமார் 30 சதவீதம் ஏற்கனவே மறைந்துவிட்டதாகப் பாரம்பரிய அமைப்புகளை மேற்கோள் காட்டி 2015-இல் சீன ஊடகங்கள் செய்தி வெளியிட்டன; இத்தகைய மதிப்பீடுகள் தோராயமானவை. 2006-இல் சீன அரசவை (State Council) வெளியிட்ட “பெருஞ்சுவர் பாதுகாப்பு விதிமுறைகள்” சுவருக்குச் சேதம் விளைவிப்பதைச் சட்டவிரோதமாக்கின. மறுசீரமைப்பே ஒரு விவாதப் பொருள்: 2016-இல் லியாவோனிங்கின் சியாவோஹெகோவில், சிதைந்த ஒரு பகுதியை வழுவழுப்பான சிமென்ட் போன்ற மேற்பரப்பால் மூடிய பழுதுபார்ப்பு நாடு முழுவதும் கேலிக்குள்ளானது. இப்போது அதிகாரிகள் “குறைந்தபட்சத் தலையீடு” முறையை முன்னிறுத்துகின்றனர்.
UNESCO 1987-இல் பெருஞ்சுவரை உலகப் பாரம்பரியச் சின்னங்கள் பட்டியலில் சேர்த்தது. 1950-களின் இறுதியில் பார்வையாளர்களுக்குத் திறக்கப்பட்ட பாதாலிங், வெளிநாட்டுத் தலைவர்களின் வழக்கமான வருகைத் தலமானது; அமெரிக்க அதிபர் ரிச்சர்ட் நிக்சன் 1972 பிப்ரவரியில் அங்கு நடந்தார். 2019-இல் பாதாலிங் முன்பதிவு முறையையும், சுமார் 65,000 பேர் என்று பரவலாகச் செய்தியான தினசரி வரம்பையும் அறிமுகப்படுத்தியது. ஜின்ஷான்லிங், குபெய்கோ, ஜியான்கோ போன்ற அமைதியான பகுதிகள் மலையேற்றக்காரர்களை ஈர்க்கின்றன; ஆனால் சீரமைக்கப்படாத சில பகுதிகள் பாதுகாப்புக் காரணங்களுக்காக அதிகாரப்பூர்வமாக மூடப்பட்டுள்ளன. ஷான்ஹைகுவானும் ஜியாயுகுவானும் மிங் வரிசையின் இரு முனைகளைக் காட்டுகின்றன; துன்ஹுவாங் அருகிலுள்ள ஹான் எச்சங்கள் இன்னும் பழமையான சுவரைக் காட்டுகின்றன.
“விண்வெளியிலிருந்து தெரியும்” என்ற கட்டுக்கதை
நிலவிலிருந்து தெரியும் ஒரே மனிதக் கட்டமைப்பு பெருஞ்சுவர்தான் என்ற கூற்று விண்வெளிப் பயணத்தைவிடப் பழமையானது. ஆங்கிலேயப் பழம்பொருள் ஆய்வாளர் வில்லியம் ஸ்டூக்லி 1754-இல் இதைப் பற்றி ஊகித்து எழுதினார். 1930-களில் “ரிப்லீஸ் பிலீவ் இட் ஆர் நாட்!” போன்ற பிரபல வெளியீடுகள் வழியாக இந்த எண்ணம் பரவியது. உண்மையில் சுமார் 3,84,000 கிலோமீட்டர் தொலைவிலுள்ள நிலவிலிருந்து எந்த ஒரு தனி மனிதக் கட்டமைப்பும் வெறும் கண்ணுக்குத் தெரியாது.
சில நூறு கிலோமீட்டர் உயரத்திலுள்ள தாழ் புவிச் சுற்றுப்பாதையிலிருந்து (low Earth orbit) பார்த்தாலும் பதில் பெரும்பாலும் “இல்லை” என்பதே. சுவர் பல இடங்களில் சில மீட்டர் அகலமே கொண்டது; சுற்றியுள்ள நிலப்பரப்புடன் கலந்துவிடும் உள்ளூர்ப் பொருட்களால் கட்டப்பட்டது. சீனாவின் முதல் விண்வெளி வீரர் யாங் லிவெய், 2003 பயணத்துக்குப் பிறகு தம்மால் அதைப் பார்க்க முடியவில்லை என்று கூறினார். சிறந்த சூழ்நிலைகளில் நீண்ட லென்ஸ் கொண்ட கேமராக்களால் விண்வெளி வீரர்கள் அதைப் படம் எடுத்திருப்பதாக NASA குறிப்பிடுகிறது. நெடுஞ்சாலைகள், விமான நிலையங்கள், நகரங்கள் ஆகியவை மிக எளிதாகத் தெரியும்.
முக்கிய எண்கள்
- 21,196.18 கி.மீ: எல்லாக் காலங்களின் சுவர்கள், அகழிகளின் மொத்த நீளம் (2012 தேசியக் கணக்கெடுப்பு).
