தமிழ் வரலாறு பகுதி 2: ஆதிச்சநல்லூர் – இரும்புக் காலத்தின் முதுமக்கள் தாழி அடக்கங்கள்

இது, வரலாற்றுக்கு முந்தைய காலம் முதல் நவீன தமிழ்நாடு வரையிலான தமிழ் வரலாற்றைக் காலவரிசைப்படி சொல்லும் எங்கள் தொடரின் இரண்டாம் பகுதி. முதல் பகுதியை – வரலாற்றுக்கு முந்தைய தமிழ்நாடு: அத்திரம்பாக்கம், குடியம், பெருங்கற்கால அடக்கங்கள் – இங்கே படிக்கலாம்.

திருநெல்வேலியிலிருந்து திருச்செந்தூர் செல்லும் சாலையில், தாமிரபரணி ஆற்றின் வலது கரையில், ஒரு தாழ்வான சரளைக்கல் மேடு நீண்டு கிடக்கிறது. உள்ளூர் மக்கள் அதை வெறுமனே ‘பரம்பு’ என்கிறார்கள். அந்த மேட்டுக்குக் கீழே, சுமார் மூவாயிரம் ஆண்டுகளாக ஆயிரக்கணக்கான மண் தாழிகள் உறங்கிக்கொண்டிருக்கின்றன. அவற்றுக்குள் மனித எலும்புகள், இரும்பு வாள்கள், வெண்கலக் கிண்ணங்கள், நெல் உமி, மெல்லிய தங்கத் தகட்டுப் பட்டங்கள். இதுதான் ஆதிச்சநல்லூர் – தென்னிந்தியாவின் மிகப் பெரிய, மிகச் சிறப்பாகப் பாதுகாக்கப்பட்ட இரும்புக் கால முதுமக்கள் தாழி அடக்கக் களங்களில் ஒன்று.

முதல் பகுதியில் பெருங்கற்கால அடக்க வகைகளை மேலோட்டமாகப் பார்த்தோம். இந்தப் பகுதி ஒரே ஒரு தளத்தில் ஆழமாக இறங்குகிறது: 1876 முதல் இன்று வரை ஆதிச்சநல்லூரில் யார் தோண்டினார்கள், என்ன கிடைத்தது, தேதிகள் பற்றி ஏன் இன்னும் விவாதம் நடக்கிறது என்பவற்றைப் பார்க்கலாம்.

இடமும் சூழலும்

ஆதிச்சநல்லூர் இன்று தூத்துக்குடி மாவட்டம், ஸ்ரீவைகுண்டம் வட்டத்தில் உள்ளது (பழைய ஆவணங்களில் திருநெல்வேலி மாவட்டம் என்றே குறிப்பிடப்படுகிறது). இந்தியத் தொல்லியல் துறையின் (ASI) அறிக்கைப்படி, இது ஸ்ரீவைகுண்டத்திலிருந்து சுமார் 4 கி.மீ. மேற்கேயும், திருநெல்வேலியிலிருந்து சுமார் 24 கி.மீ. தென்கிழக்கேயும், பாண்டியர்களின் பழைய துறைமுகமான கொற்கையிலிருந்து சுமார் 9 கி.மீ. வடக்கேயும் அமைந்துள்ளது. தாழிக் களம் சாலையின் இருபுறமும் கருங்குளம், கால்வாய், ஆதிச்சநல்லூர் ஆகிய கிராமங்களுக்குள் பரவியுள்ளது. 114 ஏக்கர் பரப்பை ASI 1921-லேயே பாதுகாக்கப்பட்ட நினைவுச் சின்னமாக அறிவித்தது; ஆனால் தொல்லியல் எச்சங்கள் அந்த எல்லையையும் தாண்டி நீள்கின்றன.

சங்க இலக்கியம் தாமிரபரணியைப் ‘பொருநை’ என்று அழைக்கிறது. அதனால்தான் இன்று தமிழக அரசு இந்த ஆற்றங்கரைத் தளங்களை ஒன்றாகப் ‘பொருநை நாகரிகம்’ என்று குறிப்பிடுகிறது. மேற்குத் தொடர்ச்சி மலையில் தொடங்கும் இந்த ஆறு, தன் துணையாறான சிற்றாறு உருவாகும் குற்றாலம் பகுதி உட்படப் பெரும் நிலப்பரப்பை வளப்படுத்தி, கொற்கை அருகே கடலில் கலக்கிறது. இரும்புக் காலத்திலும் இதே ஆறுதான் இங்கு வாழ்ந்தவர்களுக்கு நீரும், வண்டல் மண்ணும், கடலுக்கான வழியும் தந்தது.

