இது HorizonDesk / Tamil Lifestyle-இன் தமிழ் வரலாற்றுத் தொடரின் 27-ஆம் பகுதி. முந்தைய பகுதி: பகுதி 26: பாண்டிய நாட்டில் மார்கோ போலோ.

மார்கோ போலோ மஅபரைப் பார்த்த இருபது ஆண்டுகளுக்குள், முத்துக்களும் வளைகுடாக் குதிரைகளும் நிரப்பிய இரண்டாம் பாண்டியப் பேரரசு உள்ளேயே பிளந்தது. மாறவர்மன் குலசேகரன் I-இன் மகன்களுக்குள் கடும் வாரிசுப் போர் தமிழ்நாட்டை டெல்லிப் படைக்குத் திறந்தது. சு. 1311 மார்ச்–ஏப்ரலில் (தேதிகள் கீழே எச்சரிக்கையுடன்) சுல்தான் அலாவுதீன் கல்ஜி அனுப்பிய அடிமை-பொதுபடைத் தலைவர் மாலிக் காபூர் பாண்டிய நாட்டுக்குள் ஆழமாகப் படையெடுத்து, கோயில் செல்வத்தைக் கொள்ளையடித்து, அபாரக் கொள்ளைப்பொருளுடன் வடக்கே திரும்பினான் — நீடித்த ஆட்சியை நிறுவாமல். ஒரு தலைமுறைக்குப் பிறகு மதுரையில் குறுகிய கால மஅபர் சுல்தானகம் (மதுரைச் சுல்தானகம்) எழுந்தது; சு. 1370–71-இல் விஜயநகரத்தின் குமர கம்பணன் அதை முடிவுக்குக் கொண்டுவந்தான். இந்தப் பகுதி அந்தத் திருப்புமுனையைச் சொல்கிறது — போலோ பார்த்த நெருக்கடியான இணையாட்சியிலிருந்து அடுத்து வந்த அரசியல் சிதைவு வரை.

குலசேகரனின் உச்சத்திலிருந்து வாரிசு நெருக்கடிக்கு

மாறவர்மன் குலசேகரன் I (அரியணை சு. 1268) சோழ–தொண்டை நாடுகளைப் பல தசாப்தங்கள் வைத்திருந்து, வணிகக் கோரமண்டலின் மையமாக மதுரையைக் காத்தான். வெளிநாட்டு எழுத்தாளர்கள் அவனை வசாஃபின் கலேச தேவர், போலோவின் அஸ்கியார் என அறிந்தனர். பகுதி 26 வலியுறுத்தியபடி, அவன் குடும்பம் ஏற்கனவே இணையரசர்களால் நெருக்கடியாக இருந்தது — வெளிநாட்டினர் "ஐந்து சகோதரர்கள்" எனச் சுருக்கியதை சாஸ்திரி நிரந்தர அரசியலமைப்பாக ஏற்கவில்லை.

நீண்ட ஆட்சியின் இறுதியில் இரண்டு மகன்கள் போட்டியிட்டனர்: சுந்தரபாண்டியன் (பிற்காலத் தலைமுறையில் சடையவர்மன் சுந்தரன் என அழைக்கப்படுபவன்) மற்றும் வீரபாண்டியன். பாரசீக வரலாற்றாளர் வசாஃப் சொல்வது: அரசியின் மகன் சுந்தரன், குலசேகரன் திறமையான வீரனை (சிறிய மனைவி வழி) வாரிசாக விரும்பியதால் கோபத்தில் தந்தையைக் கொன்று முடிசூடினான்; வீரன் அவனைத் தோற்கடித்த பிறகு சுந்தரன் டெல்லி நோக்கி ஓடினான். அலாவுதீனின் அவைக் கவிஞர் அமீர் குஸ்ரு "பீர் பாண்டியனும் சுந்தர் பாண்டியனும்" என்ற பகையை உறுதிப்படுத்துகிறான்; ஆனால் சுந்தரன் டெல்லியில் அடைக்கலம் புகுந்தான் என்று சொல்லவில்லை.