- 43,721: 15 மாகாணங்கள்/பகுதிகளில் பதிவு செய்யப்பட்ட சுவர் தொடர்பான பாரம்பரிய இடங்கள்.
- 8,851.8 கி.மீ: இயற்கைத் தடைகள் உட்பட மிங் சுவர் அமைப்பின் நீளம்.
- சுமார் 6,259 கி.மீ: மனிதர் கட்டிய மிங் சுவர் மட்டும் (2009 கணக்கு).
- சுமார் 3,080 கி.மீ: எஞ்சியிருக்கும் வசந்த-இலையுதிர், போரிடும் அரசுகள் காலச் சுவர்கள்.
- 6–8 மீட்டர்: பெய்ஜிங் அருகிலுள்ள மிங் பகுதிகளின் வழக்கமான உயரம்; இடத்துக்கு இடம் மாறும்.
- 1987: UNESCO உலகப் பாரம்பரியப் பட்டியலில் சேர்ப்பு.
காலவரிசை
- கி.மு. 7–5 நூற்றாண்டுகள்: சூ, சி அரசுகளின் ஆரம்பகால நீண்ட சுவர்கள்.
- கி.மு. 475–221: போரிடும் அரசுகள் காலம்; வெய், ஜாவோ, யான், கின் எல்லைச் சுவர்கள்.
- கி.மு. 221: கின் சீனாவை ஒன்றிணைக்கிறது.
- சுமார் கி.மு. 215: மெங் தியான் ஷியோங்னுவுக்கு எதிராகப் படையெடுத்து வடக்குச் சுவர்களை இணைக்கிறார்.
- கி.மு. 2-ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதி: ஹான் பேரரசர் வூ ஹெக்ஸி தாழ்வாரம் வழியாகச் சுவர்களை நீட்டுகிறார்.
- 1210-கள்: மங்கோலியர் ஜின் அரண்களை உடைக்கின்றனர்.
- 1372, 1381: மிங் அரசு ஜியாயுகுவான், ஷான்ஹைகுவான் கணவாய்களை அரண் செய்கிறது.
- 1449: தூமு நெருக்கடி; மிங் பேரரசர் சிறைப்பிடிப்பு.
- 1550: அல்தான் கானின் படைகள் பெய்ஜிங் புறநகர் வரை.
- 1560–1570-கள்: சி ஜிகுவாங் பெய்ஜிங் அருகே செங்கல் காவல் கோபுரங்களைக் கட்டுகிறார்.
- 1644: வூ சான்குய் ஷான்ஹைகுவானைத் திறக்கிறார்; சிங் வம்சம் பெய்ஜிங்கைக் கைப்பற்றுகிறது.
- 1972: நிக்சன் பாதாலிங் வருகை.
- 1984: “சீனாவை நேசியுங்கள், பெருஞ்சுவரை மீட்டெடுங்கள்” இயக்கம்.
- 1987: UNESCO உலகப் பாரம்பரியச் சின்னம்.
- 2006: பெருஞ்சுவர் பாதுகாப்பு விதிமுறைகள்.
- 2012: 21,196 கி.மீ, 43,721 இடங்கள் — தேசியக் கணக்கெடுப்பு முடிவுகள்.
- 2019: பாதாலிங்கில் முன்பதிவு, தினசரி வரம்பு அறிமுகம்.
கட்டுக்கதைகள் vs உண்மைகள்
- கட்டுக்கதை: பெருஞ்சுவர் ஒரே தொடர்ச்சியான சுவர். உண்மை: அது வெவ்வேறு காலங்களின் பல சுவர்கள், அகழிகள், கோபுரங்களின் தொகுப்பு; பல இடங்களில் இணையான வரிசைகளும் இடைவெளிகளும் உள்ளன.
- கட்டுக்கதை: கின் ஷி ஹுவாங் பெருஞ்சுவரைக் கட்டினார். உண்மை: அவர் முன்பே இருந்த சுவர்களை இணைத்து நீட்டினார். சுற்றுலாப் பயணிகள் பார்ப்பதில் பெரும்பகுதி சுமார் 1,700 ஆண்டுகளுக்குப் பிந்தைய மிங் கட்டுமானம்.
- கட்டுக்கதை: நிலவிலிருந்து தெரியும். உண்மை: நிலவிலிருந்து வெறும் கண்ணுக்குத் தெரியாது; சுற்றுப்பாதையிலிருந்தும் பார்ப்பது மிகக் கடினம்.
- கட்டுக்கதை: லட்சக்கணக்கான தொழிலாளர்கள் சுவருக்குள் புதைக்கப்பட்டுள்ளனர். உண்மை: இதற்குத் தொல்லியல் ஆதாரம் இல்லை; ஆனால் பல தொழிலாளர்கள் இறந்தது உண்மை.
- கட்டுக்கதை: மஞ்சுக்கள் சுவரை உடைத்து நுழைந்தனர். உண்மை: 1644-இல் ஒரு மிங் தளபதியே ஷான்ஹைகுவானைத் திறந்தார்.
- கட்டுக்கதை: முழுவதும் செங்கல். உண்மை: வரலாறு முழுவதும் இடித்த மண், கல், சரளை, நாணல் ஆகியவையே அதிகம்.