1876 முதல்: அகழாய்வுகளின் நீண்ட வரலாறு

ஜாகர், ரீ, லாபிக்

1876-ல் பெர்லினைச் சேர்ந்த இனவியலாளர் எஃப். ஜாகர், அன்றைய திருநெல்வேலி ஆட்சியரும் மாவட்டப் பொறியாளரும் உடன்வர இந்த இடத்தைப் பார்வையிட்டார். சாலைப் பணிக்குச் சரளைக்கல் எடுக்கத் தோண்டிய குழிகளிலிருந்து மட்பாண்டங்கள், இரும்புக் கருவிகள், எலும்புகள் ஆகியவற்றை அவர் சேகரித்தார்; அவை பெர்லின் இனவியல் அருங்காட்சியகத்துக்குக் கொண்டுசெல்லப்பட்டன. இந்த அகழ்வு இன்றைய தரத்தில் முறையானது அல்ல.

1899–1900-ல் ASI தென் வட்டக் கண்காணிப்பாளர் அலெக்சாண்டர் ரீ இங்கே சிறிய அளவில் தோண்டத் தொடங்கி, 1905 வரை இடைவெளி விட்டு விட்டுப் பெரும் அகழாய்வு நடத்தினார். 1902–03 ASI ஆண்டறிக்கையில், இதைத் ‘தென்னிந்தியாவில் – ஏன், முழு இந்தியாவிலும் – இதுவரை கண்டறியப்பட்ட மிகப் பரந்த வரலாற்றுக்கு முந்தைய தளம்’ என்று அவர் குறிப்பிட்டார். முதல் கட்டத்திலேயே சுமார் 1,872 பொருட்களும், பின்னர் மேலும் சுமார் 4,000 பொருட்களும் கிடைத்ததாக ‘ஃப்ரண்ட்லைன்’ இதழ் பதிவு செய்துள்ளது. 1903–04 குளிர்காலத்தில் பிரான்ஸைச் சேர்ந்த லூயி லாபிக் தனியாக ஆய்வு செய்தார்; இந்த மக்கள் ‘முதல் திராவிடர்கள்’ (Proto-Dravidian) என்று அவர் முடிவு செய்தார் – அன்றைய இனவியல் சிந்தனையின் அடிப்படையிலான கருத்து அது. ரீயோ, இந்த அடக்கங்கள் மிகப் பழமையானவையாக இருக்கலாம் என்று ஒப்புக்கொண்டாலும், பெரும்பாலும் பாண்டியர் காலத்தவை என்றும் கி.பி. காலத் தொடக்கத்துக்குப் பிறகும் பயன்பட்டிருக்கலாம் என்றும் கருதினார். ரீயின் சேகரிப்புகள் பெரும்பாலும் இன்றும் சென்னை எழும்பூர் அரசு அருங்காட்சியகத்தில் உள்ளன; அவற்றை அவர் 1915-ல் ஒரு விரிவான அட்டவணை நூலாக வெளியிட்டார்.

தாழிகளுக்குள் என்ன இருந்தது?

ரீயின் அட்டவணை நூலும், பின்னர் வந்த ASI அறிக்கையும் தரும் விவரங்களிலிருந்து ஒரு தெளிவான படம் கிடைக்கிறது:

• தாழிகள்: பாறையிலோ சரளை மண்ணிலோ வெட்டிய குழிகளில், பெரும்பாலும் தனியாகவும், அரிதாக இரண்டாகவும் வைக்கப்பட்ட பெரிய மண்பாண்டங்கள். மூடி உடைந்த இடங்களில் தாழிகள் கற்களால் நிரப்பப்பட்டிருந்தன.
• மட்பாண்டங்கள்: கருப்பு-சிவப்பு மட்பாண்டம் (BRW), சிவப்பு மட்பாண்டம், விளக்குத் தாங்கிகள், மணி வடிவ வாய் கொண்ட ஜாடிகள், சட்டிகள். பல சிறு பானைகளில் நெல், தினை உமி இருந்தது – இறந்தவர்களுக்கான உணவுப் படையலாக இருக்கலாம்.
• இரும்பு: வாள்கள், குத்துவாள்கள், ஈட்டி முனைகள், அம்பு முனைகள், மண்வெட்டி போன்ற வேளாண் கருவிகள். தாழியைச் சுற்றியிருந்த இரும்பு ஆயுதங்கள் பெரும்பாலும் முனை கீழ்நோக்கி மண்ணில் செருகப்பட்டதுபோல் இருந்தன என்று ரீ குறிப்பிட்டார் – இறுதிச் சடங்கின் ஒரு பகுதியாக இருக்கலாம்.
• வெண்கலம்: கிண்ணங்கள், சல்லடைகள், மூடிகள், வளையல்கள். பானை மூடிகளின் மேல் எருமை, ஆடு, சேவல், புலி, மான், யானை ஆகிய விலங்குகளின் சிறிய வெண்கல உருவங்கள். சில வெண்கலப் பொருட்களில் துணியின் தடயங்களும் இருந்தன.
• தங்கம்: நெற்றியில் கட்டும் நீள்வட்ட வடிவ மெல்லிய தங்கத் தகட்டுப் பட்டங்கள் (diadems). ரீயின் அட்டவணை 19 பட்டங்களைப் பட்டியலிடுகிறது; சில புள்ளி வேலைப்பாடு கொண்டவை, இரு முனைகளிலும் கயிறு கட்டத் துளைகள் உண்டு. இவை பெரும்பாலும் 10–15 அடி ஆழத்தில், நிறையப் பொருட்களுடன் கூடிய பெரிய தாழிகளில் மட்டும் கிடைத்தன – முக்கியமான நபர்களுக்கானவையாக இருக்கலாம்.

அன்றைய ASI தலைமை இயக்குநர் ஜான் மார்ஷல் ஒரு சுவாரசியமான கருத்தைச் சொன்னார்: இந்தப் பட்டங்கள் வாழ்நாளில் அணிய முடியாத அளவுக்கு மெல்லியவை; உண்மையான நகைகளை உறவினர்கள் வைத்துக்கொண்டு, இறந்தவருக்கு அதன் ‘போலி’யை வைத்திருக்கலாம். இறந்தவரின் நெற்றியில் பொன் வைக்கும் வழக்கம் அன்றும் உள்ளூரில் ‘பட்டம்’ என்ற பெயரில் தொடர்ந்ததாகவும் அட்டவணை நூல் குறிப்பிடுகிறது. ஆதிச்சநல்லூர் அருகே தங்கம் இயற்கையாகக் கிடைப்பதில்லை என்பதால், அது வணிகத் தொடர்புகள் மூலம் வந்திருக்கலாம் என்று ஆய்வாளர்கள் கருதுகின்றனர்.

சங்க இலக்கியமும் தாழி அடக்கத்தை நினைவுகூர்கிறது. புறநானூறு 228-ஆம் பாடலில், புலவர் ஒருவர் ‘கலஞ்செய் கோவே!’ என்று குயவனை அழைத்து, மறைந்த சோழ மன்னன் வளவனுக்கு ஏற்ற தாழி செய்ய நிலத்தையே சக்கரமாகவும் மலையையே களிமண்ணாகவும் கொள்ள வேண்டியிருக்குமே என்று வருந்துகிறார். ‘முதுமக்கள் தாழி’ என்ற சொல் இன்றும் தமிழ் மக்களுக்கு நெருக்கமாக இருப்பதற்கு இதுவும் ஒரு காரணம்.

2004–05: சத்தியமூர்த்தியின் அகழாய்வும் நீதிமன்றப் போராட்டமும்

ஒரு நூற்றாண்டு இடைவெளிக்குப் பிறகு, ASI சென்னை வட்டக் கண்காணிப்புத் தொல்லியலாளர் தி. சத்தியமூர்த்தி 2004, 2005 ஆகிய இரு பருவங்களில் இங்கே அகழாய்வு செய்தார். 600 சதுர மீட்டர் பரப்புக்குள், மேற்பரப்பிலிருந்து சுமார் 2.2 மீட்டர் ஆழம் வரை 178 அடக்கங்கள் வெளிப்பட்டன. பின்னர் வெளியான ASI அறிக்கை அவற்றை மூன்று கட்டங்களாகப் பிரிக்கிறது:

• தொடக்கக் கட்டம் (29 தாழிகள்): கையால் செய்த பெரிய சிவப்பு மட்பாண்டத் தாழிகள் மட்டும்; உடலை முழுமையாக வைக்கும் முதன்மை அடக்கங்கள் (primary burials) அதிகம். பெரியவர்களும் குழந்தைகளும் குனிந்த நிலையில் வைக்கப்பட்டிருந்தனர்.
• இடைக் கட்டம் (123 தாழிகள்): சிவப்பு மட்பாண்டமும் சக்கரத்தில் செய்த கருப்பு-சிவப்பு மட்பாண்டமும்; பெரும்பாலும் சில எலும்புகளை மட்டும் வைக்கும் இரண்டாம் நிலை அடக்கங்கள் (secondary burials).
• இறுதிக் கட்டம் (19 தாழிகள்): பெரும்பாலும் கருப்பு-சிவப்பு மட்பாண்டம்; சிறிய தாழிகள், இரண்டாம் நிலை அடக்கங்கள் மட்டும்.

இந்த முறை தங்கமோ வெண்கலமோ கிடைக்கவில்லை; இரும்புப் பொருட்கள் அதிகமாகவும், செம்பு வளையல், மோதிரம் போன்றவை குறைவாகவும் கிடைத்தன. எலும்புக்கூடுகளை ஆய்வு செய்த நிபுணர்கள், இவர்கள் நடுத்தர உயரமும் வலுவான உடலமைப்பும் கொண்டவர்கள் என்றும், சிலரின் எலும்புகளில் கால்சியம் குறைபாடு இருந்தது என்றும் கண்டனர். சில மண்டையோடுகளில் உள்ள மாற்றங்களை முத்துக் குளித்தலுடன் தொடர்புடைய சைனஸ் நோயாக அறிக்கை விளக்குகிறது – இது ஒரு விளக்கம் மட்டுமே. தாவர எச்சங்கள் நெல்லும் பாசிப்பயறும் பயிரிடப்பட்டதைக் காட்டுகின்றன. மேட்டின் வடக்குப் பகுதியில் தரைமட்டம், குயவர் சூளை, மணி தயாரிப்புத் தடயங்கள் கிடைத்தன; ஆனால் இந்த வாழ்விடத்துக்கும் தாழிக் களத்துக்கும் உள்ள உறவைத் தெளிவாக நிறுவப் போதிய தரவு இல்லை என்று அறிக்கையே ஒப்புக்கொள்கிறது.

2005-ல் ஒரு தாழியின் உட்புறத்தில் ‘தொடக்க நிலைத் தமிழ்-பிராமி’ எழுத்துகள் இருப்பதாகச் சத்தியமூர்த்தி அறிவித்தார்; ஓய்வுபெற்ற ASI கல்வெட்டியல் இயக்குநர் எம். டி. சம்பத் அவற்றைத் தற்காலிகமாக வாசித்தார், ‘வாசிப்பு மேம்படுத்தப்பட வேண்டியது’ என்ற குறிப்புடன். முதற்கட்ட வெப்ப ஒளிர்வுக் காலக்கணிப்பின் அடிப்படையில் அவை கி.மு. 5-ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்தவையாக இருக்கலாம் என்று சத்தியமூர்த்தி முன்வைத்தார். ஆனால் தமிழ்-பிராமி ஆய்வின் முன்னோடி ஐராவதம் மகாதேவன், தமிழகத்தின் மிகப் பழைய தமிழ்-பிராமிக் கல்வெட்டுகள் கி.மு. 3-ஆம் நூற்றாண்டு இறுதி அல்லது 2-ஆம் நூற்றாண்டுத் தொடக்கத்தைச் சேர்ந்தவை என்று கருதினார். அந்த 2005 வாசிப்பு இன்றும் உறுதிப்படுத்தப்படாத, விவாதத்துக்குரிய கூற்றாகவே உள்ளது.

அகழாய்வு முடிந்த பிறகு அறிக்கை பல ஆண்டுகள் வெளிவரவில்லை. எழுத்தாளர் முத்தாலங்குறிச்சி காமராசு தொடுத்த பொது நல வழக்கில், சென்னை உயர் நீதிமன்ற மதுரைக் கிளை ASI-யைக் கடுமையாகக் கேள்வி கேட்டது; மாதிரிகளைக் காலக்கணிப்புக்கு அனுப்பவும், களத்தைச் சுற்றி வேலி அமைக்கவும் உத்தரவிட்டது. இறுதியாக, சத்தியபாமா பத்ரிநாத் தொகுத்த 293 பக்க அறிக்கை 2021 மார்ச்சில், தேர்தல் நடத்தை விதிகள் காரணமாக முறையான விழா இல்லாமல், இணையத்தில் வெளியிடப்பட்டது – அகழாய்வு முடிந்து சுமார் 16 ஆண்டுகள் கழித்து.