கே. ஏ. நீலகண்ட சாஸ்திரி (The Pandyan Kingdom, 1929) வசாஃபின் 1310 ஜூன் கொலைத் தேதியைச் சரியாக எச்சரிக்கிறார்: குலசேகரனின் நாற்பத்து நான்காம் ஆட்சியாண்டுக் கல்வெட்டுகள் நடு-1311-இல்தான் தொடங்குகின்றன. தலைநகருக்கு அருகே ஒரு வருடத்துக்கு மேல் இறந்த மன்னன் பெயரில் தேதி போடுவது அசாத்தியம். எனவே நவீன மறுசீரமைப்புகள் குலசேகரன் இறப்பையும் திறந்த உள்நாட்டுப் போரையும் சு. 1310–11 என வைக்கின்றன; சுந்தரனின் டெல்லி ஓட்டத்தை சாத்தியம் ஆனால் நிரூபிக்கப்படாததாகவும், காபூர் படையெடுப்பின் ஒரே காரணமல்ல என்றும் கொள்கின்றன. மஅபரின் அறியப்பட்ட செல்வக் கொள்ளை மட்டும் கல்ஜி டெல்லி சுல்தானகத்துக்கு போதுமான நோக்கம்.

அலாவுதீன் கல்ஜியின் தென் படைநடவடிக்கைகள்

1296-க்குப் பிறகு அலாவுதீனின் தக்காணக் கொள்கை திறை, பிணை இளவரசர், அதிரடித் தாக்குதல் ஆகியவற்றைக் கலந்தது. மாலிக் காபூர் — மதமாற்றப்பட்ட அடிமையிலிருந்து மலிக் நாயப் ஆனவன் — யாதவர் தேவகிரி, காகதீயர் வாரங்கல், ஹொய்சாளர் த்வாரசமுத்திரம், இறுதியில் மஅபர் ஆகியவற்றுக்கு எதிரான தென் தாக்குதல்களை வழிநடத்தினான். அவை மூலாதாரங்கள், குறிப்பாக குஸ்ருவின் கசாயின் உல்-ஃபுதூஹ் (தாரீக்-இ அலாயி), இதை "முன்பு அம்பு தொடாத நாடு" வரை இஸ்லாம் சென்றதாகப் புகழ்கின்றன; பரனி மற்றும் பிற்காலத் தொகுப்பாளர்கள் கொள்ளைப் பட்டியல்களைப் பெரிதாக்குகின்றனர்.

தமிழ் வரலாற்றுக்கு முக்கியம் வரிசையும் தன்மையும். காபூரின் முந்தைய தென் வேலை தேவகிரி, த்வாரசமுத்திரத்தை திறை நட்பு நாடுகளாக விட்டது — இணைக்கப்பட்ட மாகாணங்களாக அல்ல. 1311 தொடக்கத்தில் மஅபர் மீது திரும்பியபோது, பாண்டிய உள்நாட்டு நீரில் மீன் பிடித்துக்கொண்டிருந்த ஹொய்சாள வீர பல்லாளன் III அவமானகரமான கூட்டணிக்கு நிர்ப்பந்திக்கப்பட்டு, டெல்லிப் போக்கை உதவினான்/வழிகாட்டினான். எஸ். கிருஷ்ணசுவாமி அய்யங்கார் (South India and Her Muhammadan Invaders, 1921) கல்ஜித் தென் தாக்குதல்கள் கொள்ளையும் கீழ்ப்படிய வைப்பும் நோக்கமே அன்றி தூரத் தமிழ்நாட்டின் நிரந்தர ஆக்கிரமிப்பு அல்ல என வாதிட்டார். 1311-க்கு அந்த வாசிப்பு இன்னும் பொருந்தும்; மதுரையில் நீடித்த முஸ்லிம் மாகாண ஆட்சி துக்ளக் காலத்துக்கே காத்திருந்தது.