அடிக்கடி கேட்கப்படும் கேள்விகள் (FAQ)
பெருஞ்சுவர் எவ்வளவு நீளம்? சீனாவின் 2012 கணக்கெடுப்பின்படி எல்லாக் காலங்களின் சுவர்கள், அகழிகளைச் சேர்த்தால் சுமார் 21,196 கிலோமீட்டர். இயற்கைத் தடைகள் உட்பட மிங் அமைப்பு மட்டும் சுமார் 8,852 கிலோமீட்டர்.
எப்போது கட்டப்பட்டது? கி.மு. ஏழாம் நூற்றாண்டு முதல் கி.பி. பதினேழாம் நூற்றாண்டு வரை, சுமார் இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளில் பல கட்டங்களாக. இன்று எஞ்சியிருக்கும் முக்கியச் செங்கல் பகுதிகள் மிங் காலத்தவை.
எந்தப் பகுதியைப் பார்க்கலாம்? முத்தியான்யூ சீரமைக்கப்பட்டது, பாதாலிங்கைவிடக் கூட்டம் குறைவு. மலையேற்றத்துக்கு ஜின்ஷான்லிங் பொருத்தம். மிங் சுவரின் இரு முனைகளைக் காண ஷான்ஹைகுவான், ஜியாயுகுவான் செல்லலாம்.
முழுச் சுவரிலும் நடக்க முடியுமா? தொடர்ச்சியாக முடியாது. பல பகுதிகள் சிதைந்துள்ளன, மூடப்பட்டுள்ளன அல்லது இடைவெளிகளால் பிரிக்கப்பட்டுள்ளன.
சுவர் ஏன் கட்டப்பட்டது? வடக்கு நாடோடிப் படைகளின் கொள்ளைத் தாக்குதல்களைத் தடுக்கவும் மெதுவாக்கவும், எல்லை வர்த்தகத்துக்கு வரி வசூலிக்கவும், நகர்வுகளைக் கட்டுப்படுத்தவும், அரசின் அதிகாரத்தைக் காட்டவும்.
மேலும் படிக்க: பெர்முடா முக்கோணம்: கட்டுக்கதைகள் vs உண்மைகள்.
இறுதிச் சிந்தனைகள்
பெருஞ்சுவரை ஒரு பேரரசரின் நினைவுச் சின்னமாகப் பார்ப்பதைவிட, விவசாயப் பேரரசுகளுக்கும் புல்வெளி மக்களுக்கும் இடையே நீண்ட காலம் நடந்த ஓர் உரையாடலாகப் புரிந்துகொள்வதே சரியானது. அது அரசவைகளில் விவாதிக்கப்பட்டது; வரிகளாலும் கட்டாய உழைப்பாலும் கட்டப்பட்டது; ராஜதந்திரம், வர்த்தகம், துரோகம் ஆகியவற்றால் பலமுறை தாண்டப்பட்டது. அதன் பிரமாண்டமான செங்கல் பகுதிகள் ஒப்பீட்டளவில் சமீபத்தியவை; அதன் மிகப் பழைய பகுதிகள் எளிய இடித்த மண் கரைகள். அது சீனாவை உலகிலிருந்து முற்றிலும் அடைத்துவிடவில்லை; நிலவிலிருந்தும் தெரியாது. ஆனாலும் மனித வரலாற்றின் மிகப் பெரிய கட்டுமான முயற்சிகளில் ஒன்றாக அது நிற்கிறது. கணக்கெடுப்புத் தரவுகளும் மூங்கில் பட்டைகளும் முத்திரையிட்ட செங்கற்களும் சொல்லும் அதன் உண்மைக் கதை, புராணத்தைவிடச் சுவாரஸ்யமானது.
ஆதாரங்கள்
சீன அரசின் தேசியப் பாரம்பரிய நிர்வாகம் (State Administration of Cultural Heritage): பெருஞ்சுவர் வளக் கணக்கெடுப்பு முடிவுகள் (2012), பெருஞ்சுவர் பாதுகாப்பு அறிக்கை (2016).
-
- UNESCO உலகப் பாரம்பரிய மையம்: “The Great Wall” (1987).
- சிமா சியான், “ஷிஜி” (Records of the Grand Historian).
- Arthur Waldron, The Great Wall of China: From History to Myth (Cambridge University Press, 1990).
- Julia Lovell, The Great Wall: China Against the World, 1000 BC – AD 2000 (2006).
- Encyclopaedia Britannica: “Great Wall of China.”
- ஜாங் பிங்ஜியான் மற்றும் குழுவினர், பசை அரிசி-சுண்ணாம்புச் சாந்து ஆய்வு, Accounts of Chemical Research (2010).
- NASA Earth Observatory: சுற்றுப்பாதையிலிருந்து பெருஞ்சுவர் தெரிவது குறித்த குறிப்புகள்.
- BBC News, Xinhua, China Daily: 2012 கணக்கெடுப்பு, பாதுகாப்பு பற்றிய செய்திகள்.