தேதிகள்: எது உறுதி, எது விவாதம்?

ஆதிச்சநல்லூரின் காலம் பற்றிப் பல எண்கள் சுற்றிக்கொண்டிருக்கின்றன. அவற்றை வேறுபடுத்திப் பார்ப்பது முக்கியம்:

அதாவது, தாழிகளுக்குள் இருந்த நெல்லின் கார்பன் தேதிகள் – கி.மு. 9 முதல் 6-ஆம் நூற்றாண்டு வரை – தற்போது மிகவும் பரவலாக ஏற்கப்பட்டவை. 2025 ஜனவரியில் முதல்வர் மு. க. ஸ்டாலின் வெளியிட்ட ‘Antiquity of Iron’ அறிக்கை (கா. ராஜன், இரா. சிவானந்தம்) அண்டைத் தளமான சிவகளையில் இரும்பு கி.மு. 3345 அளவுக்கே பயன்பட்டது என்றும், ஆதிச்சநல்லூரில் கி.மு. 2517 அளவு என்றும் வாதிடுகிறது. சில மூத்த ஆய்வாளர்கள் இதை ஒரு திருப்புமுனையாக வரவேற்றனர். ஆனால் விமர்சகர்கள் சில அடிப்படைக் கேள்விகளை எழுப்புகின்றனர்: காலக்கணிக்கப்பட்டது இரும்பு அல்ல, அருகில் கிடைத்த கரியும் மட்பாண்டமும்; சில குழிகள் குலைந்த நிலையில் இருந்தன; பழைய கரி பிற்கால அடுக்குகளுக்குள் கலந்திருக்கலாம்; ஒரே குழியில் நெல் கி.மு. 1155 என்றும் கரி கி.மு. 3259 என்றும் வருவது சிக்கலானது. இந்தக் கூற்றுகள் சர்வதேச அறிவியல் இதழ்களில் மதிப்பாய்வு செய்யப்பட்டு, பிற ஆய்வகங்களால் உறுதிப்படுத்தப்படும் வரை, அவற்றை ‘முன்மொழியப்பட்ட தேதிகள்’ என்றே பார்ப்பது நல்லது.

ஒப்பீட்டுக்காக: கி.மு. 9-ஆம் நூற்றாண்டு என்பதே, எகிப்தின் பாரோக்கள் பிற்கால வம்சங்களின் காலத்தில் இருந்த நேரம். வட இந்தியாவில் மெஹர்கரில் தொடங்கிய வேளாண் மரபு ஏற்கெனவே ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகள் பழமையானதாகிவிட்டிருந்தது. தாமிரபரணிக் கரையில் நெல் விளைவித்து, இரும்பை வடித்து, பெரிய தாழிகளைச் சுட்டவர்கள் அந்தப் பரந்த உலகின் ஒரு பகுதியாக இருந்தனர்.

வாழ்விடம் எங்கே? 2020–2022 அகழாய்வுகள்

நூற்றாண்டுக்கு மேலாக ஆதிச்சநல்லூர் ஒரு ‘இடுகாடு’ மட்டுமே என்று பார்க்கப்பட்டது. இங்கே அடக்கம் செய்யப்பட்டவர்கள் எங்கே வாழ்ந்தார்கள் என்பது பெரிய கேள்வி. 2020 மே 25 முதல் செப்டம்பர் 30 வரை தமிழ்நாடு தொல்லியல் துறை ஆதிச்சநல்லூரிலும் சிவகளையிலும் அகழாய்வு நடத்தியது. ஆதிச்சநல்லூரில் தெளிவான வாழ்விடப் பகுதி அடையாளம் காணப்பட்டது: 300-க்கும் மேற்பட்ட தொல்பொருட்கள், 14 தாழிகள் (ஒரு குழந்தைத் தாழி உட்பட), சுடுமண் குழாய்கள், கூரை ஓடுகள், தமிழி (தமிழ்-பிராமி) கீறல் கொண்ட பானை ஓடுகள், 500-க்கும் மேற்பட்ட கீறல் குறியீடுகள். மேலிருந்து கீழாக ஆரம்ப வரலாற்றுக் காலம் (சங்க காலம்), இரும்புக் காலம், நுண்கற்காலம் என மூன்று அடுக்குகள் தெரிவதாக அகழாய்வு இயக்குநர் ஜெ. பாஸ்கர் கூறினார்.