மாலிக் காபூர் மஅபரில், 1311 மார்ச்–ஏப்ரல்

குஸ்ருவின் பயண வழி, அய்யங்கார், ஹபீப், சக்சேனா முதலியோரின் மறுசீரமைப்பில் சிறந்த செயல் வரைபடம் — அவைப் புகழ்ச்சிப் பாடல் பெருமையை உயர்த்திப் பாதைகளைச் சுருக்கலாம் என்பதை மறவாமல்.

  • 1310 மழைக்குப் பிறகு டெல்லிப் பகுதியை விட்டு (குஸ்ரு: நவம்பர் ஒன்றுகூடல்) 1311 பிப்ரவரியில் தேவகிரி அடைந்தது படை.
  • பிப்ரவரியில் த்வாரசமுத்திரம் வீழ்ந்தது அல்லது அடிபணிந்தது; பல்லாளன் சமாதானம் கேட்டான்.
  • மார்ச் தொடக்கத்தில் காபூர் மஅபர் நோக்கித் தாக்கினான்; குஸ்ரு பாண்டிய எல்லையில் சு. 1311 மார்ச் 15 வைக்கிறான்.
  • பீர்துல் / பிர் தூல் — வீரபாண்டியனின் முகாம்-தலைநகரம்; விருத்தாசலம் என இணைக்கப்படுவதும், "வீரனின் மேளம்" என்ற சொல் விளையாட்டாக வாசிப்பதும் உண்டு — காலியாகக் கிடந்தது; வீரன் அழிவைத் தவிர்த்து ஓடினான்.
  • பின்தொடர்தல் கண்ணனூர் (தமிழ்ப் பகுதியில் பழைய ஹொய்சாள அடித்தளம்) மற்றும் கோயில் செல்வ நகரங்களுக்குத் திரும்பியது. பர்மத்புரி / பிரம்மத்புரி மீதான இரவுத் தாக்குதல் (சிதம்பரம் என அடிக்கடி அடையாளம்; விவாதத்துக்குரியது) யானைகளையும் கோயில் பொன்னையும் தந்தது; குஸ்ருவின் அலங்கார உரை பொன் கூரைக் கோயில் இடிக்கப்பட்டதையும் லிங்கம் உடைக்கப்பட்டதையும் வர்ணிக்கிறது.
  • ஏப்ரல் தொடக்கத்தில் படை பீர்துலுக்குத் திரும்பியது; சு. 1311 ஏப்ரல் 12-இல் மதுரை (குஸ்ருவில் மதுரா) அடைந்தது — சுந்தரனின் தலைநகரம். சுந்தரன் குடும்பத்தையும் பொக்கிஷத்தையும் வெளியேற்றியிருந்தான்; காபூருக்கு கோயில் யானைகளும், வரலாற்றின்படி ஒரு கோயிலுக்குத் தீ வைத்ததும் மட்டும் மிஞ்சியது. சில பிற்காலக் கதைகள் விக்கிரமபாண்டியன் தலைமையில் பாண்டிய எதிர்த்தாக்குதல் டெல்லிப் படையை வடக்குத் திருப்பியதாகச் சேர்க்கின்றன; குஸ்ரு டெல்லிக்குப் பாதுகாப்பாகக் கொண்டுசென்ற கொள்ளையை வலியுறுத்துகிறான்.

முஸ்லிம் வரலாறுகளில் கொள்ளை எண்கள் மிகப் பெரியவை, ஒவ்வாதவை — நூற்றுக்கணக்கான யானைகள், பல்லாயிரம் குதிரைகள், எண்ண முடியாத பொன். துல்லிய எண்கள் மீட்க இயலாது; அரசியல் உண்மை தெளிவு: 1311-இல் மதுரையில் நீடித்த கல்ஜி காவல்படை அமரவில்லை. பாண்டிய இளவரசர் கல்வெட்டுகளைத் தொடர்ந்தனர்; வீடு காயப்பட்டது, துண்டுபட்டது — அழிக்கப்படவில்லை. முற்பாண்டியர் காலத்துப் பழைய மதுரை குறியீட்டுத் தலைநகரமாக இருந்தது; ஆனால் அதிகாரம் உயிர் பிழைத்த பாண்டிய கிளைகளுக்கும் உள்ளூர் தலைவர்களுக்கும் சிதறியது.

படையெடுப்பு மாற்றியதும் மாற்றாததும்

மாற்றியவை: உள்நாட்டுப் போர் பாண்டிய அரசின் பலவீனத்தை வெளிப்படுத்தியது; எடுத்துச் செல்லக்கூடிய கோயில்–அரண்மனைச் செல்வத்தை வற்றடித்தது; புனித மையங்களை அச்சுறுத்தியது (ஸ்ரீரங்கத்தின் துயரம் பிற்கால வைணவ மரபிலும் கங்காதேவியின் கவிதையிலும் நினைவு; ஒவ்வொரு சூறையையும் காபூரின் ஒரே பயணத்தோடு பிணைப்பது எச்சரிக்கை வேண்டும்); டெல்லி தூரத் தெற்கே படை நீட்ட முடியும் என்பதைக் காட்டியது.

மாற்றாதவை: 1311-இல் பாண்டிய முடியாட்சியைக் கல்ஜி மாகாணத்தால் மாற்றவில்லை; எல்லாப் பாண்டிய ஆட்சியையும் ஒரே இரவில் முடிக்கவில்லை; மதுரைச் சுல்தானகத்தை உருவாக்கவில்லை (அது பின்னர்). உலுக் கான் (எதிர்கால முகமது பின் துக்ளக்) சு. 1323-இல் கியாசுதீன் துக்ளக் கீழ் மிகவும் ஒருங்கிணைக்கும் தென் தள்ளலை நடத்தி, ஏறக்குறைய ஒரு தசாப்தம் மதுரையில் ஆளுநர்களுடன் மஅபரை டெல்லி மாகாணமாக்கினான்.

"துலுக்கர் காலம்" கல்வெட்டுகள் — கோயில் நிலத்துக்கு வரி, வழிபாடு தடை, புதைபொருள் பறிப்பு — பெரும்பாலும் இந்த நீண்ட பதினான்காம் நூற்றாண்டு நெருக்கடிக்குரியவை; காபூரின் வசந்தத் தாக்குதலுக்கு மட்டும் அல்ல. ஒவ்வொரு கோயில் அதிர்ச்சியையும் 1311 என வாசிப்பது ஒரு தலைமுறை அதிர்வுகளை அழுத்துகிறது.

கோயில்கள், கல்வெட்டுகள், நினைவு

காபூர் படையெடுப்பின் உடனடி அதிர்வுக்கும், அடுத்த இருபது–நாற்பது ஆண்டுகளின் நீண்ட "துலுக்கர் காலம்" அனுபவத்துக்கும் வேறுபாடு வைப்பது முக்கியம். குஸ்ரு ஒரு பொன் கோயில் சூறையை நாடகமாக எழுதுகிறான்; அதைச் சிதம்பரம் என அடையாளம் காண்பது அய்யங்கார் முதலியோரின் வாசிப்பு — உறுதியான கல்வெட்டுப் பொருத்தம் அல்ல. ஸ்ரீரங்கம் பற்றிய வைணவ மரபுகள் உருவ மறைப்பு, வடக்குக் கொண்டுசெல்லல், பின்னர் மீட்பு ஆகியவற்றை நினைவுகூர்கின்றன; அவற்றில் சில காபூர் 1311-ோடும், சில பிற்கால ஆளுநர் காலத்தோடும் இணைக்கப்படுகின்றன. எனவே "ஒரே வசந்தத்தில் எல்லாப் புனிதத் தலங்களும் அழிந்தன" என்ற சுருக்கம் வரலாற்றுக்குப் பொருந்தாது.