இதே காலத்தில் மாநிலத் துறை தாமிரபரணிப் படுகையில் சிவகளை (2019–2022), கொற்கை (2021 முதல்) உள்ளிட்ட தளங்களிலும் தோண்டியது. சிவகளையில் மூடி உடையாமல் இருந்த ஒரு தாழியில் கிடைத்த நெல், கி.மு. 1155 எனக் காலக்கணிக்கப்பட்டது. கொற்கையில் செங்கல் கட்டமைப்புகள், துளையிட்ட சுடுமண் குழாய்கள், முத்துச் சிப்பி எச்சங்கள் கிடைத்தன. அடக்கக் களம், வாழ்விடம், துறைமுகம் – மூன்றும் ஒரே ஆற்றங்கரையில் இணைந்த ஒரு பண்பாட்டு நிலப்பரப்பாக இது உருவாகிறது.

2021 அக்டோபரில், 17 ஆண்டு இடைவெளிக்குப் பிறகு ASI மீண்டும் ஆதிச்சநல்லூரில் தோண்டத் தொடங்கியது. ரீயின் பழைய அறிக்கையை GIS வரைபடமாக்கி, அவர் தங்கம் கண்டெடுத்த பகுதிகளை இலக்காக வைத்து குழிகள் தோண்டப்பட்டன. சங்க காலத்தைச் சேர்ந்ததாகக் கருதப்படும் சுண்ணாம்புச் சாந்துத் தரை போன்ற கட்டமைப்பு, தமிழி ஓடு, இரும்புப் பட்டறைத் தடயங்கள் கிடைத்தன. 2022 ஆகஸ்டில், வி. பி. யதீஸ்குமார் தலைமையிலான குழு சுமார் 4.4 மீட்டர் ஆழத்தில் ஒரு பெரிய தாழிக்குள் மடித்து வைக்கப்பட்ட தங்கப் பட்டத்தைக் கண்டெடுத்தது. அதே தாழியிலும் சுற்றிலும் வெண்கலச் சல்லடை, தாங்கியுடன் கூடிய கிண்ணம், 20 இரும்புப் பொருட்கள் (11 அம்பு முனைகள், சுமார் 1.75 மீட்டர் நீள ஈட்டி உட்பட), நெல் உமி ஆகியவை இருந்தன – ரீ நூறு ஆண்டுகளுக்கு முன் விவரித்ததைப் போலவே.

அருங்காட்சியகங்கள்: பார்க்க எங்கே செல்வது?

2020-21 மத்திய பட்ஜெட்டில், ராக்கிகர்ஹி, ஹஸ்தினாபூர், சிவசாகர், தோலாவீரா ஆகியவற்றுடன் ஆதிச்சநல்லூரும் இடத்திலேயே அருங்காட்சியகத்துடன் மேம்படுத்தப்படும் ஐந்து ‘சின்னத் தளங்களில்’ (iconic sites) ஒன்றாக அறிவிக்கப்பட்டது. அந்த ஐந்தில் முதலில் திறக்கப்பட்டது ஆதிச்சநல்லூர்தான்: 2023 ஆகஸ்ட் 5 அன்று மத்திய நிதியமைச்சர் நிர்மலா சீதாராமன், ‘B’ தளத்தில் தாழிகள் தோண்டிய இடத்திலேயே, உறுதியான கண்ணாடித் தளத்தின் கீழ் பார்க்கக்கூடிய இடத்திலேயே அமைந்த அகழ்வைப்பகத்தை (on-site museum) திறந்து வைத்தார்; சுமார் ஒரு கி.மீ. தொலைவில் பெரிய அருங்காட்சியகத்துக்கும் அடிக்கல் நாட்டினார். 2023 டிசம்பர் வெள்ளத்துக்குப் பிறகு இந்த இடம் போதிய பராமரிப்பின்றி இருப்பதாக 2024-ல் செய்திகள் வெளியாயின; பயணம் செல்லும் முன் தற்போதைய நிலையைச் சரிபார்த்துக்கொள்வது நல்லது.