கல்வெட்டுச் சான்றுகள் வேறு கோணம் தருகின்றன. சில கோயில் நிலங்கள் கடமை வரிக்கு உள்ளாயின; வழிபாட்டைக் குறைக்காமல் நடத்த வேண்டிய நெருக்கடி; உழவுக்கு ஆள் பற்றாக்குறை; கோயில் பொருள்களை நிலத்தின் கீழ் மறைத்த பிறகு முஸ்லிம் படைகள் கண்டுபிடித்து எடுத்த செய்திகள் (எ.கா. திருவொற்றியூர் சூழல்) — இவை பதினான்காம் நூற்றாண்டின் நீண்ட அழுத்தத்தைக் காட்டுகின்றன. கண்ணனூரில் போசலீஸ்வரம் கோயில் பள்ளிவாசலாக்கப்பட்டதாகவும், கம்பணன் வெற்றிக்குப் பிறகு மீண்டும் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டதாகவும் ஆண்டு அறிக்கைகள் சொல்கின்றன. இவை காபூரின் மூன்று வாரம் அல்ல; மாகாண ஆட்சி–சுல்தானக காலத்தின் தடயம்.

அதே நேரம், பாண்டியர் முற்றிலும் மறைந்துவிடவில்லை. தென் மாவட்டங்களிலும் கேரள எல்லையிலும் பாண்டிய பெயர்களுடன் கல்வெட்டுகள் தொடர்ந்தன; அதிகாரம் சிதறி, பழைய பேரரசு அளவுக்கு ஒருங்கிணையாமல் இருந்ததே நெருக்கடியின் அரசியல் முகம். மதுரை நகரின் குறியீட்டு எடை அப்படியே இருந்தது — அதனால்தான் பின்னர் சுல்தானகமும், அதற்குப் பிறகு விஜயநகர மீட்பும் அந்த நகரத்தையே மையமாகக் கொண்டன.

மஅபர் சுல்தானகம் (மதுரைச் சுல்தானகம்)

சு. 1333–35-இல் (அய்யங்காரும் பெரும்பாலான நவீன சுருக்கங்களும் சு. 1334–35 விரும்புகின்றன; ஃபெரிஷ்தா பிற்கால 1341 தருகிறார்) துக்ளக் ஆளுநர் ஜலாலுதீன் அஹ்சன் ஷா சுதந்திரம் அறிவித்து மஅபர் சுல்தானாக நாணயம் அடித்தான். டெல்லியிலிருந்து தூரம், முகமது பின் துக்ளக்கின் நீண்டுபோன பேரரசு, உள்ளூர் இராணுவத் திறன் ஆகியவை பிளவை சாத்தியமாக்கின. சுல்தானகம் அரை நூற்றாண்டுக்குள் முடிந்தது.

வாரிசு இரத்தம் தோய்ந்ததும் குறுகியதும்:

அரசர் (தோராயம்) குறிப்பு உறுதி
ஜலாலுதீன் அஹ்சன் ஷா, சு. 1334–39 நிறுவுநர்; டெல்லியிலிருந்து சுதந்திரம் நல்ல உறுதி
அலாவுதீன் உதௌஜி, சு. 1339–40 சுருக்கம்; கொல்லப்பட்டான் நல்ல உறுதி
குத்புதீன், சு. 1340 ~40 நாள்; கொல்லப்பட்டான் நல்ல உறுதி
கியாசுதீன் தமகானி, சு. 1341–43 இப்னு பதூதாவின் விருந்தோம்பி; பல்லாளன் III-ஐக் கொன்றான் நல்ல உறுதி
நாசிருதீன், சு. 1343 முதல் மருமகன்; இப்னு பதூதா வெளியேற்றம் நல்ல உறுதி
பிற்கால அரசர் முதல் குர்பத் ஹசன் காங்கு மோசமாக ஆவணப்படுத்தப்பட்டது; நாணய இடைவெளிகள் மென்மை
முடிவு சு. 1370–71 குமர கம்பணன் கீழ் விஜயநகர வெற்றி நல்ல உறுதி

சுல்தானகத்தின் தன்மை விவாதத்துக்குரியது. நாணயங்களும் சில நினைவுச்சின்னங்களும் மதுரையைத் தலைநகராகக் கொண்ட இந்தோ-முஸ்லிம் அவையைக் காட்டுகின்றன. தமிழ்–சமஸ்கிருத மூலாதாரங்களும் சில கல்வெட்டுகளும் கோயில் அழிவு, மாட்டுக் கொலை, விவசாய ஒழுங்கு சிதைவு ஆகியவற்றை நினைவுகூர்கின்றன. முஸ்லிம் பயணிகளும் டெல்லி வரலாற்றாளர்களும் கட்சிப் பிளவு, படுகொலை, ஹொய்சாளப் போர் ஆகியவற்றைப் பதிவு செய்கின்றனர். தூய "எதிர்ப்புக் காவியம்" காதலும் வன்முறையை மறுப்பதும் ஆதாரத்துக்குப் பொருந்தா; இலக்கியச் சினம் (கங்காதேவி) மற்றும் கண்ணால் கண்ட வெறுப்பு (தமகானியின் கொடுமை மீது இப்னு பதூதா) இரண்டையும் நிலைப்பாடு கொண்ட குரல்களாக எடைபோட வேண்டும்.

அறிஞர் பார்வைகள்: கொள்ளையா, வெற்றியா?

நவீன வாசிப்பில் இரண்டு முனைகள் தெரிகின்றன. ஒருபுறம் அய்யங்கார்–சாஸ்திரி மரபு: 1311 என்பது அற்புதமான இராணுவத் தாக்குதல், ஆனால் அரசியல் இணைப்பு அல்ல; பாண்டியர் தொடர்ந்தனர்; உண்மையான மாகாணமாக்கல் 1323-க்குப் பிறகு. மறுபுறம், இலக்கியமும் நினைவும் — கங்காதேவியின் மதுரா விஜயம் எட்டாம் காண்டம் போன்றவை — கோயில் பாழடைவு, வேத ஒலி அற்றுப்போதல், கசாப்பு நாற்றம், பாரசீகம் பேசும் கிளிகள் என உணர்ச்சிமிக்க சித்திரம் தீட்டுகின்றன. இந்தக் காவிய மொழி "எதிர்ப்புக் காவியம்" என மட்டும் வாசிக்கப்பட்டால், சுல்தானகத்தின் உள்ளூர் அரசியல் சிக்கல்களும், ஹொய்சாள–விஜயநகர போட்டிகளும் மறைந்துவிடும்.

நடுநிலை வழி: கொள்ளை உண்மை; கோயில் பாதிப்பு உண்மை; ஆனால் கால அடுக்குகளைக் குழப்பாதீர்கள். 1311 ≠ 1323 ≠ 1335 ≠ 1371. ஒவ்வொன்றும் வெவ்வேறு அரசியல் கட்டம். போலோவின் "ஐந்து சகோதரர்கள்" கதை வாரிசுப் போரை முன்னறிவிப்பது போலத் தோன்றினாலும், அது நாட்டுப்புற மரபு; உண்மையான வெடிப்பு குலசேகரன் இறுதி ஆண்டுகளின் இணையாட்சி நெருக்கடியே.