தமிழக அரசின் பொருநை அருங்காட்சியகம், பாளையங்கோட்டை அருகே ரெட்டியார்பட்டி மலையடிவாரத்தில் 13 ஏக்கரில் ₹56.36 கோடி செலவில் கட்டப்பட்டு, 2025 டிசம்பர் 20 அன்று முதல்வரால் திறக்கப்பட்டது. ஆதிச்சநல்லூர், சிவகளை, கொற்கை, துலுக்கர்பட்டி ஆகிய தளங்களின் தாழிகள், வெண்கலப் பாத்திரங்கள், இரும்புக் கருவிகள், தமிழி எழுத்துகள் கொண்ட ஓடுகள் அங்கே காட்சிக்கு உள்ளன. ரீயின் பழைய சேகரிப்புகளைச் சென்னை எழும்பூர் அரசு அருங்காட்சியகத்தில் பார்க்கலாம்.

ஆதிச்சநல்லூர் நமக்குச் சொல்வது

ஆதிச்சநல்லூர் ஒரு புதிர் அல்ல; அது ஒரு நீண்ட உரையாடல். நெல் பயிரிட்டு, இரும்பு ஆயுதங்களைச் செய்து, நுட்பமான வெண்கலப் பொருட்களை வார்த்து, சிலருக்குத் தங்கப் பட்டம் கட்டி அடக்கம் செய்த ஒரு சமூகம் கி.மு. முதல் ஆயிரமாண்டின் தொடக்கத்திலேயே தாமிரபரணிக் கரையில் வாழ்ந்தது என்பது உறுதியான சான்றுகளுடன் நிற்கிறது. அதைவிடப் பழைய தேதிகள் பற்றிய விவாதம், அறிவியல் முறைகள் கடுமையாகச் சோதிக்கப்படும்போதுதான் தீரும். 150 ஆண்டுகளில் இந்தத் தளம் பலமுறை ‘மீண்டும் கண்டுபிடிக்கப்பட்டுள்ளது’ – ஒவ்வொரு முறையும் புதிய கேள்விகளுடன்.

அடுத்த பகுதி

இந்தத் தொடரின் மூன்றாம் பகுதியில், சிவகங்கை மாவட்டத்தின் கீழடி பற்றிப் பார்க்கலாம் – சங்க காலத்தின் ஒரு நகர்ப்புறக் குடியிருப்பு. செங்கல் கட்டடங்கள், வடிகால்கள், தமிழி எழுத்துகள் கொண்ட பானை ஓடுகள், காலக்கணிப்பு விவாதங்கள் – வைகைக் கரையில் என்ன கிடைத்தது? விரைவில்.

மூலங்கள்

• இந்தியத் தொல்லியல் துறை (ASI): Excavations at Adichchanallur (2004–05), சத்தியபாமா பத்ரிநாத் தொகுப்பு
• Rea, A. (1915), Catalogue of the Prehistoric Antiquities from Adichanallur and Perumbair, Government Museum, Madras
• தமிழ்நாடு தொல்லியல் துறை: ஆதிச்சநல்லூர் அகழாய்வு, தூத்துக்குடி மாவட்டம்
• The Hindu: Adichanallur site belongs to a period between 905 and 696 BC
• The Hindu: A golden civilisation beckons from underground at Adichanallur
• Frontline: Past excavations; A rare inscription (2005)
• இந்து தமிழ் திசை: ஆதிச்சநல்லூர் அகழாய்வு அறிக்கை 17 ஆண்டுகளுக்கு பிறகு வெளியீடு
• The New Indian Express: Habitation site found in Adichanallur excavation
• The New Indian Express: ASI unearths golden diadem inside ancient burial urn
• PIB: நிதியமைச்சர் ஆதிச்சநல்லூர் பயணம், சின்னத் தள அருங்காட்சியகம் (2023)
• The Hindu: Sivagalai sheds light on iron’s antiquity in Tamil landscape (2025)
• Outlook: Iron Age claims: omitting inconvenient questions (விமர்சனக் கட்டுரை, 2025)
• The Hindu: Stalin inaugurates Porunai Archaeological Museum (2025)
• Srinivasan, S., NIAS: Recent Advances in Archaeological Research (தமிழ்நாடு தொல்லியல் துறைக் கருத்தரங்கத் தொகுப்பு) – ஆதிச்சநல்லூர், சிவகளை உயர்-வெள்ளீய வெண்கலங்கள்