இப்னு பதூதா மதுரையில் — எச்சரிக்கையுடன்

மொராக்கோப் பயணி இப்னு பதூதா சு. 1342-இல், கியாசுதீன் தமகானி ஆட்சியில் மதுரை அடைந்தான். இந்திய சுல்தானக வட்டாரங்களில் நகர்ந்தபோது ஜலாலுதீன் அஹ்சன் ஷாவின் மகளை முன்பே மணந்திருந்தான் — எனவே நிறுவும் வீட்டுக்கு மண உறவு உடையவன்; நடுநிலைச் சுற்றுலா அல்ல. அவன் ரிஹ்லா "இறைமறுப்பாளர்கள்" மீதான தமகானிப் படைநடவடிக்கைகள், கைதிகளைக் குத்தியேற்றுதல், கண்ணனூர்/குப்பம் அருகே தோல்விக்குப் பிறகு வீர பல்லாளன் III-இன் தோல் வைக்கோல் நிரப்பி மதுரைச் சுவரில் தொங்கவிடப்பட்டது (சு. 1342) ஆகியவற்றை விவரிக்கிறது. இப்னு பதூதாவே சில செயல்களை வெட்கக்கேடானவை எனச் சொல்லி, தமகானியின் முன்கூட்டிய இறப்பை தெய்வத் தண்டனையோடு இணைக்கிறான்.

அவனை அவை வன்முறைக்கும் பல்லாளப் போருக்குமான அண்மைச் சாட்சியாகப் பயன்படுத்துங்கள் — தமிழ் நாட்டுப்புறத்தின் முழுச் சமூகக் கணக்கெடுப்பாக அல்ல; சார்பும் வரையறுக்கப்பட்ட தமிழ்ச் சூழலும் உண்டு.

கம்பணன் நோக்கி — பகுதி 28 முன்னோட்டம்

1350–60-களில் புக்க I கீழ் விஜயநகர அதிகாரம் தொண்டைமண்டலத்துக்குள் தள்ளியது. புக்கனின் மகன் குமர கம்பணன் வட தமிழ்ப் பகுதியை ஒருங்கிணைத்து, சு. 1370–71-இல் கடைசி மதுரைச் சுல்தானை அழித்தான் (முஸ்லிம் கணக்குகள் குர்பத் ஹசன் காங்கு எனப் பெயரிடுகின்றன; கங்காதேவியின் மதுரா விஜயம் உச்சத்தை கம்பணன்–யவன சுல்தான் மோதலாகச் சித்தரிக்கிறது). கோயில் மறுபிரதிஷ்டைகளும் ஸ்ரீரங்கம் திருவுருவ மீட்பும் அந்த விஜயநகர மறுசீரமைப்புக் கதை — பகுதி 28.

கால அட்டவணை

தேதி (தோராயம்) நிகழ்வு உறுதி
சு. 1268 – சு. 1310/11 மாறவர்மன் குலசேகரன் I நல்ல உறுதி
சு. 1310–11 சுந்தர–வீர உள்நாட்டுப் போர்; குலசேகரன் இறப்பு மாதம் விவாதம் விவாதம்
1310 நவ – 1311 பிப் காபூர் தேவகிரி வழியாகத் தெற்கே; ஹொய்சாள அடிபணிவு நல்ல உறுதி
1311 மார்ச் நடு – ஏப்ரல் நடு மஅபர் தாக்குதல்; மதுரை சு. ஏப் 12 நல்ல உறுதி (குஸ்ரு நாட்காட்டி)
1311 கொள்ளை டெல்லி; மதுரையில் நீடித்த கல்ஜி ஆக்கிரமிப்பு இல்லை நல்ல உறுதி
சு. 1323 உலுக் கான் / துக்ளக் மஅபர் மாகாணப் பிடிப்பு நல்ல உறுதி
சு. 1334–35 அஹ்சன் ஷாவின் சுதந்திர மதுரைச் சுல்தானகம் நல்ல உறுதி (ஃபெரிஷ்தாவில் 1341)
சு. 1342 இப்னு பதூதா மதுரையில்; பல்லாளன் III கொலை நல்ல உறுதி
சு. 1370–71 குமர கம்பணன் சுல்தானகத்தை முடிக்கிறான் நல்ல உறுதி

நம்பிக்கையுடன் சொல்லக்கூடியவை

  • உறுதி: குலசேகரனுக்குப் பிறகு பாண்டிய வாரிசுப் போர் மஅபரை மாலிக் காபூருக்குத் திறந்தது; 1311 தாக்குதல் கோயில்களைச் சூறையாடிப் பெருங்கொள்ளை எடுத்த கொள்ளைப் படைநடவடிக்கை — மதுரையைக் கல்ஜி மாகாணமாக இணைக்கவில்லை; பின்னர் துக்ளக் மாகாணம் அஹ்சன் ஷா கீழ் குறுகிய மதுரைச் சுல்தானகமாயிற்று; இப்னு பதூதா அந்த அவையைப் பார்வையிட்டான்; சு. 1370–71-இல் கம்பணன் கீழ் விஜயநகரம் சுல்தானகத்தை முடித்தது.
  • எச்சரிக்கை: குலசேகரன் இறப்பின் துல்லியத் தேதி; சுந்தரன் டெல்லியை அழைத்தாரா; பீர்துல், பர்மத்புரி அடையாளங்கள்; காபூருக்குச் சாட்டப்படும் ஒவ்வொரு கோயில் சூறையும் பிற்கால ஆளுநர்களுமா; ஃபெரிஷ்தாவின் 1341 நிறுவல் தேதி; பிற்கால சுல்தான்களின் உள் காலவரிசை.

அடுத்த பகுதி

பகுதி 28 தமிழ்நாட்டில் விஜயநகர ஆட்சியும் குமர கம்பணனும் பற்றி — சுல்தானகம் வீழ்ந்த பிறகு கம்பணனின் படைநடவடிக்கைகள், கோயில் மறுசீரமைப்புகள், மதுரா விஜயம் மதுரையை எப்படி மாற்றின என்பது.

ஆதாரங்கள்

  1. எஸ். கிருஷ்ணசுவாமி அய்யங்கார், South India and Her Muhammadan Invaders (1921) — Internet Archive.
  2. அதே நூல், மாற்று IA நகல்.
  3. கே. ஏ. நீலகண்ட சாஸ்திரி, The Pandyan Kingdom (1929) — Internet Archive.
  4. சாஸ்திரி, The Pandyan Kingdom — மாற்று IA.
  5. கே. ஏ. நீலகண்ட சாஸ்திரி, Foreign Notices of South India — Internet Archive.
  6. அமீர் குஸ்ரு, Khaza'in ul-Futuh — Internet Archive.
  7. எலியட் & டவ்சன், History of India as Told by Its Own Historians — Internet Archive.
  8. The Rehla of Ibn Battuta — Internet Archive.
  9. South Indian Inscriptions, Vol. XXIV — பாண்டியர் பகுதி (What Is India).
  10. Frontline: மதுரைக் கோயில் மரபுச் சூழல்.
  11. அய்யங்கார் PDF (Rare Book Society of India).
  12. திருவேங்கடாசாரி / மதுராவிஜயம் குறிப்புகள் — மதுரை வெற்றி.

இணைக்கப்படாத ஆனால் திசைகாட்டப் பயன்படுத்தியவை: சாஸ்திரி–அய்யங்காரில் மேற்கோள் காட்டப்படும் வசாஃப்; மஅபர் பற்றிய என். வெங்கடராமனய்யா; கங்காதேவி மதுரா விஜயம்; மஅபர் கட்டிடக்கலை பற்றிய Cambridge JRAS சுருக்கம்; எலியட் & டவ்சன் வழியாக பரனியின் தாரீக்-இ ஃபிரோஸ் ஷாஹி.